eenzaam door trauma's

quote:

Op zondag 8 mei 2005 22:08 schreef PrincessFiona het volgende:
Zoals ik al zei; ik loop achter en dan kan ik idd weinig meer hebben en even voor de duidelijkheid mijn zus gedraagt zich echt als een debiel hoor. Ik ben niet de enige die er genoeg van heeft; mijn neven en nichten moeten haar ook niet en dat terwijl ze in aanwezigheid van hen zich enigszins normaal probeert te gedragen. Volgens mij heeft ze ook weinig vriendinnen overgehouden omdat ze het op een gegeven moment belangrijker vond mij uit te schelden voor hoer (en alle varianten daarop) dan mooi weer te spelen wat zedaarvoor altijd in aanwezigheid van anderen deed.

Er schiet me nou ineens een enorm lullige opmerking binnen, maar die houd ik maar ff voor me...

quote:

Op zondag 8 mei 2005 22:49 schreef Sport_Life het volgende:

[..]

Er schiet me nou ineens een enorm lullige opmerking binnen, maar die houd ik maar ff voor me...

als je dan toch niks zegt, had je de rest van de post ook wel voor je kunnen houden toch?

Was het al duidelijk dat ik (e.v.a) dit een aandacht topic vind en niet begrijp waarom deze nog niet op slot zit?

Tjah... jij zult toch met jezelf moeten leven... maar waarom zoek je zoek naar erkenning van anderen? Mensen kunnen jouw traumas heus niet zien in het vluchtig bekijken... misschien moet je wel een andere groep zoeken en wat minder aan de verleden denken.

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 23:39 schreef PrincessFiona het volgende:
Misschien wil ik idd niet meer geholpen worden; ik schaam me diep voor wat ik ben geworden. Merkwaardig genoeg voelde ik me niet waardeloos tijdens de mishandeling. Het besef van hoe de wereld in elkaar zit ( er is slechts toeval en wreedheid) en hoe weinig ik waard ben, is later gekomen. Begrijp me goed; toen ik daar weg ging dacht ik echt dat ik een tweede kans had gekregen. Ik zou mijn best gaan doen om mijn diploma's te halen en naar de uni te gaan. Ik wilde het contact met mijn beste vriendinnen aanhalen en nieuwe mensen ontmoeten. Het liep echter anders; het enige doel dat ik bereikt heb is dat ik studeer maar verder vind ik mijn leven zinloos. Het steekt me dat ik zo beschadigd uit dat concentratiekamp ben gekomen dat ik niet kan wennen aan het normale leven. Ik zit er erg mee dat ik achterloop. Mijn leven is leeg en er is niets wat ik daar aan kan doen. Ik heb geen vrienden en ik ken zelfs niemand. Ik ben maagd en ik heb nooit een vaste relatie gehad. Sinds ik daar weg ben, is er niemand in mijn leven gekomen die van me houdt. En dat komt omdat ik niets waard ben. Ik voel me zo alleen dat ik het leven niet aankan.

Het kan dus alleen maar beter worden.

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 23:39 schreef PrincessFiona het volgende:
Misschien wil ik idd niet meer geholpen worden; ik schaam me diep voor wat ik ben geworden. Merkwaardig genoeg voelde ik me niet waardeloos tijdens de mishandeling. Het besef van hoe de wereld in elkaar zit ( er is slechts toeval en wreedheid) en hoe weinig ik waard ben, is later gekomen. Begrijp me goed; toen ik daar weg ging dacht ik echt dat ik een tweede kans had gekregen. Ik zou mijn best gaan doen om mijn diploma's te halen en naar de uni te gaan. Ik wilde het contact met mijn beste vriendinnen aanhalen en nieuwe mensen ontmoeten. Het liep echter anders; het enige doel dat ik bereikt heb is dat ik studeer maar verder vind ik mijn leven zinloos. Het steekt me dat ik zo beschadigd uit dat concentratiekamp ben gekomen dat ik niet kan wennen aan het normale leven. Ik zit er erg mee dat ik achterloop. Mijn leven is leeg en er is niets wat ik daar aan kan doen. Ik heb geen vrienden en ik ken zelfs niemand. Ik ben maagd en ik heb nooit een vaste relatie gehad. Sinds ik daar weg ben, is er niemand in mijn leven gekomen die van me houdt. En dat komt omdat ik niets waard ben. Ik voel me zo alleen dat ik het leven niet aankan.

Paar dingen:
Je zegt dat je studie op dit moment het enige doel in je leven is. Je zou eens moeten weten hoeveel mensen daar jaloers op zijn. Natuurlijk zijn er tal van andere dingen die belangrijk zijn voor een gelukkig leven, maar daarvan is een goede opleiding toch wel de basis en de hoogste prioriteit bij de meeste mensen. Je moet ook een keer tevreden zijn en vooruitkijken, je hebt nu 1 doel bereikt: Je studie. Probeer daar motivatie uit te halen en ga voor de volle 100% voor het volgende doel. Faal je, dan probeer je het nog een keer, je hebt ruim 60 jaar de tijd... Maar maak het niet onmogelijk voor jezelf, stel doelen die je met enige inzet en motivatie kunt halen, nieuwe mensen ontmoeten bijvoorbeeld. (leuke sport, bijbaan in een verzorgingstehuis oid, etc).

Ik heb ook het idee dat je alles op je verleden schuift en bij alles wat tegenzit weer verwijst naar dat wat toen was gebeurt. Het zal vast enorme indruk op je gemaakt hebben, maar probeer het te verwerken (erover praten met psygoloog, op internet een forum zoeken met lotgenoten bijv).
Kijk eens meer naar de toekomst en verlang naar die leuke baan die je straks gaat krijgen.

/edit: oh en ik ben geen psygoloog en heb daar ook uberhaupt geen ervaring mee (gelukkig), dus pin me er niet aan vast .

je verleden kan je niet vergeten, je verleden is een deel van wie je bent.

daar kan je je lang tegen verzetten maar dat is zinloos.

quote:

Op zaterdag 14 mei 2005 00:11 schreef PrincessFiona het volgende:
Ik wil mijn verleden juist vergeten maar het lukt me niet. Een reden daarvoor is dat mensen zien dat er iets mis is met mij; ik mis nl bepaalde sociale ervaringen/vaardigheden. En nu ik niemand heb, heb ik alleen maar mijn verleden. Iedereen zoekt erkenning van zijn 'zijn ', zijn waardigheid en itt tot mij zullen de meeste mensen die erkenning vinden in hun directe omgeving. Mensen die van je houden. DAT mis ik en de verklaring voor dat gemis zie ik in mijn verleden waarin mij is geleerd wat mijn waarde is. Ik ben niets waard; ik ben het niet waard beschermd te worden tegen volwassenen die me mishandelen, ik ben het niet waard om van de dood gered te worden DUS ik ben het niet waard om geliefd te zijn. Begrijp je nu hoe eenzaam ik ben? En hoe erg ik me schaam dat ik achterloop?

Verwerken is wat anders dan vergeten .

quote:

Op zaterdag 14 mei 2005 00:11 schreef PrincessFiona het volgende:
Ik wil mijn verleden juist vergeten maar het lukt me niet. Een reden daarvoor is dat mensen zien dat er iets mis is met mij; ik mis nl bepaalde sociale ervaringen/vaardigheden. En nu ik niemand heb, heb ik alleen maar mijn verleden. Iedereen zoekt erkenning van zijn 'zijn ', zijn waardigheid en itt tot mij zullen de meeste mensen die erkenning vinden in hun directe omgeving. Mensen die van je houden. DAT mis ik en de verklaring voor dat gemis zie ik in mijn verleden waarin mij is geleerd wat mijn waarde is. Ik ben niets waard; ik ben het niet waard beschermd te worden tegen volwassenen die me mishandelen, ik ben het niet waard om van de dood gered te worden DUS ik ben het niet waard om geliefd te zijn. Begrijp je nu hoe eenzaam ik ben? En hoe erg ik me schaam dat ik achterloop?

Zo blijf je aan de gang. Met een bord om je nek waarop staat "pas op ik ben zielig en eenzaam" zul je niet minder zielig of eenzaam worden.
Ga niet in elk gesprek dat je hebt praten over je problemen/zieligheid/eenzaamheid, tenzij je eenzaam wil blijven natuurlijk. Doe gewoon een beetje positief. Lach. Geniet van wat je wel hebt.
Tjakka!

quote:

Op zaterdag 14 mei 2005 00:13 schreef DarkElf het volgende:
je verleden kan je niet vergeten, je verleden is een deel van wie je bent.

daar kan je je lang tegen verzetten maar dat is zinloos.

Wedje maken dat dat voor een heel groot gedeelte lukt.. niet alles maar het meeste kun je vergeten

quote:

Op zaterdag 14 mei 2005 00:17 schreef Vampier het volgende:

[..]

Wedje maken dat dat voor een heel groot gedeelte lukt.. niet alles maar het meeste kun je vergeten

Ik durf toch wel voor 99,9% zeker te zijn dat je absoluut niet alles kunt vergeten. Trauma is niet niks...

misschien vergeet je het deels (of denk je dat) maar het heeft je gemaakt tot wat je bent (deels) dus het zit gewoon in je...

Ik denk dat je eens met een ggz moet gaan praten over groepstherapie.

eentje waarin ook aandacht wordt besteed aan bijv sociale vaardigheden: zoals cognitieve therapie. denk dat je daar veel baat bij kan hebben.

zoek eens op internet wat het is en denk er serieus eens over na, er zal toch iets moeten gebeuren om deze cirkel te doorbreken, en dit zou een serieuze optie kunnen zijn.

Vertel nou eens wat je hebt geprobeerd met de tips die je hier in dit topic hebt gekregen? Lukte het allemaal niet of wacht je op een gouden tip??

quote:

Op zaterdag 14 mei 2005 01:03 schreef PrincessFiona het volgende:
Ik moet zeggen dat ik alle tips al geprobeerd heb. De resultaten waren echt om te janken. Daarom zeg ik dat het wat mij betreft einde oefening is.
Vooral de tip om een sport te zoeken is al een paar keer voorbijgekomen. Ik had dat lumineuze idee 2 jaar geleden al en als ik eraan denk hoe dat afgelopen is...Ik heb ergens al geschreven wat er gebeurd is maar ik vertel je t opnieuw. Het leek me een goed idee om me aan te melden bij een studentenvereniging cq studentensportvereniging. Sporten en studentenactiviteiten ondernemen. Helaas moest je zelf een vast team vormen. Het bestuur verzekerde me dat er nog nooit iemand weggestuurd was omdat hij/zij niet in een groep terecht kwam. Helaas voor mij wilde niemand mij hebben en ik moest weg. Het bestuur stelde voor me in een team te plaatsen maar dat leek me geen goed idee. Afgelopen september heb ik me aangemeld voor een vechtsport maar daar wilde niemand met mij oefenen. Toen ben ik maar weggegaan want het werd wel erg gênant.
Bijbaan: alle medewerkers spreken af samen eens wat te gaan doen ter afsluiting van het project. Ik word niet uitgenodigd.
Enzovoort, enzovoort.

En waarom reageren die mensen zo?
Hoe gedroeg jij je ten opzichte van de mensen die je negeren/verstoten?

quote:

Op zaterdag 14 mei 2005 01:22 schreef PrincessFiona het volgende:
Dat is nu juist de grote vraag. Ik ben geen autist ofzo. Ik denk dan dat het wel goed gaat en dan blijken mensen me toch uit te kotsen...

Groet je mensen gewoon of negeer je ze?
Kijk je erg chaggo?
Begin je wel eens gewoon een luchtig praatje ( dus niet "help ik heb een probleem")?
Heb je gevoel voor humor?