Kinderangsten

Mijn zoontje, afgelopen zaterdag 3 geworden, was een maand of 2 geleden "out of the blue" bang voor krokodillen. Geen idee waar het vandaan komt, hij heeft geen krokodillenspeeltjes, geen boeken waar krokodillen in voorkomen, voor zover wij weten niets naars over krokodillen op tv gezien. Maar goed, hij moet het toch ergens vandaan hebben....

Hij had het al een paar dagen steeds vaker over krokodillen, en wij probeerden hem gerust te stellen dat er niks aan de hand was, er waren geen krokodillen bij ons, en die konden ook niet zomaar binnenkomen. Bewust niet zijn angst gebagatelliseerd ("Krokodillen doen niks" of "Stel je niet aan, hier wonen geen krokodillen") maar zijn angst gelaten voor wat het was en hem verzekerd dat het huis een veilige plek is. Tot op een avond hij in z'n kamertje ineens helemaal over de rooie ging, en maar bleef roepen dat er en krokodil zat. Ik ben eerst met 'm gaan praten en troosten, en toen hij wat rustiger was z'n vader er bij geroepen en gezegd dat die eerst buiten en beneden was gaan kijken. M'n man ging daar meteen in mee en verzekerde ons zoontje dat hij nergens een krokodil meer had gezien. Alleen de krokodil die op z'n kamer was geweest (want daar was hij heel stellig in: er was een krokodil op z'n kamer geweest) had hij weggejaagd en de deur achter de krokodil op slot gedaan. Probleem leek opgelost, kind ging rustig slapen.
Dag er na vertelde hij tegen wie het maar horen wilde dat de krokodil niet meer terug kwam want papa had de krokodil een mailtje gestuurd....

De angst voor krokodillen bleef echter toch wel hangen. Tot afgelopen zaterdag, zijn verjaardag. Zijn favoriete buurmeisje kwam hem een kadootje brengen: een knuffelkrokodil, zonder tanden goddank, want daar ging hij meteen naar op zoek. Omdat hij die krokodil van z'n favo buurmeisje heeft gekregen kan die krokodil niet meer stuk bij 'm. En langzaamaan is die angst aan het verdwijnen. HIj verkondigt nu regelmatig dat krokodillen toch best wel lief zijn....

Ik was (en ben) bang om in het donker trappen op te lopen, waar iemand onder kan staan om je bij je benen te grijpen.
Verder keek ik altijd onder het bed voor ik slapen ging, om te kijken of er ook monsters waren oid en was ik bang voor het boek Pinkeltje en de grote boze tovenaar , want daar stond zo'n eng plaatje in, vond ik.

Jah, ik ben ook bang geweest voor geesten. Grote meiden uit de buurt hadden ze eens opgeroepen, met mij en een vriendinnetje erbij. Echt met zo'n bord met letters erop, helemaal compleet met een glas van mijn vriendinnetje. Ik was denk ik een jaar of 9 destijds.
We ging geesten oproepen en 1 van die meiden zag ook echt die geest, en het was een kwade, een slechte en die werd het glaasje uitgeblazen. De volgende geest, was dan wel een goede, maar ik scheet inmiddels bagger van angst. We hielden er mee op en toen begon de ellende. Maanden lang ben ik doodsbang geweest voor geesten, durfde niet in het donker mijn bed uit, werd er heel zenuwachtig en onzeker van, want die geesten konden mij overal zien en ik hen niet... enz enz.
Het glas hebben we direct erna kapot gegooid en ik heb nooit meer geesten opregoepen!

Bo 3 jaar bang van : Harde geluiden, sommige liedjes, soms van welk programma dan ook op tv. De stofzuiger waar het mondstuk af is zodat je even ergens in de bank ofzo kruimels weg kan halen, spinnen, brommers, als ze op de wc zit en het licht gaat aan hebben we ook een soort afzuigertje dat geluid maakt, dat dus ook, ook hoort ze op de wc de wasmachine lopen als deze aan staat, is ook eng, de dokter, de tandarts, de schoolfotograaf, honden , vreemde poezen, en er zullen me vast nog wel meer dingen te binnen schieten.

Waar ik vroeger en nu nog panisch voor ben zijn honden en inbrekers En toen ik klein was durfde ik in het zwembad nooit op een roostertje te staan.

mijn oudste was vroeger echt panisch bang om opgesloten te worden. als vlak voor sluitingstijd het winkelpersoneel de rolluiken alvast een stukje naar beneden lieten, was dat genoeg om zoonlief in paniek te doen raken.
ooit zei een winkeljuf tegen hem: als je niet opschiet gaat de winkel dicht en moet je de hele nacht hier blijven. je wil niet weten hoe hysterisch hij daar van geworden is (en ik woedend op de betreffende winkelmiep)
luca is als de dood voor spinnen. (hoewel ik altijd manhaftig mijn spinnenfobie probeer te verbergen)

Ik was vroeger bang als ik de bodem van het zwembad zag als ik in "donker" buiten-water zwom had ik nergens last van

Ik ben altijd al bang geweest voor de waterbak van de wc Zodra die deksel er niet goed op zit ga ik er echt niet naar binnen. Eerst deksel goed laten doen en dan nog 30x controleren of hij er echt wel op zit en dan heel misschien wil ik wel weer eens naar de wc gaan.
Waar die angst vandaan komt niemand weet het, maar heb het al zolang ik me kan herinneren

Ik was vroeger bang voor:
-De reuzen uit de grote vriendelijke reus (dat er zo'n nagel door mn raam zou gaan)
-Een krokodil onder mijn bed (zo vermogelijk bed springen dus)
-Een wolf die op zn achterpoten kon lopen en mn kamer binnen zou komen (ik had een plastic dinosaurier met een lange nek naast mn bed om de wolf mee te kunnen slaan)
-De aliens uit Duke Nukem die landen in hun ruimteschip (heeft een tijd geduurt voordat ik erachter kwam dat het vage ruizende geluid niet van UFO's kwam maar van de spoorlijn, een aantal kilometer verder)

En dat was het wel denk ik

pff ik heb ook nog wel een waslijstje:
1 jaar: de wind (nu ben ik gek op storm en tornado's)
3, 4 jaar: een bepaald soort bladeren die ik op grote klauwen vond lijken
3, 4 jaar: honden (op een gegeven moment vond ik ze geweldig, daarvoor: brrr)
4-6 jaar: de geiser op zolder als die aansloeg, dat maaikte een bepaald "eng" geluid.
5-10 jaar: spinnewebben
5+ : spinnen (sinds een paar jaar niet meer voor langpoten en minispinnetjes, maar voor de grote joekels ben ik nog wel bang)
9+ : wespen en bijen (is nooit meer echt overgegaan helaas)
0-22: hoogtevrees (hoewel ik dit nog wel iets heb, is het al lang niet meer zo erg als eerst).

Zo, dat is het wel

ik vergeet trouwens nog de reus van de fatamorgana, die vond ik ook heel eng, ik was toen een jaar of 7 of 8.

Ergens tussen mijn tweede en mijn zesde (preciezer weet ik het niet) was ik bang dat er krokodillen onder in m'n bed zaten. Niet onder m'n bed (ik had geen bed op pootjes, maar één met een gesloten onderkant), maar bij het voeteneinde Dus ging ik altijd slapen met mijn benen opgetrokken Alsof ik ook maar lang genoeg was om bij het voeteneind te komen, maar goed

In diezelfde periode was ik ook bang van een masker dat wij op de gang hadden hangen. Als ik 's nachts naar de wc moest kwam ik daar langs en dat maskertje keek me altijd heel kwaadaardig aan Dus deed ik mijn ogen dicht als ik de trap afging

quote:

Op donderdag 10 maart 2005 21:35 schreef babyfeet het volgende:
toen ik zwemles had op school weet niet weer hoe oud ik was durfde ik nooit bij het diepe helemaal achter in daar zat een groot rooster en het was daar achter helemaal donker en was bang dat er iets was wat mij daar in zou trekken..

Toen ik zwemles had (ong. 7/8 jaar oud) had ik hetzelfde. Iemand had mij nl verteld dat de vader van een klasgenootje verdronken was doordat hij met z'n lange haren aan dat rooster vast was blijven zitten Ik weet nog steeds niet of het verhaal was was (die ouders konden net zo goed gescheiden zijn), maar toch... Ik kwam daar niet graag vast te zitten, zo onder water.

En honden. Toen ik een jaar of acht was, speelde ik buiten en sprong er ineens een grote hond op me Het was een hele lieve hond en dat beest deed serieus geen vlieg kwaad, maar als achtjarige vind je het niet zo leuk als zo'n groot beest ineens tegen je aan springt. Was niet doodsbenauwd voor honden, maar lieper toch altijd met een boogje om heen. Het is eik pas echt overgegaan toen mijn beste vriendinnetje een hond kreeg, toen ik ong. 11 was.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2005 00:14 schreef ChrisJX het volgende:

[..]

Toen ik zwemles had (ong. 7/8 jaar oud) had ik hetzelfde. Iemand had mij nl verteld dat de vader van een klasgenootje verdronken was doordat hij met z'n lange haren aan dat rooster vast was blijven zitten Ik weet nog steeds niet of het verhaal was was (die ouders konden net zo goed gescheiden zijn), maar toch... Ik kwam daar niet graag vast te zitten, zo onder water.

dat doet mij denken aan een anekdote van mijn broer en mij. Ik had ergens gehoord dat er in zo'n zwembad rooster iemand was verdronken doordat je bij dat rooster naar beneden werd gezogen. Ik durfde dus niet meer in de buurt van waar die roosters zaten te komen. Toen was ik een keer met mijn broer en een vriend van hem zwemmen, dikt die vriend het verhaal nog aan ook, toen durfde ik nog minder. Mijn broer pissed, omdat die me juist probeerde duidelijk te maken dat dat niiet kon...

quote:

Op vrijdag 11 maart 2005 00:17 schreef daniman het volgende:

dat doet mij denken aan een anekdote van mijn broer en mij. Ik had ergens gehoord dat er in zo'n zwembad rooster iemand was verdronken doordat je bij dat rooster naar beneden werd gezogen. Ik durfde dus niet meer in de buurt van waar die roosters zaten te komen. Toen was ik een keer met mijn broer en een vriend van hem zwemmen, dikt die vriend het verhaal nog aan ook, toen durfde ik nog minder. Mijn broer pissed, omdat die me juist probeerde duidelijk te maken dat dat niiet kon...

Ik stelde me al helemaal voor hoe die vader als een soort John de Wolf met zijn haren helemaal verstrikt zat in die spijlen... Ik sprong wel aan die kant het water in (daar was de rand nl het hoogst , maar dan zwom ik wel snel weg

Hier zijn ook eens twee jongetjes verdronken omdat ze aan zo'n rooster (geen golvenbad trouwens) vastgezogen zaten Het kan dus (helaas) echt wel...

toen ik net een nieuwe kamer had (toen was ik 11/12 jaar) was ik altijd bang dat er brand uit zou breken. Ik was daar zo bang voor dat ik gewoon nachten nauwelijks in slaap kon komen.

Toen ik een jaar of 6 was, was ik altijd bang dat het huis in brand zou vliegen enik niet op tijd wegkon en m'n speelgoed mee kon nemen

En ik dacht dat er beesten onder mijn bed zaten, dus durfde ik nooit mijn voetjes te laten hangen langs het bed, anders zou het beest m'n voetjes pakken

ik moest vroeger ook altijd alle knuffels bij me in bed hebben, als ik er 1 in had liggen was ik bang dat de rest me aan zou vallen 's nachts, omdat ik die ene knuffel voortrok .

Je kunt er als kind echt bang voor zijn, maar achteraf als ik dit zo lees zitten er echt hele grappige dingen bij

Iemand had mij verteld dat er in het zwembad ramen waren (net zoals bij dolfijnen) en daar zaten mensen te controleren of niemand veerdronk, maar dat ze óók konden zien of je in het water pieste.
Dat had ik dus net gedaan en heb nooit meer in het water gepiest. Ik was echt heel bang voor hun geworden.

Van mijn 2e tot 6e jaar ben ik gepest door een meisje op de camping. Ze deed het heel sneaky, zodat m´n ouders het nooit zagen. Ze ging altijd op me afrennen met een heel gemeen gezicht.
ze had blond haar en een bril met touwtjes. Dus ik was bang voor alle meisjes met bril met touwtjes. echt heel erg!

Mijn halfzusje was op haar 4e heel bang voor het stukje uit doornroosje dat de gemene heks op de wenteltrap richting torenkamertje ging. Het beeld werd daar ook helemaal groen.
Echt verschrikkelijke nachtmerries heeft ze daarover gehad.
Verder heeft ze hele grote angst dat mamma weggaat. Vanaf baby tot en met nu op haar 10e. Maar dat is mischien een kwestie van verkeerd opvoeden.

ik snap dan niet dat dat mag, zo'n zuigkracht bij zo'n rooster in een zwembad, dat is dan toch levensgevaarlijk?

Is het ook Daniman, maar je weet hoe dat gaat: pas als er een ongeluk gebeurt wordt er wat aan gedaan

Op mijn zesde heeft mijn moeder me meegenomen naar de bioscoopfilm "de notenkraker". Daar zat een stukje in waarbij iemand lag te slapen en met haar voeten onder de dekens uit stak. Vervolgens kwamen er muisjes die aan haar tenen gingen knagen. Sindsdien was ik bang dat er "iets" aan mijn tenen zou zitten als ze onder de dekens uitstaken. Ik propte mijn dekens helemaal vast tussen mijn matras en de achterkant van mijn bed, zodat ze goed vast zaten en mijn voeten niet onverwacht bloot kwamen te liggen...

_{en dat doe ik nog steeds, ook al ben ik oud genoeg om mijn angst te relativeren. Het voelt gewoon eng, met losse dekens!!!}