Kinderangsten

Ik was vroeger bang voor onweer.

Eerst de flits, en voor dat de donder kwam lag ik al bij papa en mama in bed.

Nu vind ik onweer trouwens heel erg boeiend.

Ik ben vroeger eens zwaar geopereerd (op me 10e, ging ook van alles mis enzo ) en t heeft bijna 10 jaar geduurd voor ik weer enigszins van die operatievrees af was .

De afvoer van het bed?

Hier (4 jaar) is het toch wel het donker wat hij een beetje eng vindt, verder maakt hij het meer spannend met fantasieën over haaien of krokodillen.

Ik zelf vond het vroeger eng als ik in bed lag en ik hoorde sirenes. Dan was ik altijd bang dat het bij ons was Ik was toen een jaar of 4 denk ik.

Ik was ook erg bang voor onweer, toen ik het wat beter kon begrijpen is de angst minder geworden.

Ook was ik bang om naar de wc te gaan in het donker, omdat ik dacht dat als ik klaar was en de wc deur dichtdeed en weer naar boven liep dat er een vampier achter me aankwam. Het maakte niet uit hoevaak ik omkeek, want dan maakte die zichzelf gewoon onzichtbaar, dus ik kon hem nooit zien. Geen idee eigenlijk hoe oud ik was, denk dat ik er tot een jaar of 12 toch wel erg bang voor was.

Ik was ook bang dat mijn ouders monsters waren, dat ze maskers ophadden overdag en als we (mijn broertje en ik) 's avonds op bed lagen dat ze dan hun maskers afdeden...maar ik kon het nooit bewijzen . Dat was toen ik nog vrij jong was, die angst heb ik ook niet lang gehad, daarna vond ik het grappig juist om te denken.

Als ik bij mijn ouders in de slaapkamer moest zijn om een handdoek uit de kast te pakken was ik bang dat er een hand onder het bed vandaan zou komen en mijn enkels vast zou grijpen . Geen idee hoe oud ik was...

Rare geluidjes in mijn slaapkamer vond ik ook eng, dacht dat er geesten in mn kamer zaten die dat deden. Denk dat ik daar tot mijn 8e-9e ofzo wel bang voor was.

De wind vond ik eng, als die door het huis gierde...volgens mij was ik gewoon een heel bang kind . Dat was toen ik een jaar of 3 was, het staat op video en mn moeder heeft het wel eens verteld (dus niet dat ik het me herinner ofzo)

En ik was ook bang voor inbrekers vroeger . Keek vaak naar Opsporing verzocht e.d. en daar gebeurde heel vaak dat ze met een mes iemand doodstaken .

Toen was ik 8 - 12 ofzo.

Hmmm ik had altijd nare nachtmerries van de grote boze wolf dat ie me aan het jagen was, en die naar me stond te schreeuwen..... Onweer idd, vond ik ook eng, en verlaten te worden. k was ook bang voor het donker. Mijn dochter is bang voor het donker, en om verlaten te worden. Hmmm moet ik denken voor wat meer.. Ze was bang voor de kleur geel... LOL ze kon geen gele dingen eten, was best grappig! en voor dngen die lawaai maken zoals onweer, of vuurpijlen. Voor de rest is ze een super trooper Hoop dat je er iets mee kan! Veel suc6!!!


Ohh leeftijden... ff denken... dat met de wolf...van af een jaar of 2 tot dat ik 10 was... onweer altijd al gehad! (ja ben een mietje) Donker is tot nu toe ook.. slaap ook met een nachtlichtje... LOL! Mijn dochter vanaf dat ze een jaar of 2 was tot nu (ze is 3 en een half) en vuurpijlen al vanaf haar geboorte... oh ja! Ze is ook bang voor spinnen! Op haar tweede verjaardag zag ze iets donkers op grond liggen dus wou ze hem oppakken... toen kroop haar speelgoed opeens weg dus zij helemaal hysterisch! Nu kan ze niet eens een spin op tv zien! moet haar over modige moeder haar helpen om over haar angst heen te komen...ehhhh... kennen jullie een overmoedige moeder ergens?

[ Bericht 18% gewijzigd door lunamoon op 10-03-2005 21:15:19 ]

quote:

Op donderdag 10 maart 2005 20:55 schreef Troel het volgende:
Weet je toevallig nog hoe oud je toen was?

Dat is ongeveer al vanaf mijn eerste herinneringen, totdat ik een jaar of 11 a 12 werd.

Ik was vroeger altijd bang voor roosters op de bodems van zwembaden. Dat er een draaikolk ofzo zou ontstaan die me naar beneden zou zuigen
Van dat standaard monster-onder-het-bed heb ik nooit last van gehad.

Krokodillen onder het bed (is gekomen nadat mijn juffie er een leuk semi-educatief boekje over had voorgelezen ) *ik was 4 jaar*

Smurfensnot( van die potjes met van die derrie erin), als ik alleen dat potje al had aangeraakt en daarna bv mijn vinger in mijn mond had gedaan dacht ik al dat ik dood zou gaan. Er was toen veel in het nieuws, dat dat spul giftig was. Dus dacht ik dat ik er ter plekke dood van zou gaan. *ik was 7 jaar*

Het donker * van 0 tot nu ofzo *

Ik was bang voor geesten
bang om 's avonds de wc door te trekken [misschien kwam er wel een spook uit]
ik was bang dat ik 's avonds opeens een hand op mijn schouder zou voelen..

kortom... spookangst

Ik was altijd bang voor mijn kapstok.. Ik had zo'n pluchen kinderkapstok in mijn kleine kamertje vroeger en ik was ZO bang van dat ding.. maar hij mocht nooit de kamer uit.

Ik had een jonger broertje dat me nogal graag treiterde.
Aangezien hij wist dat ik bang voor de dood was, (ik was 4 dat ik voor de eerste keer een dode zag) gebruikte hij die wetenschap om mij bang te maken.
Als we op bed lagen begon hij dus met een raar stemmetje te zeggen: "Ik ben Pietje de Dood"
Ik dook dan onder de dekens om zo min mogelijk van hem te horen.
Na verloop van tijd was het zelfs zo erg met mijn angst dat ik handen (klauwen) langs het raam van de slaapkamerdeur zag bewegen
Hij was nog maar een jaar of 5 en kon dat dus nooit zijn.
Het heeft jaren geduurd voor ik niet meer met mijn hoofd onder de dekens kroop als ik in bed lag.

mijne heb ik al verteld

Toen ik een jaar of 4/5/6 was zag ik op het plafond van mij kamertje snachts ernie en bert, maar dan dat ze heel gemeen keken en ik was er doodsbang voor, ik durfde nachten lang mijn ogen niet dicht te doen of te gaan slapen.

Slangen die uit de wc kwamen kruipen toen ik een jaar of 7 was Nier echt comfortabel schijten dus
Had een programma gezien over een slang die in rioleringsbuizen terecht was gekomen, zodoende.

toen ik zwemles had op school weet niet weer hoe oud ik was durfde ik nooit bij het diepe helemaal achter in daar zat een groot rooster en het was daar achter helemaal donker en was bang dat er iets was wat mij daar in zou trekken..

ook was ik bang van onweer was een jaar of 10 zodra ik het hoorde ging ik samen met mijn broerjte die sliep bij mij op de kamer naar de gang met kussen en dekbed en dan gingen we lezen
totdat smorgen s mijn vader of moeder der nek bijna braken omdat wij daar lagen te slapen.

ook was ik bang in het donker dat heb ik heel lang gehad zeker tot mijn 16de als ik naar de wc ging overal het licht aan en aan laten dat mijn moeder ze weer uit deed zo ook met slapen licht aan en mijn moeder deed het weer uit en als ik wakker werd deed ik hem weer aan..

ook was ik bang voor poppen ja bang als ik ging slapen draaiede ik ze netjes om dat ik hun gezichten niet zag als ik ging slapen waren hele rituelen als ik ging slapen

Spinnen die over mijn deken omhoog kropen (hm heb ik nog steeds trouwens)
MIjn zoon was bang voor d8 krokodillen e.d. beesten maar die gooide we altijd van de trap af en dan frommelde we ze door de brievenbus naar buiten. Een maandje volgehouden en toen was het over, toen was hij 4 jaar, voor de rest is hij nergens bang voor (voor zover wij weten).
Hij vertelde laats dat als hij eng droomde hij op het knopje van de een afstandsbediening drukte en dan werd hij wakker, zelfregulerende droom goed he

Vroeger dacht ik altijd dat als ik met mijn rug naar de deur zou liggen, dat er dan een moordenaar mij zou doodschieten. Ik heb me zelf dat echt af moeten leren door heel bang met mijn rug naar de deur te gaan liggen en niets te doen. Soms heb ik nog dat ik het gevoel heb dat er iemand achter me staat.

Ik was vroeger ook voor heel veel dingen bang (en nog steeds trouwens ).

Mijn bed moest perse in een hoek staan en dan ging ik zelf ook in de hoek liggen zodat ik altijd zicht had in de hele kamer, en er dus niemand achter me kon zijn. Toen was ik denk ik een jaar of 6. Dat kwam omdat ik toen die film met Chucky had gezien en ik dacht steeds dat die pop binnen kwam lopen!

Ik vond het ook altijd eng als mijn maag knorde! Ik lag een keer in bed en mijn maag ging knorren, toen rende ik meteen naar de keuken en at snel een liga op. Anders dacht ik dat ik dood zou gaan ofzo! Toen was ik denk ik ook iets van 6 jaar.

Oh ja.. mijn vader haeft een zwembad in zijn achter tuin (hij woont in amerika) en ik was altijd bang dat the zeil opeens erover heen zou komen en dat ik zou verdrinken

hoi,

Toen ik een jaar of 8 was was ik als de dood voor vliegtuigen. We hadden een caravan redelijk dichtbij een vliegveldje en daardoor zag je de wielen al uitgeklapt zeg maar.
Mij oma en opa waar ik regelmatig logeerde vertelde altij dover de oorlog en bommen die van vliegtuigen afkwamen. Ben echt als de dood geweest.

Zo durfde ik ook nooit naar het journaal te kijken. Dat moesten we altijd kijken bij oma omdat dat gewoon aan ging na het eten was dus bang dat de meneer van het journaal zou zeggen dat het oorlog is.

Ben daar heel erg meebezig geweest.


Verder heb ik hier een meisje van 16 maanden dat bang is voor hard geluid en roept dan ook iedere keer boem. Dat kan varieeern van een deur die dichtslaat of kraakt tot harde onverwachtse muziek (doordat ze zelf aan de knoppen heeft gezeten)
Of de buurman die aan het zagen is in de tuin.

Succes met je opdracht.
klein-spookje

Ik ga mee met Sandertje21!
Zo vroeg als ik me al kan herinneren was ik bang voor onweer. Het engste aan het onweer vond ik de schrik van de flits, en het angstvallige wachten op de donder, die soms schrikbarend hard knalde! Ik sliep op de zolder van een rijtjeswoning, mijn vader had een hokje om de CV-ketel heengebouwd met een enigszins open deur met van die luxaflex-achtige latjes en aan de andere kant van de overloop hingen gordijntjes voor een opberghoek.

Ik wou altijd het liefste bij pappie en mammie in bed kruipen, maar was ook als de dood om langs die enge overloop te gaan, ik was erg bang dat er tijdens onweer spoken uit die ruimtes zouden komen. Dit werd weer versterkt door het idee dat ze eerder zouden komen als ik er aan dacht!
Ik ging desondanks toch altijd naar benee, maar zodra er weer een flits was, was ik als verstijfd en kon geen poot verzetten tot de donder kwam. Zelfs als ik halverwege de trap was kon ik gewoon niet verder lopen.

Tot aan een jaar of 13/14 ben ik nog bij mijn ouders in bed gekropen geloof ik, daarna werd ik wat te groot en installeerde gewoon een slaapzak + kussen naast hun bed

Tot op heden heb ik een haat-liefde relatie met onweer, overdag vind ik het prachtig en fascinerend om naar te kijken, zodra het donker is en de gordijnen dicht zijn voel ik me niet op mijn gemak als ik alleen ben. Als ik tijdens het slapen ook maar een minuscuul dondertje hoor zit ik nog steeds gelijk rechtop in bed.

Wat de spoken betreft, ik heb zo nog steeds mijn buien. Misschien komt het door een overvloed aan horrorfilms maar soms vind ik het ronduit eng om te lang in een spiegel te kijken als ik alleen ben... Bang dat ik ineens een verschijning achter me zie...
En dat noemt zich 23 jaar oud

EDIT: Pas toen ik een jaartje of 15/16 was bleef ik heldhaftig in mijn bedje liggen, en na verloop van tijd ging me dat steeds beter af.

[ Bericht 4% gewijzigd door Cassiopeia op 10-03-2005 21:59:58 ]

Ohja, nog iets. Ik had vroeger een dekbedovertrek van Sesamstraat. Er stond een hele grote Pino op, maar ik durfde daar echt niet onder te slapen!! Pff.. en hoe oud was ik toen? Iets van 7 ofzo?!

Mijn zoontje, afgelopen zaterdag 3 geworden, was een maand of 2 geleden "out of the blue" bang voor krokodillen. Geen idee waar het vandaan komt, hij heeft geen krokodillenspeeltjes, geen boeken waar krokodillen in voorkomen, voor zover wij weten niets naars over krokodillen op tv gezien. Maar goed, hij moet het toch ergens vandaan hebben....

Hij had het al een paar dagen steeds vaker over krokodillen, en wij probeerden hem gerust te stellen dat er niks aan de hand was, er waren geen krokodillen bij ons, en die konden ook niet zomaar binnenkomen. Bewust niet zijn angst gebagatelliseerd ("Krokodillen doen niks" of "Stel je niet aan, hier wonen geen krokodillen") maar zijn angst gelaten voor wat het was en hem verzekerd dat het huis een veilige plek is. Tot op een avond hij in z'n kamertje ineens helemaal over de rooie ging, en maar bleef roepen dat er en krokodil zat. Ik ben eerst met 'm gaan praten en troosten, en toen hij wat rustiger was z'n vader er bij geroepen en gezegd dat die eerst buiten en beneden was gaan kijken. M'n man ging daar meteen in mee en verzekerde ons zoontje dat hij nergens een krokodil meer had gezien. Alleen de krokodil die op z'n kamer was geweest (want daar was hij heel stellig in: er was een krokodil op z'n kamer geweest) had hij weggejaagd en de deur achter de krokodil op slot gedaan. Probleem leek opgelost, kind ging rustig slapen.
Dag er na vertelde hij tegen wie het maar horen wilde dat de krokodil niet meer terug kwam want papa had de krokodil een mailtje gestuurd....

De angst voor krokodillen bleef echter toch wel hangen. Tot afgelopen zaterdag, zijn verjaardag. Zijn favoriete buurmeisje kwam hem een kadootje brengen: een knuffelkrokodil, zonder tanden goddank, want daar ging hij meteen naar op zoek. Omdat hij die krokodil van z'n favo buurmeisje heeft gekregen kan die krokodil niet meer stuk bij 'm. En langzaamaan is die angst aan het verdwijnen. HIj verkondigt nu regelmatig dat krokodillen toch best wel lief zijn....

Ik was (en ben) bang om in het donker trappen op te lopen, waar iemand onder kan staan om je bij je benen te grijpen.
Verder keek ik altijd onder het bed voor ik slapen ging, om te kijken of er ook monsters waren oid en was ik bang voor het boek Pinkeltje en de grote boze tovenaar , want daar stond zo'n eng plaatje in, vond ik.

Jah, ik ben ook bang geweest voor geesten. Grote meiden uit de buurt hadden ze eens opgeroepen, met mij en een vriendinnetje erbij. Echt met zo'n bord met letters erop, helemaal compleet met een glas van mijn vriendinnetje. Ik was denk ik een jaar of 9 destijds.
We ging geesten oproepen en 1 van die meiden zag ook echt die geest, en het was een kwade, een slechte en die werd het glaasje uitgeblazen. De volgende geest, was dan wel een goede, maar ik scheet inmiddels bagger van angst. We hielden er mee op en toen begon de ellende. Maanden lang ben ik doodsbang geweest voor geesten, durfde niet in het donker mijn bed uit, werd er heel zenuwachtig en onzeker van, want die geesten konden mij overal zien en ik hen niet... enz enz.
Het glas hebben we direct erna kapot gegooid en ik heb nooit meer geesten opregoepen!

Bo 3 jaar bang van : Harde geluiden, sommige liedjes, soms van welk programma dan ook op tv. De stofzuiger waar het mondstuk af is zodat je even ergens in de bank ofzo kruimels weg kan halen, spinnen, brommers, als ze op de wc zit en het licht gaat aan hebben we ook een soort afzuigertje dat geluid maakt, dat dus ook, ook hoort ze op de wc de wasmachine lopen als deze aan staat, is ook eng, de dokter, de tandarts, de schoolfotograaf, honden , vreemde poezen, en er zullen me vast nog wel meer dingen te binnen schieten.

Waar ik vroeger en nu nog panisch voor ben zijn honden en inbrekers En toen ik klein was durfde ik in het zwembad nooit op een roostertje te staan.

mijn oudste was vroeger echt panisch bang om opgesloten te worden. als vlak voor sluitingstijd het winkelpersoneel de rolluiken alvast een stukje naar beneden lieten, was dat genoeg om zoonlief in paniek te doen raken.
ooit zei een winkeljuf tegen hem: als je niet opschiet gaat de winkel dicht en moet je de hele nacht hier blijven. je wil niet weten hoe hysterisch hij daar van geworden is (en ik woedend op de betreffende winkelmiep)
luca is als de dood voor spinnen. (hoewel ik altijd manhaftig mijn spinnenfobie probeer te verbergen)

Ik was vroeger bang als ik de bodem van het zwembad zag als ik in "donker" buiten-water zwom had ik nergens last van

Ik ben altijd al bang geweest voor de waterbak van de wc Zodra die deksel er niet goed op zit ga ik er echt niet naar binnen. Eerst deksel goed laten doen en dan nog 30x controleren of hij er echt wel op zit en dan heel misschien wil ik wel weer eens naar de wc gaan.
Waar die angst vandaan komt niemand weet het, maar heb het al zolang ik me kan herinneren

Ik was vroeger bang voor:
-De reuzen uit de grote vriendelijke reus (dat er zo'n nagel door mn raam zou gaan)
-Een krokodil onder mijn bed (zo vermogelijk bed springen dus)
-Een wolf die op zn achterpoten kon lopen en mn kamer binnen zou komen (ik had een plastic dinosaurier met een lange nek naast mn bed om de wolf mee te kunnen slaan)
-De aliens uit Duke Nukem die landen in hun ruimteschip (heeft een tijd geduurt voordat ik erachter kwam dat het vage ruizende geluid niet van UFO's kwam maar van de spoorlijn, een aantal kilometer verder)

En dat was het wel denk ik

pff ik heb ook nog wel een waslijstje:
1 jaar: de wind (nu ben ik gek op storm en tornado's)
3, 4 jaar: een bepaald soort bladeren die ik op grote klauwen vond lijken
3, 4 jaar: honden (op een gegeven moment vond ik ze geweldig, daarvoor: brrr)
4-6 jaar: de geiser op zolder als die aansloeg, dat maaikte een bepaald "eng" geluid.
5-10 jaar: spinnewebben
5+ : spinnen (sinds een paar jaar niet meer voor langpoten en minispinnetjes, maar voor de grote joekels ben ik nog wel bang)
9+ : wespen en bijen (is nooit meer echt overgegaan helaas)
0-22: hoogtevrees (hoewel ik dit nog wel iets heb, is het al lang niet meer zo erg als eerst).

Zo, dat is het wel

ik vergeet trouwens nog de reus van de fatamorgana, die vond ik ook heel eng, ik was toen een jaar of 7 of 8.

Ergens tussen mijn tweede en mijn zesde (preciezer weet ik het niet) was ik bang dat er krokodillen onder in m'n bed zaten. Niet onder m'n bed (ik had geen bed op pootjes, maar één met een gesloten onderkant), maar bij het voeteneinde Dus ging ik altijd slapen met mijn benen opgetrokken Alsof ik ook maar lang genoeg was om bij het voeteneind te komen, maar goed

In diezelfde periode was ik ook bang van een masker dat wij op de gang hadden hangen. Als ik 's nachts naar de wc moest kwam ik daar langs en dat maskertje keek me altijd heel kwaadaardig aan Dus deed ik mijn ogen dicht als ik de trap afging

quote:

Op donderdag 10 maart 2005 21:35 schreef babyfeet het volgende:
toen ik zwemles had op school weet niet weer hoe oud ik was durfde ik nooit bij het diepe helemaal achter in daar zat een groot rooster en het was daar achter helemaal donker en was bang dat er iets was wat mij daar in zou trekken..

Toen ik zwemles had (ong. 7/8 jaar oud) had ik hetzelfde. Iemand had mij nl verteld dat de vader van een klasgenootje verdronken was doordat hij met z'n lange haren aan dat rooster vast was blijven zitten Ik weet nog steeds niet of het verhaal was was (die ouders konden net zo goed gescheiden zijn), maar toch... Ik kwam daar niet graag vast te zitten, zo onder water.

En honden. Toen ik een jaar of acht was, speelde ik buiten en sprong er ineens een grote hond op me Het was een hele lieve hond en dat beest deed serieus geen vlieg kwaad, maar als achtjarige vind je het niet zo leuk als zo'n groot beest ineens tegen je aan springt. Was niet doodsbenauwd voor honden, maar lieper toch altijd met een boogje om heen. Het is eik pas echt overgegaan toen mijn beste vriendinnetje een hond kreeg, toen ik ong. 11 was.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2005 00:14 schreef ChrisJX het volgende:

[..]

Toen ik zwemles had (ong. 7/8 jaar oud) had ik hetzelfde. Iemand had mij nl verteld dat de vader van een klasgenootje verdronken was doordat hij met z'n lange haren aan dat rooster vast was blijven zitten Ik weet nog steeds niet of het verhaal was was (die ouders konden net zo goed gescheiden zijn), maar toch... Ik kwam daar niet graag vast te zitten, zo onder water.

dat doet mij denken aan een anekdote van mijn broer en mij. Ik had ergens gehoord dat er in zo'n zwembad rooster iemand was verdronken doordat je bij dat rooster naar beneden werd gezogen. Ik durfde dus niet meer in de buurt van waar die roosters zaten te komen. Toen was ik een keer met mijn broer en een vriend van hem zwemmen, dikt die vriend het verhaal nog aan ook, toen durfde ik nog minder. Mijn broer pissed, omdat die me juist probeerde duidelijk te maken dat dat niiet kon...

quote:

Op vrijdag 11 maart 2005 00:17 schreef daniman het volgende:

dat doet mij denken aan een anekdote van mijn broer en mij. Ik had ergens gehoord dat er in zo'n zwembad rooster iemand was verdronken doordat je bij dat rooster naar beneden werd gezogen. Ik durfde dus niet meer in de buurt van waar die roosters zaten te komen. Toen was ik een keer met mijn broer en een vriend van hem zwemmen, dikt die vriend het verhaal nog aan ook, toen durfde ik nog minder. Mijn broer pissed, omdat die me juist probeerde duidelijk te maken dat dat niiet kon...

Ik stelde me al helemaal voor hoe die vader als een soort John de Wolf met zijn haren helemaal verstrikt zat in die spijlen... Ik sprong wel aan die kant het water in (daar was de rand nl het hoogst , maar dan zwom ik wel snel weg

Hier zijn ook eens twee jongetjes verdronken omdat ze aan zo'n rooster (geen golvenbad trouwens) vastgezogen zaten Het kan dus (helaas) echt wel...

toen ik net een nieuwe kamer had (toen was ik 11/12 jaar) was ik altijd bang dat er brand uit zou breken. Ik was daar zo bang voor dat ik gewoon nachten nauwelijks in slaap kon komen.

Toen ik een jaar of 6 was, was ik altijd bang dat het huis in brand zou vliegen enik niet op tijd wegkon en m'n speelgoed mee kon nemen

En ik dacht dat er beesten onder mijn bed zaten, dus durfde ik nooit mijn voetjes te laten hangen langs het bed, anders zou het beest m'n voetjes pakken

ik moest vroeger ook altijd alle knuffels bij me in bed hebben, als ik er 1 in had liggen was ik bang dat de rest me aan zou vallen 's nachts, omdat ik die ene knuffel voortrok .

Je kunt er als kind echt bang voor zijn, maar achteraf als ik dit zo lees zitten er echt hele grappige dingen bij

Iemand had mij verteld dat er in het zwembad ramen waren (net zoals bij dolfijnen) en daar zaten mensen te controleren of niemand veerdronk, maar dat ze óók konden zien of je in het water pieste.
Dat had ik dus net gedaan en heb nooit meer in het water gepiest. Ik was echt heel bang voor hun geworden.

Van mijn 2e tot 6e jaar ben ik gepest door een meisje op de camping. Ze deed het heel sneaky, zodat m´n ouders het nooit zagen. Ze ging altijd op me afrennen met een heel gemeen gezicht.
ze had blond haar en een bril met touwtjes. Dus ik was bang voor alle meisjes met bril met touwtjes. echt heel erg!

Mijn halfzusje was op haar 4e heel bang voor het stukje uit doornroosje dat de gemene heks op de wenteltrap richting torenkamertje ging. Het beeld werd daar ook helemaal groen.
Echt verschrikkelijke nachtmerries heeft ze daarover gehad.
Verder heeft ze hele grote angst dat mamma weggaat. Vanaf baby tot en met nu op haar 10e. Maar dat is mischien een kwestie van verkeerd opvoeden.

ik snap dan niet dat dat mag, zo'n zuigkracht bij zo'n rooster in een zwembad, dat is dan toch levensgevaarlijk?

Is het ook Daniman, maar je weet hoe dat gaat: pas als er een ongeluk gebeurt wordt er wat aan gedaan

Op mijn zesde heeft mijn moeder me meegenomen naar de bioscoopfilm "de notenkraker". Daar zat een stukje in waarbij iemand lag te slapen en met haar voeten onder de dekens uit stak. Vervolgens kwamen er muisjes die aan haar tenen gingen knagen. Sindsdien was ik bang dat er "iets" aan mijn tenen zou zitten als ze onder de dekens uitstaken. Ik propte mijn dekens helemaal vast tussen mijn matras en de achterkant van mijn bed, zodat ze goed vast zaten en mijn voeten niet onverwacht bloot kwamen te liggen...

_{en dat doe ik nog steeds, ook al ben ik oud genoeg om mijn angst te relativeren. Het voelt gewoon eng, met losse dekens!!!}