U begrijpt al dat we hier níet met Oscarmateriaal te maken hebben, maar met een film vol special effects, die van de toeschouwer verwacht dat hij zijn scepsis bij de ingang van de zaal achterlaat.
Matrixorcist
Dan helpt het mee dat Reeves goed gecast is als Matrixorcist en dat de visuele effecten in de film regelmatig origineel en overdonderend zijn. De opening is al sterk, de al even spectaculaire duiveluitdrijving die er op volgt eveneens. Minder overtuigend is de rol van Rachel Weisz, als streng katholieke rechercheur op gymschoenen. Zelfs binnen de context van het religieuze thema van de film is het erg ongeloofwaardig dat een moderne vrouw nog te biecht gaat, zeker als ze rechercheur is. Wanneer haar tweelingzus (Weisz wederom) zelfmoord lijkt te hebben gepleegd zoekt ze steun bij Constantine en begint het avontuur pas echt.
Constantine is ondanks alle semi-religieuze poespas goddank geen apocalyptische bagger als End of Days, waarin Schwarzenegger de duivel trotseerde. Maar het filmdebuut van clipmaker Lawrence is helaas ook niet zo geslaagd als het eveneens op een stripfilm gebaseerde Hellboy. Constantine is een vermakelijk kermisritje waarvan de tweede helft wat gammeler is, en dat je snel weer vergeten zal zijn. Blijf wel tot na de aftiteling zitten voor een uitsmijter die naar een sequel lonkt.
L'Amour menaçant:
Qui que tu sois, voici ton maître. Il l'est, le fût ou le doit être.