Kerstverhalen feedback-topic voor Fokkers

quote:

Vreemde Verbondenheid

Het kippenvel staat nog op mijn armen en mijn vingers trillen. Toch wil ik dit verhaal nu gelijk opschrijven, voor het geval ik later ga twijfelen aan wat er gebeurd is.

Kerst. Voor mij geen gezelligheid, lichtjes en wonderen. Kerst betekent voor mij eenzaamheid en ik word misselijk van de hele kerstsfeer. Vandaar dat ik dit jaar besloten had om me volledig van het hele kerstgebeuren af te zonderen.
Voorzien van genoeg eten, boeken en dvd’s om de kerstdagen door te komen had ik mij eergisteren, kerstavond, opgesloten in huis. Gistermiddag had ik net een pizza in de oven gegooid, toen de deurbel ging. Ik twijfelde of ik open zou doen, maar mijn nieuwsgierigheid won het.

Voor de deur stond een man van een jaar of dertig. Niet veel ouder dan ik. Hij glimlachte, maar tegelijk bespeurde ik iets treurigs in zijn ogen. Hij straalde een soort rust uit, wat mij onbewust op mijn gemak stelde. Hij vertelde dat hij onderweg was, maar hij was gestopt om bij mij aan te bellen. Ik dacht dat hij behoorlijk in de war was, en nodigde hem uit binnen te komen. Mijn aanbod van pizza sloeg hij af. Ik probeerde erachter te komen of hij misschien autopech had of verdwaald was. Hij zei niet veel, maar stelde mij plotseling de vraag of ik in het lot geloofde.

Die hele avond hebben we gepraat over toeval, zielsverwanten en jeugdherinneringen. Het werd voor mij emotioneel, omdat ik het gevoel had dat ik voor het eerst iemand over mijn jeugd kon vertellen. Hij veroordeelde niet, hij luisterde alleen en op het juiste moment sloeg hij een troostende arm om mij heen. Ik voelde een diepe verbondenheid met deze vreemde. Voor het eerst gaf iemand mij het gevoel dat er misschien meer zou zijn tussen hemel en aarde.

Vanochtend werd ik wakker op de bank in de woonkamer en het duurde even voor het gebeuren van gisterenavond weer tot mij doordrong. De vreemdeling was weg, maar mijn voordeur was van binnenuit afgesloten. Ik doorzocht mijn flat. Ik keek zelfs onder mijn bed en in mijn klerenkast.
Er moest een rationele verklaring voor deze verdwijning zijn. Om mijn gedachten af te leiden zette ik de televisie aan. Doelloos zapte ik langs de kanalen, totdat ik bleef hangen op de regionale zender, een nieuwsuitzending.
Op de tv zag ik de straat achter mijn huis, een auto werd uit de sloot getakeld. De nieuwlezeres vertelde dat de bestuurder onderweg was naar zijn ouders toen hij een hartaanval kreeg. Het kippenvel, nu nog op mijn armen, kwam op het moment dat er een foto werd getoond van de overleden 31-jarige man, die nu geen vreemde meer voor mij is.

quote:

Op zaterdag 11 december 2004 09:44 schreef Nonna het volgende:
Waar zijn Type, Hannekez, Twinky?? Je kan trouwens insturen t/m 23 december.

quote:

Op zaterdag 11 december 2004 17:09 schreef Biancavia het volgende:
Dit is mijn poging.
Ik heb hem echter al opgestuurd, want anders dan blijf ik tot in het oneindige bezig dingen te veranderen.
[..]

quote:

Op zaterdag 11 december 2004 17:09 schreef Biancavia het volgende:
Dit is mijn poging.
Ik heb hem echter al opgestuurd, want anders dan blijf ik tot in het oneindige bezig dingen te veranderen.
[..]

quote:

Op zondag 12 december 2004 17:46 schreef TheMarco het volgende:

[..]

Hmmm... heb het net even gelezen. Het is best aardig geschreven maar dit thema is wel een beetje uitgekauwd vind ik persoonlijk. no offense verder!

quote:

Anna

Kerstavond staat voor veel mensen gelijk aan gezelligheid
Maar voor dit kleine meisje, betekende het een zware tijd
Tien uur sloeg de klok in de hoge toren
Iedereen in de stad heeft het kunnen horen

De sneeuw valt vlokje voor vlokje naar beneden
Nergen is te zien of er een auto heeft gereden
Alleen kleine voetstapjes zijn er te zien
Van een meisje van nog geen jaar of tien

Langzaam slentert ze door de straten
In dunne kleding, vol met gaten
Rood zijn haar wangetjes allang niet meer
Alles voelt koud en haar voetjes doen zeer

Trillende handjes komen onder haar mouwen vandaan
Nergens heeft zij een warm plekje waar ze heen kan gaan
Het beste wat ze kan doen is in beweging blijven
Niet in slaap vallen en haar handjes tegen elkaar aan wrijven

Hoestend probeert zij de wind te trotseren
Met niets in haar maag om op te teren
Een traan glijdt langs haar wang
Toch is dit kleine meisje echt niet bang

Maar het is al laat en de schaduwen worden groter
Ze voelt zich zo alleen, deze kleine koter
Bij een groot huis blijft ze staan
Een jongetje staat niet ver van haar vandaan

Met zijn wantjes vast gebonden aan zijn mouw
Vlucht hij naar binnen voor de ijzige kou
Gezellig zit het gezin voor de open haard
Dichtbij een tafel met kalkoen en een mooie taart

Bij het volgende raam kijkt ze weer naar binnen
Een warm bed en een kast vol linnen
Een grote ketel met soep staat klaar
En ook de andere gerechten zijn al gaar

Met grote ogen kijkt ze naar het tafereel
Al hoestend, krijgt ze last van pijn in haar keel
Blijven bewegen is wat ze moet doen
Terwijl de kou naar binnen kruipt via haar kapotte schoen

Steeds langzamer loopt ze door de lege straten
Binnen is iedereen gezellig aan het praten
Buiten wordt het alsmaar killer
Nog donkerder en ook iets stiller

Elf uur heeft de klok geslagen
Haar lichaam kan haar niet meer dragen
Op een groot plein zakt ze ineen
Met helemaal niemand om haar heen

Ze ligt onder een grote boom
Met zoveel lichtjes, het lijkt net een droom
Sneeuw valt op haar tedere gezicht
Langzaam vallen haar oogjes dicht

Sneeuwvlokjes omarmen de kleine meid
Geen besef meer van dag of tijd
Veel te lang heeft ze zich niet bewogen
De klok slaat twaalf en ze opent haar ogen

Flauwtjes lacht ze naar het licht
Wat alleen op haar is gericht
Steeds groter en mooier wordt de straal
Tot ze erdoor omgeven wordt, helemaal

quote:

Op zaterdag 11 december 2004 17:09 schreef Biancavia het volgende:
Dit is mijn poging.
Ik heb hem echter al opgestuurd, want anders dan blijf ik tot in het oneindige bezig dingen te veranderen.
[..]

quote:

Op maandag 13 december 2004 14:40 schreef Janetje het volgende:
Nee, ik heb er verder eigenlijk geen opmerkingen over, als dit een gedichtenwedstrijd was geweest.... MIsschien dat mijn mede-fokkers zo nog iets weten.

Ja, ik weet het, ik heb ook nogal wat moeite objectief naar mijn verhaal te kijken .

Succes in ieder geval!

quote:

Op maandag 13 december 2004 14:54 schreef Janetje het volgende:
Hahaha.. het mandje-verhaal, geinig om dat zo te lezen

quote:

Op maandag 13 december 2004 15:00 schreef Janetje het volgende:
Het is echt raar om de reacties op jou verhaal te lezen. Het is iets wat jij persoonlijk hebt gemaakt, bedacht hebt, en om dan te lezen dat andere mensen het goed of slecht vinden--> echt leuk (dat slecht iets minder leuk dan )

quote:

Na het jaarlijkse kerstdiner met de familie was ik op weg naar huis, eenzaam in een koude auto. Met mijn handen stevig om het stuur reed ik flink hard door. Dat was niet alleen vanwege de kou, eigenlijk kwam het nog meer door de frustratie. Het zijn gezellige familiediners, totdat het niet meer over het lekkere eten en de voorbij vliegende tijd gaat en het gevreesde onderwerp op de mooi aangeklede kersttafel komt: ik ben altijd alleen op deze feesten. Iedereen heeft een partner behalve ik, de eeuwig eenzame Karin. Ik kan er zó slecht tegen, en het maakt me nog verdrietiger als mijn moeder het onderwerp net zo makkelijk aansnijdt als de kerststol. Het is ook elke jaar hetzelfde liedje.

Om me een beetje vrolijker te maken zette ik de radio aan, en daarop kwam na een paar minuten de meest vreselijke kersthit aller tijden voorbij: All I want for Christmas is you. Mariah Carey, het is ook elk jaar hetzelfde liedje.

Ik wil ook een jou voor Kerstmis, dacht ik, wie je ook bent. Iemand waarmee ik op het kerstdiner kan verschijnen die ook vindt dat het eten eigenlijk maar matig lekker is en dat de tijd langzaam genoeg gaat, maar toch meepraat. Iemand die meer van me houdt dan ikzelf, en waarvan ik meer houd dan van mezelf. Iemand waarvan mijn moeder zal denken: dat is een fijne knul.

Het lukte me niet stil te blijven bij dit nummer, ik zong het zo hard en vals als ik kon mee. Zó hard en vals dat het me niets verbaast als de bestuurder van de auto tien meter achter me het kon horen. Het voelde zo heerlijk dat ik nog harder op het gaspedaal trapte en haast over de weg zweefde. Twintig minuten later was ik thuis en rende ik naar de zolder, waar ik een LP met kersthits opzette en het kleine tuimelraam opende. Het was een heldere nacht en ik bewonderde de sterrenhemel terwijl het krakende geluid dat uit de boxen van de LP-speler kwam me verblijdde.

Even later zag ik aan de overkant van de door kerstversiering verlichte straat nog een raam open gaan. Daarachter verscheen Gerard, die ook alleen was met kerst. Ik schreeuwde: "Vrolijk kerstfeest, Gerard!" en hij schreeuwde terug: "Vrolijk kerstfeest, Karin! De hemel is mooi vannacht hè?" Ik knikte instemmend, wenste hem een goede nacht en sloot het raam. Voor het eerst sinds lange tijd wist ik dat het ook echt een feest was en voelde ik me vrolijk met Kerst, een Kerstmis waarop ik het gevoel had niets te missen.