Wat vind JIJ een mooi gedicht

quote:

Op woensdag 14 april 2004 19:22 schreef Razztwizzle het volgende:

[..]

_{pssst.. die stond al op de vorige bladzijde}

ok een andere dan

Hendrik Marsman - 'Paradise regained'


De zon en de zee springen bliksemend open:
waaiers van vuur en zij;
langs blauwe bergen van de morgen
scheert de wind als een antilope
voorbij.

zwervende tussen fonteinen van licht
en langs de stralende pleinen van 't water
voer ik een blonde vrouw aan mijn zij,
die zorgloos zingt langs het eeuwige water

een held're, verruk-lijk-meeslepende wijs:

'Het schip van de wind ligt gereed voor de reis,
de zon en de maan zijn sneeuwwitte rozen,
de morgen en nacht twee blauwe matrozen –
wij gaan terug naar 't Paradijs'.

quote:

Op zondag 4 april 2004 16:46 schreef Razztwizzle het volgende:
Don't stand beside my grave and weep,
For I'm not there, I do not sleep,
I am a thousand winds that blow,
I am the diamond's glint on snow,
I am the sunlight on ripened grain,
I am the gentle autumn's rain.

When you awaken in morning's hush,
I am the swift uplifting rush,
of quiet birds in circle flight,
I am soft stars that shine at night,
Don't stand beside my grave and cry,
I am not there. I did not die.

Anonymous

Die is niet anoniem en er missen stukjes (vergeten of weggelaten). En sommige stukjes zijn anders. Hij is van Mary Fyre. Check:

When you awake to the morning light
I am the soft uplifting rush
Of quiet birds in circled flight
My time has come, I am at rest
I am the sunset in the west
I am the clouds that race above
Where I watch over those I love
Do not stand at my grave and cry
I am not here, I do not die
So hear the words that here I say
I am the love that guides your way.

by Mary Fyre

quote:

Op woensdag 14 april 2004 19:29 schreef Razztwizzle het volgende:

[..]

dankje!
_{ik wist wel dat er stukjes uit waren ik kon ze niet vinden.}

ja, dit was zeker aan jouw rommelige brein ontsproten zitten vage dingen in man, 'mijn' versie is logischer

Nel mezzo del cammin di nostra vita
Mi ritrovai per una selva oscura
ché la diritta via era smarrita

Ahi quando a dir qual era e cosa dura
esta selva selvaggia e aspra e forte
ché nel pensier rinova la paura

En zo nog een paar duizend regels verder, van Dante natuurlijk.

quote:

Op woensdag 14 april 2004 19:32 schreef Viking84 het volgende:

ja, dit was zeker aan jouw rommelige brein ontsproten zitten vage dingen in man, 'mijn' versie is logischer

Dat vind ik juist niet - die van Razztwizzle ben ik trouwens vaker tegengekomen dan jouw versie eigenlijk. Maar wat zou er onlogisch aan zijn?
Ik vind dat gezwets over love that guides your way eigenlijk net de grens overschrijden tussen poignant en sentimenteel.

Dit is het land waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos
Er zijn geen feeen meer, er zijn hormonen.
En altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and're muren
en nooit een eenhoorn of bietebauw.

En alle dingen hebben hier 2 kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.

En bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen.
Maar wees niet bang, je hoeft er nog niet in.
-- [I]Annie M.G. Schmidt[\I]

En voordat mensen rare dingen gaan denken...Ja ik ben een kinderlijke ziel!

Ben wel een fan van Jan Jacob Slauerhoff. De onrust in zijn gedichten vind ik mooi

quote:

IN NEDERLAND



In Nederland wil ik niet leven,
Men moet er steeds zijn lusten reven,
Ter wille van de goede buren,
Die gretig door elk gaatje gluren.
'k Ga liever leven in de steppen,
Waar men geen last heeft van zijn naasten:
Om ‘t krijschen van mijn lust zal zich geen reiger reppen,
Geen vos zijn tred verhaasten.

In Nederland wil ik niet sterven,
En in de natte grond bederven
Waarop men nimmer heeft geleefd.
Dan blijf ik liever hunkrend zwerven
En kom terecht bij de nomaden.
Mijn landgenooten smaden mij: ,,Hij is mislukt."
Ja, dat ik hen niet meer kon schaden,
Heeft mij in vrijheid nog te vaak bedrukt.


In Nederland wil ik niet leven,
Men moet er altijd naar iets streven,
Om ‘t welzijn van zijn medemenschen denken.
In het geniep slechts mag men krenken,
Maar niet een facie ranslen dat het knalt,
Alleen omdat die trek mij niet bevalt.
Iemand mishandlen zonder reden
Getuigt van tuchtelooze zeden.

Ik wil niet in die smalle huizen wonen.
Die Leelijkheid in steden en in dorpen
Bij duizendtallen heeft geworpen...
Daar loopen allen met een stijve boord
- Uit stijlgevoel niet, om te toonen
Dat men wel weet hoe het behoort -
Des Zondags om elkaar te groeten
De straten door in zwarte stoeten.

In Nederland wil ik niet blijven,
Ik zou dichtgroeien en verstijven.
Het gaat mij daar te kalm, te deftig,
Men spreekt er langzaam, wordt nooit heftig,
En danst nooit op het slappe koord.
Wel worden weerloozen gekweld,
Nooit wordt zoo'n plompe boerenkop gesneld,
En nooit, neen nooit gebeurt een mooie passiemoord.

Geschreven rond 1934

Ik waai zo laat m'n bed uit
dat ik mijn onverbiddelijke verplichting
toch al niet meer haal
en ik in slaapnevel gehuld,
kussenkreukels op m'n wang,
de storm in fiets.

Een kwak mascara miste
voor de spiegel in de gang zijn doel,
fleurt nu de huid onder mijn wenkbrauw op.

Korrels in m'n ooghoek.
haren op mijn kuit
en ook deze ochtend weer geen
dagcrème op mijn huid.

'De brug stond open'?
'M'n band zo lek'?

Acht minuten net te laat zucht ik dan maar:"
'godverdomme,
maandag.'

quote:

Op donderdag 15 april 2004 13:48 schreef Razztwizzle het volgende:

Ik heb nog even wat nagezocht; en het is door meerdere mensen geclaimd. Door de Mexicaanse dichteres Melinda Sue Pacho, en door Mary E. Frye, en "Anonymous" en dan zou het waarschijnlijk van een Indiaanse stam afkomstig zijn.

Hoe dan ook; het blijft prachtig.

Bron

Dat heb ik inderdaad ook wel eens gelezen (ik had het opgezocht omdat ik het op mijn oma's crematie heb voorgelezen - in de eerst geposte versie trouwens) maar dat van die Indiaanse herkomst werd ook weer als mythe bestempeld. Oh well.
Ontopic maar weer... deze is wel echt anoniem

Sir Patrick Spens

The king sits in Dunfermling toune,
Drinking the blude-reid wine:
'O whar will I get guid sailor,
To sail this schip of mine?'

Up and spak an eldern knicht,
Sat at the kings richt kne:
'Sir Patrick Spens is the best sailor
That sails upon the se.'

The king has written a braid letter,
And signd it wi his hand,
And sent it to Sir Patrick Spens,
Was walking on the sand.

The first line that Sir Patrick red,
A loud lauch lauched he;
The next line that Sir Patrick red,
The teir blinded his ee.

'O wha is this has don this deid,
This ill deid don to me,
To send me out this time o' the yeir,
To sail upon the se! '

'Mak haste, mak haste, my mirry men all,
Our guid schip sails the morne:'
'O say na sae, my master deir,
For I feir a deadlie storme.

'Late late yestereen I saw the new moone,
Wi the auld moone in hir arme,
And I feir, I feir, my deir master,
That we will cum to harme.'

O our Scots nobles wer richt laith
To weet their cork-heild schoone;
Bot lang owre a' the play were playd,
Thair hats they swam aboone.

O lang, lang may their ladies sit,
Wi their fans into their hand,
Or eir they se Sir Patrick Spens
Cum sailing to the land.

O lang, lang may the ladies stand,
Wi thair gold kems in their hair,
Waiting for thair ain deir lords,
For they'll se thame na mair.

Haf owre, haf owre to Aberdour,
It's fiftie fadom deip,
And thair lies guid Sir Patrick Spens,
Wi the Scots lords at his feit.

quote:

Op donderdag 15 april 2004 14:23 schreef Libris het volgende:
Ben wel een fan van Jan Jacob Slauerhoff. De onrust in zijn gedichten vind ik mooi
[..]

Geschreven rond 1934

idd een erg mooi gedicht. Alleen doet me aan mijn ex denken. Zij stampte dat gedicht constant uit haar hoofd op. Ik moet het ook nog uit m'n hoofd leren Tis bijna een uitnodiging om een passiemoord te begaan

Ik vind Robert Frost en Mei van Herman Gorter mooi, maar nu niet bij de hand of te lang. Daarom deze hele mooie van Adriaan Morriën:

AFSCHEID

Zul je voorzichtig zijn?

Ik weet wel dat je maar een boodschap doet
hier om de hoek
en dat je niet gekleed bent voor een lange reis.

Je kus is licht,
je blik gerust
en vredig zijn je hand en voet.

Maar achter deze hoek
een werelddeel,
achter dit ogenblik
een zee van tijd.

Zul je voorzichtig zijn?

(uit: Oogappel , Amsterdam 1986)

Robert Frost is inderdaad geweldig, heb al een klein gedichtje van hem neergezet.
Uit mijn hoofd, dus onder voorbehoud:

Robert Frost - Fire and Ice

Some say the world will end in fire,
Some say in ice
From what I've tasted of desire,
I hold with those who favor fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To say that for destruction ice
Is also great, and would suffice.

Enkele korte :


Une orange sur la table.
Ta robe sur le tapis.
Et toi dans mon lit.
Doux présent de présent.
Fraîcheur de la nuit.
Chaleur de ma vie.

Jacques Prévert.


Ook een vlooienprik
is bij een jonge meid
een mooi stukje werk.

Issa


Nu het dag wordt
Zou ik de vos wel eens
De haan willen zien opvreten
Die met zijn gekraai zo vroeg
Mijn vriend heeft weggejaagd.

Ariwara No Narihira.


Ze is snipverkouden, maar
des te schattiger haar stem.

Etsujin


We'll talk of sunshine and of song,
And summerdays when we were young,
Sweet childish days which were as long
As twenty days are now.

Wordsworth

[ Bericht 0% gewijzigd door ginder op 16-04-2004 11:15:26 ]

Ik zit me achter het vensterraam onnoemelijk te vervelen,
Ik wou dat ik twee hondjes was,
dan kon ik samen spelen.

De tijd tikt door,
dag in dag uit.
Oneindig door.

Iedereen leeft
op tijd
of te laat.

Tijd is geld,
per uur betaald.
Rennen rennen rennen.

Tijd geeft stress,
haast,
overspanning.

Tijd is een ongemakkelijk
gemak.

-----------------------------------

Wat is geloof
als je zeker weet?
Wat is vertrouwen
als je enkel hoopt?
Wat ben ik
als ik mijzelf niet ben,
als ik niet eerlijk ben,
als ik geen mening heb?

Geen tellend persoon meer.
Levend en dood,
met een kloppend
gesloten hart.

-----------------------------

Bevroren handen
hangen nutteloos
te hangen aan
mijn arme armen

Ze doen niets,
helemaal stil.
Onbeweeglijk,
eng,
oven.

Rode handen
zwaaien te
wapperen aan
mijn arme armen.

Ze wapperen maar,
heen en weer.
Hysterisch,
snel,
kraan.

Rode koude handen
werken weer.
Doen nog wel
een beetje zeer.
----------------------------

Dit zijn gedichtjes van mij.
Ik vind Ingmar Heytze ook prachgedichten hebben, zoals wel meer mensen hier.

Toeristen.

Op een keer zat ik op de traptreden voor een poort bij de toren van David.
Mijn twee zware boodschappentassen had ik naast me neergezet.
Er stond een groepje toeristen om hun gids heen, en ik diende als oriëntatiepunt.
"Ziet u daar die man met die tassen? Iets rechts van zijn hoofd zit een gewelf uit
de tijd van de Romeinen."
Ik zei bij mezelf: de verlossing komt pas als men hun zal zeggen:
"Ziet u dat gewelf uit de tijd van de Romeinen?
Doet er niet toe, maar daarnaast, iets naar links en omlaag, zit een man die fruit en groente
heeft gekocht voor zijn familie.

Yehudah Amichai. / Poetry International 1983

quote:

Op donderdag 15 april 2004 18:11 schreef Viking84 het volgende:

[..]

idd een erg mooi gedicht. Alleen doet me aan mijn ex denken. Zij stampte dat gedicht constant uit haar hoofd op. Ik moet het ook nog uit m'n hoofd leren Tis bijna een uitnodiging om een passiemoord te begaan

Het enige gedicht dat ik uit mijn hoofd ken is van Deelder

Rotterdam, Schiedam, Vlaardingen, Maassluis
Hoekie om
Trappie af
Gekkenhuis

Einer Toten.

Das aber kann ich nicht ertragen,
Dass so wie sonst die Sonne lacht;
Dass wie in deinen Lebenstagen
Die Uhren gehn, die Glocken schlagen,
Einförmig wechseln Tag und Nacht.

Dass, wenn des Tages Lichter schwanden,
Wie sonst der Abend uns vereint;
Und dass, wo sonst dein Stuhl gestanden,
Schon andre ihre Plätze fanden,
Und nichts dich zu vermissen scheint.

Theodor Storm (1817-1888)

[ Bericht 18% gewijzigd door ginder op 17-04-2004 12:01:43 ]

Uit Min - gekweel en kin- gestreel Vrijmoedige verzen uit vroeger eeuwen. (uitg. Arbeiderspers)

MOOI GEERTRUID,

Mooi' Geertruid, pas getrouwd, die was gezind te weten
wanneer men allerbest de echte-akker spit;
een geestig medicus, benevens haar gezeten
bedacht zich op de vraag en zei ten leste dit:
' Wanneer de dageraad haar rozen komt ontluiken,
dan is het spel gezonder en voor de leden goed,
maar die omtrent de nacht hun echtedeel gebruiken,
genieten meerder lust en vinden meerder zoet!'

'Wel' zei de jonge vrouw, ' zo wil ik dan bezorgen
te plukken in het bed de vruchten van de jeugd,
vooreerst om wel te zijn omtrent de rode morgen
en, als het avond wordt, dan om de zoete vreugd.'
(Jacob Cats 1577 - 1660)

En dat voor die brave Vader Cats! Hoewel? Toentertijd vrijmoedigheid troef?