TRU The truth is in here and out there
Je ziet het niet maar toch is het er... Alles over mysterieuze, onverklaarde, spirituele en occulte zaken.
Oke, nu kan dit in beide TRU, of R&P staan, maar ik kies TRU, vanwege de spirituele touch.
iedereen heeft het wel eens moeilijk, iedereen heeft wel eens een periode waarbij hij of zij zich klote voelt.
En ik heb onlangs een techniek ontwikkeld, welke erg simpel is, maar jouw .. jouzelf leert te vergeven, en rust inbouwt. Ik weet niet of hij voor iedereen werkt, maar ik had het aan een paar vrienden gegeven, en zij ondervonden een geweldige verandering van een klote gevoel, naar vrede.
Dus, misschien kan ik hiermee wat mensen helpen:
Allereest, wil ik je vertellen dat de bron van alle pijn bij jezelf ligt. De bron van alle ontevredenheid ligt bij jezelf, en niemand anders. Als je dit weet zal vergeving een stukje makkelijker zijn, despite, the common belief that forgiving yourself is the hardest one (sry, ik kwam even klem te zitten in het NL).
------
Vergeving doe je niet door het in je hoofd te zeggen..
Vergeving is niet iets wat je doet met je ego,
Vergeving, is niet iets wat je doet..
Vergeving .. is iets wat je voelt.. een vrede die terugkomt van weggeweest.. Een vrede, die er altijd al is, maar nu is verdwenen in de chaos. DUs hoe vergeef je jezelf..?
Doe je ogen dicht..
Adem diep in -verspreidt inademing over 5 sec-
Houd je adem in voor 3 sec
adem uit - verspreidt uitademing over 5 sec-
--Herhaal dit 3 keer..
dan moet je dit doen:
adem 5x normaal.. aan elkaar, vloeiend.. rustig..
Adem 4x heel snel, aan elkaar, kortstondig.
Adem 1x HEEL diep, heel rustig.
--Doe dit 2 keer.
Zorg dat alle ademhalingen van de laatste oefening met elkaar verbonden zijn.
Als je dit gedaan hebt, ben je nu een beetje rustiger geworden.. dan moet je jezelf nog zien te vergeven, dit doe je door je ogen dicht te houden, en Vergeef jezelf.
Beeld je in dat je je schild voelt over je hele lichaam, overal tintelt het, op dit moment moet je jezelf vergeven, door het gewoon te doen, en zorg dat je met elke cel, met elke tinteling, jij de vergeving waarneemt..
Vergeef jezelf met je volledige zelf, met elke cel, molecuul.. niet stap voor stap, maar alles tegelijk.. Voel je lichaam vergeven! Voel de vrede terugkeren.
De wet van intentie; You're will, be done.
iedereen heeft het wel eens moeilijk, iedereen heeft wel eens een periode waarbij hij of zij zich klote voelt.
En ik heb onlangs een techniek ontwikkeld, welke erg simpel is, maar jouw .. jouzelf leert te vergeven, en rust inbouwt. Ik weet niet of hij voor iedereen werkt, maar ik had het aan een paar vrienden gegeven, en zij ondervonden een geweldige verandering van een klote gevoel, naar vrede.
Dus, misschien kan ik hiermee wat mensen helpen:
Allereest, wil ik je vertellen dat de bron van alle pijn bij jezelf ligt. De bron van alle ontevredenheid ligt bij jezelf, en niemand anders. Als je dit weet zal vergeving een stukje makkelijker zijn, despite, the common belief that forgiving yourself is the hardest one (sry, ik kwam even klem te zitten in het NL).
------
Vergeving doe je niet door het in je hoofd te zeggen..
Vergeving is niet iets wat je doet met je ego,
Vergeving, is niet iets wat je doet..
Vergeving .. is iets wat je voelt.. een vrede die terugkomt van weggeweest.. Een vrede, die er altijd al is, maar nu is verdwenen in de chaos. DUs hoe vergeef je jezelf..?
Doe je ogen dicht..
Adem diep in -verspreidt inademing over 5 sec-
Houd je adem in voor 3 sec
adem uit - verspreidt uitademing over 5 sec-
--Herhaal dit 3 keer..
dan moet je dit doen:
adem 5x normaal.. aan elkaar, vloeiend.. rustig..
Adem 4x heel snel, aan elkaar, kortstondig.
Adem 1x HEEL diep, heel rustig.
--Doe dit 2 keer.
Zorg dat alle ademhalingen van de laatste oefening met elkaar verbonden zijn.
Als je dit gedaan hebt, ben je nu een beetje rustiger geworden.. dan moet je jezelf nog zien te vergeven, dit doe je door je ogen dicht te houden, en Vergeef jezelf.
Beeld je in dat je je schild voelt over je hele lichaam, overal tintelt het, op dit moment moet je jezelf vergeven, door het gewoon te doen, en zorg dat je met elke cel, met elke tinteling, jij de vergeving waarneemt..
Vergeef jezelf met je volledige zelf, met elke cel, molecuul.. niet stap voor stap, maar alles tegelijk.. Voel je lichaam vergeven! Voel de vrede terugkeren.
De wet van intentie; You're will, be done.
Vergeven is het bereiken van een gevoel van rust, het bereiken van harmonie in een innerlijke storing. Eén worden met jezelf door alleen jezelf te behandelen in plaats van anderen om je heen.
ademt in, ademt uit.
ademt in, ademt uit.
www.seriewoordenaar.nl. Et voila...
Eerst knok ik een tijdje, daarna vergeef ik "gewoon", maar sommige dingen wil ik niet vergeten.
En ook dat mag.
Met gewoon bedoel ik eigenlijk dat ik accepteer dat ik vergeef in het ruimste zin van het woord.
(rare zin, maar goed...)
En ook dat mag.
Met gewoon bedoel ik eigenlijk dat ik accepteer dat ik vergeef in het ruimste zin van het woord.
(rare zin, maar goed...)
Steeds als ik tegen de lamp loop,
neem ik een stukje licht mee.
♥Knibbel, Knabbel etc met veel foto's! IV♥
neem ik een stukje licht mee.
♥Knibbel, Knabbel etc met veel foto's! IV♥
Choices, je opent dit topic net op de dag dat ik er zelf veel over nadenk en een topic over wilde starten. Ik was het al aan het uitstellen.. dus bedankt
Nu even geen tyd, maar ik kom by je terug
Nu even geen tyd, maar ik kom by je terug
Volgens Redfield is dit een teken dat jullie heel dringend eens rond de tafel moeten gaan zitten.quote:Op zaterdag 20 maart 2004 20:36 schreef Barbamama het volgende:
Choices, je opent dit topic net op de dag dat ik er zelf veel over nadenk en een topic over wilde starten. Ik was het al aan het uitstellen.. dus bedankt
Nu even geen tyd, maar ik kom by je terug
www.seriewoordenaar.nl. Et voila...
mooi topic!
ik persoonlijk ben Christen ( dat wil zeggen : ik geloof in Jezus en zijn leer , en ik ben aangesloten bij een kerk die dat ook doet) , en wat hij ooit heeft gezegd over vergeving is mij altijd bijgebleven en is deel gaan uitmaken van mijn levenshouding.
"Heb een ander lief als jezelf ", en daaraangekoppeld " wijs een ander niet op de splinter in zijn oog, maar verwijder eerst de balk uit je eigen ogen ", en daaraan gekoppeld het verhaal van de vrouw die overspel pleegde, en dreigde gestenigd te worden. Jezus zei hierbij dat Hij haar vergaf, en dat ze kon gaan.
als die verhalen tezamen, en mijn zicht ( voor zover mogelijk) op mijn eigen kleinheid heeft mij doen inzien dat Ik niet mag veroordelen ( wie ben ik om een ander te veroordelen),
dat vergeving ontzettend belangrijk is, want Ik wil ook graag vergeven worden...
als iemand iets doet waar ik boos van wordt, is dat MIJN emotie, niet de zijne/hare.. ik voel iets negatiefs, en dat is MIJN probleem.
Ik zou daarentegen eigenlijk moeten vergeven voor wat diegene gedaan heeft, omdat als ik niet vergeef, ik die ander met zijn daad alleen laat. Dan erken ik in het niet vergeven dat ik oordeel over deze daad, en dat heeft geen zin, daar komt de persoon niet verder in, en ik creeer geen opening om deze persoon te helpen, of in ieder geval vrij maak uit die daad.
Ik geloof dat vergeving verlossend kan zijn voor een ander, en deze persoon kan helpen, maar vooral getuigt het van LIEFDE.
Liefde is vergeving, vraagt niet, neemt niet.
ik loop er bijna dagelijks tegen aan, en dus dagelijks tegen mijn eigen wroegingen en vooroordelen.
jouw oefening is heel mooi, en kan inderdaad die bewustwording van liefde ( zoals ze voor iedereen vergevend kan zijn) losmaken.Als je inderdaad eerst jezelf vergeeft ben je in staat dat aan een ander te geven.
ik persoonlijk ben Christen ( dat wil zeggen : ik geloof in Jezus en zijn leer , en ik ben aangesloten bij een kerk die dat ook doet) , en wat hij ooit heeft gezegd over vergeving is mij altijd bijgebleven en is deel gaan uitmaken van mijn levenshouding.
"Heb een ander lief als jezelf ", en daaraangekoppeld " wijs een ander niet op de splinter in zijn oog, maar verwijder eerst de balk uit je eigen ogen ", en daaraan gekoppeld het verhaal van de vrouw die overspel pleegde, en dreigde gestenigd te worden. Jezus zei hierbij dat Hij haar vergaf, en dat ze kon gaan.
als die verhalen tezamen, en mijn zicht ( voor zover mogelijk) op mijn eigen kleinheid heeft mij doen inzien dat Ik niet mag veroordelen ( wie ben ik om een ander te veroordelen),
dat vergeving ontzettend belangrijk is, want Ik wil ook graag vergeven worden...
als iemand iets doet waar ik boos van wordt, is dat MIJN emotie, niet de zijne/hare.. ik voel iets negatiefs, en dat is MIJN probleem.
Ik zou daarentegen eigenlijk moeten vergeven voor wat diegene gedaan heeft, omdat als ik niet vergeef, ik die ander met zijn daad alleen laat. Dan erken ik in het niet vergeven dat ik oordeel over deze daad, en dat heeft geen zin, daar komt de persoon niet verder in, en ik creeer geen opening om deze persoon te helpen, of in ieder geval vrij maak uit die daad.
Ik geloof dat vergeving verlossend kan zijn voor een ander, en deze persoon kan helpen, maar vooral getuigt het van LIEFDE.
Liefde is vergeving, vraagt niet, neemt niet.
ik loop er bijna dagelijks tegen aan, en dus dagelijks tegen mijn eigen wroegingen en vooroordelen.
jouw oefening is heel mooi, en kan inderdaad die bewustwording van liefde ( zoals ze voor iedereen vergevend kan zijn) losmaken.Als je inderdaad eerst jezelf vergeeft ben je in staat dat aan een ander te geven.
Er staan erg veel wijze zaken in jesus' zijn leren. En in mijn optiek is de boodschap ook van die leren; Liefde..quote:Op zaterdag 20 maart 2004 23:07 schreef nanalune het volgende:
mooi topic!
ik persoonlijk ben Christen ( dat wil zeggen : ik geloof in Jezus en zijn leer , en ik ben aangesloten bij een kerk die dat ook doet) , en wat hij ooit heeft gezegd over vergeving is mij altijd bijgebleven en is deel gaan uitmaken van mijn levenshouding.
"Heb een ander lief als jezelf ", en daaraangekoppeld " wijs een ander niet op de splinter in zijn oog, maar verwijder eerst de balk uit je eigen ogen ", en daaraan gekoppeld het verhaal van de vrouw die overspel pleegde, en dreigde gestenigd te worden. Jezus zei hierbij dat Hij haar vergaf, en dat ze kon gaan.
als die verhalen tezamen, en mijn zicht ( voor zover mogelijk) op mijn eigen kleinheid heeft mij doen inzien dat Ik niet mag veroordelen ( wie ben ik om een ander te veroordelen),
dat vergeving ontzettend belangrijk is, want Ik wil ook graag vergeven worden...
als iemand iets doet waar ik boos van wordt, is dat MIJN emotie, niet de zijne/hare.. ik voel iets negatiefs, en dat is MIJN probleem.
Ik zou daarentegen eigenlijk moeten vergeven voor wat diegene gedaan heeft, omdat als ik niet vergeef, ik die ander met zijn daad alleen laat. Dan erken ik in het niet vergeven dat ik oordeel over deze daad, en dat heeft geen zin, daar komt de persoon niet verder in, en ik creeer geen opening om deze persoon te helpen, of in ieder geval vrij maak uit die daad.
Ik geloof dat vergeving verlossend kan zijn voor een ander, en deze persoon kan helpen, maar vooral getuigt het van LIEFDE.
Liefde is vergeving, vraagt niet, neemt niet.
ik loop er bijna dagelijks tegen aan, en dus dagelijks tegen mijn eigen wroegingen en vooroordelen.
jouw oefening is heel mooi, en kan inderdaad die bewustwording van liefde ( zoals ze voor iedereen vergevend kan zijn) losmaken.Als je inderdaad eerst jezelf vergeeft ben je in staat dat aan een ander te geven.
Liefde is de kernzaak van alle waarheden. Want liefde = compleet zijn.
En compleet zijn = een zijn.
En 1 zijn = ALLES.
Een persoonlijk vraagje, je hebt veel door, merk je ook overeenkomsten tussen andere leren en jouw (jesus zijn) leer? Ikzelf merk namelijk veel overeenkomsten in verschillende wijze leren.
ja maar met name de nadruk op het eigen klein zijn, en de plaats die je inneemt in een wereld die niet alleen om jezelf draait. Nu ben ik niet voldoende thuis in andere leren om daar veel feitelijks over te zeggen, maar zoals bijvoorbeeld met het boeddhisme zie ik het : bij jezelf blijven', de rust en harmonie die je in jezelf hebt.
mensen die met religie bezig zijn zullen zich allereersta l bewust zijn van de wereld , de onvanzelfsprekendheid van haar, en zeker van de mens om zich heen. Als je de liefde kent, en bijna alle religieuze stromingen draaien om liefde als centraal middelpunt, zul je ook met vergeving te maken hebben.
wat je zegt over liefde vind ik bijzonder. Ik ben daar zeker de laatste tijd veel mee bezig.
af en toe kan ik zelfs die eenwording bewust voelen, en voel ik in mijn hart de vanzelfsprekendheid van vergeving. Dan zie je dat alles voortkomt uit liefde, en dan valt alles op zijn plaats. Dan heb ik eigenlijk geen vragen meer. Dan is alles duidelijk, en hoef ik enkel maar te zitten waar ik zit en die liefde ervaren.
vergeving is een vanzelfsprekendheid, waar vergeving ophoudt is ook de liefde niet toegankelijk.
( nu krijg je al snel met ethische kwestie te maken als doodstraf, verkrachting etc, maar ook daar kan iemand bovenuit stijgen... gelukkig heb ik daar niet niet over moeten oordelen, en ik hoop echt dat ik dat ook niet hoef te doen)
mensen die met religie bezig zijn zullen zich allereersta l bewust zijn van de wereld , de onvanzelfsprekendheid van haar, en zeker van de mens om zich heen. Als je de liefde kent, en bijna alle religieuze stromingen draaien om liefde als centraal middelpunt, zul je ook met vergeving te maken hebben.
wat je zegt over liefde vind ik bijzonder. Ik ben daar zeker de laatste tijd veel mee bezig.
af en toe kan ik zelfs die eenwording bewust voelen, en voel ik in mijn hart de vanzelfsprekendheid van vergeving. Dan zie je dat alles voortkomt uit liefde, en dan valt alles op zijn plaats. Dan heb ik eigenlijk geen vragen meer. Dan is alles duidelijk, en hoef ik enkel maar te zitten waar ik zit en die liefde ervaren.
vergeving is een vanzelfsprekendheid, waar vergeving ophoudt is ook de liefde niet toegankelijk.
( nu krijg je al snel met ethische kwestie te maken als doodstraf, verkrachting etc, maar ook daar kan iemand bovenuit stijgen... gelukkig heb ik daar niet niet over moeten oordelen, en ik hoop echt dat ik dat ook niet hoef te doen)
Je onderschat de kracht van herhaling. Zeg gewoon tegen jezelf dat je vergevingsgezind bent en je zal ondertussen allerlei manieren door het leven aangereikt krijgen om dit tot uiting te brengen (leer uiteraard eerst wat vergevinsgezindheid betekent en wanneer je het als beste kan toepassen). Het is je doel geworden door het jezelf als opdracht te geven. Waar zou het anders vandaan komen dan uit je hersenen?
vergeving heeft te maken met inzicht en niet met een paar keer in en uit zuchten.
Life's A Mess, Don't Stress
hehe, ja, en daarom zegt men -naar mijn denken- ook:
God kennen, is liefde..
Want vergeving, is liefde. Als je verlicht bent, ken je ware liefde, je erkent de eenheid van al dat is, en dus ken je ook god. Wat jij?
Het jammere van godsdiensten is in mijn opinie, de interpretatie die tussen zoveel mensen verschilt. Voor de rest vind ik vaak dat er wijze zaken in de leren staan.
God kennen, is liefde..
Want vergeving, is liefde. Als je verlicht bent, ken je ware liefde, je erkent de eenheid van al dat is, en dus ken je ook god. Wat jij?
Het jammere van godsdiensten is in mijn opinie, de interpretatie die tussen zoveel mensen verschilt. Voor de rest vind ik vaak dat er wijze zaken in de leren staan.
Hoe ontstaat het in de hersenen?quote:Op zondag 21 maart 2004 00:04 schreef Colour het volgende:
Je onderschat de kracht van herhaling. Zeg gewoon tegen jezelf dat je vergevingsgezind bent en je zal ondertussen allerlei manieren door het leven aangereikt krijgen om dit tot uiting te brengen (leer uiteraard eerst wat vergevinsgezindheid betekent en wanneer je het als beste kan toepassen). Het is je doel geworden door het jezelf als opdracht te geven. Waar zou het anders vandaan komen dan uit je hersenen?
quote:Op zondag 21 maart 2004 00:06 schreef Ifyafeelme het volgende:
vergeving heeft te maken met inzicht en niet met een paar keer in en uit zuchten.
Het gaat slecht, maar verder gaat het goed.
jij , daarentegen, vergeet je hart, denk ik.quote:Op zondag 21 maart 2004 00:04 schreef Colour het volgende:
Je onderschat de kracht van herhaling. Zeg gewoon tegen jezelf dat je vergevingsgezind bent en je zal ondertussen allerlei manieren door het leven aangereikt krijgen om dit tot uiting te brengen (leer uiteraart eerst wat vergevinsgezindheid betekent en wanneer je het als beste kan toepassen). Het is je doel geworden door het jezelf als opdracht te geven. Waar zou het anders vandaan komen dan uit je hersenen?
je denkt dat alles te programmeren valt. dat is, mijns inziens , een symptoom van de opkomst van de multimedia: computerdenken.
het is niet programmeren wat je ertoe kan zetten naar iets te handelen. Het si ook inzicht in een zaak. Waarom zou je op verschillende gebieden en situatie vergeving bieden als je geen inzicht erin hebt?
dan zou het automatisch handelen worden. Conditionering is nog tot daaraantoe, maar een veelzijdig aspect als vergeving ( als "gevolg" van een alomvattende liefde voor jezelf en de medemens) is daar iets te complex voor denk ik.
.. Die 2 zitten meer met elkaar verbonden dan jij misschien denkt , je moet toch eerst rustig worden, wil je iets kunnen vergeven.quote:Op zondag 21 maart 2004 00:06 schreef Ifyafeelme het volgende:
vergeving heeft te maken met inzicht en niet met een paar keer in en uit zuchten.
ken je namelijk de situatie waarin iemand in paniek raakt, en iemand de paniekende persoon adviseert om buiten even frisse neus te halen, en even diep adem te halen. Je onderschat de ademhaling.
Akkoord, maar dan niet letterlijk 3 seconden in, 5 seconden uit, dat 3x, etc.quote:Op zondag 21 maart 2004 00:13 schreef Choices het volgende:
[..]
.. Die 2 zitten meer met elkaar verbonden dan jij misschien denkt , je moet toch eerst rustig worden, wil je iets kunnen vergeven.
(...)
Maar, ik vergeef het je
Het gaat slecht, maar verder gaat het goed.
Die techniek is een techniek vaak gebruikt voor mediteren, en yoga. En ja het is letterlijk 5 sec in 3 sec pauze, 5 sec uit.quote:Op zondag 21 maart 2004 00:17 schreef FritsVanEgters het volgende:
Akkoord, maar dan niet letterlijk 3 seconden in, 5 seconden uit, dat 3x, etc.
Maar, ik vergeef het je
Moet namelijk een bepaalde structuur in zitten, waardoor het gevoel van rust intenser wordt.
Vergeven is m.i. een proces, je gaat nl door verschillende stadia heen als er iets gebeurt...
van ongeloof, verontwaardiging, boosheid, verdriet, berusting en uiteindelijk vergeving.
Ik denk dat ze allemaal goed voelen en doorlopen een vereiste is om later ook echt rust te vinden of vergeving te voelen, mijn overtuigingen dat alles wat ik doe ook een keer terugkomt bij mij sterkt mij echter wel in een uiteindelijke mildere houding waardoor ik kan berusten/vergeven.
van ongeloof, verontwaardiging, boosheid, verdriet, berusting en uiteindelijk vergeving.
Ik denk dat ze allemaal goed voelen en doorlopen een vereiste is om later ook echt rust te vinden of vergeving te voelen, mijn overtuigingen dat alles wat ik doe ook een keer terugkomt bij mij sterkt mij echter wel in een uiteindelijke mildere houding waardoor ik kan berusten/vergeven.
♥ ♥ 13-08-2002 ♥ ♥
Ik heb het even uitgeprobeerd en 5 seconden uitblazen duurt mij toch echt te lang. De verhouding in- en uitademen is bij mij bij 1 op 1 het fijnst. Bovendien gaat het nou puur over rustig worden als basis voor vergeving, dat vind ik simplisties. Lijkt ook wel erg veel op het welbekende "tot 10 tellen".quote:Op zondag 21 maart 2004 00:22 schreef Choices het volgende:
[..]
Die techniek is een techniek vaak gebruikt voor mediteren, en yoga. En ja het is letterlijk 5 sec in 3 sec pauze, 5 sec uit.
Moet namelijk een bepaalde structuur in zitten, waardoor het gevoel van rust intenser wordt.
Het gaat slecht, maar verder gaat het goed.
tja als mensen dát nou eens wat vaker dedenquote:Op zondag 21 maart 2004 00:33 schreef FritsVanEgters het volgende:
Lijkt ook wel erg veel op het welbekende "tot 10 tellen".
het is een geevolueerde, effecientere & effectieve vorm van tot 10 tellen
Als je iemand,of jezelf, gaat vergeven, betekent het dat je al geoordeeld hebt. Immers, zonder beoordeling over goed en kwaad valt er toch niets te vergeven? Want dan is er geen goed en kwaad.
Out of my mind, back in five minutes
Dat is het ;m juist.quote:Op zondag 21 maart 2004 09:22 schreef Pleun het volgende:
Als je iemand,of jezelf, gaat vergeven, betekent het dat je al geoordeeld hebt. Immers, zonder beoordeling over goed en kwaad valt er toch niets te vergeven? Want dan is er geen goed en kwaad.
Zodra je als mens zwart wit gaat denken in termen van geod en kwaad, wordt het inderdaad heel moeilijk om te vergeven.
Er is niet zoiets als een eendimensionaal begrip als goed of kwaad, het is een veelzijdig aspect, op elk moment anders te belichten.
"De moordenaar handelde uit doodsangst, en kniprt zijn klachtoffer in 20 stukjes",
de verkarchter hielp zijn oma met haar verdriet nadat hij een meisje verkracht had.."
overal zitten nuances, als je dat ziet, en je eigen kleinheid daarin, want wie ben JIJ om over een mens te oordelen, daty zou betekenen dat je goed en kwaad beheerst, terwijl je net zo'n mens benta ls degeen die je wilt veroordleen.
Er is goed, en er is kwaad, er is Ying en er is Yang, etc etc.
je kan een ander wijze op het foute aspect in zijn gedrag, en hem daarin vergeven, en helpen door te gaan met zijn goede aspecten. Hem/haar laten inzien dat Hij/zij die heeft, en dat de liefde heel belnagrijk is.
Het woord fout bevat al een oordeel. Goed ook trouwens. Als je dan het foute gedrag wilt vergeven heb je dat gedrag al afgekeurd, anders zou er geen reden tot vergeving zijn.
Out of my mind, back in five minutes
Lieve Choices en alle andere posters hier... Een case voor jullie Probeer je in te leven Ik - volledig ingeleefd in myn eiegn situatie natuurlyk.. - kan geen reden zien waarom ik zou vergeven. Rationeel bezien kan ik begrypen dat je zelf rust hebt wanneer je iemand loslaat, geen excuses meer verwacht en dergelyke. Maar hoe zit het dan met de spiegelfunctie die we vervullen? Mogen we een ander niet wyzen op het leed dat hy anderen berokkent? Of moeten we hem by óns volle beuwstzyn voort laten razen als ongeleid en allesvernietigend projectiel? En nee ik heb het niet over Hitler of Milosevic, hoewel genoemde heren opvallend veel overeenkomsten vertonen met... myn vader.
Ik ga niet myn hele verhaal optekenen, dat is niet geschikt voor de jeugdige lezertjes hier De reden dat ik hier nu mee zit is het feit dat een goede vriendin even een kykje heeft genomen in myn leven... Wat zy heeft gezien en gezegd zal ik delen met jullie:
Zy zag my als klein meisje... Ze zag dat myn vader incest probeerde te plegen by my. Toen ontsnapte ik en rende ik naar myn moeder. Myn moeder deed of er niets aan de hand was, waarna ik naar buiten rende en me huilend in het gras liet vallen. Ze heeft geprobeerd samen met my dit beeld te vergeven. Maar het lukte nauwelyks.
Als samenvatting is dit beeld sprekend voor de echte situatie. In het echt heeft deze situatie byna 10 jaar lang geduurd. En weten jullie.. Ik dacht dat dit hoorde, dat dit zo by iedereen ging, maar dat ik niet goed toneel kon spelen, dat ik er weer per sé een drama van moest maken.. Pas op de middelbare school ving ik signalen op dat dit een taboe was dat by sommige heel trieste mensen in hun leven gebeurt. Omdat ik de werkelykheid thuis niet kon verenigen met de buitenwereld heb ik het gebeurde thuis verdrongen als zynde niet waar, een nare droom of zelf verzonnen iets tot het punt dat ik mezelf niet eens meer geloofde.
En weet je... Als er mensen waren geweest die wat hadden gezegd van myn vaders abnormale arrogante en autoritaire gedrag, had ie zich wel ingehouden...
En nadat ik uit huis was gevlucht, heb ik het verhaal laten rusten. Ik had proces verbaal op laten maken maar er niet myn handtekening onder gezet. Ik wilde verder met myn leven, niet in het verleden leven. Maar des te harder ik hat probeerde af te sluiten, des te harder kwam het by me terug.
Tot het punt dat ik hoorde dat hy een vriendin had van dezelfde leeftyd als ik. Waarmee hy een gezin wilde stichten. Omdat hy nog steeds geen spyt had van zyn daden noch het kwaad erin zag, voelde ik my genoodzaakt om alsnog aangifte tegen hem te doen. Dit omdat niemand anders zich geroepen voelde om mensen tegen dit zieke figuur te beschermen. Ik wilde het niet op myn geweten hebben dat hy meer slachtoffers zou maken en dus heb ik die ondankbare taak op me genomen om met iets naar buiten te komen wat altyd geheim moest blyven. En het is me niet in dank afgenomen. Zyn moeder, myn oma dus, heeft me vervloekt dat ik haar zoon in de gevangenis heb doen belanden. Andere familieleden hebben gewoonweg het contact met my afgehouden of gevraagd of ik wel wist wat ik ze aandeed.
Zelfs de rechters hebben hem geen straf gegeven, opdat hy niet zyn baan zou verliezen. Dat ik nooit in een baan zou kunnen functioneren door al myn complexen die ik aan zyn vernederingen en mishandelingen heb overgehouden, denkt niemand aan.
Maar myn vraag dus, waarom zou ik hem vergeven?
En wanneer bovenstaande vraag behoorlyk en geloofwaardig beantwoord kan worden, HOE???
Ik ga niet myn hele verhaal optekenen, dat is niet geschikt voor de jeugdige lezertjes hier De reden dat ik hier nu mee zit is het feit dat een goede vriendin even een kykje heeft genomen in myn leven... Wat zy heeft gezien en gezegd zal ik delen met jullie:
De reden dat ik hier nu mee zit is het feit dat een goede vriendin even een kykje heeft genomen in myn leven... Wat zy heeft gezien en gezegd zal ik delen met jullie:Zy zag my als klein meisje... Ze zag dat myn vader incest probeerde te plegen by my. Toen ontsnapte ik en rende ik naar myn moeder. Myn moeder deed of er niets aan de hand was, waarna ik naar buiten rende en me huilend in het gras liet vallen. Ze heeft geprobeerd samen met my dit beeld te vergeven. Maar het lukte nauwelyks.
Als samenvatting is dit beeld sprekend voor de echte situatie. In het echt heeft deze situatie byna 10 jaar lang geduurd. En weten jullie.. Ik dacht dat dit hoorde, dat dit zo by iedereen ging, maar dat ik niet goed toneel kon spelen, dat ik er weer per sé een drama van moest maken.. Pas op de middelbare school ving ik signalen op dat dit een taboe was dat by sommige heel trieste mensen in hun leven gebeurt. Omdat ik de werkelykheid thuis niet kon verenigen met de buitenwereld heb ik het gebeurde thuis verdrongen als zynde niet waar, een nare droom of zelf verzonnen iets tot het punt dat ik mezelf niet eens meer geloofde.
En weet je... Als er mensen waren geweest die wat hadden gezegd van myn vaders abnormale arrogante en autoritaire gedrag, had ie zich wel ingehouden...
En nadat ik uit huis was gevlucht, heb ik het verhaal laten rusten. Ik had proces verbaal op laten maken maar er niet myn handtekening onder gezet. Ik wilde verder met myn leven, niet in het verleden leven. Maar des te harder ik hat probeerde af te sluiten, des te harder kwam het by me terug.
Tot het punt dat ik hoorde dat hy een vriendin had van dezelfde leeftyd als ik. Waarmee hy een gezin wilde stichten. Omdat hy nog steeds geen spyt had van zyn daden noch het kwaad erin zag, voelde ik my genoodzaakt om alsnog aangifte tegen hem te doen. Dit omdat niemand anders zich geroepen voelde om mensen tegen dit zieke figuur te beschermen. Ik wilde het niet op myn geweten hebben dat hy meer slachtoffers zou maken en dus heb ik die ondankbare taak op me genomen om met iets naar buiten te komen wat altyd geheim moest blyven. En het is me niet in dank afgenomen. Zyn moeder, myn oma dus, heeft me vervloekt dat ik haar zoon in de gevangenis heb doen belanden. Andere familieleden hebben gewoonweg het contact met my afgehouden of gevraagd of ik wel wist wat ik ze aandeed.
Zelfs de rechters hebben hem geen straf gegeven, opdat hy niet zyn baan zou verliezen. Dat ik nooit in een baan zou kunnen functioneren door al myn complexen die ik aan zyn vernederingen en mishandelingen heb overgehouden, denkt niemand aan.
Maar myn vraag dus, waarom zou ik hem vergeven?
En wanneer bovenstaande vraag behoorlyk en geloofwaardig beantwoord kan worden, HOE???
vergeef hem niet, vergeef jezelf.
Vergeving is the only way to fly, alsje het niet vergeeft, zul je altijd nog met een bepaalde negatieve vibratie zitten.
Vergeef, om jezelf niet meer te kwellen.
Vergeving is the only way to fly, alsje het niet vergeeft, zul je altijd nog met een bepaalde negatieve vibratie zitten.
Vergeef, om jezelf niet meer te kwellen.
het is denk ik, een te complexe casus die je ons geeft barbamama.
Het is te nuchter bekeken een kant en klaar magnetron antwoord over vergeving hierop te vragen.
Ik kan mijn niet inleven in jouw verhaal, heb zelf nog niet zoiets meegemaakt, ik( en vele anderen) kan dus geen antwoord geven op jouw vraag wat voor rol vergeving hierin zou moeten spelen.
Ik geloof dat je in jouw leven op een bepaalde manier moet zien om te gaan met je ( klote) situatie, en het klinkt gelikt en naief van iemand anders, maar vergeving zal toch uiteindelijk het laatste eindpunt zijn. Maar in deze complexe situatie zal er eerst een moeilijke weg begaan moeten worden.
waarom ruzieen jullie hier nu over? het enige wat er aan de hand is dat jullie elkaar niet ( meer willen? ) berijpen.
Het is te nuchter bekeken een kant en klaar magnetron antwoord over vergeving hierop te vragen.
Ik kan mijn niet inleven in jouw verhaal, heb zelf nog niet zoiets meegemaakt, ik( en vele anderen) kan dus geen antwoord geven op jouw vraag wat voor rol vergeving hierin zou moeten spelen.
Ik geloof dat je in jouw leven op een bepaalde manier moet zien om te gaan met je ( klote) situatie, en het klinkt gelikt en naief van iemand anders, maar vergeving zal toch uiteindelijk het laatste eindpunt zijn. Maar in deze complexe situatie zal er eerst een moeilijke weg begaan moeten worden.
waarom ruzieen jullie hier nu over? het enige wat er aan de hand is dat jullie elkaar niet ( meer willen? ) berijpen.
jammer van het topic in ieder geval.. Mods, van mij mag ie op slot in ieder geval. of bepaalde posts verwijderd. Dit was in ieder geval niet de bedoeling.
Omdat dat is wat liefde doet. Liefde kan het meest verschrikkelijke vergeven omdat het anders niet liefde zou zijn. Het is onvoorwaardelijk.quote:Op zondag 21 maart 2004 10:48 schreef Barbamama het volgende:
Maar myn vraag dus, waarom zou ik hem vergeven?
Ik weet dat het moeilijk is (en dat is nog licht uitgedrukt) om liefde op te brengen voor je vader. Maar weet je nog wat ik jou en RC heb laten zien? Die eenheid? Al die zielen die samen de zon vormen. Het is precies dat: 1. Het Al. En daar zijn niet alleen de mensen die in dit leven van je houden maar ook die je in dit leven negatieve ervaringen bezorgen. Al is ook werkelijk alles: dus ook je vader.
Under construction he Niet op de zaken vooruit lopenquote:En wanneer bovenstaande vraag behoorlyk en geloofwaardig beantwoord kan worden, HOE???
Ik zal je een klein verhaaltje vertellen uit mijn nieuw vergaarde boeken Het gaat over een gesprek tussen God en een kleine ziel.
"Je mag kiezen welk deel van God je wilt zijn," zei ik tegen de kleine ziel. "Jij bent de absolute godheid die zichzelf ervaart. Welk aspect van godheid zou jij nu als jou willen ervaren?"
"Bedoelt u dat ik mag kiezen?" vroeg de kleine ziel wat ongelovig.
En ik antwoorde: "Ja je mag kiezen welk aspect van godheid je maar wil ervaren in, als en door jou."
"Okay," zei de kleine ziel, "dan kies ik vergevingsgezindheid. Ik wil mijn Zelf ervaren als dat aspect van God van men vergevingsgezindheid noemt."
Nou zoals je kunt begrijpen schiep dat nogal een uitdaging. Er was niemand om te vergeven. Ik heb alleen maar perfectie en liefde geschapen.
"Niemand om te vergeven?" vroeg de kleine ziel wat ongelovig.
"Niemand," herhaalde ik. "Kijk om je heen. Zie je ook maar één ziel die minder perfect, minder prachtig is dan jij?"
Daarop draaide de kleine ziel zich om en zag tot zijn verbazing dat hij werd omringd oor alle zielen in de hemel. Ze waren van heinde en verre uit het koninkrijk gekomen omdat ze hadden gehoord dat de kleine ziel een ongewoon gesprek met God had.
"Ik zie niemand die minder perfect is dan ik!" riep de kleine ziel uit. "Wie moet ik dan vergeven?"
Op dat moment stapte er uit de menigte een andere ziel naar voren. "Je mag mij vergeven," zei deze vriendelijke ziel.
"Waarvoor?" vroeg de kleine ziel.
"In jouw volgende fysieke leven zal ik iets doen zodat jij me kunt vergeven," antwoordde de vriendelijke ziel.
"Maar wat? Wat zou jij, een wezen van dergelijk perfect licht, kunnen doen zodat ik je zou willen vergeven?" wilde de kleine ziel weten.
"O," glimlachte de vriendelijke ziel, "ik ben er van overtuigd dat we wel iets zullen bedenken."
"Maar waarom zou je zoiets willen doen?" De kleine ziel kon maar niet begrijpen waarom een perfect wezen zijn vibratie zoveel wilde verminderen dat hij echt iets 'slechts' kon doen.
"Dat is niet zo moeilijk," legde de vriendelijke ziel uit, "Dat doe ik omdat ik van je houd. Jij wilt je Zelf toch ervaren als vergevingsgezindheid? Bovendien heb jij hetzelfde voor mij gedaan."
"Is dat waar?" vroeg de kleine ziel.
"Natuurlijk. [..]
Als er geen koud is, dan kun je niet warm zijn. Als er geen droevig is, dan kun je niet blij zijn, zonder zoiets als slecht kan de ervaring die jullie goed noemen niet bestaan.
Als je ervoor kiest iets te zijn, dan moet iets of iemand dat/die daarvan het tegenovergestelde is ergens in jullie heelal te voorschijn komen om dat mogelijk te maken."
Vervolgens legde de vriendelijke ziel uit dat die mensen Gods speciale engelen zijn, en die omstandigheden Gods geschenken.
"Ik wil er maar één ding voor terughebben," verklaarde de vriendelijke ziel.
"Wat je maar wilt! Alles," riep de kleine ziel. Hij was opgewonden nu hij wist dat hij elk goddelijk aspct van God kon ervaren. Nu begreep hij het plan.
"Op het moment dat ik je helemaal in elkaar sla," zei de vriendelijke ziel, "op het moment dat ik het ergste met je doe wat jij je ooit hebt kunnen voorstellen, op datzelfde moment.. moet je je herinneren Wie ik echt ben."
"O, dat zal ik niet vergeten!" beloofde de kleine ziel. "Ik zal je net zo perfect zien als nu, en ik zal me herinneren Wie je bent, altijd."
Neale! .
Wat een schitterende illustratie is dat verhaal toch. Was het bijna alweer vergeten .
Bedankt G, dat je het weer bij mij naar boven hebt gehaald en anderen er mee laat kennis maken .
hij komt trouwens 27 april naar Nederland
.Wat een schitterende illustratie is dat verhaal toch. Was het bijna alweer vergeten .
Bedankt G, dat je het weer bij mij naar boven hebt gehaald en anderen er mee laat kennis maken .
hij komt trouwens 27 april naar Nederland
het is een mooi verhaal, maar het vertelt wel de dubbelzinnigheid van vergeving.
misschien dat ik mijn verhaal kan vertellen waarin ik misschien an uitleggen hoe ik tot vergeving ben gekomen ( zal het kort houden:)
Ik ben een "moetje", mijn moeder was 21 en werd zwanger van mij, en voelde zich gedowngen te trouwen met mijn vader. Mijn moeder wilde destijds eigenlijk net met haar echte jeugd beginnen. Ze had het vroeger zere moeilijk thuis met een broer die haar dorp terrorseerde met geweld en waarschijnlijk een aantal verkrachtingsgevallen. Ze heeft dus altijd in angst geleefd.
Ze trouwde dus met mijn vader en moest dus afzien van haar altijd gewenst studie als dierenarts. Haar ouders hadden daar nooit geld voor en ze hoopt dat ze daar nu aan kon beginnen.
ze voedden me op in armoed,e want mijn vader was jong , en ging werken in de bouw.
voor zover hun geschiedenis. Mijn eerste jaren voedde ze me in( onnatuurlijk, verknipte ) liefde op, maar toen ik ongeveer 4 was begin ze me verwijten te maken. ze strafte me voor mijn kinderlijke foutjes. Mijn opvoeding was een vat vol tegenstrijdigheden. De bom barstte uiteraard in mijn pubertijd, en ik ben toen al snel gaan samenwonen.
Ik heb altijd houvast gevonden in spiritualiteit ( op mijn manier zin zoeken achter de onzekerheid die mijn ouders me gaven), en dat heeft me uiteindelijk behoed voor een verknipt karakter.
pas een paar jaar terug keek ik ineens objectief naar haar, en zag dat ze in feite zwakzinnig was.
Ik zag ineens trekjes van onwetendheid ( bijv.geen algemene kennis, ze weet niks van geschiedenis), mijn broertje en zusje raken enorm in de problemen door haar vreemde manier van opvoeden . Ze "gebruikt "mij nu als uitlaatklep, maar ze weet zich wonderwel nog enigzins staande te houden door haar masker.
ik heb haar op een bepaald moment vergeven voor haar gebrek aan "echte"liefde, haar gebrek aan "echte betrokkenheid, haar gebrek aan vergeving ( zei nooit sorry), toen ik haar vergeven had voor het feit dat ze geen moeder KON zijn, raakte ik zelf los van die last die ik heel lang gedragen had.
Desalnietemin weet ik dat ik geen moeder heb zoals velen die wel hebben, en gelukkig heb ik een andere "moeder"( een vrouw die me erg nabij heeft gestaan, maar ok surrogaat moeders als die van vriendinnetjes) gevonden waarbij ik me wel geborgen kan voelen.
Ik weet dat dit verhaal de lading niet kan dekken, dat er gevallen zijn waar vergeving teveel gevraagd is voor een persoon.Mijn leven heeft zich uiteindelijk nog " gecorrigeerd", maar voor velen is het leven "opgehouden"door een daad of houding van iemand anders.
vergeving was voor mij noodzakelijk, het enige antwoord op deze situatie.
ben nu erg persoonlijk geweest, beetje eng...
misschien dat ik mijn verhaal kan vertellen waarin ik misschien an uitleggen hoe ik tot vergeving ben gekomen ( zal het kort houden:)
Ik ben een "moetje", mijn moeder was 21 en werd zwanger van mij, en voelde zich gedowngen te trouwen met mijn vader. Mijn moeder wilde destijds eigenlijk net met haar echte jeugd beginnen. Ze had het vroeger zere moeilijk thuis met een broer die haar dorp terrorseerde met geweld en waarschijnlijk een aantal verkrachtingsgevallen. Ze heeft dus altijd in angst geleefd.
Ze trouwde dus met mijn vader en moest dus afzien van haar altijd gewenst studie als dierenarts. Haar ouders hadden daar nooit geld voor en ze hoopt dat ze daar nu aan kon beginnen.
ze voedden me op in armoed,e want mijn vader was jong , en ging werken in de bouw.
voor zover hun geschiedenis. Mijn eerste jaren voedde ze me in( onnatuurlijk, verknipte ) liefde op, maar toen ik ongeveer 4 was begin ze me verwijten te maken. ze strafte me voor mijn kinderlijke foutjes. Mijn opvoeding was een vat vol tegenstrijdigheden. De bom barstte uiteraard in mijn pubertijd, en ik ben toen al snel gaan samenwonen.
Ik heb altijd houvast gevonden in spiritualiteit ( op mijn manier zin zoeken achter de onzekerheid die mijn ouders me gaven), en dat heeft me uiteindelijk behoed voor een verknipt karakter.
pas een paar jaar terug keek ik ineens objectief naar haar, en zag dat ze in feite zwakzinnig was.
Ik zag ineens trekjes van onwetendheid ( bijv.geen algemene kennis, ze weet niks van geschiedenis), mijn broertje en zusje raken enorm in de problemen door haar vreemde manier van opvoeden . Ze "gebruikt "mij nu als uitlaatklep, maar ze weet zich wonderwel nog enigzins staande te houden door haar masker.
ik heb haar op een bepaald moment vergeven voor haar gebrek aan "echte"liefde, haar gebrek aan "echte betrokkenheid, haar gebrek aan vergeving ( zei nooit sorry), toen ik haar vergeven had voor het feit dat ze geen moeder KON zijn, raakte ik zelf los van die last die ik heel lang gedragen had.
Desalnietemin weet ik dat ik geen moeder heb zoals velen die wel hebben, en gelukkig heb ik een andere "moeder"( een vrouw die me erg nabij heeft gestaan, maar ok surrogaat moeders als die van vriendinnetjes) gevonden waarbij ik me wel geborgen kan voelen.
Ik weet dat dit verhaal de lading niet kan dekken, dat er gevallen zijn waar vergeving teveel gevraagd is voor een persoon.Mijn leven heeft zich uiteindelijk nog " gecorrigeerd", maar voor velen is het leven "opgehouden"door een daad of houding van iemand anders.
vergeving was voor mij noodzakelijk, het enige antwoord op deze situatie.
ben nu erg persoonlijk geweest, beetje eng...
[offtopic]
Nanalune, ik vind die naam erg mooi, waar komt het ookalweer vandaan? ik heb het op meerdere plekken gehoord.
Nanalune, ik vind die naam erg mooi, waar komt het ookalweer vandaan? ik heb het op meerdere plekken gehoord.
Ik snap het, G-art, ik snap je hele verhaal. Maar dan maak ik de case nog even wat moeilykerquote:Op zondag 21 maart 2004 13:54 schreef Geartsjuh het volgende:
Omdat dat is wat liefde doet. Liefde kan het meest verschrikkelijke vergeven omdat het anders niet liefde zou zijn. Het is onvoorwaardelijk.
Op een moment besloten myn moeder en ik uit huis te vluchten, dit omdat de avond tevoren myn vader weer helemaal los was gegaan over iets onbenulligs... Schuimbekkend en al stond hy te schreeuwen en te flippen... Het kwartje viel nu eindelyk ook by myn moeder. Dus ze had de politie gebeld, zodat ze veilig weg durfde te gaan. Ik ging natuurlyk met haar mee. Myn vader zat op het laatste moment te huilen... Ik wilde hem geen pyn doen, geen onvoorwaardelyke schuld toewyzen, het ging op dit moment om myn moeder en ik die niet normaal konden leven met deze zieke geest. Het beeld deed my zo verdriet, ik wilde niet dat hy dacht dat ik hem puur afwees als ziel. Dus gaf ik hem een kus op zyn wang ter afscheid en ter troosting.
Een paar weken later kwam hy ongevraagd by ons in de caravan. Door de manier waarop hy in de tussentyd met my en myn moeder was omgegaan (manipulatief) had ik voorlopig geen trek om zyn gezicht weer te zien en ik werd heel boos dat myn moeder hem mee had genomen naar de caravan. Maar ik hield me in, hy bleef wat eten en ondertussen at ik mezelf op. By het afscheid vroeg hy iets waardoor ik me genoodzaakt zag te zeggen dat ik zyn bezoek niet op prys kon stellen. Hierop begon hy verschillende dingen te roepen waaronder het feit dat ik hem een afscheidskus had gegeven betekende dat ik ook van hem hield op die foute manier.
Deze gedachtengang is dus duidelyk ziek en ik zag het wederom als daad van liefde dat ik hem aangaf by de politie met duidelyk myn eigen invulling over de straf duidelyk uitgeschreven in een brief aan de officier van justitie/rechter. Helaas is die therapie er niet gekomen zoals ik gewenst had. Deze mensen zien niet hoe ziek deze man is.
Hoe moet ik de interpretatie van myn vader als zou ik "verliefd op hem zyn" vergeven, als myn onvoorwaardelyke liefde die ik hem daaarmee toon steeds maar weer verkeerd geïnterpreteerd wordt? Ik zou hem met liefde helpen, contact houden enzovoorts, maar als hy daaraan steeds de conclusie verbindt dat ik hetzelfde wil als hy van my wil, dan is het toch schadelyk voor my en moet ik toch ergens ophouden? Voor nu ben ik opgehouden met contact op welke manier dan ook, dus ook geen negatieve aandacht geven, omdat elke vorm van aandacht die ik aan hem geef verkeerd opgevat wordt.
De ander vergeven wil niet zeggen dat je nog steeds met mensen moet omgaan die 'slecht' voor je zijn. Dan komt ook liefde voor jezelf om de hoek kijken. Je kan iemand vergeven en daarna zeggen dat jullie wegen zich hier scheiden. Je kan dan zonder rancune terug kijken.
Trouwens Barbamama en nanalune: dat jullie je herinneren wie jullie werkelijk zijn wil nog niet zeggen dat de andere mensen zich dat ook herinneren. Als dat niet zo is zullen ze jullie vergeving en liefde (nog) niet begrijpen. Maar uiteindelijk leiden alle wegen naar Rome
Erg dapper van jullie dat jullie je verhaal hier durven te vertellen!
Trouwens Barbamama en nanalune: dat jullie je herinneren wie jullie werkelijk zijn wil nog niet zeggen dat de andere mensen zich dat ook herinneren. Als dat niet zo is zullen ze jullie vergeving en liefde (nog) niet begrijpen. Maar uiteindelijk leiden alle wegen naar Rome
Erg dapper van jullie dat jullie je verhaal hier durven te vertellen!
Daar heb je gelijk in, als het om 1 geïsoleerd persoon gaat. Maar dat is vaak niet het geval. Vaak hangt er een heel netwerk van vrienden, bekenden en familie aan de te vergeven persoon vast. En dan kan jij diegene wel vergeven en voor even of voor altijd uit je leven bannen, maar zo eenvoudig ligt dat meestal gewoon niet.quote:Op zondag 21 maart 2004 14:53 schreef Geartsjuh het volgende:
De ander vergeven wil niet zeggen dat je nog steeds met mensen moet omgaan die 'slecht' voor je zijn. Dan komt ook liefde voor jezelf om de hoek kijken. Je kan iemand vergeven en daarna zeggen dat jullie wegen zich hier scheiden. Je kan dan zonder rancune terug kijken.
Ik spreek uit ervaring, want in die situatie zit ik nu zelf. Ik wil er niet teveel over uitwijden, maar ik heb die persoon vergeven (vergeten gaat niet, maar dat hoeft ook niet). Alleen wil ik die persoon voorlopig niet meer zien en misschien wel nooit meer (dat kan ik nu nog moeilijk inschatten). Maar doordat ik die persoon niet meer zie, zie ik ook een aantal mensen niet meer die ik wel graag nog in mijn leven wil. Zij durven hem namelijk niet te laten vallen, puur uit angst. Er valt met hen ook niet te praten, want zij willen/kunnen het niet apart zien. Wat mij betreft hoeven zij hem niet te laten vallen, maar zij kunnen niet en hem en mij blijven zien blijkbaar. Het is een hele moeilijke situatie, al heb ik wel het gevoel dat er een oplossing voor is......alleen nog niet nu.
Maar goed, ik wilde alleen even vermelden dat het vergeven van iemand iets complexer in elkaar zit dan sommige mensen denken.
Ik wil in ieder geval iedereen sterkte wensen die ook in zo'n lastige situatie zitten!
I used to work in a morgue........I am a people person
Only Human
Only Human
Het is voor mij een erg herkenbaar verhaal. Niet dat ik een "moetje" ben, maar ik heb wel een soortgelijke moeder, en dat zie ik pas sinds kort. Ik zie nu hoe haar eigen behoeftes de opvoeding hebben beinvloed. Ook de relatie met m'n (wijlen) vader was erg vreemd, hij stootte iedereen af om de meest futiele redenen. His way or the highway, zeg maar.quote:Op zondag 21 maart 2004 14:15 schreef nanalune het volgende:
misschien dat ik mijn verhaal kan vertellen waarin ik misschien an uitleggen hoe ik tot vergeving ben gekomen ( zal het kort houden:)
(...)
ben nu erg persoonlijk geweest, beetje eng...
Het is inderdaad een verlossing om ze dat (gebrek aan liefde) te kunnen vergeven, maar dan moet je het eerst wel kunnen begrijpen, en dat kan heel moeilijk zijn.
Ik vind het juist mooi dat je zo persoonlijk durft te zijn. De herkenbaarheid van je verhaal steekt mij wel een beetje een hart onder de riem.
Het gaat slecht, maar verder gaat het goed.
mijn zusje noemde me vroeger "nana"omdat ze mijn naam nog niet kon uitspreken ( Diana).quote:Op zondag 21 maart 2004 14:22 schreef Choices het volgende:
[offtopic]
Nanalune, ik vind die naam erg mooi, waar komt het ookalweer vandaan? ik heb het op meerdere plekken gehoord.
Lune, is "maan", ik houd veel van de maan, gaf me altijd rust en troost, en daarnaast natuurlijk betekent Diana ook godin an de maan. Nana betekent ( heb ik me laten vertellen ) ook "klein" ,
dus Kleine maan, en dat heeft op zichzelf al weer een emotionele ( dapper en klein) lading voor mij.
je zult het waarschijnlijk in de context van kleine maan gehoord hebben.
Geartsjuh,quote:[b]
Trouwens Barbamama en nanalune: dat jullie je herinneren wie jullie werkelijk zijn wil nog niet zeggen dat de andere mensen zich dat ook herinneren. Als dat niet zo is zullen ze jullie vergeving en liefde (nog) niet begrijpen. Maar uiteindelijk leiden alle wegen naar Rome
Erg dapper van jullie dat jullie je verhaal hier durven te vertellen!
dat ik mijn verhaal vertel, en daarmee uitleg wat vergeving voor mij is, betekent juist niet dat ik ervan uitga dat anderen mensen mijn ( liefdevolle) interpretatie van vergeving begrijpen...
Enkel met dit voorbeeld probeer ik extra dimensie in zo'n breed (te nemen) begrip te leggen, zodat ik het kan verduidelijken.
in de hoop dat het in ieder geval begrijpelijker wordt.
het is moeilijk , zodra we dieper op zo'n onderwerp ingaan, helder te krijgen wat me met z'n allen onder "vergeving"verstaan. Het is niet enkel iemand glimlachend aan te kijken en te zeggen : "ik vergeef je", het is denk ik inderdaad een houding die ten grondslag ligt in al je andere handelingen.
( met z'n allen op weg naar Rome anno 2004... laten we daar een sub-topic over openen: )
Er is 1 uitspraak die mij ten alle tijde bij is gebleven n.l. "Vader, vergeef het hun want ze weten niet wat ze doen".
Vergeving begint met verwerking. Al je woede, je ongenoegen............ eerst zal dat een plekje moeten krijgen daarvoor is nodig............ jawel................... Liefde, heel veel liefde!!!
Ikzelf heb veel levenservaringen opgedaan die zeker niet al te makkelijk waren. Heb daarin veel moeten vergeven, maar ben er tevens "achter" gekomen dat dat nu juist je leven verrijkt. Door vergeving te schenken creeer je rust............. innerlijke rust.
Vergeving begint met verwerking. Al je woede, je ongenoegen............ eerst zal dat een plekje moeten krijgen daarvoor is nodig............ jawel................... Liefde, heel veel liefde!!!
Ikzelf heb veel levenservaringen opgedaan die zeker niet al te makkelijk waren. Heb daarin veel moeten vergeven, maar ben er tevens "achter" gekomen dat dat nu juist je leven verrijkt. Door vergeving te schenken creeer je rust............. innerlijke rust.
Topic is opgeschoond.quote:Op zondag 21 maart 2004 13:49 schreef Choices het volgende:
jammer van het topic in ieder geval.. Mods, van mij mag ie op slot in ieder geval. of bepaalde posts verwijderd. Dit was in ieder geval niet de bedoeling.
Hierbij even een (laatste) waarschuwing voor Barbamama : nokken met die denigrerende posts. Ik zie je net even te vaak anderen de les lezen en dat terwijl ik veel users je erg vaak en geduldig antwoord heb zien geven als je weer eens over je problemen begon. Anderen 'adviezen' geven en dat op zo'n nare manier is not done.
Kappen hiermee.
Oi!
Op maandag 5 april 2004 21:27 schreef Lorax het volgende:
Ik had die kop van SC wel willen zien toen MUUS 'm in z'n bek scheet
Op maandag 5 april 2004 21:27 schreef Lorax het volgende:
Ik had die kop van SC wel willen zien toen MUUS 'm in z'n bek scheet
En wat nou als dit haar gewone manier van posten is?? Dus niet denigrerend bedoeld??quote:Op maandag 22 maart 2004 00:13 schreef MUUS het volgende:
[..]
Topic is opgeschoond.
Hierbij even een (laatste) waarschuwing voor Barbamama : nokken met die denigrerende posts. Ik zie je net even te vaak anderen de les lezen en dat terwijl ik veel users je erg vaak en geduldig antwoord heb zien geven als je weer eens over je problemen begon. Anderen 'adviezen' geven en dat op zo'n nare manier is not done.
Kappen hiermee.
Dat betekend dus dat ze maar een rol moet gaan spelen om de mensen hier te behagen.. Of gewoon niet meer op discussies reageren anders loopt ze de kans een ban te krijgen gok ik zo...
MUUS, ik ga niet veel tegen je in, maar een user afrekenen op zijn/haar manier van posten terwijl je niet wéét of het ook daadwerkelijk zo bedoeld is vind IK not done....
En DAT komt dan weer helemaal in de sfeer van het topic terecht... Ik denk namelijk dat er zat mensen zijn die dit soort dingen kunnen vergeven bij een persoon. Ik denk persoonlijk dat jij als mod dat ook wel kan
17-05-2004 O+ O+ O+
PAPA!!
Faith Cathryn heet onze kleine trots!!
PAPA!!
Faith Cathryn heet onze kleine trots!!
Niemand heeft het over een ban, dat is geheel niet aan de orde.quote:Op dinsdag 23 maart 2004 00:36 schreef Psyche2003 het volgende:
En wat nou als dit haar gewone manier van posten is?? Dus niet denigrerend bedoeld??
Dat betekend dus dat ze maar een rol moet gaan spelen om de mensen hier te behagen.. Of gewoon niet meer op discussies reageren anders loopt ze de kans een ban te krijgen gok ik zo...
Ook heeft niemand het over een bedoeling. We gaan er van uit dat het zo níet bedoeld is.
Wat aan de orde kwam, was de manier van posten an sich, die door TS bij herhaling als negatief werd ervaren. En daar werd iets van gezegd.
Thats all
Er staat anders wel "laatste waarschuwing"quote:Op dinsdag 23 maart 2004 16:55 schreef iteejer het volgende:
Niemand heeft het over een ban, dat is geheel niet aan de orde.
En niemand staat erby stil dat TS zelf die reactie uitlokt door zelf op een manier op míj te reageren die ik als negatief ervaarquote:Ook heeft niemand het over een bedoeling. We gaan er van uit dat het zo níet bedoeld is.
Wat aan de orde kwam, was de manier van posten an sich, die door TS bij herhaling als negatief werd ervaren. En daar werd iets van gezegd.
ik snap wat je bedoeltquote:Op zaterdag 20 maart 2004 19:56 schreef seriewoordenaar het volgende:
Vergeven is het bereiken van een gevoel van rust, het bereiken van harmonie in een innerlijke storing. Eén worden met jezelf door alleen jezelf te behandelen in plaats van anderen om je heen.
ademt in, ademt uit.
maar als er nou dingen zijn gebeurt die je niet KAN vergeven?
er zijn dingen die op den duur moet accepteren, naast je neer moet leggen, omdat het anders je leven gaat beheersen,
maar er zijn best veel mensen die op den duur moegestreden zijn, en bij wie het gebeurde dat wel doet,
wat moeten zij?
er zijn mensen die zeggen dat ze niet zo moeten zwelgen in zelfmedelijden,
maar waar ligt de grens?
wanneer kan een mens niet meer?
vergeven is niet simpel,
het is het moelijkste dat er is
wat betrefd die nuances ben ik het met je eens,maar om je voorbeeld te nemen,quote:Op zondag 21 maart 2004 09:52 schreef nanalune het volgende:
[..]
Dat is het ;m juist.
Zodra je als mens zwart wit gaat denken in termen van geod en kwaad, wordt het inderdaad heel moeilijk om te vergeven.
Er is niet zoiets als een eendimensionaal begrip als goed of kwaad, het is een veelzijdig aspect, op elk moment anders te belichten.
"De moordenaar handelde uit doodsangst, en kniprt zijn klachtoffer in 20 stukjes",
de verkarchter hielp zijn oma met haar verdriet nadat hij een meisje verkracht had.."
overal zitten nuances, als je dat ziet, en je eigen kleinheid daarin, want wie ben JIJ om over een mens te oordelen, daty zou betekenen dat je goed en kwaad beheerst, terwijl je net zo'n mens benta ls degeen die je wilt veroordleen.
Er is goed, en er is kwaad, er is Ying en er is Yang, etc etc.
je kan een ander wijze op het foute aspect in zijn gedrag, en hem daarin vergeven, en helpen door te gaan met zijn goede aspecten. Hem/haar laten inzien dat Hij/zij die heeft, en dat de liefde heel belnagrijk is.
een moordenaar die zijn slachtoffer in 20 stukjes knipt , doodsangst of niet moord is fout je ontneemt alles wat het slachtoffer kon worden,
aan de andere kant heb je de doodsangst, was de dader van nu het toenmalige slachtoffer van het nu slachtoffer ligt het anders,
en je andere voorbeeld
de verkrachter die zijn oma hielp,
je bent Christen net als ik dus denk ik dat je de tekst wel kent:
"hij die een kind iets aan doet, is beter af als hij met een molensteen de zee in loopt, dan Zijn oordeel aan te horen."
aan de ene kant weerloze kinderen (geloof me een kind is weerloos) verkracht en aan de andere kant het feit dat hij zijn oma helpt,
volgens mij word je leven niet in een weegschaal gebalanceerd, in de trant van voor iedere goede daad mag je een slechte doen,
wat ik wel denk dat meespeeltis of je berouw hebt van je daden,
want wat als oma nou verdriet heeft om een verkrachte kleindochter, ende verkrachter hgaat haar troosten, (even vanuit gaan d dat hij geen berouw heeft) dan is hij verschrikkelijk hypocriet,
verder denk ik dat God geen goddelijke dingen van je verwacht, als iemand jou iets aandoet (bijv. verkrachting) dan mag je dat bij Hem neerleggen, en zeggen ik kan hier niks mee, wilt U me helpen,
in sommige kerken word directe vergeving geeist, en dat vind ik erg omdat het slachtoffer dit (vaak) niet in ene keer kan
ik hoop dat een beetje duidelijk is wat ik bedoel,
(heb vissen in me hoofd, zoals ik dat noem dan wil iets uitleggen en krijg de woorden -vissen- niet goed te pakken)
Jezelf vergeven.
Een stuk vergeving kun je ook bereiken door je te realiseren dat je bent geworden wie je bent, door je persoonlijke geschiedenis. En de persoonlijke geschiedenis van je ouders, en de persoonlijke geschiedenis van hun ouders, en de persoonlijke etc etc.
Dit wordt in religie soms ook wel erfzonde genoemd.
Op het moment dat je bewustwording meemaakt in je leven en het gevoel hebt dat je een nieuwe stap neemt in de richting van 'wie jij eigenlijk bent en wilt zijn', kan het zinvol zijn eens over dit fenomeen na te denken. Moet je jezelf de schuld geven van de dingen die je hebt gedaan? Of je ouders? Of hun ouders? Alles volgt de wet van oorzaak en gevolg, ook de manier waarop jij dingen doet. Als je dat weet, en jezelf kunt overtuigen dat je NU op dit moment kunt kiezen wie je wilt zijn en dat je vooral niet hoeft te voldoen aan het verwachtingspatroon wat anderen van je hebben gebaseerd op een beeld van wie je was (hijg hijg lange zin ), hoef je jezelf ook niet meer te vergeven.
Iedereen maakt fouten in zijn leven.
Een stuk vergeving kun je ook bereiken door je te realiseren dat je bent geworden wie je bent, door je persoonlijke geschiedenis. En de persoonlijke geschiedenis van je ouders, en de persoonlijke geschiedenis van hun ouders, en de persoonlijke etc etc.
Dit wordt in religie soms ook wel erfzonde genoemd.
Op het moment dat je bewustwording meemaakt in je leven en het gevoel hebt dat je een nieuwe stap neemt in de richting van 'wie jij eigenlijk bent en wilt zijn', kan het zinvol zijn eens over dit fenomeen na te denken. Moet je jezelf de schuld geven van de dingen die je hebt gedaan? Of je ouders? Of hun ouders? Alles volgt de wet van oorzaak en gevolg, ook de manier waarop jij dingen doet. Als je dat weet, en jezelf kunt overtuigen dat je NU op dit moment kunt kiezen wie je wilt zijn en dat je vooral niet hoeft te voldoen aan het verwachtingspatroon wat anderen van je hebben gebaseerd op een beeld van wie je was (hijg hijg lange zin ), hoef je jezelf ook niet meer te vergeven.
Iedereen maakt fouten in zijn leven.
Ik vind het nog niet eens zwelgen in zelfmedelijden als iemand een bepaald iets niet kan vergeven. Soms kan het gewoon niet, maar dan heb je het er niet over.quote:Op vrijdag 26 maart 2004 11:20 schreef werty het volgende:
[..]
ik snap wat je bedoelt
maar als er nou dingen zijn gebeurt die je niet KAN vergeven?
er zijn dingen die op den duur moet accepteren, naast je neer moet leggen, omdat het anders je leven gaat beheersen,
maar er zijn best veel mensen die op den duur moegestreden zijn, en bij wie het gebeurde dat wel doet,
wat moeten zij?
er zijn mensen die zeggen dat ze niet zo moeten zwelgen in zelfmedelijden,
maar waar ligt de grens?
wanneer kan een mens niet meer?
vergeven is niet simpel,
het is het moelijkste dat er is
Sommige dingen zijn gewoon niet te vergeven en ik vind ook dat niet alles vergeven hoeft te worden. Met vergeven zeg je dat je de ander het niet meer kwalijk neemt en dat het nou wel allemaal goed is. Bij sommige dingen kan dat gewoon niet. .
Oi!
Op maandag 5 april 2004 21:27 schreef Lorax het volgende:
Ik had die kop van SC wel willen zien toen MUUS 'm in z'n bek scheet
Op maandag 5 april 2004 21:27 schreef Lorax het volgende:
Ik had die kop van SC wel willen zien toen MUUS 'm in z'n bek scheet
Ben ik het niet mee eens MUUS, je kan wel degelijk vergeven, je hoeft NIET te VERGETEN.
Dus als je een vriendinnetje hebt gehad die je niet juist behandeld heeft, (lees:mes in 't ruggetje) Kan je haar wel vergeven, maar je hoeft het niet te vergeten. En daarom hoef je ook niet meer met iemand om te gaan.
Maar als je die persoon vergeeft, kan je door, is het afgesloten.
Dus als je een vriendinnetje hebt gehad die je niet juist behandeld heeft, (lees:mes in 't ruggetje) Kan je haar wel vergeven, maar je hoeft het niet te vergeten. En daarom hoef je ook niet meer met iemand om te gaan.
Maar als je die persoon vergeeft, kan je door, is het afgesloten.
Steeds als ik tegen de lamp loop,
neem ik een stukje licht mee.
♥Knibbel, Knabbel etc met veel foto's! IV♥
neem ik een stukje licht mee.
♥Knibbel, Knabbel etc met veel foto's! IV♥
Afsluiten?? Er zal altijd een bepaald gevoel blijven hangen!! Het ligt wel aan de aard van "het probleem" lijkt me. Je kunt misschien wel vergeven maar dat "onderbuikgevoel" blijft zitten. Soms kun je zo enorm gekwetst worden dat dat gevoel van onbestendigheid gewoonweg blijft hangen. Je hoeft dan idd niet meer de persoon om te gaan die je zo gekwetst heeft maar soms kun je niet anders wanneer het je eigen familie betreft. Oke, afstand is er dan wel maar toch................ Het is en blijft dan........ familie.quote:Op vrijdag 26 maart 2004 15:26 schreef Oblivion het volgende:
Ben ik het niet mee eens MUUS, je kan wel degelijk vergeven, je hoeft NIET te VERGETEN.
Dus als je een vriendinnetje hebt gehad die je niet juist behandeld heeft, (lees:mes in 't ruggetje) Kan je haar wel vergeven, maar je hoeft het niet te vergeten. En daarom hoef je ook niet meer met iemand om te gaan.
Maar als je die persoon vergeeft, kan je door, is het afgesloten.
Dan heb je dus niet "echt" vergeven.....quote:Op vrijdag 26 maart 2004 15:40 schreef Syl68 het volgende:
Afsluiten?? Er zal altijd een bepaald gevoel blijven hangen!! Het ligt wel aan de aard van "het probleem" lijkt me. Je kunt misschien wel vergeven maar dat "onderbuikgevoel" blijft zitten. Soms kun je zo enorm gekwetst worden dat dat gevoel van onbestendigheid gewoonweg blijft hangen. Je hoeft dan idd niet meer de persoon om te gaan die je zo gekwetst heeft maar soms kun je niet anders wanneer het je eigen familie betreft. Oke, afstand is er dan wel maar toch................ Het is en blijft dan........ familie.
Dat doe je met de ziel, de ziel zit in de buik.
Steeds als ik tegen de lamp loop,
neem ik een stukje licht mee.
♥Knibbel, Knabbel etc met veel foto's! IV♥
neem ik een stukje licht mee.
♥Knibbel, Knabbel etc met veel foto's! IV♥
Kan jij dat echt? .quote:Op vrijdag 26 maart 2004 15:26 schreef Oblivion het volgende:
Ben ik het niet mee eens MUUS, je kan wel degelijk vergeven, je hoeft NIET te VERGETEN.
Dus als je een vriendinnetje hebt gehad die je niet juist behandeld heeft, (lees:mes in 't ruggetje) Kan je haar wel vergeven, maar je hoeft het niet te vergeten. En daarom hoef je ook niet meer met iemand om te gaan.
Maar als je die persoon vergeeft, kan je door, is het afgesloten.
Als iemand mij bewust wat geflikt heeft, is het voor mij einde verhaal. Dag, have a nice life en kom vooral niet terug. .
.En ja, ik ben heel erg haatdragend, maar ik vind dat minder erg dan het feit dat men anderen bewust wat aandoet eigenlijk.
Oi!
Op maandag 5 april 2004 21:27 schreef Lorax het volgende:
Ik had die kop van SC wel willen zien toen MUUS 'm in z'n bek scheet
Op maandag 5 april 2004 21:27 schreef Lorax het volgende:
Ik had die kop van SC wel willen zien toen MUUS 'm in z'n bek scheet
Mijn definitie (van dit moment even) van vergeven, het klinkt makkelijk, het begin-proces (beseffenis) is echter vooral moeilijk denk ik.
(H)erkennen -> eraan werken/ondergaan -> 'loslaten (van..)' -> vergeven -> verder gaan
En opzich zou je dit schema, ligt aan het individu denk, in verschillende volgordes of zonder sommige begrippen en/of ipv andere begrippen (zoals woede, angst, jaloezie etc), kunnen hebben. En bij dat verdergaan, zou je dan eigenlijk niet meer (zo) gevoelig moeten zijn ervoor, anders heb je niet echt losgelaten en dus vergeven in die zin.
Ik denk dus dat vergeven, begint bij het loslaten en vandaaruit het verder gaan.
Volgens mij zag ik iets voorbij komen van een film. Ik denk dat je jezelf dan niet meer gaat zien als hoofdrolspeelster of -speler in die nare film (slachtofferrol). Je kijkt ernaar en je kan ernaar kijken, maar het doet je niets meer, je voelt er niets (woede, onmacht etc) meer bij. Waardoor je eigenlijk uiteindelijk de regie van jouw film in jouw handen hebt genomen en je je niet meer laat leiden, laat bespelen, door (f)actoren (acteurs, settings etc) die eigenlijk jouw film hebben bepaald.
JIJ bent degene die jouw film maakt en niet een ander! Hoe naar je film ook is, hoe hopeloos je film ook overkomt, hoe onwijs verrot het eind ook lijkt ... Het is jouw film en JIJ bent en blijft de regisseur of regisseuse, dus jouw film kan nog alle kanten opgaan. Of simpelweg zorg er ook voor dat JIJ de film leidt en niet de film jou! Want ook al is jouw film in handen (geweest) van verschillende, vervelende (f)actoren, je verliest (de oscar) als je dat nog steeds laat gebeuren. Je wint de oscar als JIJ de film in jouw handen neemt! En welke hoofdrolspeelster je dan zijn wilt, dat is ten tweede, it's your movie! Als jij je er maar gelukkig bij voelt en voor die oscar wil gaan!
hoeze dramatisch, het drama-queen gehalte onbreekt iig niet in mijn film
(H)erkennen -> eraan werken/ondergaan -> 'loslaten (van..)' -> vergeven -> verder gaan
En opzich zou je dit schema, ligt aan het individu denk, in verschillende volgordes of zonder sommige begrippen en/of ipv andere begrippen (zoals woede, angst, jaloezie etc), kunnen hebben. En bij dat verdergaan, zou je dan eigenlijk niet meer (zo) gevoelig moeten zijn ervoor, anders heb je niet echt losgelaten en dus vergeven in die zin.
Ik denk dus dat vergeven, begint bij het loslaten en vandaaruit het verder gaan.
Volgens mij zag ik iets voorbij komen van een film. Ik denk dat je jezelf dan niet meer gaat zien als hoofdrolspeelster of -speler in die nare film (slachtofferrol). Je kijkt ernaar en je kan ernaar kijken, maar het doet je niets meer, je voelt er niets (woede, onmacht etc) meer bij. Waardoor je eigenlijk uiteindelijk de regie van jouw film in jouw handen hebt genomen en je je niet meer laat leiden, laat bespelen, door (f)actoren (acteurs, settings etc) die eigenlijk jouw film hebben bepaald.
JIJ bent degene die jouw film maakt en niet een ander! Hoe naar je film ook is, hoe hopeloos je film ook overkomt, hoe onwijs verrot het eind ook lijkt ... Het is jouw film en JIJ bent en blijft de regisseur of regisseuse, dus jouw film kan nog alle kanten opgaan. Of simpelweg zorg er ook voor dat JIJ de film leidt en niet de film jou! Want ook al is jouw film in handen (geweest) van verschillende, vervelende (f)actoren, je verliest (de oscar) als je dat nog steeds laat gebeuren. Je wint de oscar als JIJ de film in jouw handen neemt! En welke hoofdrolspeelster je dan zijn wilt, dat is ten tweede, it's your movie! Als jij je er maar gelukkig bij voelt en voor die oscar wil gaan!
hoeze dramatisch, het drama-queen gehalte onbreekt iig niet in mijn film
Ja, dat kan ik echt. Kan zelfs naar de persoon glimlachen.quote:Op vrijdag 26 maart 2004 16:29 schreef MUUS het volgende:
Kan jij dat echt? .
Als iemand mij bewust wat geflikt heeft, is het voor mij einde verhaal. Dag, have a nice life en kom vooral niet terug. .
En ja, ik ben heel erg haatdragend, maar ik vind dat minder erg dan het feit dat men anderen bewust wat aandoet eigenlijk.
Let wel!! Ik ben iemand kwijtgeraakt die niet goed voor mij was, maar zij/hij is een goede en lieve vriendin kwijt geraakt. Wie verliest er dan? (ik weet wel dat in dit geval er 2 verliezen) Maar in feite is mijn verlies opeens niet meer zo groot...
Je begrijpt het denk ik niet, ik zou ook niet meer met die persoon willen omgaan.
Maar vergeven kan ik. And then get steppin' move on, doorgaan, deurtje dicht, ander deurtje open.
Haat vreet aan je....
Steeds als ik tegen de lamp loop,
neem ik een stukje licht mee.
♥Knibbel, Knabbel etc met veel foto's! IV♥
neem ik een stukje licht mee.
♥Knibbel, Knabbel etc met veel foto's! IV♥
Ik snap je hoor. .quote:Op vrijdag 26 maart 2004 17:30 schreef Oblivion het volgende:
[..]
Ja, dat kan ik echt. Kan zelfs naar de persoon glimlachen.
Let wel!! Ik ben iemand kwijtgeraakt die niet goed voor mij was, maar zij/hij is een goede en lieve vriendin kwijt geraakt. Wie verliest er dan? (ik weet wel dat in dit geval er 2 verliezen) Maar in feite is mijn verlies opeens niet meer zo groot...
Je begrijpt het denk ik niet, ik zou ook niet meer met die persoon willen omgaan.
Maar vergeven kan ik. And then get steppin' move on, doorgaan, deurtje dicht, ander deurtje open.
Haat vreet aan je....
En ik wist even geen ander woord dan 'haatdragend', maar ik kan niet zeggen dat de haat aan me vreet.
Vergeven vind ik ook niet altijd nodig, want sommige dingen zijn te erg om vergeven te worden. Ook al heb ik die persoon dan niet vergeven, ik word dan niet meteen opgevroten door haatgevoelens. .
Oi!
Op maandag 5 april 2004 21:27 schreef Lorax het volgende:
Ik had die kop van SC wel willen zien toen MUUS 'm in z'n bek scheet
Op maandag 5 april 2004 21:27 schreef Lorax het volgende:
Ik had die kop van SC wel willen zien toen MUUS 'm in z'n bek scheet
Wat mij betreft is vergeven een vorm van accepteren.
Vergelijk het met en glas dat omgestoten is.
Ondanks die acceptatie kan het toch zijn dat er een barst in het glas gekomen is, en wat je ook doet, die barst zit er, en bij een volgende 'iets' kan die barst doorscheuren.
Soms kan het ook zo zijn dat bij nadere inspectie er geen barst aanwezig is, en het glas alleen maar omgevallen was maar verder in tact bleef. In dat geval bestaat vergeving uit het weer rechtop zetten van het glas.
Vergelijk het met en glas dat omgestoten is.
Ondanks die acceptatie kan het toch zijn dat er een barst in het glas gekomen is, en wat je ook doet, die barst zit er, en bij een volgende 'iets' kan die barst doorscheuren.
Soms kan het ook zo zijn dat bij nadere inspectie er geen barst aanwezig is, en het glas alleen maar omgevallen was maar verder in tact bleef. In dat geval bestaat vergeving uit het weer rechtop zetten van het glas.
Met de kracht van je geest "ont-barst" je dat glas toch zo?quote:Op zondag 28 maart 2004 11:00 schreef iteejer het volgende:
Wat mij betreft is vergeven een vorm van accepteren.
Vergelijk het met en glas dat omgestoten is. Ondanks die acceptatie kan het toch zijn dat er een barst in het glas gekomen is, en wat je ook doet, die barst zit er, en bij een volgende 'iets' kan die barst doorscheuren.
Vergeving
Vergeving is voor mij een noodzakelijke "handeling" om verder te gaan.
Ik ben heel vergevingsgezind.
Er zijn bergen mensen die mij heel verdrietig hebben gemaakt in mijn leven.
Ik zie altijd waaróm iemand mij verdrietig heeft gemaakt.
Dat kan variëren tot een gemis aan vaardigheden ( inlevingsvermogen, psychologisch inzicht... noem maar iets ) tot dingen die die persoon zelf mee heeft gemaakt waardoor hij/zij is zoals die is.
Mijn ouders leven bijvoorbeeld naar ongeschreven wetten, ze trekken zich ontzettend veel aan van wat ze DENKEN dat de buurman zal DENKEN als........
Dit soort dingen maken het verdriet niet minder, maar maken wel dat je het " begrijpt ".
Het is dus gelijk ook vergeven voor mij.
Als ik op dat punt zit. "begrijpen" en vergeven..
Dan ga ik beslissen of ik wel of niet langer met dit soort dingen geconfronteerd wil worden.
Zo niet... dat ga ik mijn eigen weg. Zónder wrok gevoelens.
Het is haast een zakelijk genomen beslissing dan.
Het verdriet wat er dan nog zit is een ander verhaal, dat staat los van wrok/vergeving.
Vergeving is voor mij een noodzakelijke "handeling" om verder te gaan.
Ik ben heel vergevingsgezind.
Er zijn bergen mensen die mij heel verdrietig hebben gemaakt in mijn leven.
Ik zie altijd waaróm iemand mij verdrietig heeft gemaakt.
Dat kan variëren tot een gemis aan vaardigheden ( inlevingsvermogen, psychologisch inzicht... noem maar iets ) tot dingen die die persoon zelf mee heeft gemaakt waardoor hij/zij is zoals die is.
Mijn ouders leven bijvoorbeeld naar ongeschreven wetten, ze trekken zich ontzettend veel aan van wat ze DENKEN dat de buurman zal DENKEN als........
Dit soort dingen maken het verdriet niet minder, maar maken wel dat je het " begrijpt ".
Het is dus gelijk ook vergeven voor mij.
Als ik op dat punt zit. "begrijpen" en vergeven..
Dan ga ik beslissen of ik wel of niet langer met dit soort dingen geconfronteerd wil worden.
Zo niet... dat ga ik mijn eigen weg. Zónder wrok gevoelens.
Het is haast een zakelijk genomen beslissing dan.
Het verdriet wat er dan nog zit is een ander verhaal, dat staat los van wrok/vergeving.
Men occasionally stumble over the truth, but most of them pick themselves up and hurry off as if nothing ever happened.
Sir Winston Churchill
Sir Winston Churchill
het feit dat je die woede en onmacht niet meer voelt, hoeft niet te betekenen dat je de regie weer in handen neemt/hebt genomen.quote:Op vrijdag 26 maart 2004 16:33 schreef sweetgirly het volgende:
Mijn definitie (van dit moment even) van vergeven, het klinkt makkelijk, het begin-proces (beseffenis) is echter vooral moeilijk denk ik.
(H)erkennen -> eraan werken/ondergaan -> 'loslaten (van..)' -> vergeven -> verder gaan
En opzich zou je dit schema, ligt aan het individu denk, in verschillende volgordes of zonder sommige begrippen en/of ipv andere begrippen (zoals woede, angst, jaloezie etc), kunnen hebben. En bij dat verdergaan, zou je dan eigenlijk niet meer (zo) gevoelig moeten zijn ervoor, anders heb je niet echt losgelaten en dus vergeven in die zin.
Ik denk dus dat vergeven, begint bij het loslaten en vandaaruit het verder gaan.
Volgens mij zag ik iets voorbij komen van een film. Ik denk dat je jezelf dan niet meer gaat zien als hoofdrolspeelster of -speler in die nare film (slachtofferrol). Je kijkt ernaar en je kan ernaar kijken, maar het doet je niets meer, je voelt er niets (woede, onmacht etc) meer bij. Waardoor je eigenlijk uiteindelijk de regie van jouw film in jouw handen hebt genomen en je je niet meer laat leiden, laat bespelen, door (f)actoren (acteurs, settings etc) die eigenlijk jouw film hebben bepaald.
JIJ bent degene die jouw film maakt en niet een ander! Hoe naar je film ook is, hoe hopeloos je film ook overkomt, hoe onwijs verrot het eind ook lijkt ... Het is jouw film en JIJ bent en blijft de regisseur of regisseuse, dus jouw film kan nog alle kanten opgaan. Of simpelweg zorg er ook voor dat JIJ de film leidt en niet de film jou! Want ook al is jouw film in handen (geweest) van verschillende, vervelende (f)actoren, je verliest (de oscar) als je dat nog steeds laat gebeuren. Je wint de oscar als JIJ de film in jouw handen neemt! En welke hoofdrolspeelster je dan zijn wilt, dat is ten tweede, it's your movie! Als jij je er maar gelukkig bij voelt en voor die oscar wil gaan!
hoeze dramatisch, het drama-queen gehalte onbreekt iig niet in mijn film
ik weet niet goed hoe ik het uit moet leggen, ik probeer het toch maar:
ken je het effect van een opgeblazen strandbal? als je hem onder water houdt je merkt op den duur niet meer dat je hem tegen houdt (lees je gevoelens onderdrukt, en hier zo mee bezig zijn dat je andere gevoelens afvlakken). maar dan komt hij toch weer omhoog en knalt hij keihard in je gezicht , (lees je gevoelens komen terug, en het enige wat je voelt is verdriet en boosheid en pijn).
als je nou te veel vanaf een afstandje naar je"eigen film kjikt" heb je kans dat je de rest (anderdmans films) de vreugde en blijdschap niet meer ziet/kan voelen. en je ellende groter word dan jezelf
ik zeg niet dat het voor iedereen zo is maar voor sommigen is deze gedachte gevaarlijk
als je begrijpt awt ik bedoel.
Hoe ga jij dan met dat verdriet om? Dat is waar ik zoveel moeite mee heb...quote:Op zondag 28 maart 2004 16:16 schreef Mirage het volgende:
Vergeving
Vergeving is voor mij een noodzakelijke "handeling" om verder te gaan.
Ik ben heel vergevingsgezind.
Er zijn bergen mensen die mij heel verdrietig hebben gemaakt in mijn leven.
Ik zie altijd waaróm iemand mij verdrietig heeft gemaakt.
Dat kan variëren tot een gemis aan vaardigheden ( inlevingsvermogen, psychologisch inzicht... noem maar iets ) tot dingen die die persoon zelf mee heeft gemaakt waardoor hij/zij is zoals die is.
Mijn ouders leven bijvoorbeeld naar ongeschreven wetten, ze trekken zich ontzettend veel aan van wat ze DENKEN dat de buurman zal DENKEN als........
Dit soort dingen maken het verdriet niet minder, maar maken wel dat je het " begrijpt ".
Het is dus gelijk ook vergeven voor mij.
Als ik op dat punt zit. "begrijpen" en vergeven..
Dan ga ik beslissen of ik wel of niet langer met dit soort dingen geconfronteerd wil worden.
Zo niet... dat ga ik mijn eigen weg. Zónder wrok gevoelens.
Het is haast een zakelijk genomen beslissing dan.
Het verdriet wat er dan nog zit is een ander verhaal, dat staat los van wrok/vergeving.
Out of my mind, back in five minutes
Hm, je vergeet de tussenschakels denk. Je 'kan' de regie weer in handen nemen dan. Mijn film-stukje was en is meer een bijstukje, een stukje wat iets zou kunnen laten zien. Eigenlijk gewoon om te laten zien, dat mensen verantwoordelijk kunnen zijn voor hun eigen geluk, je kan het zo slecht en zo goed maken als je zelf wilt. Maar dan moet je wel willen (loslaten), kom ik op terug. En dit zijn hele makkelijke woorden, dat besef ik me terdege. Echter gaf ik dus ook met het stukje aan dat sommige factoren jou kunnen beïnvloeden op de manier waar je eigenlijk niet prettig bij voelt en (belangrijk) waar je niet mee vooruit (verder) komt.quote:Op zondag 28 maart 2004 18:29 schreef werty het volgende:
[..]
het feit dat je die woede en onmacht niet meer voelt, hoeft niet te betekenen dat je de regie weer in handen neemt/hebt genomen.
Daarbij kan je ze (ja, lekker schematisch allemaal) omwisselen, het één leidt vaak tot het ander. En over ballen gesproken. Speel met de bal, hou de bal bij je, speel hem af en toe over en scoor! Maar geef die bal niet weg, of je zal hem (misschien) moeilijk terug krijgen. Durf!
Tja, gevoelens onderdrukken is dus not done. Vandaar 'erkennen/ondergaan' etc. Ben het trouwens helemaal eens met je stukje hoor. Zie trouwens dat je een spw'ertje bent, krijg ik die nog achter mijn broek aan .quote:ik weet niet goed hoe ik het uit moet leggen, ik probeer het toch maar:
ken je het effect van een opgeblazen strandbal? als je hem onder water houdt je merkt op den duur niet meer dat je hem tegen houdt (lees je gevoelens onderdrukt, en hier zo mee bezig zijn dat je andere gevoelens afvlakken). maar dan komt hij toch weer omhoog en knalt hij keihard in je gezicht , (lees je gevoelens komen terug, en het enige wat je voelt is verdriet en boosheid en pijn).
Maargoed daarom denk ik juist dat beseffenis (vandaar mijn bijstukje, jij bent het, jij bent de regisseur/regiseusse, hoe erg het ook was!) kan komen tot verdergaan. Als jij (iemand) bijvoorbeeld opmerkt dat de woede (jaloezie, afgunst etc) je niet loslaat, kan jij de woede proberen los te laten. Daartoe zal beseffenis nodig zijn en daar zijn veel mensen te koppig voor. Maar uiteindelijk hebben ze echter alleen zichzelf ermee, want om jou voorbeeld te nemen, die bal slaat elke keer weer terug in je gezicht. Het werkt door in de kleinste dingetjes.
Ik denk zelfs dat het generaties op generaties kan overgaan dit. Om als voorbeeld oorlogskinderen te nemen, daar weer de kinderen van oorlogskinderen van etc. Er is vaak een woede in hun, die ze niet kwijt kunnen (willen eigenlijk misschien, afhankelijk zijn van het gevoel, het onrecht (woede daardoor) wat ze is aangedaan). Maar schiet dit op? Nee dus. Het is een cirkel, wat opzich te doorbreken valt, maar hier is veel beseffenis voor nodig en het 'aangaan' van dit (vul maar in..) gevoel.
Nee, je moet (naja, moet niks), het is verstandig(er) laat ik het zo zeggen om de film, jouw film juist met beide handen goed aan te pakken. Juist geen toeschouwer, publiek worden van je eigen film, geen slachtofferrol (gaan) vervullen, niks..nada! JIJ staat in die film, ondanks dat jouw film geen slechter scenario had kunnen hebben. Maar je film kan alleen maar (nog) slechter worden als je toegeeft eraan, dat jij maar een toeschouwer bent en dat al die ellende je is overkomen (woede, machteloosheid etc).quote:als je nou te veel vanaf een afstandje naar je"eigen film kjikt" heb je kans dat je de rest (anderdmans films) de vreugde en blijdschap niet meer ziet/kan voelen. en je ellende groter word dan jezelf
En vreugde en blijdschap geef je dan juist een kans, je sluit het niet (meer) uit (voor jezelf)!
Vergeven is misschien ook toegeven, toegeven aan jezelf, toegeven eraan (en weer terugkrabbelen en het heft terug in JOUW handen nemen). Mensen zijn erg koppig wat dat betreft om toe te geven (eraan), maar het is geen verlies, het is winst, winst voor jezelf, winst voor je film. En iemand zei geloof ik eerder al erg mooi: vergeef jezelf. En daarbij vul ik aan: vergeef je jezelf, dan kan je anderen ook (leren te) vergeven (vergeten hoeft niet). Want teruggekaatste woede (onmacht etc), is allemaal verspilde energie waardoor je jezelf pijnigt, vergeef jezelf daarin.
Ik begrijp en snap wat je bedoelt, maar dat is mijn bedoeling iig allerminst. En eigenlijk vind ik stiekem deze gedachte gevaarlijk dat je die gedachte gevaarlijk vindt. Al snap ik het wel gezien hoe je die gedachte zag, maar dan zie (of zag) je het wat verkeerd denk ik.quote:ik zeg niet dat het voor iedereen zo is maar voor sommigen is deze gedachte gevaarlijk
als je begrijpt awt ik bedoel.
zo *knock knock, wat een lap weer
[ Bericht 0% gewijzigd door sweetgirly op 28-03-2004 21:22:09 ]
Hoe ik omga met mijn verdriet wil ik best vertellen ( of proberen ), maar dat is voor mij een heel ander hoofdstuk. ( naar mijn idee offtopic dus ).quote:Op zondag 28 maart 2004 18:34 schreef Pleun het volgende:
[..]
Hoe ga jij dan met dat verdriet om? Dat is waar ik zoveel moeite mee heb...
Wrok/haat/vergeving valt voor mij apart van verdriet.
edit: door mirage
Als de hond ziek is en tegen mijn pasgeverfde muur kotst, dan ben ik ook "verdrietig" (weliswaar op een andere manier ), maar dat betekent niet dat ik boos op de hond ben (want dat ben ik in dit geval natuurlijk niet ).
maar als oorlogskind (omje voorbeeld aan te houden) OVERkomt een hele boel wat boven zijn macht gaat, hierdoor word het kind veel te snel volwassen, en heeft een "verkeerde/beschermende" denkwijze opgebouwd,quote:Op zondag 28 maart 2004 21:12 schreef sweetgirly het volgende:
een heel erg lang verhaal
dit kan je hem niet kwalijk nemen als hij deze denkwijze doorgeeft aan zijn kinderen, want zo dnekt hij: dan zijn ze mischien bangmaar wel ltijd allert, snap je het is bescherming,
net als een dissiociatieve identiteit stoornis (kortweg DIS), het isa een bescherming, deze ziekte houd in dat je als kind langdurig traumatische dingen meemaakt en dat deze "ervaringen" dan apparte delen/ personen worden met hun eigen identiteit hun eigen kracht en lichaamservaring en meningik ken iemannd die heeft 150 (of nog veel meer) hiervan, dat houd dus in dat ze de ene dag de kracht heeft dat ze met kasten kan jongleren maar het andere moment de kracht heeft van een jong meisje en de boodschappen niet kan tillen.
ze heeft er nog best wel last van en veel dingen zijn erg confronterend, soms kunnen we er ook om lachen, dan heeft ze bijv een ervaring dat ze even kijkt wat er in de voorraadkast staat en dan krijgt ze een reactie van : owh wat spannend zo'n kastje"
daarbij denk ik dat woede niet zo'n verspilde emotie, het is een hele intense emotie net als verliefdheid, en verdriet, maar het is wel een verspilde emotie als je het niet in iets positiefs omzet
zoals die kennis de personen die haar dit hebben aangedaan zijn allemaal dood!!!! (gelukkig)
ze zegt nu zelf dat haar wraak is dat ze al die gevolgen in het openbaar brengt en er voor zorgt dat mensen eerder aande bel trekken bij mishandelingen, ze gaat al die dames en heren die zo'n goede reputatie buiten dea deur hebben ,maar binnenshuis ontiegljkie klootzakken zijn compleet voor gek zetten, haar wraak is dat mensen die doorhebben dat dit gebeurd er wat van gaan zeggen, zodat anderen haar lot niet hoeven te ondergaan
,
je bedoeling is anders dan ik hem interpreteerde, want dit is wat ik van heel dichtbij meemaak en wwaar ik bang voor ben
snap je nu waarom ik er zo op reageerde??
Heb ik gezegd dat het diegene 'niet' overkomt? Neequote:Op maandag 29 maart 2004 11:32 schreef werty het volgende:
[..]
maar als oorlogskind (omje voorbeeld aan te houden) OVERkomt een hele boel wat boven zijn macht gaat,
Ja of dat zo is, denk wel wat meer nog eigenlijk. Het is voor mij geen ver-van-mijn-bed-show, vandaar.quote:hierdoor word het kind veel te snel volwassen, en heeft een "verkeerde/beschermende" denkwijze opgebouwd,
That's my point. Ik neem helemaal niemand iets kwalijk, alsjeblieft, vooral geen oorlogskinderen. Vandaar (h)erkennen, beseffenis, vergeven etc etc.quote:dit kan je hem niet kwalijk nemen als hij deze denkwijze doorgeeft aan zijn kinderen, want zo dnekt hij: dan zijn ze mischien bangmaar wel ltijd allert, snap je het is bescherming,
Ja leuk en informatief verhaaltje.quote:net als een dissiociatieve identiteit stoornis (kortweg DIS), het isa een bescherming, deze ziekte houd in dat je als kind langdurig traumatische dingen meemaakt en dat deze "ervaringen" dan apparte delen/ personen worden met hun eigen identiteit hun eigen kracht en lichaamservaring en meningik ken iemannd die heeft 150 (of nog veel meer) hiervan, dat houd dus in dat ze de ene dag de kracht heeft dat ze met kasten kan jongleren maar het andere moment de kracht heeft van een jong meisje en de boodschappen niet kan tillen.
ze heeft er nog best wel last van en veel dingen zijn erg confronterend, soms kunnen we er ook om lachen, dan heeft ze bijv een ervaring dat ze even kijkt wat er in de voorraadkast staat en dan krijgt ze een reactie van : owh wat spannend zo'n kastje"
Maja, weet niet goed wat ik hierop moet zeggen (meer R&P). Wel lief dat je mij (en anderen, hoe herkenbaar eigenlijk) dingen probeert uit te leggen . Ken zelf spw-mensen die zijn ook altijd (vaak iig) zo overtuigd (gelijk) van het één. Maar blijf bij het individu en soms minder in de boeken (soms is het wat uitgebreider, dieper enzo, dan een paar regeltjes: zeg niet dat het bij jou zo is, maar gewoon even i/h algemeen), als we dan toch met waarschuwingen bezig zijn . Mooie aanvulling iig en voor de rest duidelijk .
. Ken zelf spw-mensen die zijn ook altijd (vaak iig) zo overtuigd (gelijk) van het één. Maar blijf bij het individu en soms minder in de boeken (soms is het wat uitgebreider, dieper enzo, dan een paar regeltjes: zeg niet dat het bij jou zo is, maar gewoon even i/h algemeen), als we dan toch met waarschuwingen bezig zijn Woede (en natuurlijk ook verdriet en vooral verliefdheid jaaa ) kan zalig zijn, heerlijk om af en toe lekker boos te zijn en/of lekker een potje te gaan huilen. Lucht hartstikke op! Maar woede kan wel verspilde energie zijn als het géén nut heeft voor jezelf en/of je omgeving bijvoorbeeld er alleen maar (onterecht) op afrekent. Dan zit en blijft die woede in jou en belemmert het je alleen maar (naja, zie boven enzo). Herkennen, beseffenis, aanpakken, er wat mee doen: praten met anderen, toegeven eraan etc.quote:daarbij denk ik dat woede niet zo'n verspilde emotie, het is een hele intense emotie net als verliefdheid, en verdriet,
Is dit van het nieuws ofzo? Heb ik wat gemist of gewoon een voorbeeldje?quote:maar het is wel een verspilde emotie als je het niet in iets positiefs omzet
zoals die kennis de personen die haar dit hebben aangedaan zijn allemaal dood!!!! (gelukkig)
ze zegt nu zelf dat haar wraak is dat ze al die gevolgen in het openbaar brengt en er voor zorgt dat mensen eerder aande bel trekken bij mishandelingen, ze gaat al die dames en heren die zo'n goede reputatie buiten dea deur hebben ,maar binnenshuis ontiegljkie klootzakken zijn compleet voor gek zetten, haar wraak is dat mensen die doorhebben dat dit gebeurd er wat van gaan zeggen, zodat anderen haar lot niet hoeven te ondergaan
Maar precies, zo denk ik er dus ook erover, als woede tegen je keert en je omgeving. Bang om lief te hebben, iemand (degene) te verliezen is het ook vaak (viel mij op), zet het zich om (afstoten, zelfs gemeen), maar dan verlies je juist etc. Zie boven (loslaten, beseffen hiervan, cirkel doorbreken etc). Voor het gemak had ik maar niet de positieve aspecten van woede (uitingen) genoemd, want het was al zo'n lang verhaal zoals je zelf al zei .
Kortom: mensen, behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden! valt er ook minder te vergeven, hopelijk
Zoniet: lees dit topic!
zo goed!
,
Hm ken het ook en snap het wel (alleen waar ben je nou 'precies' zo bang voor eigenlijk?). We komen er samen wel uit! En we hebben elkaar iig goed aangevuld, dus als iemand het nou nog verkeerd interpreteert dan weet ik het niet meer hoor (alhoewel, ik heb (soms) veel geduld).quote:je bedoeling is anders dan ik hem interpreteerde, want dit is wat ik van heel dichtbij meemaak en wwaar ik bang voor ben
snap je nu waarom ik er zo op reageerde??
ik toen ik je menign las had ik het verkeerd geintrepeteerd, dus legde ik uit hoe ik het zag en ook een aantal met mij maar nu ik begrijp dat je het niet zo bedoeld heb dus...quote:Op maandag 29 maart 2004 14:22 schreef sweetgirly het volgende:
,
[..]
Hm ken het ook en snap het wel (alleen waar ben je nou 'precies' zo bang voor eigenlijk?). We komen er samen wel uit! En we hebben elkaar iig goed aangevuld, dus als iemand het nou nog verkeerd interpreteert dan weet ik het niet meer hoor (alhoewel, ik heb (soms) veel geduld).
ik was bang dat je bedoelde (zoals sommigen in me omgeving) daat je er vooral niet meer aan moest denken en gewoon doorgaan (en het op die manietr erger maken) in de trant van kijk naar je film accepteer het en vergeef het. punt. geen discusssie. en dat is precies wat er bij die kennis is gebeurd, (en wat ze mij bij de riagg geprobeerd hebben door de neus te boren
hier zat ik dus vout. ik moet wel zeggen dat ik het erg op prijs stel dat je het uit wilde leggen enzo. ook namens die kennis ze heeft hier heel fel op gereageerd namelijk,
en eerlijk gezegd was ik daar bang voor dat meer mensen zo zouden instorten snappie?
.
Snap het .quote:Op maandag 29 maart 2004 15:02 schreef werty het volgende:
[..]
ik toen ik je menign las had ik het verkeerd geintrepeteerd, dus legde ik uit hoe ik het zag en ook een aantal met mij maar nu ik begrijp dat je het niet zo bedoeld heb dus...
ik was bang dat je bedoelde (zoals sommigen in me omgeving) daat je er vooral niet meer aan moest denken en gewoon doorgaan (en het op die manietr erger maken) in de trant van kijk naar je film accepteer het en vergeef het. punt. geen discusssie. en dat is precies wat er bij die kennis is gebeurd, (en wat ze mij bij de riagg geprobeerd hebben door de neus te boren
hier zat ik dus vout. ik moet wel zeggen dat ik het erg op prijs stel dat je het uit wilde leggen enzo. ook namens die kennis ze heeft hier heel fel op gereageerd namelijk,
en eerlijk gezegd was ik daar bang voor dat meer mensen zo zouden instorten snappie?
Dacht al dat het om die bal ging waar je het over had, die dan terug in het gezicht klapt (jojo-effect). Wou het er nog bijzetten, maar dit is duidelijk. Maar inderdaad dat bedoel ik dus niet. Ik weet dat ik soms wat abrupt over kan komen kennelijk, krijg je als je alles al (zowat) dood hebt geanalyseerd.
En oei nee, 'kijk naar je film, accepteer het en vergeef het'..nee dus. Tenminste dat vind ik ook niet goed, in die zin dat je het zo alleen maar blokkeert, het niet aangaat. Vandaar dus wél aangaan (denk ik), en de beseffenis (erkennen) waar het vandaan komt, handelen ernaar, er wat mee doen (en dat punt, vaak al de beseffenis en erkennen = het loslaten van die onmacht, neem je automatisch al (meer) de film/regie in jouw handen). En ik weet dat dit voor veel mensen moeilijk is en kan zijn, er komt veel woede en andere onmachtgevoelens bij kijken. Maar waar komt die woede vandaan? En vaak wordt het dan ook naar anderen toe teruggekaatst.
Hopelijk beseffen mensen (nu) dat het om de beseffenis gaat en het loslaten niet associeëren met vergeten. Want vergeven is wat anders dan vergeten. Juist je leven (gevoelens) ondergaan, niet vluchten ervoor, niet blokkeren (vergeten) en dan verdergaan (schiet idd niet op), niet afschuiven op anderen etc, maja das mijn mening. Ik denk dat je 'kan' vergeven dan, maar ergens is dat een ander verhaal, het gaat om jezelf (eruit halen wat er in (jou) zit)! Dit lijkt mij ook veel beter dan juist dat onderdrukken en/of er genoegen meenemen (koppigheid van de mens), tja dan krijg je idd van die wraakacties.
En doorgaan, ja we gaan allemaal door. We (kiezen om te) leven, dus we gaan verder. De vraag is: hoe gaan we door, en hoe willen we (het liefst) verder gaan? Dat wou ik meer benadrukken ipv 'vergeet het' etc. Dat dus (juist) niet. Nogmaals: it's your movie, you're not a watcher of it. En regisseren is aanpakken, niet onderdompelen, wegstoppen of doen alsof je neus bloedt. Dat was mijn punt eigenlijk. Maja, wordt ook wat offtopic zo en laaanggg, doe ik je maar niet aan .
Nadenken is ok, consequenties etc!
en ik lijk zo wel een vrouwelijke Emiel Ratelband
Maar als ik het goed begrijp hebben ze dat (vergeten en doorgaan, alsof er niks aan de hand is) dus wel bij het Riagg gezegd? Zoja, tjonge zeg..lekkere benadering. En hoe gaat het nou met die kennis?
-edit- vraag van 'gelukkig'. Oh, ik denk dat ik het al weet. De mensen die dit je kennis hebben aangedaan zijn (nu) dood. En aangezien dat waarschijnlijk klotemensen waren omdat ze dat haar hebben aangedaan, je woorden gelukkig..I presume. Jee.. wens je kennis sterkte iig! En klote zeg, ze blijft er ook nog eens zo achter mee dan (met die gevoelens). Sterkte nogmaals!
[ Bericht 2% gewijzigd door sweetgirly op 29-03-2004 21:22:34 ]
Ik vergeef bewust niet, omdat door te vergeven ik daarmee het gebeurde goed keur.
Als ik niet dat tegenwicht of straf geef wat ik denk dat mijn niet-vergeven biedt,
zal de ander weer in dezelfde fout vervallen.
Als ik niet dat tegenwicht of straf geef wat ik denk dat mijn niet-vergeven biedt,
zal de ander weer in dezelfde fout vervallen.
Nee hoor . Het gaat helemaal niet om goed- of afkeuring. Vergeving is accepteren wat er gebeurd is, het een plaats geven, zorgen dat de ander je leven niet gaat leven omdat je continu vol met wrokgevoelens of haat zit, maar juist het plaatsen, loslaten, en verder gaan.quote:Op dinsdag 30 maart 2004 03:36 schreef Czech het volgende:
Ik vergeef bewust niet, omdat door te vergeven ik daarmee het gebeurde goed keur.
Als je, en dit is erg simplistisch, iemand niet vergeeft geef je een stukje leven van jezelf aan diegene die jou iets gedaan heeft. Als je iemand vergeeft geef je aan dat je voor jezelf kiest, en geen energie meer besteedt aan haat en wrok voor diegene.
Als jij iemand vergeeft zal die persoon misschien inzien dat zijn daden geen invloed op iemand hebben en daarom juist niet in herhaling vallen. Als jij iemand wilt straffen of op een andere manier tegenwicht bieden, zal de persoon zien dat hij invloed op jou heeft, en mogelijk dezelfde daad nogmaals begaan.quote:Als ik niet dat tegenwicht of straf geef wat ik denk dat mijn niet-vergeven biedt,
zal de ander weer in dezelfde fout vervallen.
Vergeven is mijns inziens geen goedkeuring.quote:Op dinsdag 30 maart 2004 03:36 schreef Czech het volgende:
Ik vergeef bewust niet, omdat door te vergeven ik daarmee het gebeurde goed keur.
Als ik niet dat tegenwicht of straf geef wat ik denk dat mijn niet-vergeven biedt,
zal de ander weer in dezelfde fout vervallen.
Goedkeuren is de ander op zijn schouder slaan, en zeggen : "he Joh, sorry dat ik zo tekeerging, nu heb ik in de gaten hoe fijn het wel niet is om mij een klap tegen m'n kanus te geven, ik doe het nu thuis elke dag voor de spiegel".
vegeving is, denk ik , de ander op de schouder slaan, en zeggen : ik wil niet langer boos op je zijn , omdat je me een klap hebt gegeven. Dat heeft geen zin... je bent een goede vriend van me en ikk wil onze vriendschap niet kapot laten maken door die knal van je...
Zie dat je dan niets goedkeurt, maar je accepteert het zijnde als gebeurd, maar laat je er verder niet door belemmeren. Vaak is er sprake van een (dieper) contact tussen twee mensen die anders in het gedrang komt te staan.
het wordt anders als je zegt: geeft niets, die knap was verkeerd, maar ik kan me voorstellen dat je die rotkop van mij wel eens flink wil meppen, dan zit er mijns inziens ook wel een vorm van goekeuring in, maar het vergevende element( geeft niets) staat los van het goedkeurende element ( ik kan me goed voorstellen dat....)
snappie?
lange gesprekken gehad met de kennis en het gaat wel goed met haar (zoals ze zelf zegt: het gaat z'n eigenwijze slakkengangetje)quote:Op maandag 29 maart 2004 20:58 schreef sweetgirly het volgende:
[..]
[knip]
Maar als ik het goed begrijp hebben ze dat (vergeten en doorgaan, alsof er niks aan de hand is) dus wel bij het Riagg gezegd? Zoja, tjonge zeg..lekkere benadering. En hoe gaat het nou met die kennis?
wat de riagg betreft ze schijnen een aantal verschillende soort4en beleiden te hebben oa dat je er vooral niet over moet hebben enzo
als ik in een andere periode was geweest hadden ze mischien meer gedaan
ja ik bedoelde idd dat het een stuk rustiger is nu die mensen dood zijn omdat 1 van hen haar "moeder" was, en ze toch het gevoel had verantwoordelijk te zijn voor haar die weer aan hun vader had gezworen voor hun moeder te zorgen,quote:-edit- vraag van 'gelukkig'. Oh, ik denk dat ik het al weet. De mensen die dit je kennis hebben aangedaan zijn (nu) dood. En aangezien dat waarschijnlijk klotemensen waren omdat ze dat haar hebben aangedaan, je woorden gelukkig..I presume. Jee.. wens je kennis sterkte iig! En klote zeg, ze blijft er ook nog eens zo achter mee dan (met die gevoelens). Sterkte nogmaals!
kan je het nog volgen? ik gedeeltelijk
beter dat het (hopelijk) beter met haar gaat.quote:Op dinsdag 30 maart 2004 10:44 schreef werty het volgende:
[..]
lange gesprekken gehad met de kennis en het gaat wel goed met haar (zoals ze zelf zegt: het gaat z'n eigenwijze slakkengangetje)
Tjonge, een soort van zwijgbeleid . Klinkt als onderdrukking.quote:wat de riagg betreft ze schijnen een aantal verschillende soort4en beleiden te hebben oa dat je er vooral niet over moet hebben enzo
. Klinkt als onderdrukking.Ja misschien inderdaad, verwijt het jezelf maar niet (misschien doe je dat ook niet, maar toch )quote:als ik in een andere periode was geweest hadden ze mischien meer gedaan
Phoe haar moeder nog wel, jee. Zo te horen heeft ze heel wat op haar schouders (toe- en) neergekregen. Hopelijk vindt ze de rust (nu een beetje) in haarzelf.quote:ja ik bedoelde idd dat het een stuk rustiger is nu die mensen dood zijn omdat 1 van hen haar "moeder" was, en ze toch het gevoel had verantwoordelijk te zijn voor haar die weer aan hun vader had gezworen voor hun moeder te zorgen,
Redelijk denk (en hoop) ik. De situatie is natuurlijk en waarschijnlijk vol van emoties, wat zich soms moeilijk in een aantal zinnen laat vatten. Maar juist de onderliggendheid ervan is aanwezig, heb ik zo het gevoel.quote:kan je het nog volgen? ik gedeeltelijk
De ander is fout, en die biedt daarvoor zijn excuses aan,
doet bij voorkeur nog iets als boetedoening,
en dan doe ik iets wazigs als zeggen 'ik vergeef het je'.
En daarmee zou ik dan mijn gevoelens waarmee ik
tot dat moment de ander liet merken dat de ander iets had gedaan
waarvoor excuses nodig waren, laten varen.
Ongeacht of de ander zijn excuses aanbiedt of niet, daar word ik niet vrolijk van.
Om niet meer te vergeven, is een keuze, een besluit, die ik nu zelf neem,
los van de gevoelens waar ik geen oplossing voor krijg.
Vergeven doe ik voor mezelf, niet vergeven doe ik voor de ander,
niet om de ander in die schuld vast te willen houden,
maar om het een leermoment te laten zijn, en ons beter te herinneren wie we werkelijk zijn.
doet bij voorkeur nog iets als boetedoening,
en dan doe ik iets wazigs als zeggen 'ik vergeef het je'.
En daarmee zou ik dan mijn gevoelens waarmee ik
tot dat moment de ander liet merken dat de ander iets had gedaan
waarvoor excuses nodig waren, laten varen.
Ongeacht of de ander zijn excuses aanbiedt of niet, daar word ik niet vrolijk van.
Om niet meer te vergeven, is een keuze, een besluit, die ik nu zelf neem,
los van de gevoelens waar ik geen oplossing voor krijg.
Vergeven doe ik voor mezelf, niet vergeven doe ik voor de ander,
niet om de ander in die schuld vast te willen houden,
maar om het een leermoment te laten zijn, en ons beter te herinneren wie we werkelijk zijn.
Je vergeeft iemand voor zijn of haar soms kwalijk gedrag omdat daar te veel leuke dingen tegenover staan. Vergeving is een afweging tussen het houden van leuke dingen en de minder leuke dingen wegstoppen. Die minder leuke dingen zie je dan maar door de vingers of ben je bereidt ze te 'vergeten' om weer ruimte voor die leuke dingen te maken...
Zo kijkt een vergevingsgezind persoon ook het leven in, al relativerend: "kijk naar dat mooie dat het leven mij biedt; de liefde." Maar dat ben jij natuurlijk die veel meer mogelijkheden wilt ziet in het leven, als levend wezen zijnde, dan voor de dood. Daarom vergeef jij alles wat jouw ervaringen van het leven doet verslechteren; je wilt leven! De dood wordt zelfs her en der 'vergeven', door hier het leven in gedachte door te zien "leven".
Zo kijkt een vergevingsgezind persoon ook het leven in, al relativerend: "kijk naar dat mooie dat het leven mij biedt; de liefde." Maar dat ben jij natuurlijk die veel meer mogelijkheden wilt ziet in het leven, als levend wezen zijnde, dan voor de dood. Daarom vergeef jij alles wat jouw ervaringen van het leven doet verslechteren; je wilt leven! De dood wordt zelfs her en der 'vergeven', door hier het leven in gedachte door te zien "leven".
een gesprek tussen God en een kleine ziel.
"Je mag kiezen welk deel van God je wilt zijn," zei ik tegen de kleine ziel. "Jij bent de absolute godheid die zichzelf ervaart. Welk aspect van godheid zou jij nu als jou willen ervaren?"
"Bedoelt u dat ik mag kiezen?" vroeg de kleine ziel wat ongelovig.
En ik antwoorde: "Ja je mag kiezen welk aspect van godheid je maar wil ervaren in, als en door jou."
"Okay," zei de kleine ziel, "dan kies ik vergevingsgezindheid. Ik wil mijn Zelf ervaren als dat aspect van God van men vergevingsgezindheid noemt."
Nou zoals je kunt begrijpen schiep dat nogal een uitdaging. Er was niemand om te vergeven. Ik heb alleen maar perfectie en liefde geschapen.
"Niemand om te vergeven?" vroeg de kleine ziel wat ongelovig.
"Niemand," herhaalde ik. "Kijk om je heen. Zie je ook maar één ziel die minder perfect, minder prachtig is dan jij?"
Daarop draaide de kleine ziel zich om en zag tot zijn verbazing dat hij werd omringd oor alle zielen in de hemel. Ze waren van heinde en verre uit het koninkrijk gekomen omdat ze hadden gehoord dat de kleine ziel een ongewoon gesprek met God had.
"Ik zie niemand die minder perfect is dan ik!" riep de kleine ziel uit. "Wie moet ik dan vergeven?"
Op dat moment stapte er uit de menigte een andere ziel naar voren. "Je mag mij vergeven," zei deze vriendelijke ziel.
"Waarvoor?" vroeg de kleine ziel.
"In jouw volgende fysieke leven zal ik iets doen zodat jij me kunt vergeven," antwoordde de vriendelijke ziel.
"Maar wat? Wat zou jij, een wezen van dergelijk perfect licht, kunnen doen zodat ik je zou willen vergeven?" wilde de kleine ziel weten.
"O," glimlachte de vriendelijke ziel, "ik ben er van overtuigd dat we wel iets zullen bedenken."
"Maar waarom zou je zoiets willen doen?" De kleine ziel kon maar niet begrijpen waarom een perfect wezen zijn vibratie zoveel wilde verminderen dat hij echt iets 'slechts' kon doen.
"Dat is niet zo moeilijk," legde de vriendelijke ziel uit, "Dat doe ik omdat ik van je houd. Jij wilt je Zelf toch ervaren als vergevingsgezindheid? Bovendien heb jij hetzelfde voor mij gedaan."
"Is dat waar?" vroeg de kleine ziel.
"Natuurlijk. [..]
Als er geen koud is, dan kun je niet warm zijn. Als er geen droevig is, dan kun je niet blij zijn, zonder zoiets als slecht kan de ervaring die jullie goed noemen niet bestaan.
Als je ervoor kiest iets te zijn, dan moet iets of iemand dat/die daarvan het tegenovergestelde is ergens in jullie heelal te voorschijn komen om dat mogelijk te maken."
Vervolgens legde de vriendelijke ziel uit dat die mensen Gods speciale engelen zijn, en die omstandigheden Gods geschenken.
"Ik wil er maar één ding voor terughebben," verklaarde de vriendelijke ziel.
"Wat je maar wilt! Alles," riep de kleine ziel. Hij was opgewonden nu hij wist dat hij elk goddelijk aspct van God kon ervaren. Nu begreep hij het plan.
"Op het moment dat ik je helemaal in elkaar sla," zei de vriendelijke ziel, "op het moment dat ik het ergste met je doe wat jij je ooit hebt kunnen voorstellen, op datzelfde moment.. moet je je herinneren Wie ik echt ben."
"O, dat zal ik niet vergeten!" beloofde de kleine ziel. "Ik zal je net zo perfect zien als nu, en ik zal me herinneren Wie je bent, altijd."
"Je mag kiezen welk deel van God je wilt zijn," zei ik tegen de kleine ziel. "Jij bent de absolute godheid die zichzelf ervaart. Welk aspect van godheid zou jij nu als jou willen ervaren?"
"Bedoelt u dat ik mag kiezen?" vroeg de kleine ziel wat ongelovig.
En ik antwoorde: "Ja je mag kiezen welk aspect van godheid je maar wil ervaren in, als en door jou."
"Okay," zei de kleine ziel, "dan kies ik vergevingsgezindheid. Ik wil mijn Zelf ervaren als dat aspect van God van men vergevingsgezindheid noemt."
Nou zoals je kunt begrijpen schiep dat nogal een uitdaging. Er was niemand om te vergeven. Ik heb alleen maar perfectie en liefde geschapen.
"Niemand om te vergeven?" vroeg de kleine ziel wat ongelovig.
"Niemand," herhaalde ik. "Kijk om je heen. Zie je ook maar één ziel die minder perfect, minder prachtig is dan jij?"
Daarop draaide de kleine ziel zich om en zag tot zijn verbazing dat hij werd omringd oor alle zielen in de hemel. Ze waren van heinde en verre uit het koninkrijk gekomen omdat ze hadden gehoord dat de kleine ziel een ongewoon gesprek met God had.
"Ik zie niemand die minder perfect is dan ik!" riep de kleine ziel uit. "Wie moet ik dan vergeven?"
Op dat moment stapte er uit de menigte een andere ziel naar voren. "Je mag mij vergeven," zei deze vriendelijke ziel.
"Waarvoor?" vroeg de kleine ziel.
"In jouw volgende fysieke leven zal ik iets doen zodat jij me kunt vergeven," antwoordde de vriendelijke ziel.
"Maar wat? Wat zou jij, een wezen van dergelijk perfect licht, kunnen doen zodat ik je zou willen vergeven?" wilde de kleine ziel weten.
"O," glimlachte de vriendelijke ziel, "ik ben er van overtuigd dat we wel iets zullen bedenken."
"Maar waarom zou je zoiets willen doen?" De kleine ziel kon maar niet begrijpen waarom een perfect wezen zijn vibratie zoveel wilde verminderen dat hij echt iets 'slechts' kon doen.
"Dat is niet zo moeilijk," legde de vriendelijke ziel uit, "Dat doe ik omdat ik van je houd. Jij wilt je Zelf toch ervaren als vergevingsgezindheid? Bovendien heb jij hetzelfde voor mij gedaan."
"Is dat waar?" vroeg de kleine ziel.
"Natuurlijk. [..]
Als er geen koud is, dan kun je niet warm zijn. Als er geen droevig is, dan kun je niet blij zijn, zonder zoiets als slecht kan de ervaring die jullie goed noemen niet bestaan.
Als je ervoor kiest iets te zijn, dan moet iets of iemand dat/die daarvan het tegenovergestelde is ergens in jullie heelal te voorschijn komen om dat mogelijk te maken."
Vervolgens legde de vriendelijke ziel uit dat die mensen Gods speciale engelen zijn, en die omstandigheden Gods geschenken.
"Ik wil er maar één ding voor terughebben," verklaarde de vriendelijke ziel.
"Wat je maar wilt! Alles," riep de kleine ziel. Hij was opgewonden nu hij wist dat hij elk goddelijk aspct van God kon ervaren. Nu begreep hij het plan.
"Op het moment dat ik je helemaal in elkaar sla," zei de vriendelijke ziel, "op het moment dat ik het ergste met je doe wat jij je ooit hebt kunnen voorstellen, op datzelfde moment.. moet je je herinneren Wie ik echt ben."
"O, dat zal ik niet vergeten!" beloofde de kleine ziel. "Ik zal je net zo perfect zien als nu, en ik zal me herinneren Wie je bent, altijd."
|
|
