quote:Naar mate de overheid zich op het gebied van volksverzekeringen steeds meer terugtrekt, moet er toch een mogelijkheid zijn om bij schade compensatie te vragen van de schuldige partij. Ik denk m.n. aan beroepsziekten. Stel je gaat door je rug, je wordt voor zoveel procent afgekeurd, je vindt geen ander werk en je valt terug op bijstandsniveau. Andere gevallen zijn natuurlijk die zaken waarbij men niet voor rechtsbijstand verzekerd is en er wel een terechte claim is. Steeds verder wordt de subsidie voor de sociale advocatuur uitgekleed. Overigens lang niet iedere soort recht leent zich voor no cure, no pay.
Op vrijdag 3 oktober 2003 11:47 schreef du_ke het volgende:
Ik ben hier niet echt voor. Ik ben bang dat de Nederlandse rechtsgang op dat moment te veel richting een claimcultuur zal gaan. En daar ben ik niet voor geloof ik.
Maar Donner gaat het verbieden:quote:Op vrijdag 3 oktober 2003 11:39 schreef Sidekick het volgende:
En dankzij dit topic (:P) start er een proef:
[..]
Het blijft een lastige kwestie. Het argument van belangenverstrengeling is er, maar ook zonder de no cure-no pay-methode is dit al aanwezig. Elke advocaat is gebaat bij een "overwinning". Het past imho ook wel bij het beroep om partijdig te zijn. Een advocaat komt op voor zijn client. Het zijn de rechters die onafhankelijk recht moet spreken.quote:Donner verbiedt proef 'no cure no pay' advocaten
DEN HAAG - Minister Donner verbiedt een experiment met 'no cure no pay' in letsel- en overlijdensschadezaken. Advocaten die naar prestatie worden beloond, zijn volgens de minister praktisch partij in een procedure. De schijn van belangenvermenging die dit oproept past niet bij het beroep van advocaat.
De Nederlandse Orde van Advocaten wilde op 1 november een vijfjarige proef beginnen met een prestatiecontract voor advocaten. Dat houdt in dat een advocaat een afgesproken honorarium krijgt als hij een een vergoeding voor zijn cliënt weet binnen te slepen. Heeft hij geen succes, dan krijgt hij niks.
Donner is bang dat advocaten alleen nog zaken aannemen waarin ze brood zien of waar grote bedragen mee zijn gemoeid. Daardoor zou het maatschappelijk belang van goede rechtsbijstand in het gedrang komen.
Verkeersongevallen
De advocaten stond juist voor ogen ook slachtoffers van een ongeval die geen advocaat kunnen betalen en geen rechtsbijstandverzekering hebben, toegang tot het recht te verschaffen. Alleen deze groep zou voor het experiment in aanmerking komen. Ook mag de aansprakelijkheid bij een ongeluk nog niet vaststaan.
De ANWB keerde zich al eerder tegen de proef. Bij verkeersongevallen is meestal wel duidelijk wie er schuld heeft en voor de schade op moet draaien. De organisatie vreesde dat advocaten ook in zaken die het slachtoffer toch wel zou winnen, de veel lucratievere no cure no pay-contracten aanbieden.
ANP
Bron: LC
Exact. Ik vind het ook niet bepaald liberaal om het te verbieden. Laat een advocaat toch zelf beslissen hoe hij zich op de markt zet. Tot voor 15 jaar geleden mocht men nog niet eens adverteren. Een advocaat is net als een tandarts, een zelfstandig ondernemer die winst wilt maken. Hoe hij dit wilt doen zou hem volkomen vrij moeten staan.quote:Op donderdag 24 juni 2004 14:30 schreef Sidekick het volgende:
[..]
Maar Donner gaat het verbieden:
[..]
Het blijft een lastige kwestie. Het argument van belangenverstrengeling is er, maar ook zonder de no cure-no pay-methode is dit al aanwezig. Elke advocaat is gebaat bij een "overwinning". Het past imho ook wel bij het beroep om partijdig te zijn. Een advocaat komt op voor zijn client. Het zijn de rechters die onafhankelijk recht moet spreken.
Klopt, maar als hij een deel van de schadevergoeding krijgt zal hij ook opkomen voor zijn eigen portemonnee. Dan krijg je het net zulke absurde schadeclaims als in de VS.quote:Op donderdag 24 juni 2004 14:30 schreef Sidekick het volgende:
[..]
Een advocaat komt op voor zijn client. Het zijn de rechters die onafhankelijk recht moet spreken.
quote:Op donderdag 24 juni 2004 18:28 schreef sizzler het volgende:
ben ik het nu met SCH eens??
Dat doet hij nu ook. De mate waarin hij zijn clienten tevreden stelt bepaalt bijna direct zijn salaris. Bovendien wordt de omvang van de schadeclaim bepaald door de rechter en is er regulering die dit in goede banen leidt. Waarom zou een advocaat nu e10.000 vragen terwijl hij e100.000 kan eisen voor zijn client? Om ethisch te handelen?quote:Op donderdag 24 juni 2004 18:28 schreef sizzler het volgende:
[..]
Klopt, maar als hij een deel van de schadevergoeding krijgt zal hij ook opkomen voor zijn eigen portemonnee. Dan krijg je het net zulke absurde schadeclaims als in de VS.
ben ik het nu met SCH eens??
Nu krijgt ie ook betaald. Dat hij alleen betaald krijgt bij "winst", is eventueel alleen maar motivatie om zijn client beter te verdedigen.quote:Op donderdag 24 juni 2004 18:28 schreef sizzler het volgende:
[..]
Klopt, maar als hij een deel van de schadevergoeding krijgt zal hij ook opkomen voor zijn eigen portemonnee.
Dit vind ik een curieuze passage: Je bent toch sowieso een partij en als dat niet zo zou zijn dan ben je toch niet meer of minder partij als je alleen betaald krijgt als je wint.quote:Advocaten die naar prestatie worden beloond, zijn volgens de minister praktisch partij in een procedure. De schijn van belangenvermenging die dit oproept past niet bij het beroep van advocaat.
Nja, dat zou ik ook zeggen maar de argumenten van Donner maken me een beetje onzeker hierover. Puur en alleen omdat ik ze niet begrijp....is er misschien iemand met een rechten-achtergrond die het kan toelichten?quote:Op donderdag 24 juni 2004 22:42 schreef RichardQuest het volgende:
Van mij mogen de advocaten dat zelf beslissen, de een is no cure, no pay en waarschijnlijk duurde bij een cure, de andere biedt wat meer duidelijkheid qua betaling. Laat het ze zelf beslissen...
Klopt, wat je grofweg kunt zeggen is dat er tegenwoordig geld weggehaald wordt uit de collectieve pot, dat ingezet wordt om de economie een injectie te geven. Men denkt dat men daarmee én de toekomstige demografische druk én de concurrentie slag in de globalisatie te lijf kan gaan. Dit betekent echter dat er ook meer garanties moeten komen voor de burger om zijn welvaart op peil te houden, indien hij niet meer mee kan in die rat race. Daar bestond die collectieve pot nl. voor. Die zijn er zo op het eerste gezicht niet meer.quote:Op donderdag 24 juni 2004 20:36 schreef Pietverdriet het volgende:
Aan de ene kant de Ziektewet volledig uithollen, maar aan de andere kant het onmogelijk maken een schadeclaim door te zetten..
Een vriendin van mij kwam 3 jaar geleden terug van haar werk en werd geschept door een auto. Coma, hersenschudding, ellende.
Na een tijd kwam ze weer bij, maar moest alles opnieuw leren. Zij heeft een Doctor titel, maar kan daar niets meer mee, ze had een top baan, maar die is fluiten.
Carriere naar gort, en kan nu (sinds een paar maanden) in deeltijd licht administratief werk doen,
Geen uitkering, geen schadevergoeding.
Sja, men wil geen amerikaanse toestanden, maar de WAO is te duur.
Resultaat, geen inkomens zekerheid bij arbeidsongeschiktheid, en geen mogelijkheid de hufter die haar schepte te vervolgen (zijn verzekeringsmaatschappij te laten dokken)
Daar sta je dan als slachtoffer, en jullie weten nu hoe fijn dit soort maatregelen zijn.
Juist niet. Laat de claimcultuur maar komen, ze breken alles van de verzorgingsstaat af en zullen ook nog armoede criminaliseren als je niet uitkijkt. De burger moet een middel hebben om zijn welvaartsverlies in voorkomende zaken te kunnen vereffenen. Dit gaat dan net als in de VS via een claimcultuur. Wel zo eerlijk.quote:Op vrijdag 25 juni 2004 00:58 schreef du_ke het volgende:
Donner.
Nee, andersom, de verzorgingsstaat wordt afgebroken, wat betekent dat welvaart van het collectief verdwijnt wrs in de zakken van mensen die het toch al beter hebben, hiertegen moet de gewone burger een wapen hebben. Dat dit tot excessen leidt, akkoord, maar het afbreken van die verzorgingsstaat is ook een exces.quote:Op vrijdag 25 juni 2004 01:04 schreef du_ke het volgende:
Tja het trekt wat mij betreft de verkeerde types. Mensen die de overlijdens advertenties uit gaan pluizen voor mogelijke cliënten. En no-cure no pay mag natuurlijk niet als excuss dienen om de verzorgingsstaat af te breken.
En niet te vergeten kansloze zaken te weigeren... en daar waar mogelijk iets te halen valt irreël hoge schadevergoedingen te eisen zodat langzaam maar zeker elke serviceverlening tot minimale proporties wordt teruggebracht om megaclaims te kunnen ontlopen.quote:Op dinsdag 30 september 2003 21:07 schreef Ryan3 het volgende:
[..]
Net als elke ondernemer, reclame maken, klanten aantrekken.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |