R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Ik denk dat het per persoon verschilt maar het is zeker mogelijk.
Ik krijg altijd rillingen van katofielen. Ben je ook een furry?quote:Op woensdag 11 november 2026 23:36 schreef SemperLibertas het volgende:
Zeker.
Ik vind katten meesterlijk en interessant bovendien. Hun non-conformiteit, hun opportunisme en charme. En ze zweren bij rust en routine. En ze vragen niet continu aandacht en ze doen zelden moeilijk.
Waar mensen zijn, zijn problemen. Waar katten zijn, is alles goed
* Je mag wel een iets normalere toon aanslaan. Realiseer je goed dat dit slechts jouw mening is.
Watquote:Op donderdag 12 november 2026 10:22 schreef 2NutZ het volgende:
Ik denk dat het per persoon verschilt maar het is zeker mogelijk.
[..]
Ik krijg altijd rillingen van katofielen. Ben je ook een furry?
Niet alleen huisdieren. Sowieso al het materiaal en bezit. Ik geef meer op mijn auto of mijn sokken dan om de meeste mensen.
Disclaimer: Ik heb PDD-NOS (officiële diagnose) en kan emotioneel reageren. Ik ben niet verantwoordelijk voor de inhoud van mijn berichten. Het verwijderen/wijzigen zonder toestemming van mijn berichten is niet toegestaan. Alle rechten voorbehouden.
Liefde is sowieso niet te meten in gradaties van meer of minder vind ik. Liefde is voor elke persoon weer anders. Ik heb meerdere relaties gehad en hield van de een ook niet meer dan van de ander, maar wel op een andere manier. Bij sommigen op een intensere manier.
Ik denk dat je zelfs van niet-levende dingen heel veel kunt houden. Bijvoorbeeld een motor of een auto of een huis.
Ik denk dat je zelfs van niet-levende dingen heel veel kunt houden. Bijvoorbeeld een motor of een auto of een huis.
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Helaas komen we ooit op een moment dat mensen of dieren komen te overlijden.quote:
Liefde is sowieso niet te meten in gradaties van meer of minder vind ik. Liefde is voor elke persoon weer anders. Ik heb meerdere relaties gehad en hield van de een ook niet meer dan van de ander, maar wel op een andere manier. Bij sommigen op een intensere manier.
Ik denk dat je zelfs van niet-levende dingen heel veel kunt houden. Bijvoorbeeld een motor of een auto of een huis.
Dat zijn vaak wel goede graadmeters hoeveel je van iets houd of hield.
En ja, dan kan je bv meer verdriet hebben van een motor ipv een overleden huisdier.
En dat is voor iedereen anders.
Hell To The Liars
Ik zeker wel, mijn huisdieren voelen altijd als een volwaardig gezinslid.
Maar ik denk dat het per mens verschilt. Ik kan mij bijvoorbeeld niet goed binden aan dieren die minder teruggeven, zoals knaagdieren of bijvoorbeeld paarden.
Maar mijn katten voelen altijd als mijn kinderen, hoe gek dat ook klinkt.
Ik weiger dan ook om ze als dieren te behandelen, ik neem hun autonomie heel serieus, pak ze niet op als ze dat niet willen, ze mogen in alle ruimtes, die staan ook altijd open, als ze naar het balkon of op de gallerie willen speel ik portier tot ze klaar zijn.
Ze krijgen voer van een hoogwaardig merk, hebben vaste rituelen met mij (bijvoorbeeld kammen voor ik naar bed ga) en ik ga al snel met ze naar de dierenarts als ik merk dat er iets is.
Maar ik weet ook goed dat dit per mens verschilt. Mijn moeder bijvoorbeeld vind het maar raar, en die ziet een huisdier als een dier, op de laagste rand in haar huishouden, ze krijgen wel liefde maar er is een duidelijke grens.
En dat is ook prima. Andere generatie denk ik.
Mijn ex stiefvader was een boer en zag dieren als objecten zonder gevoel, gedachtes of complexiteit. Ze dienden een nut, en dat was alles. Hij was er wel goed voor, maar geen binding of überhaupt een begrijpen dat dieren ook emoties hebben of pijn voelen.
Het is per mens verschillend.
Maar ik denk dat het per mens verschilt. Ik kan mij bijvoorbeeld niet goed binden aan dieren die minder teruggeven, zoals knaagdieren of bijvoorbeeld paarden.
Maar mijn katten voelen altijd als mijn kinderen, hoe gek dat ook klinkt.
Ik weiger dan ook om ze als dieren te behandelen, ik neem hun autonomie heel serieus, pak ze niet op als ze dat niet willen, ze mogen in alle ruimtes, die staan ook altijd open, als ze naar het balkon of op de gallerie willen speel ik portier tot ze klaar zijn.
Ze krijgen voer van een hoogwaardig merk, hebben vaste rituelen met mij (bijvoorbeeld kammen voor ik naar bed ga) en ik ga al snel met ze naar de dierenarts als ik merk dat er iets is.
Maar ik weet ook goed dat dit per mens verschilt. Mijn moeder bijvoorbeeld vind het maar raar, en die ziet een huisdier als een dier, op de laagste rand in haar huishouden, ze krijgen wel liefde maar er is een duidelijke grens.
En dat is ook prima. Andere generatie denk ik.
Mijn ex stiefvader was een boer en zag dieren als objecten zonder gevoel, gedachtes of complexiteit. Ze dienden een nut, en dat was alles. Hij was er wel goed voor, maar geen binding of überhaupt een begrijpen dat dieren ook emoties hebben of pijn voelen.
Het is per mens verschillend.
Twiddel
Ik heb van mijn overleden kat nog wel eens verdriet, ook al is het 3 jaar.quote:
[..]
Helaas komen we ooit op een moment dat mensen of dieren komen te overlijden.
Dat zijn vaak wel goede graadmeters hoeveel je van iets houd of hield.
En ja, dan kan je bv meer verdriet hebben van een motor ipv een overleden huisdier.
En dat is voor iedereen anders.
Ik heb hem laten cremeren en ik ben uiteindelijk blij dat hij in mijn leven was en ik hem ook zo goed mogelijk zijn leven heb gegeven.
Ik heb hetzelfde verdriet ook wel eens over overleven mensen, bij mij loopt dier en mens door elkaar.
Over objecten heb ik nog nooit een diepere rouw gevoeld, maar ik geloof best dat het kan.
Wij mensen zijn maar complexe dieren
Twiddel
Niets is voor altijd. Op een bepaald moment zal alles een keer verloren gaan. Mensen, dieren, dingen, zelfs de hele planeet. De enige manier om het niet mee te maken is door zelf sneller de pijp uit te gaan dan de rest.quote:
[..]
Helaas komen we ooit op een moment dat mensen of dieren komen te overlijden.
Dat zijn vaak wel goede graadmeters hoeveel je van iets houd of hield.
En ja, dan kan je bv meer verdriet hebben van een motor ipv een overleden huisdier.
En dat is voor iedereen anders.
Ik kan mij wel voorstellen dat je je meer kunt binden aan een mens dan aan een dier, omdat je met een mens een complexe psychologische verhouding kunt hebben en diepgaande gesprekken kunt hebben. Met een dier kan dat niet, maar een dier kan wel veel liefde geven en interactie met je hebben. Objecten kunnen dat dan weer niet ... maar mensen hechten zich op heel verschillende wijzen. En dieren en objecten stellen ons vaak ook minder teleur dan mensen.
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Ik heb ook wel boeren meegemaakt die een waakhond in een kooi buiten hadden slapen in weer en wind en dat dier alleen als een waakhond zagen, niet als volwaardig levend wezen. Katten hadden ze ook rondlopen en als ze er te veel hadden, gingen de jonkies in een zak onder water.quote:
Ik zeker wel, mijn huisdieren voelen altijd als een volwaardig gezinslid.
Maar ik denk dat het per mens verschilt. Ik kan mij bijvoorbeeld niet goed binden aan dieren die minder teruggeven, zoals knaagdieren of bijvoorbeeld paarden.
Maar mijn katten voelen altijd als mijn kinderen, hoe gek dat ook klinkt.
Ik weiger dan ook om ze als dieren te behandelen, ik neem hun autonomie heel serieus, pak ze niet op als ze dat niet willen, ze mogen in alle ruimtes, die staan ook altijd open, als ze naar het balkon of op de gallerie willen speel ik portier tot ze klaar zijn.
Ze krijgen voer van een hoogwaardig merk, hebben vaste rituelen met mij (bijvoorbeeld kammen voor ik naar bed ga) en ik ga al snel met ze naar de dierenarts als ik merk dat er iets is.
Maar ik weet ook goed dat dit per mens verschilt. Mijn moeder bijvoorbeeld vind het maar raar, en die ziet een huisdier als een dier, op de laagste rand in haar huishouden, ze krijgen wel liefde maar er is een duidelijke grens.
En dat is ook prima. Andere generatie denk ik.
Mijn ex stiefvader was een boer en zag dieren als objecten zonder gevoel, gedachtes of complexiteit. Ze dienden een nut, en dat was alles. Hij was er wel goed voor, maar geen binding of überhaupt een begrijpen dat dieren ook emoties hebben of pijn voelen.
Het is per mens verschillend.
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Een mooi antiek stuk/ auto van je opa gekregen/ sieraden van je moeder.quote:
[..]
Niets is voor altijd. Op een bepaald moment zal alles een keer verloren gaan. Mensen, dieren, dingen, zelfs de hele planeet. De enige manier om het niet mee te maken is door zelf sneller de pijp uit te gaan dan de rest.
Ik kan mij wel voorstellen dat je je meer kunt binden aan een mens dan aan een dier, omdat je met een mens een complexe psychologische verhouding kunt hebben en diepgaande gesprekken kunt hebben. Met een dier kan dat niet, maar een dier kan wel veel liefde geven en interactie met je hebben. Objecten kunnen dat dan weer niet ... maar mensen hechten zich op heel verschillende wijzen. En dieren en objecten stellen ons vaak ook minder teleur dan mensen.
T kan allemaal, spullen en/ of levende wezens waar je binding mee hebt of gehecht aan bent.
Hell To The Liars
Ik heb een diepere band ontwikkeld met de beestjes waar ik (medisch) voor heb moeten zorgen. Eentje die aan nierfalen leed en eentje die FIP had en inmiddels genezen is. En omdat ik gene kinderen heb, voelen ze dan voor mij als kindjes. Maar wel kindjes die heus wel eens een halve dag of dag alleen kunnen blijven.
Kierkegaard: Life Can Only Be Understood Backwards, But It Must Be Lived Forwards
"Ik maas dus kobie" lijkt een speling te zijn op het bekende Latijnse gezegde "Cogito, ergo sum" (Ik denk, dus ik ben) van de filosoof René Descartes."- AI, 2026
"Ik maas dus kobie" lijkt een speling te zijn op het bekende Latijnse gezegde "Cogito, ergo sum" (Ik denk, dus ik ben) van de filosoof René Descartes."- AI, 2026
Uiteraard kan dat.quote:Op woensdag 11 november 2026 22:27 schreef Joopklepzeiker het volgende:
Geloven jullie dat je van een huisdier net zoveel kan (gaan) houden als van een mens? Zo niet meer? En dat je er net zo kapot van kan zijn bij het verlies ervan en nog na jaren emotioneel word van foto's, video's en andere herinneringen?
Het hangt wel van je familie af, waarbij ik een partner ook tot familie reken. En van je vriendenkring.
De meest voorkomende volgorde is, denk ik:
- eigen kinderen
- partner
- andere 1e graads familie (ouders, broers, zussen)
- 1e graad familie van je partner
- 2e graads familie en vrienden
Huisdieren komen normaliter daarna, maar dat kan dus heel snel zijn voor mensen zonder partner of veel familie. Het komt ook voor dat de verstandhouding met het hierboven genoemde lijstje zo slecht is, dat een hond of paard bijvoorbeeld op de eerste plaats komt.
Ik krijg altijd rillingen van katofielen?quote:
Ongezonde obsessie met katten, treurig is dat altijd.
* Je mag wel een iets normalere toon aanslaan. Realiseer je goed dat dit slechts jouw mening is.
Joh, dat valt alles mee hoor.quote:
[..]
Ik krijg altijd rillingen van katofielen?
Ongezonde obsessie met katten, treurig is dat altijd.
Het zijn gewoon toffe diertjes, niets meer en niets minder.
Ik had het over interesse in, niet over een obsessiequote:
[..]
Ik krijg altijd rillingen van katofielen?
Ongezonde obsessie met katten, treurig is dat altijd.
Sowieso mensen die overal rillingen van krijgen
Le Diable
<nee>quote:
Maar mijn katten voelen altijd als mijn kinderen, hoe gek dat ook klinkt.
Ik weiger dan ook om ze als dieren te behandelen, ik neem hun autonomie heel serieus, pak ze niet op als ze dat niet willen, ze mogen in alle ruimtes, die staan ook altijd open, als ze naar het balkon of op de gallerie willen speel ik portier tot ze klaar zijn.
Ze krijgen voer van een hoogwaardig merk, hebben vaste rituelen met mij (bijvoorbeeld kammen voor ik naar bed ga) en ik ga al snel met ze naar de dierenarts als ik merk dat er iets is.
[ Bericht 0% gewijzigd door Droopie op 12-11-2026 18:50:40 ]
Hoeren neuken, nooit meer werken.
Dat moeten mensen zelf weten, zolang ze hun huisdier maar niet gaan vergelijken met het hebben van een kind, want dat is natuurlijk iets compleet anders. En ook geen termen gebruiken als dog-mom of cat-dad, daar ben ik allergisch voor en komt over alsof je een hond of kat misbruikt hebt.
Ja dit. Ik was er kapot van toen de katten van mijn ouders overleden. Maar toen mijn moeder overleed kon ik me niet meer voorstellen waarom ik er toen zo om huilde. Het leek zo onbenullig vergeleken met het verlies van iemand dichtbij.quote:
Nee. Als je kinderen, partner, directe familie of zelfs vrienden hebt waar je veel van houdt dan zal een huisdier m.i., ondanks dat het écht je maatje is, nooit datzelfde betekenen als deze mensen.
Wel zie ik vaak dat bijvoorbeeld ouderen die eenzaam zijn, of mensen die een beetje als kluizenaar leven en geen vrienden, partner of familie (meer) om zich heen hebben, met hun huisdier omgaan als 'kind' of 'partner'. Maar dat is meer omdat er een gebrek aan genegenheid en liefde van andere mensen mist.
Ik zou het zelf echt heel zwaar hebben als ik mijn hond zou moeten missen, maar qua 'liefde voor voelen' is dat niet hetzelfde als voor bepaalde mensen in mijn omgeving. Het is en blijft een huisdier waar je het baasje van bent.
Maar als je dat laatste nooit heb meegemaakt snap ik helemaal dat je er kapot van bent.
Neemt niet weg dat ik de katten ook mis, maar het is totaal niet vergelijkbaar.
Absoluut. Huisdieren zie ik als volwaardig/gelijkwaardig gezinslid en zijn als een soort van kinderen voor mij.
Na mijn partner en ouders het belangrijkste in mijn leven. En echt veel belangrijker dan de rest van mijn familie, vrienden, collega's, etc.
Na mijn partner en ouders het belangrijkste in mijn leven. En echt veel belangrijker dan de rest van mijn familie, vrienden, collega's, etc.
Tails tell tales
Tja, mijn vader is overleden en ik hield veel van hem, maar ik had - en heb nog steeds - eigenlijk meer verdriet van het overlijden van onze 16e-jarige kat een tijdje geleden. Voelt echt als mijn kindje dat nu dood is. Heeft ook met de omstandigheden in beide gevallen te maken, maar toch...quote:
[..]
Ja dit. Ik was er kapot van toen de katten van mijn ouders overleden. Maar toen mijn moeder overleed kon ik me niet meer voorstellen waarom ik er toen zo om huilde. Het leek zo onbenullig vergeleken met het verlies van iemand dichtbij.
Maar als je dat laatste nooit heb meegemaakt snap ik helemaal dat je er kapot van bent.
Neemt niet weg dat ik de katten ook mis, maar het is totaal niet vergelijkbaar.
Tails tell tales
Hier zo'n beetje hetzelfde hoor. Ik zie katten wel als kat, niet als mens, maar ze zijn wel volwaardig/gelijkwaardig voor mij. Maar in mijn geval geldt dat eigenlijk voor álle dieren, niet alleen huisdieren en ook voor de allerkleinsten onder ons.quote:
Ik zeker wel, mijn huisdieren voelen altijd als een volwaardig gezinslid.
Maar ik denk dat het per mens verschilt. Ik kan mij bijvoorbeeld niet goed binden aan dieren die minder teruggeven, zoals knaagdieren of bijvoorbeeld paarden.
Maar mijn katten voelen altijd als mijn kinderen, hoe gek dat ook klinkt.
Ik weiger dan ook om ze als dieren te behandelen, ik neem hun autonomie heel serieus, pak ze niet op als ze dat niet willen, ze mogen in alle ruimtes, die staan ook altijd open, als ze naar het balkon of op de gallerie willen speel ik portier tot ze klaar zijn.
Ze krijgen voer van een hoogwaardig merk, hebben vaste rituelen met mij (bijvoorbeeld kammen voor ik naar bed ga) en ik ga al snel met ze naar de dierenarts als ik merk dat er iets is.
Maar ik weet ook goed dat dit per mens verschilt. Mijn moeder bijvoorbeeld vind het maar raar, en die ziet een huisdier als een dier, op de laagste rand in haar huishouden, ze krijgen wel liefde maar er is een duidelijke grens.
En dat is ook prima. Andere generatie denk ik.
Mijn ex stiefvader was een boer en zag dieren als objecten zonder gevoel, gedachtes of complexiteit. Ze dienden een nut, en dat was alles. Hij was er wel goed voor, maar geen binding of überhaupt een begrijpen dat dieren ook emoties hebben of pijn voelen.
Het is per mens verschillend.
Ik weet dat er heel veel mensen zijn die dat raar vinden, maar ik vind eigenlijk juist die mensen raar.
Tails tell tales
Nee, pertinent niet. Ik dacht zelf van wel toen ik nog geen kinderen had maar wel 2 katten. Je zou de vraag dus eigenlijk moeten stellen aan iedereen met vergelijkingsmateriaal; je hebt een kind en een hond (voorbeeld), als je echt moet kiezen, gooi je dan je hond of je kind van een klif?
Daarnaast is het voor mensen die rouwen om een ouder, kind, broer of zus ook wel een beetje wrang als je hier loopt te beweren dat jedoor exact hetzelfde proces bent geweest voor je cavia. Of dat je daar een kogel voor zou vangen.
Ik snap echt heel goed dat je zielsveel om je beestje kan geven, maar evenveel als voor een mens dat gaat er bij mij niet in, tenzij je nog nooit een mens in je leven hebt gehad die je zeer dierbaar is.
Die laatste gevallen zijn er vast. Slechte jeugd, vervreemd van je ouders, geen kinderen broers of zussen en letterlijk alleen met je hond leven. Dat is zo’n beetje het enige scenario.
Ik snap echt heel goed dat je zielsveel om je beestje kan geven, maar evenveel als voor een mens dat gaat er bij mij niet in, tenzij je nog nooit een mens in je leven hebt gehad die je zeer dierbaar is.
Die laatste gevallen zijn er vast. Slechte jeugd, vervreemd van je ouders, geen kinderen broers of zussen en letterlijk alleen met je hond leven. Dat is zo’n beetje het enige scenario.
|
|
