Kan je van een huisdier met zoveel houden als van mensen?

Ja dat kan

Meer zelfs

Is water nat?

Kort antwoord; ja.
Lang antwoord; zeker weten.

Een hont is altijd dolblij als hij je ziet. Kan je van mensen niet zeggen, zelfs niet van geliefdes/gezin.

Ja

Nee, het is en blijft een ( huis ) dier , ik zorg heel goed voor mijn viervoetertje maar als ie door ouderdom of ziekte dood gaat dan ben ik er een paar dagen kapot van maar thats it.

Enne, wederzijds zal het ook zo zijn

Ja zeker kan dat,

Ik mis mijn katten nog vreselijk en zijn al een hele poos weg. Hun urnen staan hier ook in de kast met hun favoriete speeltje

Zeker.

Ik vind katten meesterlijk en interessant bovendien. Hun non-conformiteit, hun opportunisme en charme. En ze zweren bij rust en routine. En ze vragen niet continu aandacht en ze doen zelden moeilijk.

Waar mensen zijn, zijn problemen. Waar katten zijn, is alles goed

Nee. Als je kinderen, partner, directe familie of zelfs vrienden hebt waar je veel van houdt dan zal een huisdier m.i., ondanks dat het écht je maatje is, nooit datzelfde betekenen als deze mensen.

Wel zie ik vaak dat bijvoorbeeld ouderen die eenzaam zijn, of mensen die een beetje als kluizenaar leven en geen vrienden, partner of familie (meer) om zich heen hebben, met hun huisdier omgaan als 'kind' of 'partner'. Maar dat is meer omdat er een gebrek aan genegenheid en liefde van andere mensen mist.

Ik zou het zelf echt heel zwaar hebben als ik mijn hond zou moeten missen, maar qua 'liefde voor voelen' is dat niet hetzelfde als voor bepaalde mensen in mijn omgeving. Het is en blijft een huisdier waar je het baasje van bent.

quote:

Op woensdag 11 november 2026 22:42 schreef Inbox het volgende:
Meer zelfs

dit

Ja. Bij het lezen van dit topic springen de tranen in mijn ogen bij de gedachte aan mijn overleden katjes.

Kan en zelfs nog meer!

Ik hou over het algemeen meer van dieren dan van mensen. Het interesseert me weinig als mensen overlijden, maar bij een hond of kat heb ik dat veel meer.

Jazeker kan dat

Met honden; vast wel.
Katten denk ik al wat minder.
Cavia's e.d.: neuh,

liever dan mensen

quote:

Op donderdag 12 november 2026 07:52 schreef ToT het volgende:
Met honden; vast wel.
Katten denk ik al wat minder.
Cavia's e.d.: neuh,

Bij mij werkt het andersom wat betreft katten en honden. Allebei zijn ze me lief, maar katten hebben iets heiligs.

Jazeker, maar ik ben niet zo gek op mijn kat als dat ik op mijn kinderen ben. En oh ja, op mijn vrouw.

Hoewel...behalve dan als dat beest precies voor de televisie gaat zitten als ik haar niet genoeg heb geaaid. Katten

Ik denk wel dat mensen dat kunnen ja, maar ik zelf echt niet.

2 jaar geleden ben ik in vier maanden zowel mijn beide katten als mijn vader verloren. Had het een stuk zwaarder met de dood van de katten. En ik had echt wel een goede band met mn vader.

quote:

Op donderdag 12 november 2026 08:58 schreef Marsenal het volgende:
Ik denk wel dat mensen dat kunnen ja, maar ik zelf echt niet.

dit ja

Maar als ik zie hoeveel verdriet mijn ouders hadden na het overlijden van hun hondje, geloof ik dat gelijk ja.

quote:

Op woensdag 11 november 2026 22:27 schreef Joopklepzeiker het volgende:
Geloven jullie dat je van een huisdier net zoveel kan (gaan) houden als van een mens?

"net zoveel" is natuurlijk een lastige definitie, omdat een relatie met een huisdier gewoon anders is dan met een ander mens...
met andere mensen zal er veel meer sprake zijn van een gelijkwaardige relatie, met andere mensen zul je veel dieper gaande communicatie hebben (wat zowel een nadeel kan zijn als en voordeel van het gevoel hebben een relatie te hebben).

Het huisdier heeft meestal niet echt een keuze je te verlaten, is vaak volledig van jou als de baas afhankelijk (om op toilet te kunnen gaan en te eten te krijgen) en vaak vooral ondergeschikt... het is voral een afhankelijkheidsrelatie, en dientengevolge is het gedrag vaak het zoeken naar bevestiging.
Als baasje kun je dat erg prettig vinden en van mening zijn dat "het dier oneindig van jou houd en je volledig trouw is", maar je bent gewoon de feeder.

Het is natuurlijk vooral een vorm van een sterk submissive/dominante relatie, een relatie van ondergeschiktheid, en vanuit de meester vaak ook een volledige zorg en verantwoordelijkheid gedurende het hele leven

Ik heb zelf ook een nu bijna twaalf jarige golden retriever. Ik ben ook haar voornaamste baasje;
ik ben behoorlijk bang voor het moment dat ze er niet meer zal zijn (haar gezondheid gaat al achteruit, zwakkere heupen en artrose) omdat ze gewoon een ijkpunt in het huis is en voor mij qua dagindeling ook een zeer vaste factor (zowel 's ochtends een kleine ronde en 's avonds een grote ronde door het dorp waar iedereen me ook vooral kent als haar eigenaar)...
Anderszijds zou ik het verder niet kunnen vergelijken met een relatie met een ander mens, die zijn niet van mij afhankelijk om op het toilet te gaan of te eten te krijgen

[ Bericht 1% gewijzigd door RM-rf op 12-11-2026 09:59:03 ]

Nee, dat niet. Maar ik vertrouw ze en hou heel veel van ze.