prachtige klacht geschreven met chatGPT
"ik heb dit zelf bedacht maar niet zelf geschreven"
**Mensen in het algemeen**
Soms vraag ik me af hoe het mogelijk is dat de mensheid überhaupt zo ver is gekomen. Als je een willekeurige dag doorbrengt tussen je medemens, word je voortdurend geconfronteerd met een niveau van middelmatigheid waar je zelfs met de beste wil van de wereld geen begrip voor kunt opbrengen.
Neem nu bijvoorbeeld mensen die croissant zeggen. Of nog erger: jus d'orange. Alsof de Nederlandse taal niet al eeuwenlang prima functioneert zonder dat mensen plotseling hun innerlijke Fransman moeten gaan ontdekken. Maar goed, subtiliteit is nu eenmaal niet aan iedereen besteed.
Dan heb je mensen die volwassenen aanspreken met "jongeman", "jongeheer" of "jongedame". Ik weet niet wie ooit heeft bedacht dat dit een acceptabele manier van communiceren is, maar ik vermoed dat die persoon inmiddels ook degene is die op een verjaardag ongevraagd zijn eigen boeket staat samen te stellen. Sommige mensen kunnen blijkbaar zelfs het kopen van bloemen niet overlaten aan professionals.
Overigens zijn dat vaak dezelfde mensen die hun fruit in het plastic afval gooien. Je zou denken dat afval scheiden inmiddels een vaardigheid is die je na je kleutertijd beheerst, maar blijkbaar is zelfs dat voor een aanzienlijk deel van de bevolking een intellectuele uitdaging.
En dan de mensen met een vieze bestekbak. Ik wil niet weten wat er zich allemaal afspeelt in de keukenkastjes van mensen die hun eigen bestek niet eens fatsoenlijk schoon kunnen houden. Het verklaart misschien wel waarom sommige mensen ook een slechte tas zetten. Er zit kennelijk ergens in de opvoeding een fundamenteel probleem met het onderscheid tussen acceptabel en volstrekt onaanvaardbaar gedrag.
Over opvoeding gesproken: mensen die de kerstboom nog niet hebben staan. We leven in een samenleving waarin mensen blijkbaar menen dat ze zelf mogen bepalen wanneer het kerstseizoen begint. Alsof tradities vrijblijvende suggesties zijn. Het is werkelijk stuitend hoeveel mensen denken dat de wereld zich aan hun persoonlijke agenda moet aanpassen.
Dat brengt me bij mensen die anderen onderbreken. Nee, ik ben nog niet klaar met praten. Nee, jouw mening is niet zo dringend dat de rest van de mensheid onmiddellijk moet zwijgen. En nee, het feit dat je zelf graag hoort praten, betekent niet dat je ook iets interessants te vertellen hebt.
Het wordt pas echt treurig wanneer mensen ziektes faken voor de likes, of topics verzinnen voor hun pohi. Kennelijk is een gebrek aan aandacht tegenwoordig een volwaardige persoonlijkheidsstoornis geworden. En dan zijn er ook nog mensen die mods onheus bejegenen. Vrijwilligers die hun vrije tijd besteden aan het draaiende houden van een forum behandelen alsof ze persoonlijk verantwoordelijk zijn voor alle teleurstellingen in hun leven. Je moet het maar kunnen.
Over forums gesproken: mensen die haten op Fern Brady. Ik zal niet beweren dat iedereen dezelfde smaak moet hebben, maar er bestaat natuurlijk wel zoiets als een minimum aan cultureel inzicht. Dat je iets niet begrijpt, betekent niet automatisch dat het slecht is. Soms ligt het probleem gewoon bij de ontvanger.
En dan hebben we nog de mensen die een slechte tas zetten. Een slechte tas. Er zijn mensen die blijkbaar met volle overtuiging een tas kunnen neerzetten waarvan je je afvraagt of er überhaupt enig denkwerk aan vooraf is gegaan. Het is bijna bewonderenswaardig hoe consequent sommige mensen erin slagen om zelfs de eenvoudigste handelingen te degraderen tot een teleurstellende ervaring.
Tot slot zijn er natuurlijk de mensen die overal en altijd een mening over hebben, maar zelden de intelligentie bezitten om die mening ook maar enigszins te onderbouwen. Mensen die denken dat hun persoonlijke voorkeuren universele wetten zijn, dat hun onwetendheid een alternatieve vorm van wijsheid is en dat iedereen die hen corrigeert automatisch arrogant is.
Ironisch genoeg zijn dat vaak precies de mensen die mij arrogant zouden noemen.
Ik noem het liever een realistisch zelfbeeld.
Want laten we eerlijk zijn: niet iedereen kan nu eenmaal op hetzelfde niveau functioneren. Sommigen moeten de lat hoog leggen, anderen moeten er simpelweg achteraan lopen. Dat is geen waardeoordeel, maar een constatering.
En als ik daarvoor weer eens moet vaststellen dat de gemiddelde mensheid een vermoeiende verzameling slechte gewoontes, gebrekkige inzichten en twijfelachtige beslissingen is, dan zij dat maar zo.
Ik kan er ook niets aan doen dat mijn verwachtingen hoger liggen dan het niveau waarop de meeste mensen bereid zijn te presteren.
**Het is niet mijn schuld dat de lat zo vaak op de grond ligt en mensen er alsnog onderdoor kruipen.**
[ Bericht 1% gewijzigd door capuchon_jongen op 18-10-2026 00:55:50 ]
Ik ben een man met een onverklaarbare fascinatie voor capuchons. Ze zijn mijn tweede huid—altijd om me heen, altijd vertrouwd. Ik draag ze niet alleen, ik lééf erin. Het voelt magisch als iemand er zachtjes aan trekt, een speels moment vol onverwachte connectie. En als mijn capuchon ergens blijft haken? Pure vreugde! Een klein avontuur in het alledaagse, alsof de wereld me even vasthoudt. Capuchons en ik? Een onafscheidelijk duo