Voor de zoveelste keer weer afgewezen en ik heb de neiging voor een trein te springen. Ik heb een redelijk vlotte babbbel, maar als het dichterbij komt word ik toch wat verlegen, en ik heb het idee dat vrouwen daarop afknappen.
Op de terugweg met de date raapte ik mijn moed bij elkaar om haar te zoenen toen zij een andere richting op zou gaan. Voordat ik het wist kreeg ik een knuffel en liep ze weg. Na afloop een appje gestuurd dat ik verlegen was en me onzeker voel over mijn stotteren bij mensen die ik echf leuk vind, maar het wel heel leuk met haar had en nog een keer wil afspreken. Zij stuurde terug: "ja tuurlijk, ik kan ook een keer naar jou komen en ik maak je geen zorgen over je stotteren, ik zal je geowon uit laten praten

"
Toen stelde ik voor om nog een keer af te spreken. Dat was twee weken geleden.
En we werken bij hetzelfde bedrijf, dus misschien zie ik haar maandag weer.
Ik trek het gewoon niet meer. ik had gechat met 113 en die verwees me door naar de huisarts. prima, ik weet namelijk zeker dat ik het bij de volgende 10 het ook weer ga verkloten en hij mag me gaan vertellen waarom ik mezelf beter geen nekschot kan geven.
TL;DR: ik ben niet gemaakt voor daten.