Waarom worden vrouwen altijd zulke zeikwijven na 3 jaar?

In elk geval bij mij dus.

Ik heb nu drie langere relaties gehad. De eerste was 3,5 jaar. In het begin was ze humoristisch, warm, lief. Na 3 jaar was er met die vrouw geen land meer te bezeilen. Ze was overal negatief over, vooral als het mij betrof. Mijn haar, mijn kleding, mijn gedrag. Niks was goed genoeg. Ze gedroeg zich echt als een bitch. Als ik ergens over wilde praten, kapte ze me gewoon af. Op seksueel gebied kreeg ik steeds minder van haar. Uiteindelijk heb ik het (natuurlijk) uitgemaakt omdat ik het niet meer trok. Ik was er echt ziek van. Mijn zelfvertrouwen was helemaal weg.

Mijn tweede relatie was ook rond de 3 jaar. Die was daadwerkelijk minder bitcherig, maar na 2,5 jaar stopte ze ook gewoon met communiceren. Ze werd depressief, niet per se vanwege mij, en begon te blowen, vreemd te gaan en uiteindelijk heb ik het uit moeten maken omdat ik chlamydia van haar had gehad.

Nu zit ik opnieuw rond het punt van de 3 jaar. Mijn huidige vriendin was in het begin zo makkelijk. Altijd vrolijk en lief, deed nooit moeilijk over dingen, vond het zelfs prima als ik eens naar andere vrouwen keek, etc. En nu sinds een paar maanden is ze echt zo'n bitch. Telkens als ik iets zeg, dan valt ze me aan.

Van het weekend vroeg ze bijvoorbeeld: waarom zeg je bij mij altijd meteen nee terwijl je bij vrienden of zelfs onbekenden heel open bent om dingen uit te proberen?

Blijkbaar had ze mij eens gesuggereerd om sardientjes uit blik te eten en had ik gezegd dat ik alleen maar verse vis wilde. Vervolgens was haar vriendin op bezoek gekomen met sardientjes in blik en had ik dat opgegeten en gezegd dat ik het lekker vond. Naja, daar was ze dus verbolgen over. Ik zei van ja logisch, tegen jou kan ik 100% eerlijk zijn, maar tegen vrienden of vreemden ben ik gewoon beleefder. Maar zij bleef maar volhouden dat ik bij haar altijd zo negatief was en meteen nee zei.

En dit soort shit dus de hele tijd.

Ik dacht dus in het begin bij mijn vriendin van: eindelijk een vrouw met wie ik oud kan worden, die niet de hele dag zeikt. En nu na 3 jaar is het ook gewoon een zeikwijf geworden. Echt, anders kan ik het niet omschrijven.

Ik zit er echt even helemaal doorheen, weet niet meer zo goed wat ik nu moet. Ik wil het niet weer na 3 jaar uitmaken. Ik had mezelf voorgenomen om dit keer door te zetten met deze meid en het niet na 3 jaar weer op te geven. Want zo eindig ik alleen en dat is misschien wel erger dan eindigen met een zeikwijf?

Kies ik gewoon de verkeerde vrouwen uit, ligt het aan mij of zijn vrouwen nu eenmaal zo als de verliefdheid over is?

quote:

Op maandag 21 september 2026 08:52 schreef miss_sly het volgende:
Als het drie keer zo gaat, kan het ook zijn dat er bij jouzelf iets veranderd is in de loop van de drie jaar.
Het kan ook zijn dat je inderdaad niet de juiste vrouwen hebt gekozen en ze alle drie na drie jaar veranderen.

Je zou ook kunnen kijken naar het gehele plaatje, zonder naar schuld te zoeken. Hoe verlopen de relaties in die drie jaar? Zijn er patronen? Woon je samen, of is dat het moment dat je misschien dergelijke keuzes zou gaan maken? Is de relatie veranderd waardoor je elkaar anders ziet?

Bij alle drie woonden we wel samen toen het misging. De eerste keer sinds 6 maanden, de tweede keer sinds 3 maanden en nu sinds een jaar of 2, dus wel wat langer al.

Het samenwonen gaat op zich wel goed, hoewel ik het wel steeds vermoeiender begin te vinden. Ik merk dat we vaak langs elkaar heen praten. Ze begrijpt of verstaat me vaak niet als ik dingen zeg en andersom. Alsof we niet goed naar elkaar luisteren. De seks is ook een stuk minder. Eens in de 10 dagen tegenover vrijwel elke dag in het begin. Maar goed, zo abnormaal is dat niet volgens mij.

Ik merk wel dat er vaak een bepaald patroon is in deze relaties. Namelijk dat ik me langzaam maar zeker steeds meer ga ergeren aan mijn vriendin en dat ik dan minder zin heb in seks. We ondernemen dan ook minder dingen samen omdat ik daar minder zin in heb. Dan worden zij heel zeikerig, wat bij mij weer de afstand versterkt en me nog minder zin geeft in seks. Ik ga haar dan anders zien en dan is de liefde soms vrij snel voorbij. Het is een beetje een vicieuze cirkel, die soms begint bij het samenwonen maar niet altijd. Het samenwonen is wel deels een trigger denk ik.

quote:

Op maandag 21 september 2026 09:08 schreef SemperLibertas het volgende:
Hier verbaasd over zijn

Het is algemeen bekend dat vrouwen in de eerste fase van de relatie alles prima vinden van de man en de de seks lijkt in die fase onbeperkt en grenzeloze. Vrouwen weten hoe ze een man aan zich moeten binden en als het visje eenmaal op het droge is dan worden ze zeikwijven. Dat is een regel.

Tegelijkertijd hangt alles af van jouw reactie. Voor de meeste wijven is zeiken het zelfde als "Ik wil gewoon mijn gevoelens kunnen uiten" en als man zijn er strategieën om hier mee om te kunnen gaan

Kun je me een hint geven? Hoe ga ik hiermee om?

Ik heb geprobeerd het verre van me te houden en er niet echt op in te gaan, maar het is in de afgelopen weken alleen maar erger geworden.

Gisteren heb ik er wat van gezegd en daar was ze wel van onder de indruk. Ik heb gewoon gezegd dat ze een slechte "attitude" heeft en constant gemeen tegen me is en dat ik er echt niet meer tegen kan.

Weet niet wat de juiste houding voor mij is; of ik het gewoon een beetje moet negeren of dat ik mijn mannelijkheid moet tonen en een grens moet stellen en zeggen: nu ga je even normaal en volwassen doen en anders ben ik weg.

quote:

Op maandag 21 september 2026 09:08 schreef Koekoekmakto het volgende:
Zeuren, herkauwen, mierenneuken of chronische ontevredenheid is een behoefte aan 'beter'. De vraag is of jij dat ook wil, of het redelijk is en in hoeverre jij verantwoordelijk bent.

Gemakzuchtige vrouwen 🔦

Behoefte aan beter? Een andere partner, of een betere versie van mij? Wat bedoel je precies?