We zijn nu een kleine 2 week verder na haar dood, de spullen zijn allemaal opgehaald en of opgeruimd en het huis oogt weer als vanouds. Maar het mist mijn moeder. Alles van haar staat er nog, haar kleding hangt er nog, haar breiwerkje ligt er nog.
Langzaam zal dit gaan veranderen, voor haar man zal dat een proces worden. Voor mij persoonlijk niet. Ik hoef niets van haar, ik heb alles wat ik nodig heb van haar. Mijn leven en mijn herinneringen!
Al moet ik erkennen dat ik de dagen goed door kom, ik mis haar, denk geregeld aan haar maar kan mij gelukkig goed verzetten in werk en andere zaken die mij goed bezig houden. Ik geef zeker ruimte voor de emoties daar waar ze komen.
Maar toch. *zucht*
The people who lost my respect will never get a capital letter for their name again.
Like trump...