Uitzichtloos lijden is voor steeds meer postcovidpatiënten een reden om voor euthanasie te kiezen. Vorig jaar ging het om tien patiënten. Ook Kelvin (23) heeft een euthanasietraject afgerond. "Ik wil niet dood, maar het lijden kan te veel worden."
Kelvin Latta (23) is een schim van de sportieve jongen die hij ooit was. "Daar is eigenlijk niks meer van over. Stuk voor stuk ben ik alles kwijtgeraakt, alles is afgebrokkeld. Nu is er eigenlijk niks meer over van wie ik ooit was."
Een donkere kamer
Voor hij ziek werd had Kelvin alles: een goede baan bij de politie, net een nieuwe auto en hij sportte zes keer per week. 2,5 jaar geleden sloeg het noodlot toe. Hij kreeg corona en werd ontzettend ziek. "Op een gegeven moment takelde mijn lichaam steeds verder af. Ik kon niet meer de trap op." Het werd zo erg dat hij nu de hele dag in een half donkere kamer ligt, want prikkels kan hij niet verdragen.
Net als Kelvin lijden steeds meer patiënten die de ziekte postcovid hebben zo erg dat euthanasie de enige uitweg is die ze nog zien. Dit blijkt uit cijfers die EenVandaag heeft opgevraagd bij de Regionale Toetsingscommissies Euthanasie (RTE's). In de jaren van 2022 tot en met 2024 kozen nog negen patiënten voor deze optie, in 2025 lag dit aantal in 1 jaar tijd al op tien.
Alleen maar liggen
Al meer dan 2 jaar is Kelvin volledig afhankelijk van de zorg van zijn moeder. We kunnen hem alleen liggend interviewen. Als hij opstaat, dan wordt hij zo duizelig dat hij flauwvalt. Hij kan zich alleen per rolstoel verplaatsen, bijvoorbeeld als hij naar de wc moet.
Voor de rest kan hij alleen maar op bed liggen en soms, op goede dagen, een audioboek luisteren. Kelvin: "Het is één en al verlies. Ik word elke dag weer geconfronteerd met wat ik allemaal niet meer kan. Er is niks meer om naar uit te kijken. Dat voelt eindeloos."
Onzichtbaar voor maatschappij
Kelvin heeft het idee dat hij onzichtbaar is geworden voor de maatschappij. "Ik heb het gevoel dat ik levend begraven ben, dat ik ook vergeten ben daardoor. Een soort van verdwenen. Het voelt vaak alsof ik al dood ben, dat ik eigenlijk al niet meer ben. In ieder geval niet de persoon die ik was", omschrijft hij.
1 jaar geleden nam hij de loodzware beslissing om een euthanasietraject op te starten. Kelvin: "Ik heb heel veel gesprekken gevoerd met de huisarts, met familieleden en met een geestelijk verzorger. Over hoe ik er zelf in sta. Het is verantwoorden en uitleggen waarom ik mijn leven als uitzichtloos zie. Het is een heel emotioneel traject. Het is de belangrijkste keuze die je kunt maken in je leven. Het is onomkeerbaar."
https://eenvandaag.avrotr(...)e-ik-ooit-was-164626Bekijk deze YouTube-videoOnbegrijpelijk dat de overheid die C-support sluit als er zoveel mensen aan lijden (35.000 alleen al in Nederland)