Gekozen voor R&P omdat het vooral over psychologie gaat en ik vooral hier (en in NWS) zie dat feminisering van de samenleving als klacht wordt geponeerd. Aangezien ik nogal eens lees over de klacht dat de maatschappij is gefeminiseerd hier op Fok! en ik ook al een keer Helen Andrews voorbij zag komen in een podcast vond ik dit wel interessant om eens te bespreken. Met name ook omdat deze dame aan het eind het heeft over de invloed hiervan op de Rechtsspraak en ik daar wel wat herkenbaar zag. En omdat het ook zo geweldig aansluit bij een paar zaken die behoorlijk veel aandacht krijgen (Arday, de vrouw die 3 kinderen heeft vermoord en al veel langer… Gaza, om maar wat te noemen).
Persoonlijk vind ik de term feminisatie niet gelukkig gekozen omdat het heel erg suggereert dat het aan vrouwen ligt terwijl wat we feminien (vrouwelijk) noemen (en mannelijk) niet per sé iets met vrouw of man zijn te maken heeft. Ieder mens neigt op verschillende vlakken meer naar mannelijk of vrouwelijk en beiden zijn weer gevormd op basis van wat we als groepsgemiddelde vaker bij mannen, dan wel vrouwen zien.
Kortom, voor mij gaat dit dus allerminst over vrouw vs man. Temeer daar ook een groep mannen prima kan passen bij feminien gedrag. Ik noem Hollywood. Niet zo zeer de mannen op de achtergrond (die houden zich heel ‘mannelijk’ maar wat graag bezig met in broekjes komen van veel te jonge actrices en zijn niet te beroerd om daar macht voor te misbruiken), maar de acteurs. Acteurs zijn naar aard gemiddeld meer feminien als in gericht op mensen (als je het heel 1 dimensionaal moet zeggen is feminien meer gericht op mensen en masculien meer gericht op objecten en als je het zo ziet, dan zie je meteen dat het vooral om nuances gaat). Hollywood is dan ook uitgesproken progressief.
Wat ik b.v. heel bijzonder vind is dat ze aangeeft dat HR niet reageert op emotionele argumenten, maar wel op het wijzen op aansprakelijkheden. Voor mij de eerste verklaring waarom mensen woorden zijn gaan gebruiken als onveilige werkomgeving. En dan niet omdat er instortingsgevaar dreigt, maar omdat er iemand misschien wel eens een schuine mop vertelt.
Voor wat betreft de Rechtspraak is het voor mij heel herkenbaar. Ik ben ongeveer 10 jaar geleden gestopt met procederen (tenminste, als primaire taak, af en toe doe ik het nog). De reden was precies dit: de Rechtspraak is meer en meer gebaseerd op ‘eerst bepalen we wel welke uitkomst ons het meest rechtvaardigt lijkt en daarna verzinnen we er wel een redenatie bij’. Urgenda is zo’n uitspraak die simpelweg juridisch niet klopt. Maar ik heb schunniger voorbeelden meegemaakt. Voor mij was het dat ik voelde ‘wat doe ik hier nog’.
Kortom: mijn stelling (betwistbaar uiteraard) is dat feminisatie van de instituties (want het treft overduidelijk de overheid, de wetenschap, het onderwijs en de Rechtspraak) de fundering van onze maatschappij ondermijnt. De grote vraag die ik dan heb: hoe krijgen we die geest weer in de fles? Of is het te laat? Of… is het allemaal BS die feminisatie (als in: leuke theorie, klopt geen reet van)?
Voor degenen die geen zin hebben om 30 minuten te besteden aan deze video: hier wordt gesproken over de stelling van Andrews dat zodra een organisatie meer vrouwen heeft (wat ik graag nogmaals nuanceer naar meer feminiene personen) zaken als feiten en objectiviteit minder een rol spelen en gevoelens overheersend worden. Dit leidt ertoe dat als je geleefde ervaringen tegen wenst te spreken met feitelijke data je niet alleen alsnog de discussie verliest, maar zelfs niet meer wordt getolereerd in de groep, hetgeen een vorm is van feminien geweld, aldus deze dame. Hetgeen er dan ook weer toe leidt dat de volgende die iets wil tegenspreken al snel denkt ‘laat ik mijn mond maar houden’.
(ja, dit is kort door de bocht, maar het staat eenieder vrij om de samenvatting verder aan te vullen)
Bekijk deze YouTube-video