Deel jij vaak jouw gevoelens met anderen?

Nope.

Regel 1 van man zijn: Niemand geeft een fuck om hoe je je voelt

quote:

Op maandag 17 augustus 2026 07:09 schreef incel het volgende:
Nope.

Regel 1 van man zijn: Niemand geeft een fuck om hoe je je voelt

Is het niet eerder: veel mannen willen niet vertellen hoe ze zich echt voelen?
Want dat is toch een klacht van een deel van de mannen? 'Vrouwen vragen steeds om ons gevoel maar daar zijn wij niet mee bezig. Gevoel is voor vrouwen. Stop met ons te vervrouwelijken!'

quote:

Op maandag 17 augustus 2026 08:24 schreef Lenny77 het volgende:

[..]
Is het niet eerder: veel mannen willen niet vertellen hoe ze zich echt voelen?
Want dat is toch een klacht van een deel van de mannen? 'Vrouwen vragen steeds om ons gevoel maar daar zijn wij niet mee bezig. Gevoel is voor vrouwen. Stop met ons te vervrouwelijken!'

Mannen willen het niet vertellen omdat ze weten dat het niet uitmaakt dus ze kiezen er voor om het maar gewoon te dragen.

quote:

Op maandag 17 augustus 2026 08:27 schreef incel het volgende:

[..]
Mannen willen het niet vertellen omdat ze weten dat het niet uitmaakt dus ze kiezen er voor om het maar gewoon te dragen.

Hoe oud ben je? En is je moeder en/ of vader nog in leven of aanwezig in je leven.

Tot een bepaalde leeftijd mag ik hopen (hoewel dat ook geen zekerheid meer is in deze maatschappij) dat je tot een bepaalde leeftijd dit toch deelde met je ouders..

quote:

Op maandag 17 augustus 2026 08:35 schreef Droopie het volgende:

[..]
Hoe oud ben je? En is je moeder en/ of vader nog in leven of aanwezig in je leven.

Tot een bepaalde leeftijd mag ik hopen (hoewel dat ook geen zekerheid meer is in deze maatschappij) dat je tot een bepaalde leeftijd dit toch deelde met je ouders..

Ja ok ouders tellen niet natuurlijk geven de meeste ouders om hun kinderen tenzij het domme tokkies of alcoholisten zijn

quote:

Op maandag 17 augustus 2026 07:09 schreef incel het volgende:
Nope.

Regel 1 van mens zijn: Niemand geeft een fuck om hoe je je voelt

Even aangepast. Je praat idd niet voor de interesse of eventuele hulp/zorg van een ander, maar enkel voor kortdurende voorwaardelijke erkenning door de ander.

'I see you' zeggen ze bij ons. Meer dan genoeg. Je moet toch zelf je eigen kruis dragen.

Wat heb je aan kwetsbaarheden 'delen' als je kwetsbaar blijft? Dan blijf je gedeeltelijk afhankelijk van het oordeel van de ander. Autonoom zijn is ook je eigen hulpverlener, rechter en pedagoog zijn, naast het vrij te leren zijn van schuld, schaamte en het oordeel van anderen.

Meer dan vroeger, voornamelijk met mijn vriendin maar af en toe ook met familie, vrienden en collega's waar ik veel mee samenwerk; nog steeds krijg ik nog wel eens de vraag hoe ik mij voel dus soms is er ook gewoon een natuurlijke eigenschap het niet te delen denk ik.

quote:

Op maandag 17 augustus 2026 09:18 schreef Koekoekmakto het volgende:

[..]
Even aangepast. Je praat idd niet voor de interesse of eventuele hulp/zorg van een ander, maar enkel voor kortdurende voorwaardelijke erkenning door de ander.

'I see you' zeggen ze bij ons. Meer dan genoeg. Je moet toch zelf je eigen kruis dragen.

Wat heb je aan kwetsbaarheden 'delen' als je kwetsbaar blijft? Dan blijf je gedeeltelijk afhankelijk van het oordeel van de ander. Autonoom zijn is ook je eigen hulpverlener, rechter en pedagoog zijn, naast het vrij te leren zijn van schuld, schaamte en het oordeel van anderen.

Niet bij een mens. Vooral bij mannen. Vrouwen die kunnen vaker hun ei kwijt. Met name jonge knappe vrouwen.

quote:

Op maandag 17 augustus 2026 09:22 schreef incel het volgende:

[..]
Niet bij een mens. Vooral bij mannen. Vrouwen die kunnen vaker hun ei kwijt. Met name jonge knappe vrouwen.

Iedereen kan zijn ei kwijt. Maar dat ei wordt misschien eerder kapot getrapt door een bepaald type mens. Daar moet je tegen kunnen en mee om leren gaan. Dat was mijn punt.

quote:

Op maandag 17 augustus 2026 09:22 schreef incel het volgende:

[..]
Niet bij een mens. Vooral bij mannen. Vrouwen die kunnen vaker hun ei kwijt. Met name jonge knappe vrouwen.

Ja tuurlijk, want vrouwen doen het liefst hun emoties delen bij chads ipv bij hun eigen besties

quote:

Op maandag 17 augustus 2026 09:31 schreef Droopie het volgende:

[..]
Ja tuurlijk, want vrouwen doen het liefst hun emoties delen bij chads ipv bij hun eigen besties

Ik heb een keer zo'n eentje gehad. Niet dat ik een chad ben, maar er was een date die ik heel leuk vond, alleen werd ik alleen maar wat gebruikt om haar emoties te luchten omdat haar relatie uit was.

Nu weet ik wel beter.

quote:

Op maandag 17 augustus 2026 08:24 schreef Lenny77 het volgende:

[..]
Is het niet eerder: veel mannen willen niet vertellen hoe ze zich echt voelen?
Want dat is toch een klacht van een deel van de mannen? 'Vrouwen vragen steeds om ons gevoel maar daar zijn wij niet mee bezig. Gevoel is voor vrouwen. Stop met ons te vervrouwelijken!'

Denk eerder dat ze bang voor verkeerde reacties. "Oh, heel jammer voor je, maar eigenlijk interesseert het mij niet"

Ik heb er een bloedhekel aan als mensen “over-sharen”. Ook de reden waarom ik het contact met vriendinnen minimaliseer. Ik weet niet of het vrouw-eigen is, maar het voelt iedere keer alsof ik word ondergekotst aan informatie/ shitzooi. Ook ik maak wel eens shit mee, maar ik deal ermee en ik maak er weer een mooie dag van en probeer niemand ermee op te zadelen. Juist omdat ik aan die ander denk. Die zal ook genoeg aan het hoofd hebben. Er zijn genoeg mooie dingen in het leven waar ik wel energie van krijg en daar focus ik me liever op. Dus ja, ik ben niet zo van “vaak emoties delen” met elkaar als luchtmiddel. Ik vind het wel fijn als de emoties heel positief zijn en energie geven. Dat doe ik met met mijn man. Dagelijkse uiting van dankbaarheid en liefde, knuffel etc. Worden we heel blij van. Maar daar gaat dit topic niet over denk ik.

quote:

Op maandag 17 augustus 2026 18:57 schreef TheInnocent het volgende:
Ik heb er een bloedhekel aan als mensen “over-sharen”. Ook de reden waarom ik het contact met vriendinnen minimaliseer. Ik weet niet of het vrouw-eigen is, maar het voelt iedere keer alsof ik word ondergekotst aan informatie/ shitzooi. Ook ik maak wel eens shit mee, maar ik deal ermee en ik maak er weer een mooie dag van en probeer niemand ermee op te zadelen. Juist omdat ik aan die ander denk. Die zal ook genoeg aan het hoofd hebben. Er zijn genoeg mooie dingen in het leven waar ik wel energie van krijg en daar focus ik me liever op. Dus ja, ik ben niet zo van “vaak emoties delen” met elkaar als luchtmiddel. Ik vind het wel fijn als de emoties heel positief zijn en energie geven. Dat doe ik met met mijn man. Dagelijkse uiting van dankbaarheid en liefde, knuffel etc. Worden we heel blij van. Maar daar gaat dit topic niet over denk ik.

Ter aanvulling: ik vind het zelfs egoïstisch als mensen over-sharen. Vooral willen afspreken om hun verhaal kwijt te kunnen. Dag dag vriendschap.

quote:

Op maandag 17 augustus 2026 18:57 schreef TheInnocent het volgende:

Ik weet niet of het vrouw-eigen is, maar het voelt iedere keer alsof ik word ondergekotst aan informatie/ shitzooi. Ook ik maak wel eens shit mee, maar ik deal ermee en ik maak er weer een mooie dag van en probeer niemand ermee op te zadelen. Juist omdat ik aan die ander denk. Die zal ook genoeg aan het hoofd hebben. Er zijn genoeg mooie dingen in het leven waar ik wel energie van krijg en daar focus ik me liever op. Dus ja, ik ben niet zo van vaak emoties delen met elkaar als luchtmiddel. Ik vind het wel fijn als de emoties heel positief zijn en energie geven. Dat doe ik met met mijn man. Dagelijkse uiting van dankbaarheid en liefde, knuffel etc. Worden we heel blij van. Maar daar gaat dit topic niet over denk ik.

Zo dacht ik er vroeger ook over. Kreeg soms klachten over oppervlakkig zijn, gesloten zijn en mijn gevoelens niet willen delen. Wilde gewoon niemand lastig vallen. Wat ik ook ervaarde was dat mensen boos raakten omdat ik geen wederkerigheid gaf. Vele mensen konden hun verhaal/problemen bij mij kwijt en waren teleurgesteld dat ik dit niet beantwoordde met een heftig verhaal of probleem.

Er is geen goed of fout in mijn ogen bij deze situaties. Hooguit mensen die wel/niet passen bij elkaar qua communicatiestijl en behoeften.

Mooi hoe jij je positieve gevoelens zo uit. Het hoeft niet altijd met woorden. Een knuffel, een blik, een inside joke.

Heb zelf geen problemen met oversharing. Ze doen maar. Na afloop ga ik gewoon verder met waar ik gebleven was en zet ik een muziekje op oid. Het voelt bij mij gewoon niet aan als "last". Hooguit als ze oplossingen en aanpassend gedrag gaan "opeisen". Daar pas ik voor. Kan dingen goed laten waar ze horen.

'Deel jij vaak jouw gevoelens met anderen?'

Toen ik jouw OP las met een aantal vragen aan users over 'het delen van gevoelens en emoties met anderen'
viel mij iets op waar ik op dat moment niet helemaal de vinger op kon leggen.
Je vragen lijken op het eerste gezicht open, neutraal, onderzoekend, vanuit het nu, en toch voelde ik een bepaalde negatieve lading in de tekst die niet zozeer in één expliciete negatieve vraag zit maar in de manier waarop je je vragen hebt geformuleerd en bepaalde sturende woorden die je in de vraagstelling gebruikt.

Pas toen ik jouw latere reacties op anderen las begreep ik mijn eigen 'verwarring'
Jouw vragen aan anderen zijn vanuit het heden , jouw verhaal gebasseerd op het verleden.

Wat mij opvalt, is dat je huidige vragen zowel naar positieve als negatieve kanten van het delen van gevoelens vragen,
terwijl jouw eigen verhaal bijna uitsluitend de negatieve gevolgen benadrukt: beoordeling, gebrek aan interesse, onechte betrokkenheid en onbetrouwbare woorden.
Daardoor vraag ik me af of je huidige kijk op emotionele openheid niet vooral gekleurd is door die vroegere negatieve ervaring. Hoe kijk je daar nu als volwassen man naar?
Voor mij leest het als een ervaring uit het verleden hebben en die als blijvend referentiekader gebruiken in het heden.
Waar zit jij nu?

Verder kan ik mij helemaal vinden in de mooie heldere en herkenbare post van @ChildoftheStars

Je ging er vooraf (a priori) vanuit dat anderen op dezelfde golflengte zouden zitten en jouw hulpvraag op een specifieke manier zouden invullen.
Je nam aan dat jouw omgeving uit zichzelf begrijpt hoe ze moeten reageren.
Als mensen zeggen dat je "van je hart geen moordkuil moet maken", bedoelen ze dat je je zorgen of gevoelens niet moet opkroppen.
Dit betekent echter niet dat een ander jouw situatie meteen /volledig begrijpt, gericht advies kan geven of direct met je meedenkt zoals jij dat hoopt.
Je verwacht dan misschien iets te veel van een ander.
Mensen kunnen geen gedachten lezen, zij weten niet automatisch wat jij nodig hebt (een oplossing, advies of alleen een luisterend oor).
Het kan ook zijn dat jouw problemen te complex waren of te dichtbij kwamen voor de ander.
En niet iedereen is in staat om goed mee te denken of neutraal advies te geven.
Vaak willen mensen er wel voor je zijn maar ontbreekt ze het aan de juiste vaardigheden of inzichten.
De ander reageert vanuit zijn of haar eigen ervaring en wereld, niet altijd vanuit jouw behoefte.

quote:

Ik denk dat mannen vooral pragmatischer zijn en meer oplossingsgericht. Vrouwen hechten meer belang aan veiligheid en ruimte om je kwetsbaar te kunnen voelen, omdat je op die manier je emotioneel met anderen kunt verbinden.

Als je die verschillen teveel tot in extremen ziet, ontstaat er toxische masculiniteit maar ook toxische vrouwelijkheid. Toxische masculiniteit heeft volgens mij weinig te maken met masculiniteit op zich, maar met een vorm van narcisme: zich verschuilen achter haantjesgedrag en hun eigen onzekerheid projecteren op andere mannen door hen belachelijk te maken en hun aan te vallen op hun gevoel van trots en waardigheid door hen uit te maken voor mietjes, bij voorkeur in bijzijn van anderen.

In dat opzicht zijn vrouwen in wezen niet anders dan mannen, alleen ze gebruiken daarvoor wel een andere strategie. Als een vrouw van oprechte betrokkenheid doorslaan naar bemoederen en betuttelen, verraad dat denk ik dat denk ik dat die vrouw geen respect heeft voor die persoon maar ook geen respect voor zichzelf. Het 'moederlijke gedrag' wordt een middel om controle te krijgen op de ander; daarmee kan ze haar eigen onzekerheden op de ander projecteren.
Of het nou gaat om toxische masculiniteit of toxische vrouwelijkheid: in beide gevallen is het vooral bedoeld om anderen klein te houden

Dat mannen meer pragmatisch zijn en vrouwen vooral op emotie en veiligheid gericht zijn, is een traditionele stereotype aanname.
Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat menselijk gedrag veel complexer is. Zowel mannen als vrouwen gebruiken zowel logica als emotie in hun beslissingen.
Er zijn veel mannen die erg goed zijn in luisteren en empathie. Er zijn ook veel vrouwen die heel direct en oplossingsgericht denken.
Zowel mannen als vrouwen hebben diepe behoefte aan veiligheid en kwetsbaarheid om verbinding te voelen.
Gedrag hangt af van de persoon, niet van het geslacht.

De stelling dat dit gedrag ontstaat door 'teveel in extremen te zien' is echt te simpel;
het is vaak diepgeworteld in sociale verwachtingen en machtsstructuren.
Toxische masculiniteit is geen vorm van narcisme, hoewel ze elkaar wel kunnen overlappen.

Toxische masculiniteit gaat over aangeleerde sociale rolpatronen waarin mannelijkheid wordt gekoppeld aan dominantie en agressie
Narcisme is een psychologisch persoonskenmerk of stoornis met een opgeblazen ego en gebrek aan empathie.
Toxische masculiniteit draait om het bewijzen van 'echte' mannelijkheid en het afwijzen van zwakte,
Narcisme draait om een obsessieve behoefte aan bewondering, status en het voeden van het eigen ego.
Toxische masculiniteit gaat puur over mannelijk gedrag,
Narcisme zie je bij alle geslachten en in alle soorten relaties.
Niet iedere man met toxisch gedrag is een narcist,het kan ook voortkomen uit onzekerheid of groepsdruk.
Net als bij toxische masculiniteit gaat het bij toxische vrouwelijkheid vooral om de onderliggende drijfveer:
Het krampachtig voldoen aan opgelegde stereotypen.

[ Bericht 3% gewijzigd door Puzzie op 18-08-2026 11:34:31 ]

Zelden, ik ben een echte binnenvetter.

quote:

Op donderdag 20 augustus 2026 19:12 schreef PabstBlueRibbon het volgende:
Inmiddels blijkt dat mijn diagnose borderline niet correct is. Bij mij staat angst en dwangmatig perfectionisme veel meer op de voorgrond. Een paar jaar geleden verwees de huisarts mij door naar de GGZ vooral met de bedoeling dat ik daarop onderzocht kon worden en indien mogelijk behandeld. Zoals je weet is dat heel anders verlopen. Dat heeft nogal impact. Zolang ik leef, wil ik niet opgeven: ik kan ook niet anders. Ik vrees dat als ik opnieuw mijn heil probeer te vinden bij de GGZ, ik tegen dezelfde shit of nog erger ga aanlopen. Behalve dat het frustrerend is, merk ik dat het op langetermijn iets heeft beschadigd in mijn manier van denken.

Je kan ook gewoon naar onafhankelijke psychologen die zonder labeltjes werken. GGZ is sowieso diagnosefabriek en helpt mensen helemaal niet om het leven te leven dat ze willen/kunnen leven. Kijk eens naar iemand als Jim van Os. Zo moet je de psychiatrie/psychologie behandelen.

quote:

Op donderdag 20 augustus 2026 19:12 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

[..]
Ik had de tijd nodig om over jouw reactie na te denken.

Ik moet een paar dingen extra benoemen omdat ik denk ik anders niet duidelijk ben in wat ik probeer te vertellen.

Ik heb zoals je wellicht weet in het verleden therapie gevolgd voor borderline. Vooral daar benadrukten therapeuten dat wij vooral onze gevoelens en emoties moesten uiten. Wat op zich logisch is, omdat het niet-uiten er waarschijnlijk toe zou leiden dat de persoon zich destructief zou gedragen, bijvoorbeeld met zelfbeschadiging, verslavingsgedrag of agressie: prioriteit is natuurlijk om dat te voorkomen.

Nu ik daaraan terugdenk, heb ik het idee dat ik daardoor een wat vertekend beeld heb over het uiten van emoties.

^{De tekst in de spoiler is niet persé relevant m.b.t. mijn antwoord naar jou.}

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Inmiddels blijkt dat mijn diagnose borderline niet correct is. Bij mij staat angst en dwangmatig perfectionisme veel meer op de voorgrond. Een paar jaar geleden verwees de huisarts mij door naar de GGZ vooral met de bedoeling dat ik daarop onderzocht kon worden en indien mogelijk behandeld. Zoals je weet is dat heel anders verlopen. Dat heeft nogal impact. Zolang ik leef, wil ik niet opgeven: ik kan ook niet anders. Ik vrees dat als ik opnieuw mijn heil probeer te vinden bij de GGZ, ik tegen dezelfde shit of nog erger ga aanlopen. Behalve dat het frustrerend is, merk ik dat het op langetermijn iets heeft beschadigd in mijn manier van denken.

Als ik mijn emoties uit, ervaar ik wel steun van mensen die mij serieus nemen maar mij verder niet kunnen helpen. Hun advies is dan vaak uiteindelijk dat ik professionele hulp moet gaan zoeken. Ik trek het niet meer als het weer op dezelfde manier verloopt.

Ik heb nagedacht over dat jij zegt dat ik schijnbaar de indruk van anderen af te willen dwingen hoe zij over bepaalde zaken zouden moeten denken. Ik kan wel begrijpen dat ik stellig en betweterig op anderen kan overkomen. Dat betekent nog niet dat ik geen respect heb voor mensen met een andere mening en volgens mij heb ik dat vaak genoeg gezegd. Wat wel klopt is dat ik andersom snel achterdochtig ben dat mensen het mij misgunnen dat ik een andere mening heb dan zij en net zolang op mij blijven inpraten totdat ik mij ga gedragen op de manier zoals zij dat van mij willen. En om die reden vind ik het heel moeilijk om iets van anderen aan te nemen: ik ben bang dat die ander dan uit is op mindgames. Dat ik voor de zoveelste keer uitgekozen ben als zondebok voor valse beschuldigingen.

Ik had vandaag gelezen over een obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis en dat komt opmerkelijk overeen met wat jij over mij schrijft en ik herken nog meer dingen terug bij mezelf.

Okay het gaat dus voornamelijk om het delen van gevoelens en emoties tegenover GGZ hulpverlening.
Ik dacht mbt vriendschappen, familie etc

Met m'n kat