R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Hoe gaan jullie om met een relatiebreuk of breuken in dergelijke situaties als een heel intense situationship? Weegt het hierin mee hoelang de relatie heeft geduurd? Waar zit hem voor jou de moeilijkheid/pijnpunten in? Wat doe je om hier niet langdurig mee te zitten? Zou je de ontwikkelingen aan de kant van de ander willen weten?
Na enkele maanden uit elkaar te zijn merk ik dat het me zwaar blijft vallen. De relatie zelf duurde niet lang, iets minder dan een jaar en voelde nog niet heel anders dan in de datefase die al snel close was. Dat wekt overigens wel het idee dat ik niet het recht heb om daar nu al maanden verdrietig over te zijn als je de vergelijking trekt met mensen die al tientallen jaren samen zijn geweest, je hebt dan nog helemaal geen heel stabiel leven opgebouwd. Tegelijkertijd krijg je wel een toekomstbeeld en komt dat wel met het gemis dat je nooit weet hoe het was geweest als iets langer door was gegaan en het echt een relatie op veel langere termijn was geworden.
Naar de buitenwereld lijk ik stabiel. Van binnen zijn er meerdere dingen die me slopen, en die hebben vooral te maken met missen en moeite met loslaten. We blijven elkaar als vrienden ontmoeten, ze is nog in mijn buurt maar niet meer van mij. Intimiteit was er nog wel even, maar door omstandigheden is dat nu ook met afstand. De gedachte van dat ze door zou gaan, of het beeld van haar met een ander zijn voor mij nog onverdragelijk. Die gedachte is natuurlijk op den duur realistisch en daarbij is het niet oké om daar veel mee bezig te zijn, maar toch is het wel iets wat soms door mijn hoofd gaat. Het zou voelen als een definitief eind, nu is gevoelsmatig nog de deur op een kier. Ze lijkt zelf minder moeite te hebben met de breuk en nog meer moeite met haar breuk vóór die van ons, omdat het daarbij wel ging om een langdurige relatie. Zelf ken ik dat minder, mijn relaties hebben meestal dit soort lengtes maar nog nooit viel een breuk me zo zwaar, voor mij was dit heel anders en iets waar ik echt voor wilde gaan.
Hoe voorkom ik dat ik mezelf gek maak? Ik ken de opties contact verbreken en accepteren, maar contactbreuk zou me alleen meer laten piekeren (beginperiode heeft dit bewezen) en daarbij wil ik dat helemaal niet omdat ik haar in mijn leven wil houden. En accepteren probeer ik al maanden, ook met weken van nauwelijks contact.
Na enkele maanden uit elkaar te zijn merk ik dat het me zwaar blijft vallen. De relatie zelf duurde niet lang, iets minder dan een jaar en voelde nog niet heel anders dan in de datefase die al snel close was. Dat wekt overigens wel het idee dat ik niet het recht heb om daar nu al maanden verdrietig over te zijn als je de vergelijking trekt met mensen die al tientallen jaren samen zijn geweest, je hebt dan nog helemaal geen heel stabiel leven opgebouwd. Tegelijkertijd krijg je wel een toekomstbeeld en komt dat wel met het gemis dat je nooit weet hoe het was geweest als iets langer door was gegaan en het echt een relatie op veel langere termijn was geworden.
Naar de buitenwereld lijk ik stabiel. Van binnen zijn er meerdere dingen die me slopen, en die hebben vooral te maken met missen en moeite met loslaten. We blijven elkaar als vrienden ontmoeten, ze is nog in mijn buurt maar niet meer van mij. Intimiteit was er nog wel even, maar door omstandigheden is dat nu ook met afstand. De gedachte van dat ze door zou gaan, of het beeld van haar met een ander zijn voor mij nog onverdragelijk. Die gedachte is natuurlijk op den duur realistisch en daarbij is het niet oké om daar veel mee bezig te zijn, maar toch is het wel iets wat soms door mijn hoofd gaat. Het zou voelen als een definitief eind, nu is gevoelsmatig nog de deur op een kier. Ze lijkt zelf minder moeite te hebben met de breuk en nog meer moeite met haar breuk vóór die van ons, omdat het daarbij wel ging om een langdurige relatie. Zelf ken ik dat minder, mijn relaties hebben meestal dit soort lengtes maar nog nooit viel een breuk me zo zwaar, voor mij was dit heel anders en iets waar ik echt voor wilde gaan.
Hoe voorkom ik dat ik mezelf gek maak? Ik ken de opties contact verbreken en accepteren, maar contactbreuk zou me alleen meer laten piekeren (beginperiode heeft dit bewezen) en daarbij wil ik dat helemaal niet omdat ik haar in mijn leven wil houden. En accepteren probeer ik al maanden, ook met weken van nauwelijks contact.
Je weet het antwoord, maar je wil het niet horen, wat ook begrijpelijk is. Je gaat duidelijk niet goed om met het stukje contact houden. Iedere keer dat je elkaar ziet trek je die wond weer open en blijf je de hoop houden dat het weer goed komt. Vrienden blijven en contact houden is niet onmogelijk, maar niet zo dicht na de breakup. Je kan niet een relatie beëindigen en de volgende dag doen alsof er niets gebeurt is en je beste vrienden bent.quote:Van binnen zijn er meerdere dingen die me slopen, en die hebben vooral te maken met missen en moeite met loslaten. We blijven elkaar als vrienden ontmoeten, ze is nog in mijn buurt maar niet meer van mij. Intimiteit was er nog wel even, maar door omstandigheden is dat nu ook met afstand. De gedachte van dat ze door zou gaan, of het beeld van haar met een ander zijn voor mij nog onverdragelijk.
Verbreek het contact in ieder geval tijdelijk en focus je op jezelf in plaats van op haar. Zorg dat je zoveel mogelijk onder de mensen bent en zo min mogelijk alleen thuis (al is dit ook belangrijk om weer te leren alleen te zijn). Praat erover met vrienden en familie, wees niet bang om die hulp te zoeken, want het alleen doen maakt het allemaal kutter. Ga nieuwe mensen ontmoeten, ga weer daten, begin aan een nieuwe hobby, open een nieuw hoofdstuk in je leven.
Pas als je zelf weer lekker in je vel zit en echt hebt geaccepteerd dat het voorbij is kun je kijken of je contact kan houden met je ex, en vrienden kan blijven. Maar er is ook een kans dat je dat tegen die tijd helemaal niet meer wil omdat je dan een stuk nuchterder naar de situatie kijkt.
Hoe dan ook is als een makke puppy achter je ex aanlopen niet de oplossing. Daarmee blijf je alleen maar die wonden open trekken en gaat de rouw periode alleen maar langer duren.
No amount of money ever bought a second of time.
|
|
