R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Mijn moeder is in augustus 2023 op 76-jarige leeftijd overleden. Ze had haar heup gebroken en kreeg ongeveer ruim een week later een CVA (beroerte), waarna ze overleed. Het ging daardoor uiteindelijk behoorlijk snel.
We hadden een bijzonder hechte band en zij was een van de belangrijkste personen in mijn leven. Vooral de eerste periode na haar overlijden heb ik dan ook als zeer zwaar ervaren. Tegelijkertijd was die echt heftige rouw bij mij opvallend kort en intens.
Dat is ergens lastig uit te leggen, want het betekent niet dat ik haar daarna niet meer miste of dat het verlies ineens verwerkt was. Het veranderde alleen vrij snel van iets wat voortdurend op de voorgrond stond naar iets wat veel stiller aanwezig was. Soms kon ik langere tijd gewoon doorgaan zonder er steeds bewust mee bezig te zijn, terwijl een herinnering, een bepaalde uitspraak of iets heel kleins haar ineens weer dichtbij kon brengen.
Nu er een paar jaar voorbij zijn, kijk ik ook anders terug op bepaalde gebeurtenissen uit haar leven en op onze gezamenlijke geschiedenis. Sommige dingen begrijp ik achteraf beter, terwijl andere dingen juist ingewikkelder zijn geworden. Het verdriet is dus niet helemaal verdwenen, maar heeft wel een andere vorm gekregen.
Er wordt vaak gezegd dat iedereen op zijn eigen manier rouwt en dat een verlies uiteindelijk “een plek krijgt”. Dat zal deels ook wel zo zijn, maar ik vraag mij af wat dat in de praktijk eigenlijk betekent. Bij mij voelde de zwaarste periode dus relatief kort maar zeer heftig, waarna het verlies meer naar de achtergrond verschoof.
Hoe hebben anderen dit ervaren na het overlijden van een ouder, partner, familielid of iemand anders die dichtbij stond? Was jullie verdriet lange tijd voortdurend aanwezig, kwam het vooral in golven of veranderde het na verloop van tijd? En werd het werkelijk minder zwaar, of leerde je er vooral anders mee leven?
Dit hoeft overigens niet alleen over een recent verlies te gaan. Juist ervaringen van mensen bij wie het al veel langer geleden is, lijken mij interessant.
We hadden een bijzonder hechte band en zij was een van de belangrijkste personen in mijn leven. Vooral de eerste periode na haar overlijden heb ik dan ook als zeer zwaar ervaren. Tegelijkertijd was die echt heftige rouw bij mij opvallend kort en intens.
Dat is ergens lastig uit te leggen, want het betekent niet dat ik haar daarna niet meer miste of dat het verlies ineens verwerkt was. Het veranderde alleen vrij snel van iets wat voortdurend op de voorgrond stond naar iets wat veel stiller aanwezig was. Soms kon ik langere tijd gewoon doorgaan zonder er steeds bewust mee bezig te zijn, terwijl een herinnering, een bepaalde uitspraak of iets heel kleins haar ineens weer dichtbij kon brengen.
Nu er een paar jaar voorbij zijn, kijk ik ook anders terug op bepaalde gebeurtenissen uit haar leven en op onze gezamenlijke geschiedenis. Sommige dingen begrijp ik achteraf beter, terwijl andere dingen juist ingewikkelder zijn geworden. Het verdriet is dus niet helemaal verdwenen, maar heeft wel een andere vorm gekregen.
Er wordt vaak gezegd dat iedereen op zijn eigen manier rouwt en dat een verlies uiteindelijk “een plek krijgt”. Dat zal deels ook wel zo zijn, maar ik vraag mij af wat dat in de praktijk eigenlijk betekent. Bij mij voelde de zwaarste periode dus relatief kort maar zeer heftig, waarna het verlies meer naar de achtergrond verschoof.
Hoe hebben anderen dit ervaren na het overlijden van een ouder, partner, familielid of iemand anders die dichtbij stond? Was jullie verdriet lange tijd voortdurend aanwezig, kwam het vooral in golven of veranderde het na verloop van tijd? En werd het werkelijk minder zwaar, of leerde je er vooral anders mee leven?
Dit hoeft overigens niet alleen over een recent verlies te gaan. Juist ervaringen van mensen bij wie het al veel langer geleden is, lijken mij interessant.
Je kunt na 20 jaar nog steeds tranen in je ogen krijgen bij het boodschappen doen.
Als er van die ministolletjes in de bakken liggen bijvoorbeeld.
Die kocht ik vaak voor haar.
Als er van die ministolletjes in de bakken liggen bijvoorbeeld.
Die kocht ik vaak voor haar.
Mijn moeder is 4 jaar terug overleden. 57 jaar, verdraaide darm, complicatie bij een "standaard" operatie en nooit meer wakker geworden. Het ging dus van "niets aan de hand" naar dood binnen een uur of 36.
Heb daar toen niet veel om gehuild, waar ik me aanvankelijk schuldig over voelde maar intussen vrede mee heb. Was toen 30 en het eerste familiare sterfgeval, na opa dan.
Ik denk dat iedereen rouwt op zijn eigen manier, vroeger was ik van het zelfmedelijden maar intussen denk ik, thats life.
Heb daar toen niet veel om gehuild, waar ik me aanvankelijk schuldig over voelde maar intussen vrede mee heb. Was toen 30 en het eerste familiare sterfgeval, na opa dan.
Ik denk dat iedereen rouwt op zijn eigen manier, vroeger was ik van het zelfmedelijden maar intussen denk ik, thats life.
Op dinsdag 25 februari 2020 12:55 schreef Pumpalov het volgende:
een beetje zo'n lichtgetinte inteeltkop als dat filosoofert heeft.
een beetje zo'n lichtgetinte inteeltkop als dat filosoofert heeft.
Klinkt bizar maar rouw is best een rode draad in mijn leven, mijn vader toen ik 16 was, mijn moeder toen ik 21 was, daarna 2 vriendinnen en eind vorig jaar mijn zus en vrij recent een ex vriendin
De manier van overlijden heeft bij mij best veel invloed
Mijn moeder en zus waren ziek en dan weet je dat het moment komt, je bent dan in principe al afscheid aan het nemen
Mijn vader was een auto ongeluk waar ik zelf ook bij was, ik lag in coma op de IC terwijl mijn vader gecremeerd werd.
Suïcide zoals bij mijn vriendinnen is het lastigste rouwproces
Het heeft zeker invloed op me gehad, zeker het relatief vroeg overlijden van mijn ouders had wel impact, en ja die suicides ook natuurlijk
Ik denk dat het me wel gevormd heeft tot de persoon die ik nu ben met alle voors en tegens
[ Bericht 9% gewijzigd door Cupfighter op 04-08-2026 18:01:57 ]
De manier van overlijden heeft bij mij best veel invloed
Mijn moeder en zus waren ziek en dan weet je dat het moment komt, je bent dan in principe al afscheid aan het nemen
Mijn vader was een auto ongeluk waar ik zelf ook bij was, ik lag in coma op de IC terwijl mijn vader gecremeerd werd.
Suïcide zoals bij mijn vriendinnen is het lastigste rouwproces
Het heeft zeker invloed op me gehad, zeker het relatief vroeg overlijden van mijn ouders had wel impact, en ja die suicides ook natuurlijk
Ik denk dat het me wel gevormd heeft tot de persoon die ik nu ben met alle voors en tegens
[ Bericht 9% gewijzigd door Cupfighter op 04-08-2026 18:01:57 ]
Mijn moeder is vorig jaar overleden, ze was 77 jaar. Ik was er eigenlijk al jaren mee bezig dat het eraan zat te komen, ze ging steeds meer kwakkelen. Ik had een heel lieve zorgzame moeder die altijd veel voor een ander deed, maar ze heeft geen gemakkelijk leven gehad. Onze band was buitengewoon goed, ik ben enig kind.
Haar dood kwam niet geheel onverwacht. Ik heb haar zelf gevonden, en de grond is dan even helemaal weg onder je voeten. Mijn rouw is nog zeker aanwezig, maar de acceptatie en gewenning dat ze weg was kwam al vrij snel. Dat had ik niet verwacht, en geeft me soms wel een soort van schuldgevoel. Het blijkt dat ik haar nuchterheid bezit wat me ook wel trots maakt eigenlijk. Ze zei altijd, de dood hoort bij het leven. Ze was een sterke vrouw die ondanks haar niet altijd gemakkelijke leven met beide benen op de grond bleef staan, en de dingen in het leven accepteerde waar je niet voor weg kon lopen. Dat lukt mij ook, dat komt door haar.
Elke dag wordt aan haar gedacht, soms met een lach en soms met een traan.
Haar dood kwam niet geheel onverwacht. Ik heb haar zelf gevonden, en de grond is dan even helemaal weg onder je voeten. Mijn rouw is nog zeker aanwezig, maar de acceptatie en gewenning dat ze weg was kwam al vrij snel. Dat had ik niet verwacht, en geeft me soms wel een soort van schuldgevoel. Het blijkt dat ik haar nuchterheid bezit wat me ook wel trots maakt eigenlijk. Ze zei altijd, de dood hoort bij het leven. Ze was een sterke vrouw die ondanks haar niet altijd gemakkelijke leven met beide benen op de grond bleef staan, en de dingen in het leven accepteerde waar je niet voor weg kon lopen. Dat lukt mij ook, dat komt door haar.
Elke dag wordt aan haar gedacht, soms met een lach en soms met een traan.
Je niet schuldig voelen, ieder verwerkt en rouwt op zijn eigen manier,quote:Op dinsdag 4 augustus 2026 17:50 schreef Seeburg54 het volgende:
Mijn moeder is vorig jaar overleden, ze was 77 jaar. Ik was er eigenlijk al jaren mee bezig dat het eraan zat te komen, ze ging steeds meer kwakkelen. Ik had een heel lieve zorgzame moeder die altijd veel voor een ander deed, maar ze heeft geen gemakkelijk leven gehad. Onze band was buitengewoon goed, ik ben enig kind.
Haar dood kwam niet geheel onverwacht. Ik heb haar zelf gevonden, en de grond is dan even helemaal weg onder je voeten. Mijn rouw is nog zeker aanwezig, maar de acceptatie en gewenning dat ze weg was kwam al vrij snel. Dat had ik niet verwacht, en geeft me soms wel een soort van schuldgevoel. Het blijkt dat ik haar nuchterheid bezit wat me ook wel trots maakt eigenlijk. Ze zei altijd, de dood hoort bij het leven. Ze was een sterke vrouw die ondanks haar niet altijd gemakkelijke leven met beide benen op de grond bleef staan, en de dingen in het leven accepteerde waar je niet voor weg kon lopen. Dat lukt mij ook, dat komt door haar.
Elke dag wordt aan haar gedacht, soms met een lach en soms met een traan.
Klopt hoor, maar ik had het gevoel dat ik na een paar maand al het ergste verdriet had gehad. Dat was een rare gewaarwording.quote:
[..]
Je niet schuldig voelen, ieder verwerkt en rouwt op zijn eigen manier,
Jouw verhaal is heftig.
Ik heb afgelopen jaar mijn portie ook wel gehad. Het overlijden van mijn moeder was/is zwaar, maar ze had een leven achter zich. We verloren ook een jongedame in de vriendenkring van begin 20. Dat voelde zo verschrikkelijk onrechtvaardig, dat meiske had nog minstens 50 jaar voor zich moeten hebben. Vreselijk. 
In afgelopen jaar 4 mensen weg moeten brengen.
Ja dat klopt, die vriendinnen waren ook allemaal in de 20 en die kozen ervoor om zelf uit het leven te stappen, dat is zo moeilijk te begrijpenquote:
[..]
Klopt hoor, maar ik had het gevoel dat ik na een paar maand al het ergste verdriet had gehad. Dat was een rare gewaarwording.
Jouw verhaal is heftig.
[ Bericht 0% gewijzigd door Cupfighter op 04-08-2026 18:26:26 ]
quote:
[..]
Ja dat klopt, die vriendinnen waren ook allemaal in de 20 en die kiezen ervoor om zelf uit het leven te stappen, dat is zo moeilijk te begrijpen
Mijn vader is 13 jaar geleden overleden. Een maand voor zijn 60ste verjaardag. We hadden niet echt een goede band, maar ondanks dat is het soms nog steeds moeilijk bij de kleine dingen. Ik merk ook dat ik me niet goed voel als zijn sterfdatum in zicht komt en dat gevoel is na die datum dan ook weer weg, heel apart wel.
Op zijn verjaardag (deze maand) eten we altijd zijn favoriete gebak met het gezin.
Maar het blijft altijd lastig. Hij heeft mij niet volwassen zien worden. Mijn kinderen niet ontmoet. En als mijn kinderen een ander pake (opa) noemen, steekt het een klein beetje in mijn hart.
Op zijn verjaardag (deze maand) eten we altijd zijn favoriete gebak met het gezin.
Maar het blijft altijd lastig. Hij heeft mij niet volwassen zien worden. Mijn kinderen niet ontmoet. En als mijn kinderen een ander pake (opa) noemen, steekt het een klein beetje in mijn hart.
Er gaan weken voorbij dat ik er niet aan denk en dan duikt ineens het gevoel op dat ik mij in de steek gelaten voel.
“A wizard is never late, nor is he early .He arrives precisely when he means to.”
Ik wil absoluut niemand te kort doen met mijn verhaal. Absoluut niet, maar rouw, verlies en het hele proces erna kan soms rare vormen aannemen.
Ik ben opgegroeid met een hond die paar maanden voor mij geboren is en gestorven is toen dat dier bijna 19 was. Die heeft mij meegemaakt in de luiers en leefde nog steeds toen ik voor het eerst ben gaan stemmen. Side note, die hond was helemaal verzot op tennis balletjes.
Ik was al een klein jaar het huis uit toen ik te horen kreeg dat die hond eindelijk de geest had gegeven en dat heeft toen ook een week gekost voor die realiteit eindelijk lande bij mij. En nog steeds 20 jaar na dato moet ik aan die hond denken met weemoed als ik een hond met een balletje zie spelen.
Ieder verliest is moeilijk en moet je een plekje geven om het cliché maar weer even te benadrukken.
Enige advies wat ik kan geven wat ik waardevol vind: Remember the good times and forgett the shitty times. Maakt het in the long run makkelijker.
Ik ben opgegroeid met een hond die paar maanden voor mij geboren is en gestorven is toen dat dier bijna 19 was. Die heeft mij meegemaakt in de luiers en leefde nog steeds toen ik voor het eerst ben gaan stemmen. Side note, die hond was helemaal verzot op tennis balletjes.
Ik was al een klein jaar het huis uit toen ik te horen kreeg dat die hond eindelijk de geest had gegeven en dat heeft toen ook een week gekost voor die realiteit eindelijk lande bij mij. En nog steeds 20 jaar na dato moet ik aan die hond denken met weemoed als ik een hond met een balletje zie spelen.
Ieder verliest is moeilijk en moet je een plekje geven om het cliché maar weer even te benadrukken.
Enige advies wat ik kan geven wat ik waardevol vind: Remember the good times and forgett the shitty times. Maakt het in the long run makkelijker.
Once you’ve raced, you never forget it…and you never get over it.
Sommige dingen moet je idd niet met elkaar vergelijken..quote:Op dinsdag 4 augustus 2026 19:19 schreef DerRabbit het volgende:
Ik wil absoluut niemand te kort doen met mijn verhaal. Absoluut niet, maar rouw, verlies en het hele proces erna kan soms rare vormen aannemen.
Ik ben opgegroeid met een hond die paar maanden voor mij geboren is en gestorven is toen dat dier bijna 19 was. Die heeft mij meegemaakt in de luiers en leefde nog steeds toen ik voor het eerst ben gaan stemmen. Side note, die hond was helemaal verzot op tennis balletjes.
Ik was al een klein jaar het huis uit toen ik te horen kreeg dat die hond eindelijk de geest had gegeven en dat heeft toen ook een week gekost voor die realiteit eindelijk lande bij mij. En nog steeds 20 jaar na dato moet ik aan die hond denken met weemoed als ik een hond met een balletje zie spelen.
Ieder verliest is moeilijk en moet je een plekje geven om het cliché maar weer even te benadrukken.
Enige advies wat ik kan geven wat ik waardevol vind: Remember the good times and forgett the shitty times. Maakt het in the long run makkelijker.
Rouw is rouw en of het nu je ouder, broer, kind of huisdier is.
Het is jouw rouw en jouw verdriet.
Mijn moeder is na 12 jaar hevige pijn (mislukte rugoperatie) en ziekte overleden..
De rouw (en/ of paniek) was even heel heftig, maar maar achteraf bedenk ik mij zelf wel eens, hoe moet het dan wel niet zijn als iemand opeens uit je leven verdwijnt of zoals jij, je allerbeste vriendje, die je 19 jaar lang hebt gehad heb verloren.
Waar ik klein beetje, heel klein beetje, moeite mee heb.
Mijn vader heeft een nieuwe vriendin, nu heb ik soms het gevoel dat ik wat vaker aan mn moeder moet denken, of over hebben, om haar herrinering levend te houden.
Ook dat is onderdeel van stukje rouw en of loslaten/ accepteren en zal ook wel tijdelijk zijn.
Bij mij werd alles beter, maar er zijn heel veel dingen veranderd sinds haar overlijden.
[ Bericht 5% gewijzigd door Droopie op 04-08-2026 19:39:22 ]
Hell To The Liars
Dit is een goede tip:
Gewoon lol maken en plezier maken in de paar jaar die je hebt. Geen hechting meer, geen gedoe.
Gewoon lol maken en plezier maken in de paar jaar die je hebt. Geen hechting meer, geen gedoe.
Deceit for a lifetime has taken it's toll.
An emotional void, I feel numb and cold.
You're all dead to me now. And has been for long.
The time has come to reap what you've sown.
An emotional void, I feel numb and cold.
You're all dead to me now. And has been for long.
The time has come to reap what you've sown.
Ik denk dat je jezelf heel veel tekort doet als je je niet meer durft te hechten. Degene van wie je houdt/ hebt gehouden, verdient het om over te rouwen. Hoe naar ook.quote:
Dit is een goede tip:
[ afbeelding ]
Gewoon lol maken en plezier maken in de paar jaar die je hebt. Geen hechting meer, geen gedoe.
"Bloemen zijn rood jongeman... "
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
Gecondoleerd met je moeder, ook na een paar jaar kan het zwaar zijn.
Mijn moeder overleed ruim een jaar terug. Het hangt denk ik erg af van de band/relatie af, hoe vaak spreken/zien jullie elkaar en hoe was zij vroeger? Met mijn moeder had ik een goede band waar ik met een goed gevoel aan terugdenk. Hoewel er altijd verdriet is denk ik ook met dankbaarheid terug. Ze is er niet meer maar ik hád haar wel. En helaas weet ik vanuit mijn omgeving dat zoiets niet vanzelfsprekend is. Dus ja, nu een mix van verdriet en dankbaarheid om wie ze was.
Het blijft natuurlijk lastig als je anderen ziet die leuke dingen doen met hun ouders of hun ouders, liefst gezond, oud zien worden en dat dat nooit zal gebeuren. Maar ik zie ook genoeg voorbeelden van kinderen en ouders met een "ingewikkelde" of zelfs niet bestaande of bekoelde band. Ben ik toch blij dat dat niet geldt hier.
Maarja het gemis blijft. Zeker. Sterkte.
Mijn moeder overleed ruim een jaar terug. Het hangt denk ik erg af van de band/relatie af, hoe vaak spreken/zien jullie elkaar en hoe was zij vroeger? Met mijn moeder had ik een goede band waar ik met een goed gevoel aan terugdenk. Hoewel er altijd verdriet is denk ik ook met dankbaarheid terug. Ze is er niet meer maar ik hád haar wel. En helaas weet ik vanuit mijn omgeving dat zoiets niet vanzelfsprekend is. Dus ja, nu een mix van verdriet en dankbaarheid om wie ze was.
Het blijft natuurlijk lastig als je anderen ziet die leuke dingen doen met hun ouders of hun ouders, liefst gezond, oud zien worden en dat dat nooit zal gebeuren. Maar ik zie ook genoeg voorbeelden van kinderen en ouders met een "ingewikkelde" of zelfs niet bestaande of bekoelde band. Ben ik toch blij dat dat niet geldt hier.
Maarja het gemis blijft. Zeker. Sterkte.
|
|
