Draai hier alle platen in je platenkast #32 (The Torture Never Stops)

bazbo cd3070: Lunatic Soul - Transition II



Lunatic Soul, het project van Riverside-voorman Mariusz Duda, heeft in 2025 zijn achtdelige albumserie afgesloten, maar er is nog wat materiaal dat Duda met ons wil delen. Hij heeft zijn band Riverside inmiddels de rug toegekeerd en bezint zich op zijn verdere muzikale toekomst. Begin juli 2026 komt Transition II uit, een EP of kort album met vier stukken. Drie daarvan kennen we al, zij het in andere vorm. Hylophobia en Vyraj stonden op Through Shaded Woods en krijgen hier een remix. Transition II is een nieuwe 'condensed' versie van het bijna achtentwintig minuten durende stuk dat op de limited edition van Through Shaded Woods is te horen; 'condensed' betekent hier: ingekort tot drieëntwintig minuten. De grote verrassing is een geheel nieuw nummer: Realm Of The Weeping Willows, waar Duda sinds 2020 aan werkt. De basis is akoestisch, maar hij voegt er elektronische en folkachtige tinten aan toe. Mooi, mooi. Ik koop Transition II op 9 juli 2026 en ben benieuwd waar Duda mee gaat komen; hij heeft al aangekondigd dat hij verder gaat met Lunatic Soul en dat hij er een liveband van gaat maken.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3071: Mentat Routage - Mentat Routage



Mentat Routage: nooit van gehoord tot vrijdag 28 augustus 2026. Dan geeft Vlaamse vriend Peter mij dit cd'tje uit 2010. Hij heeft het van de zomer na afloop van het concert tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitsland bij de Franse groep gekocht en toen hij thuis kwam en naar zijn platenkast liep, ontdekte hij dat hij hem al heeft. Oeps. Wil ik het eens beluisteren en als ik het niets vind doorgeven aan een ander? Dat wil ik. Ik beluister het. Dit grote Franse gezelschap met blazers en gitaar en viool en toetsen/synthesizers en bas en percussie en drumstellen klinkt een beetje als een tetterdetetband van Frank Zappa ten tijde van The Grand Wazoo of The Petit Wazoo. Veel experimenteel, veel grooves, malle geluiden en improvisaties. Voorafgaand aan ieder stuk is er een korte abstracte introductie. Bij vlagen is de muziek wat wazig, bij andere vlagen bijzonder intrigerend en ronduit verslavend. Het is het enige wapenfeit van het ensemble. Met dank aan Peter voor een bijzonder leuk pielplaatje in de kast.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3072: Pat Metheny - Trio -> Live



Pat Metheny is al decennia lang bezig om zijn muzikale palet kleurrijker en kleurrijker te maken. Dat doet hij door de samenwerking met veel verschillende jazzmuzikanten op te zoeken. In 2000 verschijnt Trio, waarop hij speelt met bassist Larry Grenadier en drummer Bill Stewart. In datzelfde jaar toert hij met het trio door Europa en de VS en een verslag daarvan komt later in dat jaar uit onder de titel Trio -> Live. Op de setlijst staan standards en 'klassieke' Methenystukken, maar ook werk van Trio. Het drietal weet begaande paden te mijden en zeker als Metheny zijn gitaarsynthesizer uit de kast trekt, vliegt het heerlijk de bocht uit. Ik vind een exemplaar van deze fraaie dubbelcd op 28 augustus 2026 in de bijzonder leuke tweedehandswinkel Chelsea in de Kloosterstraat in Antwerpen. Met de aanschaf ervan mist er niet zo heel veel meer in mijn verzameling van het niet misse oeuvre van Pat Metheny.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3073: Ozric Tentacles - Harmonic Mind



Ozric Tentacles gaan onverstoorbaar verder met dat waar ze goed in zijn: wagonladingen albums uitbrengen met die typische etnospacerock vol groovende, psychedelische, elektronische, opzwepende en hypnotiserende elementen en kristalhelder synthesizergefriemel en gierend gitaarwerk. Hoofd van het gezelschap is nog altijd Ed Wynne en hij componeert, programmeert en produceert alles, speelt die gitaar en veel synths en daarbij zorgt hij voor de hoestekeningen. Tegenwoordig krijgt hij uitvoerende ondersteuning van zoon Silas op toetsen, Corey Wallace op bas, Pat Carvey op drums en Saskia Maxwell op fluit. Af en toe doet oudgediende Paul Hankin op percussie mee. Harmonic Mind is het 12.354e album van de groep en verschijnt op 18 september 2026; ik heb hem op 17 september al in huis en deze doet niet onder voor al die andere 12.353 albums in het oeuvre van de Ozrics. Spacy!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3074: Ryuichi Sakamoto & Alva Noto - 12 Conversations



Ryuichi Sakamoto en Alva Noto werken al sinds 2002 samen en hebben op dit moment van schrijven al zo'n acht albums met daarop de resultaten van hun samenwerking uitgebracht. Sakamoto is een grote in de muziekwereld; hij wordt in de jaren zeventig bekend met Yellow Magic Orchestra en bouwt een imposante solocarrière op vol film-, piano-, orkest- en wereldmuziek. Alva Noto is het pseudoniem van de Duitser Carsten Nicolai en hij is producer, beeldend kunstenaar en componist van elektronische muziek. In november en december 2022 sturen de twee allerlei muziekbestanden aan elkaar en in korte tijd ontstaan twaalf composities, die Noto ervaart als gesprekken/conversaties tussen de twee muzkanten. Noto creëert de onderliggende elektronica, Sakamoto speelt de prachtigste pianomelodieën eroverheen, maar helemaal helder wie wat precies inbrengt is het niet. Sakamoto bevindt zich op dat moment in een ingewikkelde situatie: zijn gezondheid gaat hard achteruit, de kanker waaraan hij enkele jaren ervoor leed is terug en heviger en al zijn indrukken en emoties verwerkt hij in zijn muziek. De atmosfeer van die muziek is niet louter kommer en kwel, wel melancholisch en verrassend hoopvol, als je dat kunt zeggen van instrumentaal werk. Ik koop 12 Conversations bij het verschijnen op 17 september 2026. Sakamoto is dan al drieënhalf jaar overleden, zijn bijdragen aan het album behoren tot de laatste composities die hij maakt. 12 Conversations is van een gruwelijke schoonheid.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3075: Irmin Schmidt - Requiem



Irmin Schmidt is het enige nog levende lid van Can. De Duitsche toetsenman is inmiddels negenentachtig jaar en nog altijd actief. Halverwege 2026 verschijnt een nieuw album en ik koop Requiem gelijk op 24 juni 2026. Het nieuwe werk ligt in het verlengde van 5 Klavierstücke (2018) en Nocturne (2020), maar Schmidt gaat nog een stapje verder. Behalve mooie melodieën op een (geprepareerde) piano maakt hij veelvuldiger gebruik van omgevingsgeluiden (natuur, water, vogels, klokken, verkeer). Requiem heeft een ondertitel: In Memory Of All The Loved Ones I Have Lost And The Creatures And Wonders Vanishing Around Us. De twee lange delen van de compositie zijn verstild, abstract, bij vlagen ongemakkelijk en bij andere vlagen warm en uitzonderlijk fraai. Aanvankelijk vind ik het wat vaag, maar bij nadere beluistering openbaart zich de schoonheid en de emotie en uiteindelijk kan ik niet anders dan concluderen dat ik dit een van de mooiste albums van de laatste tijd vind.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3076: Sparks - Live On The Moon



Sparks! Ik mag ze zien op zaterdagavond 28 augustus in De Roma in Antwerpen. De beide broers zijn aardig op leeftijd, maar knallen nog altijd hun aanstekelijke en eigenzinnige elektropopliedjes het podium af. Voorafgaand aan het concert doe ik bij de murtsj boodschappen: kort ervoor is dit livealbum verschenen en ik schaf de dubbelcd aan. Bij thuiskomst blijkt dat de setlijst op de cd grotendeels hetzelfde is als die ik enkele avonden ervóór heb gehoord. Ik ben niet echt goed thuis in het complete oeuvre van de band - ik heb Kimono My House en de meest recente drie studioplaatjes - maar herken veel liedjes. Het is niet heel duidelijk waar en wanneer het spul is opgenomen, maar we mogen ervan uitgaan dat het is geweest tijdens de verschillende tournees in 2025. We beginnen met So May We Start en reizen dan via recent en ouder werk door het universum van Sparks. Veel catchy liedjes, maar af en toe ook rustiger momenten. Aan het eind komen de klappers Music That You Can Dance To, When Do I Get To Sing 'My Way' en natuurlijk een zinderende This Town Ain't Big Enough For The Both Of Us. De recente hit The Girl Is Crying In Her Latte en All That sluiten dit puike liveplaatje af. Feessie!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3077: Steve Swallow - Winter Songs



Steve Swallow is inmiddels vijfentachtig, maar dat weerhoudt hem er niet van nog altijd actief te zijn. De activiteit heeft in de loop van de jaren aan intensiteit wel iets afgenomen, maar toch verschijnen er geregeld albums waarop zijn bijdragen op contrabas staan. De lijst van platen waarop hij te horen is, is dan ook indrukwekkend; denk aan samenwerkingen met Carla Bley, Gary Burton, Art Farmer, Steve Kuhn, Paul Bley, Michael Mantler, John Scofield, enzovoorts enzovoorts. Veel van die albums zijn uitgebracht via het roemruchte ECM-label en Winter Songs uit 2026 eveneens. Op deze prachtplaat staat zijn basspel ten dienste van zijn eigen composities die zijn uitgevoerd door een sextet met Adam Nussbaum (drums), Steve Cardenas (gitaar), Gil Goldstein (piano), Chris Cheek (tenorsax) en Mike Rodriguez (trompet). Verwacht geen tetterdetetbop, maar negen ingetogen composities waarin eerst de melodie en de ruimte tussen de noten en daarna pas de bescheiden improvisatie centraal staat. Dat levert negen pareltjes op, overigens allen getiteld naar het nummer dat ze op de cd hebben. Niet heel verrassend, maar gedegen en rustgevend. Ik koop Winter Songs bij het verschijnen op 3 augustus 2026 en geniet vaak van deze lome vroegemorgen- of lateavondjazz. Uiterst mooi.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3078: Rick Wakeman & The English Rock Ensemble - Return To The Red Planet



Rick Wakeman heeft altijd een fascinatie voor ruimtevaart gehad. Een van zijn eerste soloplaten uit 1976 heette No Earthly Connection en later waren er albums als 2000 AD Into The Future (1991) en Out There (2003). In 2020 brengt hij The Red Planet uit, een verrassend sterke plaat met instrumentale prog, geïnspireerd op de kennis die de mens heeft van de planeet Mars. In september 2026 komt hij zowaar met een vervolg. Op Return To The Red Planet staan negen composities die zich kunnen meten met hun voorganger. Adam Falkner drumt, Lee Pomeroy speelt bas, Dave Colquhoun is de gitarist en in enkele songs is ook de stem van Mollie Marriott te horen. Er staat weer mooi materiaal op, de melodieën zijn sterk, het klinkt allemaal als een tierelier en eigenlijk is dit een ouderwets gave plaat van de oude Wakeman. Ik heb hem vanaf 24 september 2026 in huis (al is de officiële datum van uitgave pas op 16 oktober 2026) en ik heb de limited edition met een bluray erbij waarop allerlei mixen en een documentaire over de totstandkoming van het album. De bluray heb ik nog niet in de speler gehad, maar de cd knalt keer op keer door de kamer. Fijne plaat, meneer Wakeman.

_{Op dit moment nog maar twee stukken van de plaat beschikbaar op YT:}
Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

quote:

Op zaterdag 3 oktober 2026 11:38 schreef camilero het volgende:
Respect voor het volhouden, @:bazbo !
Ooit wil ik ook nog eens mijn hele platenkast van 1 tot Z draaien, maar meestal heb ik voordat ik bij de B ben alweer zin in iets met een S

O, maar ik beluister ook zat andere dingen tussendoor, hoor. Maar iedere dag minstens een cd uit de alfabetisch-chronologische collectie is wel het streven.

bazbo cd3079: Yes - Roosevelt Stadium - Jersey City - 17 June 1976



Yes! Al bijna vijftig jaar gaat er een bootleg onder de liefhebbers rond van een radioshow waarin het hele concert dat Yes op 17 juni 1976 geeft in het Roosevelt Stadium in Jersey City te horen is. Yes is op dat moment op de toppen van kunnen, het album Relayer is in 1974 verschenen en de band toert al twee jaar de wereld rond. Bandleden Jon Anderson, Steve Howe, Patrick Moraz, Chris Squire en Alan White hebben in het afgelopen jaar ieder een soloplaat gemaakt en uitgebracht en de tour van 1976 heeft dan ook de bijnaam 'The Solo Album Tour'. In juni 2026 komt er een officiële uitgave van het concert, het radiogeluid is opgepoetst naar aanvaardbaar. Ik koop de dubbelcd bij het verschijnen op 16 juli 2026 en kijk ernaar uit om het door de kamer te knallen. Het valt niet tegen. Het concert opent traditiegetrouw met Siberian Khatru en daarna komen gelijk twee stukken van Relayer: eerst het onnavolgbare Sound Chaser en daarna een zinderende uitvoering van het plaatkant lange The Gates Of Delirium. Het duel tussen de gierende gitaar van Howe en de krijsende Moog van Moraz is spectaculair en het grote hoogtepunt van het concert. Na I've Seen All Good People volgt een bijna akoestisch blok met daarin Long Distance Runaround en aandacht voor solowerk: Moraz speelt delen van zijn album The Story Of I, Anderson brengt de opening van zijn prachtplaat Olias Of Sunhillow en Howe speelt zijn eeuwige Clap. Op het tweede schijfje krijgen Squire en White de gelegenheid te excelleren in een gedreven Ritual en na Heart Of The Sunrise is het reguliere deel van het concert afgelopen. Toegift is de onvermijdelijke Roundabout en dit keer is er ook nog een felle vertolking van The Beatles' I'm Down. Zelden Anderson zo horen rocken. Deze uitvoering was ook al te horen op de grote box Yesyears uit 1991, maar hier horen we het in de juiste context. Alles bij elkaar een schitterend livedocument (er is niet zo veel uit de Moraz-periode) en een zeer welkome aanvulling in de Yesverzameling.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3080: David Bowie - The Shel Talmy Recordings



David Bowie is in 1965 op zoek naar zijn muzikale identiteit en vindt in Londen twee bandjes waarmee hij in dat jaar opnamen zal maken. Producer Shel Talmy legt The Lower Third en The Mannish Boys in de studio vast. Het is de periode dat hij ook werkt voor The Kinks en The Who en het geluid van deze bands neemt hij mee naar Bowie en zijn mannen. De opnamen van Bowie en de bands klinken dan ook als de eerste Who-singles: rauw, ongepolijst en bijzonder energiek, bijna agressief zelfs. In september 2026 verschijnen veel van die opnamen op elpee en cd; de cd is met 22 liedjes en zeventig minuten aanmerkelijk uitgebreider. Op het programma dus Bowie met The Mannish Boys en The Lower Third, maar ook enkele solo-opnamen waarop Bowie zingt en gitaar speelt. Aan het eind nog wat alternatieve versies en mixen. Aardig om te weten dat in The Mannish Boys een jonge gitarist aanwezig is die later redelijk bekend zou worden: Jimmy Page. Tussen de verzameling songs staan uitstekende exemplaren: You've Got A Habit Of Leaving en Take My Tip zijn echte parels maar er staat veel, heel veel moois op. The Shel Talmy Recordings geeft een fraaie indruk van hoe de jonge Bowie bezig is zijn weg te zoeken in de Londense rockwereld. Na deze periode zal hij zich een tijdje vooral richten op theater en film en nog weer wat later zal hij zijn eerste soloplaat uitbrengen die weer totaal anders klinkt dan dit spul op deze mooie collectie. Ik koop The Shel Talmy Recordings op 24 september en ben er helemaal gek mee.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3081: Frank Zappa - Civilization Phaze III



Zappa. Een jaar na zijn overlijden verschijnt Civilization Phaze III. De wereldpremière heeft Co de Kloet; hij is in 1992/1993 bij Zappa in huis geweest, heeft daar delen gehoord die Zappa nog aan het bewerken was en zendt het hele album uit op een zondagavond begin december 1994 in zijn radioprogramma. Ik zit aan de radio gekluisterd en vergeet alles op te nemen. Niet erg, want niet veel later, op 2 januari 1995 heb ik de dubbelcd in huis. Civilization Phaze III is het laatste grote project dat Zappa afrondt voor zijn overlijden. Het gaat verder waar Lumpy Gravy ophoudt. Het grootste deel van de muziek is gecreëerd op de Synclavier en de losse stukken worden afgewisseld met dialoog uit de piano, opnamen uit 1967 ten tijde van Lumpy Gravy, maar in de tweede helft van de compositie horen we nieuwe dialogen, ondersteund door geïmproviseerde muziek door leden van het Ensemble Modern, opgenomen in 1992 toen het gezelschap in Zappa's studio was om te repeteren voor The Yellow Shark. Het hele album is geen gemakkelijke kost, het is blij vlagen abstract en ondoorgrondelijk, maar vaak komen er briljante melodieën en klanken naar boven. Opener Put A Motor In Yourself is een bizar stuk vol ritme en melodie, maar lijkt ook steeds te ontsporen. Heel blij ben ik met de aanwezigheid van Amnerika, een van Zappa's mooiste melodieën. Buffalo Voice is een intrigerend stuk met vreemde en verwarrende geluiden erin. N-Light is een monsterstuk waarin Zappa zo'n beetje alle samples en klanken weet te bundelen die hij in de loop van de jaren heeft verzameld en dat toch als een consistent werk klink. Op de tweede schijf lijken de dialogen de overhand te krijgen, maar halverwege is het de muziek die imponeert. In Dio Fa (vernoemd naar een grootse televisie-opera die Zappa ooit voor ogen had) horen we de stemmen van de Mongoolse keelzangers die in 1992 bij Zappa op bezoek waren. Beat The Reaper is het grote afsluitende en raadselachtige stuk dat uiteindelijk overgaat in Waffenspiel, waarin we een vliegtuigje horen dat gif spuit over het land, vergezeld van gezellige geweerschoten. Civilization Phaze III is keer op keer een verrassing; ik blijf er steeds weer nieuwe dingen in horen en het hoort wat mij betreft tot een van de beste werken die Zappa ooit heeft gemaakt. Een waardig postuum afscheid van de grote meester.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3082: Frank Zappa - Strictly Commercial - The Best Of Frank Zappa



Zappa. Na zijn overlijden (4 december 1993) zet weduwe Gail het bedrijf van haar echtgenoot voort. In de kelder van het huis ('the Vault') ligt een schat aan materiaal dat Zappa zelf nooit uitbracht: onvoltooide albums, opnamen van zo'n beetje alle concerten die hij ooit gaf, radio- en televiesieoptredens, manuscripten en 12.354 onafgemaakte compositie in de Synclavier. Het zal even gaan duren voor The Vault open gaat; kennelijk vinden de zakelijke partners het belangrijker dat eerst de naam van Zappa in het collectieve geheugen blijft. Halverwege 1995 verschijnt Strictly Commercial, een cd en dubbelelpee met daarop het beste van Zappa. De titel doet al wel vermoeden dat het ook het meest toegankelijke werk is; het 'beste' is niet alleen subjectief, het ligt er ook maar aan in welke termen je denkt: compositorisch zijn de grote 'hits' niet zijn beste en zou je die veel meer moeten zoeken bij het complexere jazzrock- of orkestwerk. Toch bevat deze verzamelaar bijzonder leuk spul, dat een prima introductie kan zijn voor iedereen die Zappa niet (zo goed) kent. Op de cd staan negentien stukken uit zijn gehele oeuvre; op de dubbelelpee nog een paar extraatjes. Na opener Peaches En Regalia vallen we gelijk in Don't Eat The Yellow Snow en via Dancin' Fool, Dirty Love en Cosmik Debris maken we een mooie reis door het begaanbare Zappaland. Heel aardig is dat een stuk als Sexual Harassment In The Workplace, een bluesy gitaarsolo die laat horen dat Zappa wel wat meer kon dan alleen vieze liedjes en moeilijke muziek maken. Bobby Brown en Joe's Garage kunnen natuurlijk ook niet ontbreken en uit het verre verleden horen we Trouble Every Day, Let's Make The Water Turn Black en My Guitar Wants To Kill Your Mama. Het album eindigt met Valley Girl, Be In My Video en Muffin Man. Op de dubbelelpee staat de 12"-versie van Dancin' Fool en Planet Of The Baritone Women (van de 1988-plaat Broadway The Hard Way, waarvan verder niets is opgenomen) als extraatje, dus dat is voor de verzamelaar ook een verplichte aanschaf. Ik koop de cd van Strictly Commercial bij het verschijnen op 26 augustus 1995 en zoals gezegd: heb je nooit iets van Zappa gehoord en wil je je er eens aan wagen, dan is dit een uitstekend begin.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3083: Frank Zappa - Bobby Brown



Zappa. Om de verzamelaar Strictly Commercial in 1995 nog wat te promoten, komt er ook een cd-single. Ik heb een Duitsche variant, die ik koop op 7 augustus 2005, waarschijnlijk in een kraam op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitsland. Naast het titelnummer horen we ook Valley Girl (de andere 'grote' Zappahit, waarop veerjarige dochter Moon haar hilarische monoloog over meiden uit haar klas mag afsteken) en een stuk dat niet op Strictly Commercial staat maar wel een populair Zappanummer is: The Torture Never Stops, maar dan weer niet van de oorspronkelijke plaat Zoot Allures, maar een liveuitvoering die als bonusnummer is toegevoegd aan de cdversie van Zappa In New York. Het is een ingetogen maar schitterende versie overigens, met een fraai arrangement. Ik heb alles van dit cd-singletje natuurlijk al, maar toch is dit een leuk hebbeding.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3084: Frank Zappa - Clean American Version



Zappa. Ik krijg deze promocd op 2 oktober 1996 van een aardige gast achter de toonbank in mijn plaatselijke platenwinkel. Het cd'tje is in 1995 verschenen ter promotie van de heruitgave van allerlei Zappa-albums op cd door het Rykodisclabel en is bedoeld om in platenwinkels te draaien. Erop staat een dwarsdoorsnede van het oeuvre van Frank Zappa, met de nadruk op het toegankelijker werk en in die zin komt hij 95% overeen met de verzamelaar Strictly Genteel - The Best Of Frank Zappa, ook uit 1995. Ook hier beginnen we met Peaches En Regalia, Dirty Love en Dancin' Fool en zo verder, maar hier is ook aandacht voor Blessed Relief. Er ontbreekt ook van alles, maar dat dondert niet, want dit is een gaaf hebbeding dat ook nog eens fijn wegluistert.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3085: Frank Zappa - London Symphony Orchestra Vol. I & II



Zappa. In 1995 verschijnen alle opnamen die Frank Zappa maakte met het London Symphony Orchestra op 12, 13 en 14 januari 1983 in de Twickenham Film Studios in Londen. Ze waren in 1984 al deels uit op vinyl en een tweede deel volgde in 1987; in 1995 staan ze mooi verzameld op een dubbelcd die ik bij het verschijnen koop op 11 mei 1995. (Ik had al een eerdere cd-versie, zie cd3039.) Op het eerste plaatje staan het abstracte Bob In Dacron, de bijna melancholieke Sad Jane en het complexe Mo 'N Herb's Vacation; op het tweede schijfje horen we het korte Envelopes, het ietwat bizarre Pedro's Dowry, de bombastische Bogus Pomp en het majestueuze Strictly Genteel. De laatst genoemde drie stukken waren (in een geheel andere versie) ook te beluisteren op Orchestral Favorites (uit 1979), maar klinken hier voller en pompeuzer. Het geluid is kraakhelder en daardoor vallen ook de fouten in het spel van de orkestleden op; vooral in het afsluitende Strictly Genteel hebben Zappa's tientallen edits niet kunnen verbloemen dat de trompetten in de fade-out retevals klinken. Toch een uitstekende uitgave.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3086: Frank Zappa - I Don't Wanna Get Drafted



Zappa. De single I Don't Wanna Get Drafted verschijnt voor het eerst in 1980. Het is opgenomen met de band die Zappa begin 1980 om zich heen had. Drummer Vinnie Colaiuta, bassist Arthur Barrow, toetsenist Tommy Mars en gitaristen en zangers Ike Willis en Ray White. Deze singelversie kwam niet op een elpee terecht; Zappa bewerkte het stuk en een hypernerveuze versie is de afsluiter van het album You Are What You Is (1981). Het familiebedrijf brengt de meer ontspannen singelversie opnieuw uit in 1995, ter aankondiging van een album met niet eerder verschenen materiaal dat het jaar erop zal verschijnen. Als 'B-kantjes' horen we Dinah-Moe Humm (van Over-Nite Sensation uit 1973) en My Guitar Wants To Kill Your Mama (van Weasels Ripped My Flesh uit 1970). Ik koop de cdsingle op 25 april 1998 en ook dit is een leuk hebbeding.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3087: Frank Zappa - The Lost Episodes



Zappa. Het duurt even, maar langzaam gaat 'The Vault' open. Al tijden is bekend dat Zappa onder zijn huis een kelder heeft met daarin een enorm archief van opnamen van zo'n beetje alle concerten die hij gaf en alle studio- en filmopnamen waar hij eigenaar van was. Na zijn overlijden in 1993 hopen alle fans dat de familie veel van dat materiaal zal gaan uitbrengen en in 1996 krijgen we een eerste kijkje in de kelder. The Lost Episodes heeft Zappa bij leven nog zelf samengesteld en geproduceerd. In vijf kwartier komen er in chronologische volgorde dertig nooit eerder verschenen opnamen voorbij uit de periode 1958 tot 1979. Het begint met opnamen van Zappa's eerste bandje The Blackouts, gesproken tekst uit 1961/62 met schoolvriend Ronnie Williams (vernoemd in Let's Make The Water Turn Black in 1967), Lost In A Whirlpool uit 1958/59 met een jonge Don Vliet (Captain Beefheart) en een paar fragmenten uit het befaamde Mount St. Mary concert (1963). Ook zijn er stukjes uit Zappa's eerste orkestscore (voor de film Run Home Slow uit 1963) en opnamen uit zijn roemruchte Studio Z in Cucamonga (waaronder een vroege en jazzversie van Take Your Clothes Off When You Dance ook uit 1963). Halverwege komen The Mothers in beeld, opnamen ten tijde van de Garrick Theatre shows in NYC, een reclamejingle voor een hoestsnoepje (The Big Squeeze) en nog weer later wat spul uit 1973 en 1974. Ook een outtake van de sessies voor Hot Rats (Lil' Clanton Shuffle met Don Sugarcane Harris op viool) en Chunga's Revenge (een lange versie van Sharleena, ook met Don Sugarcane Harris) komen voorbij en dan is er de opname van I Don't Wanna Get Drafted dat in 1980 op single verschijnt. Dit album is een ware schatkist voor de liefhebbers, dus. Ik koop het bij het verschijnen op 24 februari 1996.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3088: Frank Zappa - The Lost Episodes



Zappa. Ik vind een promo-cd van The Lost Episodes uit 1996 in een obscuur zaakje in Manchester op 12 mei 2015. De speellijst is exact hetzelfde als de reguliere cd, dus echt spectaculair is het niet, maar het is een leuke aanvulling op de verzameling.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3089: Frank Zappa - Läther



Zappa. In 1977 ligt hij overhoop met zijn platenmaatschappij en om af te zijn van het contract levert hij vier albums tegelijk aan. De platenmaatschappij weigert, wil één enkel album en dus brengt Zappa het terug tot één enkel album: een vierdubbelalbum, welteverstaan. Hij noemt het Läther, naar een kort instrumentaal stuk en de dikke doos moet op 31 oktober 1977 uitkomen. De platenmaatschappij weigert opnieuw en Zappa begint maar weer eens een rechtszaak. Bovendien laat hij in een radioprogramma op 24 oktober 1977 de acht plaatkanten van Läther horen en raadt fans aan het op te nemen, want in deze vorm gaat het niet uitgebracht worden. In 1978 en 1979 verschijnen de vier losse albums (Studio Tan, Zappa In New York, Sleep Dirt en Orchestral Favorites). Op Läther staan echter ook andere versies van de stukken en op de vier albums staan stukken die weer niet op Läther zijn te horen. Ingewikkeld. Pas in 1996 brengt het familiebedrijf Läther uit, op een driedubbelcd en met enkele bonusnummers. Zappa maakte de opnamen van de stukken tussen 1973 en 1977 en het werk op deze verzameling behoort tot het sterkste wat hij in die periode heeft gemaakt. Het monsterwerk opent met Regyptian Strut, een majestueuze mars met veel blazers en daarna volgt de kaleidoscopische tocht door een veelzijdige wereld. Rock, orkestraal, jazz(rock), musique concrête, pop: van alles staat erop. Down In The Dew is een instrumentaal stukje op (akoestische) gitaar dat tot 1996 alleen nog op een cassette van Guiar Magazine is verschenen. Tryin' To Grow A Chin en Broken Hearts Are For Assholes zullen later in een andere liveversie terechtkomen op Sheik Yerbouti (1979). Van de vier losse elpees staat alleen alles van Studio Dan op Läther (plaatkant drie en acht). Titelnummer Läther krijgt later op Zappa In New York de titel I Promise Not To Come In Your Mouth en Eddie Jobsons synthesizersolo is legendarisch. Honey Don't You Want A Man Like Me? (van Zappa In New York) kent een iets andere mix/edit waarin een onderbreking zit en Zappa antwoordt op iemand uit het publiek (die 'Fuck you!' roept): 'Fuck you too, buddy. Fuck you very much' om vervolgens exact in de beat het nummer te vervolgen. De afwisseling is groot: heb je net een bijna metalstuk gehad, komt er een orkestraal complex werk om je vervolgens om je oren te slaan met een jazzrockpielstuk. Dit is dik tweeënhalf uur Zappa op z'n best. Ik koop de driedubbelcd bij het verschijnen op 30 september 1996 en tot op de dag van vandaag is het voor mij een hoogtepunt in het Zappaoeuvre. Op die driedubbelcd nog vier bonusnummers: een remix van Re-Gyptian Strut, twee outtakes uit die tijd en een oorspronkelijk mix van Time Is Money (zonder vocalen) die op dat moment nog niet op cd is verschenen. Läther is een grandioze staalkaart van 's mans briljante kunnen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3090: Frank Zappa - Frank Zappa Plays The Music Of Frank Zappa - A Memorial Tribute



Zappa. Zoon Dweezil pakt voorzichtig het stokje op dat vader Frank heeft overgedragen. Als een eerbetoon aan zijn vader zet Dweezil dit gitaaralbum in elkaar, dat in oktober 1996 uitkomt. Op de vraag wat Franks belangrijkste gitaarcomposities zijn, antwoordt zijn vader: Zoot Allures, Black Napkins en Watermelon In Easter Hay. Op dit album zijn deze drie stukken te horen zoals ze ooit op elpee zijn verschenen en daar zet Dweezil dan een nooit eerder uitgebrachte liveregistratie tegenover, een versie waarin we horen dat het stuk nog in ontwikkeling is. Ze staan wel in een wat onbegrijpelijke volgorde. Zo beginnen we met een liveuitvoering van Black Napkins uit Ljubljana in november 1975 (het hele concert zal in 2022 verschijnen), waarin Zappa duidelijk nog zijn gitaargeluid en de juiste intonatie voor dit stuk moet vinden. Daarna de elpeeversie van het album Zoot Allures, dat ook al een liveuitvoering was (van een concert in Osaka in februari 1976). Het stuk Zoot Allures horen we in een heel uitgesponnen uitvoering (concert Tokyo in februari 1976) met de befaamde Ship Ahoy-coda, waarop Zappa improviseert over een bevreemdend gitaareffect. Het programma op de cd wordt onderbroken door een extraatje: Merely A Blues In A is de toegift van een concert in Parijs in september 1974, een nooit eerder uitgebrachte en orenschijnlijk simpele blues, geïmproviseerd omdat de band geen ander stuk meer heeft. Een aardige aanvulling, maar is een beetje een stijlbreuk met de rest van de plaat. Daarna de studioversie van Zoot Allures, gevolgd door een vroege versie van Watermelon In Easter Hay (van een concert uit januari of februari 1978), waarin Zappa's gitaargeluid nog niet de perfectie heeft als op de versie die we kennen van Joe's Garage uit 1979. Deze laatstgenoemde versie sluit dit album af. Ik koop deze cd op 27 juli 2002, laat dus, want hij was uitsluitend verkrijgbaar via postorder uit de VS, maar ik kom een exemplaar tegen in een kraam tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitsland. Het is een fijne gitaarplaat die fraai onderzoekt hoe Zappa zijn gitaarwerk voortdurend ontwikkelde.

_{Hieronder die vroege versies van de gitaarstukken:}
Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3091: Frank Zappa - Have I Offended Someone?



Zappa. In de laatste jaren van zijn leven weet hij nog een aantal albums te produceren en die verschijnen postuum. Zo ook deze verzamelaar Have I Offended Someone?, dat ik bij het verschijnen koop op 29 maart 1997. Op het album staan vijftien songs die een bepaalde groep mensen zou kunnen ervaren als 'beledigend'. Zappa hield geen blad voor de mond; hij sprak openlijk zijn mening uit over alles en iedereen. Op het album krijgen allerlei groepen uit de Amerikaanse samenleving ervan langs: homo's, hippies, discogangers, Fransen, kleine mensen, vrouwen, gelovigen, joodse prinsessen en zelfs muzikanten. Geen nieuwe of nooit uitgebrachte liedjes, maar het aardige van deze compilatie is dat Zappa er afwijkende versies of nieuwe mixen plaatst, waardoor het voor de verzamelaar toch weer interessant is. Zo is Goblin Girl opnieuw gemixt én een tikkie langzamer dan op You Are What You Is en zijn Titties & Beer en Dumb All Over te horen in een nooit uitgebrachte liveversie. Achteraf bekeken zijn het gewoon sterke songs met een tekst die tegenwoordig weinig rode oortjes zouden veroorzaken.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3092: Frank Zappa - Strictly Genteel - A Classical Introduction To Frank Zappa



Zappa. In hetzelfde jaar 1997 komt er nóg een verzamelaar uit, dit keer met 'klassiek' en orkestraal werk. Tussen opener Uncle Meat en afsluiter Strictly Genteel krijgt de luisteraar een keur aan stijlen en geluid en ensembles te horen, grote orkeststukken van Orchestral Favorites, The Perfect Stranger en LSO, maar ook Synclavierspul, 'kleine' ensembles en natuurlijk mag materiaal uit The Yellow Shark niet ontbreken. Zelfs korte composities van Burnt Weeny Sandwich en Hot Rats komen voorbij. Ik kom deze prettig geprijsde compilatie tegen op 9 mei 1997 als hij net uit is. Het is een zeer fraai overzicht van Zappa's kunnen op het gebied van de 'serieuze' muziek, maar ondertussen vraag ik me wel af waar het écht nieuwe en nooit uitgebrachte materiaal uit de Zappakelder blijft.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3093: Frank Zappa - Cheap Thrills



Zappa. In 1998 komt er wéér een verzamelcd. Dit keer een goedkope sampler. Het familiebedrijf is hier nauwelijks bij betrokken, maar Cal Schenkel, de ontwerper van de albums van het eerste uur, maakt de hoestekening. Ik koop het cd'tje als hij uitkomt, op 1 mei 1998. Dit keer niet geijkte materiaal, maar de nadruk op wat obscuurdere songs in versies die veelal afwijken van de bekende studioalbums (nogal wat van de serie You Can't Do That On Stage Anymore). Liveversies van Catholic Girls en Hot Plate Heaven At The Green Hotel (beide uit 1988), Zomby Woof (uit 1982) en Bobby Brown, Joe's Garage en My Guitar Wants To Kill Your Mama (alle drie uit 1984), maar ook studioversies van We Are Not Alone en Cheap Thrills, plus de Thing-Fish-versie van You Are What You Is en de originele The Torture Never Stops gezongen door Beefheart. Bijzonder leuk plaatje, dus. Maar waar blijft het echt nooit eerder uitgebrachte spul?

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3094: Frank Zappa - Cucamonga



Zappa. In 1998 verschijnt op Del-Fi Records deze cd, waarop heel vroege opnamen staan uit 1963 en 1964 ten tijde van de Pal Recording Studio in Cucamonga (die Zappa later overnam en omdoopte tot Studio Z). Zappa en Paul Buff produceerden in die twee jaar nogal wat singles die ze onder verschillende namen uitbrachten en het in de regio redelijk goed deden; we horen Bob Guy, Baby Ray & The Ferns (met ook Ray Collins), The Heartbreakers, Mr. Clean, The Pauls (dat is gewoon Paul Buff) en de fijne surf van The Rotations. Sommige haalden de lokale radiostations. Het is bij vlagen heerlijk melig gedoe, dicht tegen parodie aan. In 2012 zijn alle veertien werkjes ook verschenen op de prachtbox Highlights From The Pal And Original Sound Studio Archives Early Recordings By: Frank Zappa * Paul Buff * Ray Collins * Dave Aerni + Many More!, maar als ik het cd'tje bij het verschijnen koop op 2 augustus 1998 ken ik krap de helft ervan. Bijzonder leuk plaatje.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3095: Frank Zappa - Mystery Disc



Zappa. In de jaren tachtig brengt hij drie dikke dozen uit met daarin zijn eerste elpees. In de eerste twee The Old Masters zit een extra grammofoonplaat die Mystery Disc heet, met daarop nooit eerder uitgebracht spul. In 1998 brengt het familiebedrijf deze twee elpees op één cd. Alleen Why Don'tcha Do Me Right? en Big Leg Emma staan niet op de cd, maar omdat deze al zijn toegevoegd op de cd-versie van Absolutely Free (de twee liedjes stonden op een single uit 1967), is dat geen ramp. Bovendien: zo past alles op een enkele cd. Ik koop het album gelijk als hij uitkomt, op 2 augustus 1998. Er staat echt bijzonder materiaal op, veel heel vroege opnamen uit 1962 en iets daarna, tot en met 1969. Enkele opnamen staan ook (in een iets andere mix) op The Lost Episodes en You Can't Do That On Stage Anymore Vol. 5 en het theaterstuk dat The Mothers uitvoerden in 1968 in The Royal Festival Hall in Londen is ook te horen op Ahead Of Their Time, maar dan totaal anders geknipt en geplakt. Vooral de zware psychedelische gitaarextravanganza's vind ik gaaf, maar ook het domme gedoe in de studio of het malle medley van twee sea shanties zijn uitermate onderhoudend. Voor de freak is dit een bijzonder leuke uitgave, voor de beginnende Zappaluisteraar is het allemaal vooral vreemde kost. Maar waar blijft het écht nooit eerder uitgebrachte spul?

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3096: Frank Zappa - Son Of Cheep Thrills



Zappa. Welja, begin 1999 komt nog maar weer eens een verzamelaartje uit. Zelfde opzet als Cheap Thrills, maar nu met nadruk op obscure albumnummers in plaats van livewerk. Zo horen we Twenty Small Cigars, The Legend Of The Golden Arches, Ya Hozna, It Just Might Be A One-Shot Deal en Night School. Toch ook wat livestukken, zij het lekker niet voor de hand liggend: Disco Boy (uit 1977, van Baby Snakes), Sinister Footwear (uit 1988, van Make A Jazz Noise Here) en Idiot Bastard Son (uit 1974, van YCDTOSA2). Net als op de voorganger is ook hier op een 'enhanced' gedeelte een op dat moment complete catalogus van het Zappamateriaal te raadplegen. Kortom: alleraardigst plaatje ook weer, dat voor een prikkie verkrijgbaar was. Ik koop het op 28 april 1999, zo ongeveer bij het verschijnen. Maar waar blijft het écht nooit eerder uitgebrachte spul?

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 25-10-2026 10:56:03 ]

bazbo cd3097: Frank Zappa - Everything Is Healing Nicely



Zappa. Dit prachtige album verschijnt in december 1999, maar het duurt anderhalf jaar voordat ik een exemplaar weet te bemachtigen. Het lijkt aanvankelijk uitsluitend verkrijgbaar via postorder van het familiebedrijf, maar als ik op vrijdag 27 juli 2001 voor het eerst op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitsland ben, zie ik het in een kraam liggen en ik schaf het gelijk aan. Everything Is Healing Nicely bevat repetities van het Ensemble Modern die Zappa opnam gedurende drie weken in 1992 in zijn huisstudio. Het Duitse Ensemble Modern was er om zich voor te bereiden op de reeks concerten die het in 1992 zou geven in Duitsland en Wenen (het album The Yellow Shark uit 1993 is het verslag daarvan.) De titel Everything Is Healing Nicely verwijst naar een ingezonden brief die te lezen was in PFIQ, een tijdschrift voor liefhebbers van genitale piercings. Zappa liet pianist Hermann Kretzschmar delen uit de brief voorlezen terwijl hij een improvisatie van het Ensemble dirigeerde en nam die op. De repetities zoals we die op deze plaat horen, klinken als voltooide composities en horen wat mij betreft tot de hoogtepunten van Zappa's orkestrale oeuvre. Hoe retestrak het ensemble speelt is te horen in T'Mershi Duween, een korte compositie in meerdere oneven maatsoorten die Zappa al in 1973 op het podium bracht en sindsdien door verschillende van zijn bands liet spelen, maar pas voor het eerst op plaat verscheen in 1992 (op You Can't Do That On Stage Anymore Vol. 2). Roland's Big Event/Strat Vindaloo bevat een van de laatste keren dat Zappa de gitaar ter hand nam en opnam. Ook zeer fraai is een gereviseerde versie van None Of The Above, oorspronkelijk een strijkkwartet dat Zappa voor het Kronos Quartet schreef. Maar voor mij is het mooiste stuk Amnerika Goes Home, de schitterende melodie die we voor het eerst hoorden op Thing-Fish, maar daar is het uitgevoerd door de Synclavier en horen we er een bizar verhaal overheen vertellen; later in 1993 kreeg het een prominentere plek op Civilization Phaze III, ook vertolkt op Synclavier, maar hier dus gespeeld door het voltallige ensemble. Het 'hikken' is tot in de perfectie uitgevoerd en de melodie kan me nog altijd tot tranen toe roeren. Everything Is Healing Nicely is waarop ik heb gewacht: de poorten van de Zappakelder gaan open en hoe!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Plankje 45 gedraaid!


Dus op naar plankje 46:

bazbo cd3098: Frank Zappa - FZ:OZ



Zappa. Maar we moeten wel bijna tweeënhalf jaar wachten tot er dan eindelijk nog iets uit de kelder komt. In augustus 2002 is er deze concertregistratie. Zappa speelde op 20 januari 1976 in de Holdern Pavillion in Sydney met zijn compacte band met daarin drummer Terry Bozzio, bassist Roy Estrada, toetsenist Andre Lewis en saxofonist/zanger Napoleon Murphy Brock. Het geluid is alleszins acceptabel, maar er blijken enkele 'gaten' in de tapes te zijn en die heeft producer Dweezil Zappa opgevuld met opnamen die hij van een bootleg af haalde. Hierdoor is de flow van het concert bewaard gebleven. Dat concert is energiek en de band klinkt bijzonder gedreven. De setlist tijdens deze tour wisselde niet veel. Na het intro en de reeks Stinkfoot, The Poodle Lecture en Dirty Love horen we een fenomenale Filthy Habits met uitgebreide solo's. Daarna een blokje 'oud spul' van Freak Out! (How Could I Be Such A Fool?, I Ain't Got No Heart en I'm Not Satisfied. Vervolgens weer grandioos werk: Black Napkins, Advance Romance en een vroege versie van The Illinois Enema Bandit. Het eerste plaatje op de dubbelcd eindigt met een mooie The Torture Never Stops. Dan zijn we dus pas halverwege. Canard Toujours blijkt een heel vroege (Let's Move To) Cleveland en Kaiser Rolls een korte song die nooit op een plaat terecht is gekomen. Na Caroline Hard-Core Ecstasy volgt er meer (veel) ouder werk en met uitgesponnen versies van Chunga's Revenge en Zoot Allures met wederom uitgebreide solo's is de reguliere set voorbij. Het concert eindigt met de in die tijd traditionele toegiften: Dinah-Moe Humm, Camarillo Brillo en Muffin Men. Als bonus krijgen we nog een studioversie van Kaiser Rolls. Kortom: een fraai concert met een afwisselende setlijst. De dubbelcd is in 2002 niet via de winkel te verkrijgen en ik ben dan nog niet aangesloten op het internet. Gelukkig is er in mijn plaatselijke platenwinkel een gave gast werkzaam, die voor mij het album bij het familiebedrijf wil en kan bestellen en op 31 oktober 2002 heb ik hem in handen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3099: Frank Zappa - Joe's Corsage



Zappa. Pas twee jaar later gaat de kelder verder open. Joe's Corsage is een verzameling demo's die Zappa opnam in 1964 en 1965. Bij de credits staat voor het eerst Joe Travers als producer; Travers is drummer bij Mike Keneally, bij zoon Dweezil en bij diens Zappa Plays Zappa en nu dus de 'vaultmeister'. De meeste nummers kregen een plek op het debuutalbum Freak Out!. We horen Henry Vestine (gitaar), Roy Estrada (bas), Jimmy Carl Black (drums) en Ray Collins (zang). Hitch Hike is een cover die nooit eerder te horen is geweest en I'm So Happy I Could Cry kreeg later een plek met een geheel andere tekst op We're Only In It For The Money onder de titel Take Your Clothes Off When You Dance. Alles bij elkaar een bijzonder leuk plaatje, dat ik bij het verschijnen koop op 2 juli 2004.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3100: Frank Zappa - Joe's Domage



Zappa. Eind 2004 komt er dan een volgende cd uit de kelder. Op Joe's Domage staan repetities die Zappa opnam in 1972. Veel stukken die hij hier construeert komen later terecht op de platen Waka/Jawaka en The Grand Wazoo, maar er zijn ook delen uit Greggery Peccary dat uiteindelijk pas op Studio Tan (1978) te horen is. Zappa is kort ervoor - december 1971 - in het Rainbow Theatre in Londen van het podium geduwd en in de orkestbak gevallen, waarbij hij meerdere fracturen heeft opgelopen. Hij kan bijna een jaar lang niet optreden en besteedt zijn tijd in een rolstoel met de productie van de twee meer jazzrock/bigband-platen. Ik koop Joe's Domage bij het verschijnen op 20 november 2004 en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik dit plaatje lang zo vaak niet heb gedraaid en draai. Het zijn veelal geen complete composities, Zappa onderbreekt vaak middenin een melodie (met een ergerlijk fluitsignaal) en er is veel herhaling van dezelfde passages. Het is interessant om te horen hoe hij een en ander opbouwt en zijn muzikanten uitdaagt, maar als geheel klinkt het onaf en niet compleet. Dan zijn de repetities met het Ensemble Modern (uit 1992) die terecht kwamen op Everything Is Healing Nicely heel anders; daar zijn het hele composities. Met Joe's Domage blijf ik met een onbevredigend gevoel achter; dat gevoel is snel weg als ik Waka/Jawaka en The Grand Wazoo erna door de kamer knal.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3101: Frank Zappa - The Best Of Frank Zappa



Zappa. Vooruit, laten we nog een verzamelaartje uitbrengen, moet het label Rykodisc denken als het eind 2004 dit cd'tje uitbrengt. Ik koop het ook nog, op 5 november 2004 als het uitkomt, want het kost nog geen tientje en er staan drie singleversies van liedjes op. Altijd leuk voor de heb. Heel veel afwijken van Strictly Commercial doet de speellijst niet, de uitzonderingen zijn My Guitar Wants To Kill Your Mama en Disco Boy. Verder alle bekende en toegankelijke stukken, denk aan Peaches En Regalia, Cosmik Debris, Dancin' Fool, I'm The Slime, Bobby Brown, Valley Girl en Muffin Man. Zoals gezegd: leuk om te hebben.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3102: Frank Zappa - Joe's Xmasage



Zappa. Dik een jaar later, in december 2005, gaat de kelder verder open. Op Joe's Xmasage staat vroeg spul, opgenomen in de periode 1962-1965 in de PAL Studio die Zappa dan heeft omgedoopt tot Studio Z en live in Ontario in 1962, daarnaast is er wat spoken word. Een enkel fragment was eerder te horen op Mystery Disc, maar het overgrote deel is nooit eerder uitgebracht. Er zit amusant materiaal tussen en dit is in vergelijking met Joe's Domage een album dat ik regelmatig uit de kast trek. Het is wat lastig verkrijgbaar, maar uiteindelijk heb ik het op 4 april 2006 in handen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3103: Frank Zappa - Imaginary Diseases



Zappa. Imaginary Diseases komt begin 2006 uit. Ik weet hem te bemachtigen op 4 april 2006. Op dit geweldige document staan concertopnamen van oktober, november en december 1972, als Zappa weer wat op de been is na zijn desastreuze val in de orkestbak van het Rainbow Theatre in december 1971 en eind 1972 met een 'klein' ensemble (van in totaal tien man) toert door de VS en Europa. 'The Petit Wazoo' bestaat naast drums, bas en gitaar uit koper- en houtblazers. Onder de muzikanten een paar mensen die eerder met Zappa hebben samengewerkt of dat later nogmaals met hem zullen gaan doen: Malcolm McNab, Bruce Fowler, Tony Duran, Tom Malone en Jim Gordon. Het materiaal dat we hier horen is een soort elektrische bigbandjazzrock met veel ruimte voor solo's en improvisatie. Twee van de zeven stukken hebben een bekende titel. Rollo is het instrumentale einde van The Yellow Snow Suite (zoals we hem horen op YCDTOSA1, maar niet op het studioalbum Apostrophe(')) en Farther O'Blivion kennen we in verschillende vormen van verschillende liveopnamen. De prijsnummers zijn D.C. Boogie en titelnummer Imaginary Diseases, waarin Zappa enkele van zijn meesterlijke gitaarsolo's laat horen. Grandioos album, een van mijn favoriete postume uitgaven.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3104: Frank Zappa - The MOFO Project/Object - Fazedooh



Zappa. Het eerste album Freak Out! is in 2006 veertig jaar oud. Reden voor het familiebedrijf om een verjaardagsversie uit te geven, in verschillende vormen dan ook nog: een dubbelcd en een 4cdbox. De ellende is dat er op beide uitgaven dingen staan die weer niet op de andere staan, waardoor de echte freak genoodzaakt is beide aan te schaffen. De dubbelcd krijgt de titel The MOFO Project/Object - Fazedooh en die koop ik bij het verschijnen op 9 december 2006. 'Project/Object' is de naam die Zappa gaf aan het principe dat alles onderdeel is van een groter geheel en dat alles in zijn werk onderling met elkaar verbonden is. Op het eerste plaatje staat de oorspronkelijke elpee in de oorspronkelijke stereomix uit 1966 die zeer mooi geremasterd klinkt. Het tweede plaatje bevat basic tracks, overdub masters, latere remixen, een drum track, wat dialoog enzovoorts. Het geheel is geproduceerd door weduwe Gail en vaultmeister Joe Travers; zoon Dweezil is sinds 2006 met zijn band Zappa Plays Zappa op tournee om de muziek van zijn vader over de gehele wereld ten gehore te brengen en heeft dus niet langer tijd om zich bezig te houden met de productie van postume platen. Alles bij elkaar een interessant geheel dat doet smaken naar meer (en daar is die 4cd-box dan weer goed voor).

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 02-11-2026 09:53:34 ]

bazbo cd3105: Frank Zappa - MOFO - The Making Of Freak Out! Project/Object - An FZ Audio Documentary



Zappa. De 4cdbox die verschijnt ter gelegenheid van de veertigste verjaardag van Freak Out! verschijnt tegelijk met de dubbelcd, maar ik krijg de set pas te pakken op 17 mei 2007. Wat gelijk opvalt is de verpakking: een kunststof uitvouwbaar ding waarin de vier cd's gruwelijk vast zitten geklemd. Ik ken verhalen van medeliefhebbers bij wie een of meerdere plaatjes zijn gebarsten of gebroken tijdens het losmaken. Ik heb ze vanaf het begin in losse envelopjes zitten, wel zo veilig. Het eerste plaatje bevat opnieuw de oorspronkelijke plaat in de oorspronkelijke stereomix uit 1966 als op de dubbelcd dus die heb ik dan dubbel, maar het gebodene op de overige drie plaatjes maakt alles goed. We krijgen wagonladingen basic tracks, ruwe mixen, vocale overdubversies, delen uit interviews, singlemixen, drum tracks en met Groupie Bang Bang een nooit uitgebracht nummer. Dik vier uur genieten, dus.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3106: Frank Zappa - Trance-Fusion



Zappa. Ook in 2006 komt deze gitaarplaat. Hij ligt in het verlengde van de Shut Up And Play Yer Guitar-trilogie en Guitar: dit zijn live gespeelde gitaarsolo's die zijn geknipt uit nummers en achter elkaar geplakt. Het merendeel van de zestien solo's komt uit 1984 en 1988, eentje uit 1977 en eentje uit 1979. Opener Chunga's Revenge (uit 1988 met zoon Dweezil op gitaar, net als afsluiter Bavarian Sunset) is het enige complete nummer (met een kop en een staart); daarna vallen we van de ene gitaarextravaganza in de volgende. Ik vind het heerlijk, maar niet iedereen zal gecharmeerd zijn: Zappa had een eigenzinnige manier van gitaarspelen, zijn tonen vliegen alle kanten op en hij zoekt de randjes van wat melodisch mogelijk is. Zappa heeft dit album nog tijdens zijn leven samengesteld en geproduceerd; het heeft dus lang op de plank in de kelder gelegen. Ik ben zeer blij als ik 'm eind november 2006 aan mijn verzameling mag toevoegen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3107: Frank Zappa - Buffalo



Zappa. Op 25 oktober 1980 speelt hij met zijn band (Vinny Colaiuta, Arthur Barrow, Bob Harris, Tommy Mars, Ike Willis, Ray White en Steve Vai) in het Buffalo Memorial Auditorium in Buffalo, New York. Deze band is ook te horen op het album Tinsel Town Rebellion. Natuurlijk laat Zappa tapes meelopen en die komen in april 2007 uit. Ik koop de dubbelcd op 11 juni 2007, als hij ook in mijn plaatselijke platenwinkel verkrijgbaar is. We krijgen een energiek concert te horen, met veel bekende stukken maar ook met wat bijzondere zaken. Zoals inmiddels gebruikelijk laat Zappa het ene nummer naadloos overgaan in het volgende, waardoor we dik twee uur onafgebroken muziek voor de kiezen krijgen. Veel gaat in sneltreinvaart voorbij, maar af en toe neemt de band de tijd, zeker als er improvisaties aan de orde zijn. Concertopener Chunga's Revenge is gelijk raak, maar ook de uitgesponnen Pick Me, I'm Clean is ijzersterk, net als Easy Meat en Andy. Het absolute hoogtepunt is echter een monsteruitvoering van The Torture Never Stops; in deze dik drieëntwintig minuten durende versie laat Zappa met zijn gitaar het publiek alle hoeken van de zaal zien. Verder komen er veel, heel veel klassiekers voorbij: Cosmik Debris, City Of Tiny Lites, Ain't Got No Heart, Joe's Garage, Dancin' Fool, Stick It Out, Bobby Brown en Ms. Pinky. Ook zijn er 'nieuwe' nummers, die op You Are What You Is terecht zullen komen en obscuurder materiaal: Dead Girls Of London en Shall We Take Ourselves Seriously?. Kortom: dit is een fantastisch concert, maar welk Zappaoptreden is dat niet?

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3108: Frank Zappa - The Dub Room Special!



Zappa. The Dub Room Special! verschijnt in 1985 op video; Zappa brengt hem via zijn eigen video-uitgeverij Honker Home Video uit. In de film zijn veel opnamen te zien van het optreden dat Zappa en band geven op 27 augustus 1974 in de KCET-studio's in Los Angeles (Zappa's zoveelste poging om een televisieconcertfilm te maken), aangevuld met twee stukken van 31 oktober 1981 (!) in The Palladium in New York, de roemruchte kleianimaties van Bruce Bickford en wat interviewfragmenten. Het complete materiaal van 1974 zal later ook verschijnen onder de titel A Token Of His Extreme (even geduld nog) en dat van 1981 op de video/dvd/bluray The Torture Never Stops. De soundtrack van The Dub Room Special! komt in augustus 2007 en hij ligt op 26 september 2007 voor me klaar in de plaatselijke platenwinkel. Na de introductietune uit 1974 zijn we gelijk bij Stevies Spanking in 1981 (met uitgebreid gitaarduel tussen Zappa en Vai) en daarna volgen The Dog Breath Variations, Uncle Meat en Stink-Foot uit 1974; vooral de percussiepartijen in de eerstgenoemde stukjes zijn indrukwekkend en het malle geluidseffect op Zappa's stem in Stink-Foot geeft zelfs op het podium de nodige hilariteit. Easy Meat komt dan weer uit 1981 en vervolgens sluit een lange reeks mooie stukken uit 1974 de boel af: Montana, Inca Roads (een uitmuntende uitvoering, de gitaarsolo heeft Zappa gebruikt in de 'studioversie' op One Size Fits All), Room Service (met geestige en grotendeels geïmproviseerde tekst), Cosmik Debris en een fraaie Florentine Pogen (met wederom een duizelende gitaarsolo). De volgorde van de stukken vind ik wat rommelig, maar alles bij elkaar is dit een zeer onderhoudend album.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3109: Frank Zappa - Wazoo



Zappa. Nauwelijks goed hersteld van zijn val in de orkestbak (nadat een 'fan' hem van het podium af duwt in december 1971 in The Rainbow Theatre in Londen), speelt Zappa met zijn Grand Wazoo ensemble op 24 september 1972 in de Boston Music Hall in Boston, Massachusetts. Hij loopt nog moeilijk met zijn been in een beugel. Gelukkig maakt dat voor de muziek niets uit en nog een mooie bijkomstigheid: dit concert - het laatste in een korte reeks - is opgenomen. Op de setlijst staan werken in groteske jazzstijl, die te horen zijn op de albums Waka/Jawaka en The Grand Wazoo uit 1972 (en later in 1978 ook Studio Tan). Het concert start met The Grand Wazoo en we gaan via Approximate (waarvan nooit een studio-opname is verschenen) en Big Swifty naar het vierdelige The Adventures Of Greggery Peccary. De korte stukjes Penis Dimension en Variant I Processional March zijn de toegiften. De opnamen verschijnen eind 2007 op een dubbelcd en weet die te bemachtigen op 13 december 2007. Het geluid is zeer goed en de uitvoeringen zijn eveneens fraai. Mooi om te horen hoe de stukken in zo'n grote bezetting (twintig man sterk) uit de verf komen. Er is veel ruimte voor improvisatie en er zijn dan ook solo's van bijna alle bandleden te horen. Gezien de korte tijd dat dit ensemble bij elkaar was, is dit een unieke uitgave; het blijkt zo ongeveer het enige concert in deze bezetting dat compleet opgenomen is en in de kelder is teruggevonden. Prachtig document.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

quote:

Op donderdag 5 november 2026 13:56 schreef Infinitism het volgende:
Wat een leuk topic. Mag ik hier ook posten? Maar dan zonder al die uitleg? Dan heb ik een goede rede om eens m'n platenkast in te duiken.

IEDEREEN mag posten! Dus graag!
En uitleg is niet verplicht, maar wel leuk. Mag ook kort, hoor.

bazbo cd3110: Frank Zappa - One Shot Deal



Zappa. In juni 2008 verschijnt dit album met daarop concertopnamen die gemaakt zijn tussen 1972 en 1981. Zappa heeft deze verzamelaar tijdens zijn leven nog in elkaar gezet en geproduceerd. Ik koop de cd als hij in mijn plaatselijke platenwinkel verkrijgbaar is, op 12 juli 2008. Bathtub Man uit 1974 opent het album en daarna voert Zappa ons via een orkeststuk Hermitage uit de Royce Hall in 1975 (ten tijde van de opnamen voor Orchestral Favorites) en Trudging Across The Tundra van het ensemble Grand Wazoo naar de gitaarsolo uit Inca Roads (die hier de titel Occam's Razor heeft gekregen) uit een een concert uit 1979 en Heidelberg (de gitaarsolo uit Yo' Mama van een concert in 1978 in jawel Heidelberg). The Torture Never Stops komt uit het Halloweenconcert in The Palladium in NY in 1981. Vervolgens is er een uitgebreide Australian Yellow Snow uit 1973 en een grandioze Rollo (ook weer met de grote orkestbezettin van de Royce Hall show uit 1975) sluit dit album af. Een allegaartje, maar wel een interessant allegaartje.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video