Eeuwig voortleven

quote:

Op zaterdag 8 augustus 2026 07:46 schreef Pixelman het volgende:

[..]
Ik verplaats geen doelpalen. Zij hiervoor mijn posts over de tijd.

Je zei dit:
"Michael Jackson is over 100 jaar en zeker over 1.000 jaar vergeten."

Ik beargumenteerde dat me dit onzin lijkt en stelde je een vraag zodat je je stelling kunt verdedigen.

Vreemd dat ik in je antwoord niets terugzie over betreffende tijdsperiode.

- Over 3 dagen is de melk rot.
- Nee joh die gaat nog wel een weekje mee.
- Ja maar je denkt toch niet dat de melk over 37 miljard jaar nog te drinken is?

Vreemde manier van redeneren.

quote:

Op zaterdag 8 augustus 2026 08:08 schreef Panterjong het volgende:

[..]
Je zei dit:
"Michael Jackson is over 100 jaar en zeker over 1.000 jaar vergeten."

Ik beargumenteerde dat me dit onzin lijkt en stelde je een vraag zodat je je stelling kunt verdedigen.

Vreemd dat ik in je antwoord niets terugzie over betreffende tijdsperiode.

- Over 3 dagen is de melk rot.
- Nee joh die gaat nog wel een weekje mee.
- Ja maar je denkt toch niet dat de melk over 37 miljard jaar nog te drinken is?

Vreemde manier van redeneren.

Ok, dat zei ik als illustratie. Tijd als absoluut gegeven is een onzinnig concept dus wat ik tegen je zei was onzinnig.

Mijn punt: tijd is een sluipmoordenaar en doodt langzaam maar zeker alle nalatenschap en herinneringen van een aardse sterveling. Misschien dat er nog een paar honderd jaar - wellicht een paar duizend jaar - hier en daar nog wat wordt nageprutteld maar uiteindelijk verdwijn je in de mist van de eeuwigheid. Dat geldt zeker voor mij maar ook voor Cheops, Nebukadnezar, Alexander de Grote, Boeddha, Jezus Christus, Atilla de Hun, Hitler, Stalin, Putin en Trump.

Het leven is dus absurd en zinloos, dus maak er NU wat van.

[ Bericht 1% gewijzigd door Pixelman op 08-08-2026 10:29:19 ]

quote:

Op zaterdag 8 augustus 2026 10:20 schreef Pixelman het volgende:

[..]
Ok, dat zei ik als illustratie. Tijd als absoluut gegeven is een onzinnig concept dus wat ik tegen je zei was onzinnig.

Mijn punt: tijd is een sluipmoordenaar en doodt langzaam maar zeker alle nalatenschap en herinneringen van een aardse sterveling. Misschien dat er nog een paar honderd jaar - wellicht een paar duizend jaar - hier en daar nog wat wordt nageprutteld maar uiteindelijk verdwijn je in de mist van de eeuwigheid. Dat geldt zeker voor mij maar ook voor Cheops, Nebukadnezar, Alexander de Grote, Boeddha, Jezus Christus, Atilla de Hun, Hitler, Stalin, Putin en Trump.

Het leven is dus absurd en zinloos, dus maak er NU wat van.

Fair enough.

Als het leven zinloos is waarom zou je er dan nu wat van maken.
Er nu iets van maken, is dat niet juist de zin van het leven?

Terugkomend op die onsterfelijkheid door het voortleven in de herinnering. Of met andere woorden onsterfelijkheid door culturele overdracht.

Over 1000 jaar zullen mensen zich Michael Jackson nog wel herinneren. Men zal over hem lezen, naar hem kijken of naar hem luisteren.
De eis is dat bronnen hiervoor voorhanden zijn.
We kunnen aannemen dat 1000 jaar na deze 1000 jaar deze bronnen nog steeds voorhanden zijn.
En dit geldt ook voor de 1000 jaar daarna en de 1000 jaar daar weer na.

Op elk moment zal er wel iemand zijn die de informatie kan vinden en opnieuw kan doorgeven.

Er is dus sprake van een cyclus waardoor mensen zich bepaalde figuren zal blijven herinneren. Zoals er nu nog steeds mensen zijn die enigszins weten wie Enkidu of Leeuwmens is.
Er is sprake van een oneindige culturele continuïteit. Het verstrijken van tijd an sich verandert hier niets aan.

Tijd speelt pas een rol op het moment dat er een catastrofe gebeurd. Als de cyclus abrupt gestopt wordt. Bijvoorbeeld het momemt dat de zon ons opslokt....

[ Bericht 0% gewijzigd door Panterjong op 08-08-2026 13:37:32 ]

quote:

Op zaterdag 8 augustus 2026 13:32 schreef Panterjong het volgende:

[..]
Fair enough.

Als het leven zinloos is waarom zou je er dan nu wat van maken.
Er nu iets van maken, is dat niet juist de zin van het leven?

Terugkomend op die onsterfelijkheid door het voortleven in de herinnering. Of met andere woorden onsterfelijkheid door culturele overdracht.

Over 1000 jaar zullen mensen zich Michael Jackson nog wel herinneren. Men zal over hem lezen, naar hem kijken of naar hem luisteren.
De eis is dat bronnen hiervoor voorhanden zijn.
We kunnen aannemen dat 1000 jaar na deze 1000 jaar deze bronnen nog steeds voorhanden zijn.
En dit geldt ook voor de 1000 jaar daarna en de 1000 jaar daar weer na.

Op elk moment zal er wel iemand zijn die de informatie kan vinden en opnieuw kan doorgeven.

Er is dus sprake van een cyclus waardoor mensen zich bepaalde figuren zal blijven herinneren. Zoals er nu nog steeds mensen zijn die enigszins weten wie Enkidu of Leeuwmens is.
Er is sprake van een oneindige culturele continuïteit. Het verstrijken van tijd an sich verandert hier niets aan.

Tijd speelt pas een rol op het moment dat er een catastrofe gebeurt. Als de cyclus abrupt gestopt wordt. Bijvoorbeeld het moment dat de zon ons opslokt....

quote:

Op zaterdag 8 augustus 2026 13:32 schreef Panterjong het volgende:
Als het leven zinloos is waarom zou je er dan nu wat van maken.
Er nu iets van maken, is dat niet juist de zin van het leven?

Terugkomend op die onsterfelijkheid door het voortleven in de herinnering. Of met andere woorden onsterfelijkheid door culturele overdracht.

Over 1000 jaar zullen mensen zich Michael Jackson nog wel herinneren. Men zal over hem lezen, naar hem kijken of naar hem luisteren.
De eis is dat bronnen hiervoor voorhanden zijn.
We kunnen aannemen dat 1000 jaar na deze 1000 jaar deze bronnen nog steeds voorhanden zijn.
En dit geldt ook voor de 1000 jaar daarna en de 1000 jaar daar weer na.

Op elk moment zal er wel iemand zijn die de informatie kan vinden en opnieuw kan doorgeven.

Er is dus sprake van een cyclus waardoor mensen zich bepaalde figuren zal blijven herinneren. Zoals er nu nog steeds mensen zijn die enigszins weten wie Enkidu of Leeuwmens is.
Er is sprake van een oneindige culturele continuïteit. Het verstrijken van tijd an sich verandert hier niets aan.

Tijd speelt pas een rol op het moment dat er een catastrofe gebeurd. Als de cyclus abrupt gestopt wordt. Bijvoorbeeld het momemt dat de zon ons opslokt....

Interessante tegenwerping.

Je hebt volkomen gelijk dat zolang de informatieketen intact blijft de data over iemand als Michael Jackson theoretisch eeuwig doorgegeven kan worden. Toch vraag ik me af of je hier geen databehoud verwart met een daadwerkelijk voortleven. Als ik denk aan jouw voorbeelden zoals Enkidu of de Leeuwmens dan zie je dat die herinnering allang geen levende cultuur meer is maar een kille, academische voetnoot in een stoffig museum. Niemand voelt meer wie die mens echt was of wat hem bezielde. Zijn ziel is allang uitgewist. Naarmate de tijd verstrijkt, erodeert een identiteit bovendien tot een mythe of een compleet misverstane legende zoals we nu ook bij koning Arthur of bij de Bijbel zien. Zelfs als fysieke datadragers behouden blijven, zorgt culturele en talige entropie ervoor dat de sleutel tot die informatie vroeg of laat verloren gaat. Tijd mag dan geen roet in het eten gooien zolang er geen catastrofe is maar het verandert onze unieke menselijke ervaring wel in zielloze ruis. Wat overblijft is geen triomf over de dood maar een fossiel van data. Dus ja, die schrale troost van een archeologisch relikwie over duizend jaar maakt het heden er niet minder leeg en zinloos op.

quote:

Op zaterdag 8 augustus 2026 13:43 schreef Pixelman het volgende:

[..]
Interessante tegenwerping.

Je hebt volkomen gelijk dat zolang de informatieketen intact blijft de data over iemand als Michael Jackson theoretisch eeuwig doorgegeven kan worden. Toch vraag ik me af of je hier geen databehoud verwart met een daadwerkelijk voortleven. Als ik denk aan jouw voorbeelden zoals Enkidu of de Leeuwmens dan zie je dat die herinnering allang geen levende cultuur meer is maar een kille, academische voetnoot in een stoffig museum. Niemand voelt meer wie die mens echt was of wat hem bezielde. Zijn ziel is allang uitgewist. Naarmate de tijd verstrijkt, erodeert een identiteit bovendien tot een mythe of een compleet misverstane legende zoals we nu ook bij koning Arthur of bij de Bijbel zien. Zelfs als fysieke datadragers behouden blijven, zorgt culturele en talige entropie ervoor dat de sleutel tot die informatie vroeg of laat verloren gaat. Tijd mag dan geen roet in het eten gooien zolang er geen catastrofe is maar het verandert onze unieke menselijke ervaring wel in zielloze ruis. Wat overblijft is geen triomf over de dood maar een fossiel van data. Dus ja, die schrale troost van een archeologisch relikwie over duizend jaar maakt het heden er niet minder leeg en zinloos op.

Helder verwoord.

Ik denk dat verschil maakt hoe bepaalde herinneringen de ziel raken voor de vraag hoe vergankelijk iets is of in hoeverre we kunnen spreken van het overgaan van iets van betekenis tot zielloze ruis.

Als we bijvoorbeeld kijken naar Jezus dan was die mythevorming waar je het over hebt er al kort na z'n dood. Van een eenvoudig man werd een man gemaakt met superkrachten, goddelijkheid en de gave om de dood te overwinnen. Daarnaast werden er woorden in z'n mond gelegd en daden aan hem toegeschreven die met geen mogelijkheid op historiciteit controleerbaar zijn.
Het is niet de man zelf maar juist deze mythevorming of het misverstaan van de historische Jezus dat er voor zorgt dat hij voortleeft. Dit beeld gecreëerd door de evangelisten maakt voor velen het leven zinvol.
Zo kan het lezen over de overwinning van de dood hoop geven. En kan het omzien naar de naaste gezien worden als een oproep anderen lief te hebben.

Deze mythevorming kan de ziel echt kan raken, het kan voor de lezer van betekenis kan zijn en zin geven. Zolang mensen kunnen lezen over Jezus zullen er zijn die zich er geraakt door voelen. Het beeld van Jezus is daarom onvergankelijk.

Dit geldt denk ik ook voor hedendaagse artiesten en dan neem ik vanwege mijn persoonlijke voorkeur even Brian Wilson als voorbeeld ipv Michael Jackson. Van mythevorming is bij hem minder sprake. Naar zijn muzikale nalatenschap kunnen we wel luisteren. Dit is echt iets tastbaars. Dit maakt een duidelijk verschil met bijvoorbeeld Leeuwmens dat zoals je terecht zegt niet meer is dan een van stof ontdaan relikwie.
Bepaalde liedjes van hem kunnen mij echt in m'n ziel raken. Ik denk dat dit vooral komt omdat ik mij erin herken.
Dit soort persoonlijke ervaringen zullen er blijven zijn zolang mensen naar hedendaagse muziek kunnen luisteren.

Met andere woorden.
Zolang de inhoud van de data de ziel van mensen raakt zal de oorspronkelijke vertolker of het door mythevorming gecreëerde beeld van de vertol cultureel gezien voortleven.

quote:

Op zaterdag 8 augustus 2026 16:50 schreef Panterjong het volgende:
Ik denk dat verschil maakt hoe bepaalde herinneringen de ziel raken voor de vraag hoe vergankelijk iets is of in hoeverre we kunnen spreken van het overgaan van iets van betekenis tot zielloze ruis.

Als we bijvoorbeeld kijken naar Jezus dan was die mythevorming waar je het over hebt er al kort na z'n dood. Van een eenvoudig man werd een man gemaakt met superkrachten, goddelijkheid en de gave om de dood te overwinnen. Daarnaast werden er woorden in z'n mond gelegd en daden aan hem toegeschreven die met geen mogelijkheid op historiciteit controleerbaar zijn.
Het is niet de man zelf maar juist deze mythevorming of het misverstaan van de historische Jezus dat er voor zorgt dat hij voortleeft. Dit beeld gecreëerd door de evangelisten maakt voor velen het leven zinvol.
Zo kan het lezen over de overwinning van de dood hoop geven. En kan het omzien naar de naaste gezien worden als een oproep anderen lief te hebben.

Deze mythevorming kan de ziel echt kan raken, het kan voor de lezer van betekenis kan zijn en zin geven. Zolang mensen kunnen lezen over Jezus zullen er zijn die zich er geraakt door voelen. Het beeld van Jezus is daarom onvergankelijk.

Dit geldt denk ik ook voor hedendaagse artiesten en dan neem ik vanwege mijn persoonlijke voorkeur even Brian Wilson als voorbeeld ipv Michael Jackson. Van mythevorming is bij hem minder sprake. Naar zijn muzikale nalatenschap kunnen we wel luisteren. Dit is echt iets tastbaars. Dit maakt een duidelijk verschil met bijvoorbeeld Leeuwmens dat zoals je terecht zegt niet meer is dan een van stof ontdaan relikwie.
Bepaalde liedjes van hem kunnen mij echt in m'n ziel raken. Ik denk dat dit vooral komt omdat ik mij erin herken.
Dit soort persoonlijke ervaringen zullen er blijven zijn zolang mensen naar hedendaagse muziek kunnen luisteren.

Met andere woorden.
Zolang de inhoud van de data de ziel van mensen raakt zal de oorspronkelijke vertolker of het door mythevorming gecreëerde beeld van de vertol cultureel gezien voortleven.

Mooi, je zoekt de diepte op door te stellen dat echte onsterfelijkheid zit in het raken van de menselijke ziel. Je hebt helemaal gelijk dat een mythe zoals bij Jezus, mensen door de eeuwen heen diepe hoop en troost kan bieden. Maar ik vraag me af of je daarmee niet de persoon zelf definitief uit het oog verliest. Als we toegeven dat de historische Jezus onkenbaar is en dat evangelisten er hun eigen verhalen van hebben gemaakt dan leeft die man helemaal niet meer voort. Wat er overblijft is slechts een projectiescherm waarop latere generaties hun eigen verlangens spiegelen. Je houdt dan van een fictief personage, niet van een levend mens.

Datzelfde geldt voor jouw liefde voor de muziek van Brian Wilson (I may not always love you / But long as there are stars above you / You never need to doubt it / I'll make you so sure about it / God only knows what I'd be without you ..... misschien de mooiste popsong ooit). Natuurlijk kan een liedje je diep in je ziel raken maar dat is een esthetische ervaring van de luisteraar nu, geen actieve verbinding met de artiest zelf. Smaak en emotionele resonantie zijn bovendien ontzettend tijdsgebonden dus of iemand over duizend jaar nog hetzelfde voelt bij die popmelodieën is maar heel de vraag. Bekijk het eens andersom: laat Mozart in de tijd naar het heden reizen (gewoon als gedachte en niet als reële mogelijkheid) en hem vragen wat hij van de "moderne" muziek vindt. Ik vermoed dat hij zal zeggen: was für ein schrecklicher Lärm!, nou ja zijn biografieën kennende zou hij het wel op een schunnige wijze verwoord hebben.

Bovendien brengt die mythevorming een groot risico met zich mee omdat het is losgezongen van de feiten en kan omslaan in dogmatisme. Je troost jezelf met de gedachte dat de betekenis blijft kleven maar in werkelijkheid is de ziel van de maker allang verdwenen in de stilte. Wat blijft is een echo van onze eigen verlangens, vermomd als een overwinning op de tijd.

[ Bericht 1% gewijzigd door Pixelman op 08-08-2026 20:53:53 ]

quote:

Op zaterdag 8 augustus 2026 16:50 schreef Panterjong het volgende:

[..]
Helder verwoord.

Ik denk dat verschil maakt hoe bepaalde herinneringen de ziel raken voor de vraag hoe vergankelijk iets is of in hoeverre we kunnen spreken van het overgaan van iets van betekenis tot zielloze ruis.

Als we bijvoorbeeld kijken naar Jezus dan was die mythevorming waar je het over hebt er al kort na z'n dood. Van een eenvoudig man werd een man gemaakt met superkrachten, goddelijkheid en de gave om de dood te overwinnen. Daarnaast werden er woorden in z'n mond gelegd en daden aan hem toegeschreven die met geen mogelijkheid op historiciteit controleerbaar zijn.
Het is niet de man zelf maar juist deze mythevorming of het misverstaan van de historische Jezus dat er voor zorgt dat hij voortleeft. Dit beeld gecreëerd door de evangelisten maakt voor velen het leven zinvol.
Zo kan het lezen over de overwinning van de dood hoop geven. En kan het omzien naar de naaste gezien worden als een oproep anderen lief te hebben.

Deze mythevorming kan de ziel echt kan raken, het kan voor de lezer van betekenis kan zijn en zin geven. Zolang mensen kunnen lezen over Jezus zullen er zijn die zich er geraakt door voelen. Het beeld van Jezus is daarom onvergankelijk.

Dit geldt denk ik ook voor hedendaagse artiesten en dan neem ik vanwege mijn persoonlijke voorkeur even Brian Wilson als voorbeeld ipv Michael Jackson. Van mythevorming is bij hem minder sprake. Naar zijn muzikale nalatenschap kunnen we wel luisteren. Dit is echt iets tastbaars. Dit maakt een duidelijk verschil met bijvoorbeeld Leeuwmens dat zoals je terecht zegt niet meer is dan een van stof ontdaan relikwie.
Bepaalde liedjes van hem kunnen mij echt in m'n ziel raken. Ik denk dat dit vooral komt omdat ik mij erin herken.
Dit soort persoonlijke ervaringen zullen er blijven zijn zolang mensen naar hedendaagse muziek kunnen luisteren.

Met andere woorden.
Zolang de inhoud van de data de ziel van mensen raakt zal de oorspronkelijke vertolker of het door mythevorming gecreëerde beeld van de vertol cultureel gezien voortleven.

Ik kan me voorstellen dat Jezus bij veel mensen de ziel raakt, maar er zijn toch denk ik een heleboel andere kwesties die tot aanhangen van die persoon kunnen leiden.

Bij mij persoonlijk zou het hele verhaal over Jezus erg hol klinken als er niet ook een echte, praktische ruggengraat was aan het hele verhaal: Gods wet.

Vooral toen ik jonger was stoorde ik mij erg aan de chaos in de wereld. En dan vooral hoe mensen in hoge posities oorlogen starten om geld, macht en olie bijvoorbeeld, en daar vele mensen in het leed mee storten.

Dat leidde bij mij tot een ethische en morele crisis: als dit de staat van de wereld is, en er is geen hogere autoriteit die zegt dat dat niet kan, hoe moet ik dan zelf leven?

Geldt de wet van de jungle in dit leven, of is het het waard om volgens hogere principes te leven? Want zelf heb ik altijd wel een sterk eergevoel en gevoel van rechtvaardigheid gehad. Maar de wereld functioneert heel alles.

Dus wat doe je dan?

Het verhaal over Jezus beantwoordt niet alleen de zachtere kwesties van de ziel, zoals hoop, liefde en houvast, maar ook simpelweg hoe je door dit leven navigeert wanneer je geweten en je morele kader niet overeenkomen met wat je in deze wereld verder lijkt te helpen.

Dat leverde bij mij een boel spanning op.

En Jezus en het hele bijbelverhaal beantwoorden die vraag: die spanning is normaal, de toestand in de wereld is ook normaal gezien de omstandigheden waarin we ons verkeren, en ja, het is wel degelijk de moeite waard om volgens de hoogste principes te leven.

Niet dat je per se iets anders nodig hebt om volgens je geweten te leven, maar het Christelijk geloof legt de lat wel extreem hoog met 'doe goed tegen degenen die je slecht behandelen', of 'heb lief degenen die je haten'.

Dat soort principes zijn idealistisch en mooi, maar in de praktijk kan het ervoor zorgen dat je jezelf als een deurmat gaat gedragen, dat je je naief opstelt, dat mensen misbruik van je maken terwijl jij maar het goede probeert te doen.

En hier biedt het Christelijke geloof denk ik een veel diepere en zinnigere invulling aan het leven: je kunt volgens die principes leven én geen deurmat worden. Omdat je morele besef en geweten worden verfijnd. Daardoor krijg je steeds meer zicht in wat jezelf nu werkelijk gedreven is door goedheid en liefde, en wat niet. En ook bij anderen.

Daardoor kun je slecht behandeld worden, maar jezelf daardoor niet verliezen. Je hebt inderdaad houvast. Niet omdat je anders het leven niet aankunt in normale omstandigheden, maar omdat je onder min of meer extreme, gewelddadige, stressvolle etc. situaties jezelf niet verliest. Je principes beginnen niet te wiebelen door de omstandigheden, maar je staat al op solide grond. Je hebt dus niet nodig dat anderen je goed behandelen om goed terug te willen doen, en je bent niet afhankelijk van hoe zij jou behandelen.

Gods wetten worden dus een anker voor de ziel, een vast grond, een basis die nooit wiebelt. Als je daar wortels in schiet, wiebel je zelf ook niet en kun je leven zoals je dat werkelijk wilt, ongeacht wat de wereld doet.

Dat is ook hoe Jezus leefde volgens de geschriften. Hoeveel hij ook werd verleid, getest, mishandeld en uiteindelijk gedood, hij week nooit af van de principes van Gods wet. En die wet is rechtvaardigheid en liefde.

Wat als dwaas wordt gezien in de ogen van de wereld wordt daarmee wijsheid.
Wat als zwak wordt gezien, de grootste kracht.
Wat als onderdanigheid wordt gezien, is eigenlijk trouwheid aan de Allerhoogste.
De wereld schat dit niet op waarde, maar in Gods ogen is dit het allerkostbaarste.
Met Jezus en het bijbelverhaal krijgen juiste principes en liefde een ruggengraat.

quote:

Op zondag 9 augustus 2026 01:32 schreef Ali_Kannibali het volgende:
Ik kan me voorstellen dat Jezus bij veel mensen de ziel raakt, maar er zijn toch denk ik een heleboel andere kwesties die tot aanhangen van die persoon kunnen leiden.

Bij mij persoonlijk zou het hele verhaal over Jezus erg hol klinken als er niet ook een echte, praktische ruggengraat was aan het hele verhaal: Gods wet.

Vooral toen ik jonger was stoorde ik mij erg aan de chaos in de wereld. En dan vooral hoe mensen in hoge posities oorlogen starten om geld, macht en olie bijvoorbeeld, en daar vele mensen in het leed mee storten.

Dat leidde bij mij tot een ethische en morele crisis: als dit de staat van de wereld is, en er is geen hogere autoriteit die zegt dat dat niet kan, hoe moet ik dan zelf leven?

Geldt de wet van de jungle in dit leven, of is het het waard om volgens hogere principes te leven? Want zelf heb ik altijd wel een sterk eergevoel en gevoel van rechtvaardigheid gehad. Maar de wereld functioneert heel alles.

Dus wat doe je dan?

Het verhaal over Jezus beantwoordt niet alleen de zachtere kwesties van de ziel, zoals hoop, liefde en houvast, maar ook simpelweg hoe je door dit leven navigeert wanneer je geweten en je morele kader niet overeenkomen met wat je in deze wereld verder lijkt te helpen.

Dat leverde bij mij een boel spanning op.

En Jezus en het hele bijbelverhaal beantwoorden die vraag: die spanning is normaal, de toestand in de wereld is ook normaal gezien de omstandigheden waarin we ons verkeren, en ja, het is wel degelijk de moeite waard om volgens de hoogste principes te leven.

Niet dat je per se iets anders nodig hebt om volgens je geweten te leven, maar het Christelijk geloof legt de lat wel extreem hoog met 'doe goed tegen degenen die je slecht behandelen', of 'heb lief degenen die je haten'.

Dat soort principes zijn idealistisch en mooi, maar in de praktijk kan het ervoor zorgen dat je jezelf als een deurmat gaat gedragen, dat je je naief opstelt, dat mensen misbruik van je maken terwijl jij maar het goede probeert te doen.

En hier biedt het Christelijke geloof denk ik een veel diepere en zinnigere invulling aan het leven: je kunt volgens die principes leven én geen deurmat worden. Omdat je morele besef en geweten worden verfijnd. Daardoor krijg je steeds meer zicht in wat jezelf nu werkelijk gedreven is door goedheid en liefde, en wat niet. En ook bij anderen.

Daardoor kun je slecht behandeld worden, maar jezelf daardoor niet verliezen. Je hebt inderdaad houvast. Niet omdat je anders het leven niet aankunt in normale omstandigheden, maar omdat je onder min of meer extreme, gewelddadige, stressvolle etc. situaties jezelf niet verliest. Je principes beginnen niet te wiebelen door de omstandigheden, maar je staat al op solide grond. Je hebt dus niet nodig dat anderen je goed behandelen om goed terug te willen doen, en je bent niet afhankelijk van hoe zij jou behandelen.

Gods wetten worden dus een anker voor de ziel, een vast grond, een basis die nooit wiebelt. Als je daar wortels in schiet, wiebel je zelf ook niet en kun je leven zoals je dat werkelijk wilt, ongeacht wat de wereld doet.

Dat is ook hoe Jezus leefde volgens de geschriften. Hoeveel hij ook werd verleid, getest, mishandeld en uiteindelijk gedood, hij week nooit af van de principes van Gods wet. En die wet is rechtvaardigheid en liefde.

Wat als dwaas wordt gezien in de ogen van de wereld wordt daarmee wijsheid.
Wat als zwak wordt gezien, de grootste kracht.
Wat als onderdanigheid wordt gezien, is eigenlijk trouwheid aan de Allerhoogste.
De wereld schat dit niet op waarde, maar in Gods ogen is dit het allerkostbaarste.
Met Jezus en het bijbelverhaal krijgen juiste principes en liefde een ruggengraat.

Dit is een mooi voorbeeld van een zoektocht naar houvast in een wereld die vaak zo chaotisch en onrechtvaardig kan voelen. Uit jouw woorden maak ik op dat je verlangt naar een solide anker als je ziet hoe mensen om macht en geld elkaars leven verwoesten en je vraagt je af hoe je dan zelf overeind moet blijven. Toch roept jouw verhaal bij mij ook wel wat gedachten op, vooral als ik kijk naar hoe we betekenis geven aan dat morele kompas.

Ten eerste vraag ik me af of je niet te streng bent voor een seculiere blik als je stelt dat je zonder hogere autoriteit eigenlijk niet weet hoe je moet leven. Filosofen en humanisten laten al eeuwen zien dat we empathie en rechtvaardigheid ook prima uit onszelf en onze onderlinge verbondenheid kunnen halen zonder dat daar per se een goddelijke wet voor nodig is. Misschien weet je inmiddels dat ik het leven absurd en zinloos vind en in navolging van Sartre zoek ik die zin in het leven zelf op (uiteraard beïnvloed door de grote denkers van onze tijd). Ten tweede ben ik erg benieuwd naar de grens waar je het hebt over 'geen deurmat worden'. De Bijbel vraagt natuurlijk om de andere wang toe te keren en hoewel jij zegt dat een verfijnd geweten je behoedt voor misbruik, is het in de praktijk ontzettend lastig om dat dunne koord te bewandelen zonder jezelf alsnog weg te cijferen. Ten slotte zit er in het idee van zo'n absoluut, onwrikbaar anker ook een risico omdat je je eigen interpretatie van Gods wet daarmee vrijwel immuun maakt voor kritiek of correctie van buitenaf. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het mooi hoe het geloof jou die innerlijke vrede en ruggengraat geeft maar ik denk dat je buiten die kaders om ook een heel eind kunt komen.

quote:

Op zondag 9 augustus 2026 07:43 schreef Pixelman het volgende:

[..]
Dit is een mooi voorbeeld van een zoektocht naar houvast in een wereld die vaak zo chaotisch en onrechtvaardig kan voelen. Uit jouw woorden maak ik op dat je verlangt naar een solide anker als je ziet hoe mensen om macht en geld elkaars leven verwoesten en je vraagt je af hoe je dan zelf overeind moet blijven. Toch roept jouw verhaal bij mij ook wel wat gedachten op, vooral als ik kijk naar hoe we betekenis geven aan dat morele kompas.

Ten eerste vraag ik me af of je niet te streng bent voor een seculiere blik als je stelt dat je zonder hogere autoriteit eigenlijk niet weet hoe je moet leven. Filosofen en humanisten laten al eeuwen zien dat we empathie en rechtvaardigheid ook prima uit onszelf en onze onderlinge verbondenheid kunnen halen zonder dat daar per se een goddelijke wet voor nodig is.

Ik heb niet gezegd 'dat ik eigenlijk niet weet hoe ik moet leven'. Ik had het over mijn ontwikkeling als tiener en jonge twintiger, waarin je in een wereld wordt gestort die soms regelrecht indruist tegen je eigen innerlijke principes. Het was dus niet zo dat ik 'niet wist hoe ik moest leven', in tegendeel ik was juist erg idealistisch. Maar de wereld beloont dat meestal niet, of lijkt dat niet te doen. De wet van de jungle geldt, zelfs als er officieel wetten en dergelijke zijn. Dat leidt tot spanning, want wat moet je nu? Volgens je principes leven en achteraan komen, of meedoen met het circus en jezelf verraden? Daar gaat het om, niet dat ik een externe autoriteit nodig had om te weten wat goed of slecht is. Dan heb je mijn verhaal niet begrepen. Het tegenovergestelde is waar: toen ik Gods wet begreep, herkende ik mij daar onmiddellijk in als de zuivere principes waar ik sowieso al naar wilde leven, in ieder gevan ten dele. De garantie dat er een God is die erover waakt dat uiteindelijk het recht zegeviert, is dan een enorme opluchting.

quote:

Misschien weet je inmiddels dat ik het leven absurd en zinloos vind en in navolging van Sartre zoek ik die zin in het leven zelf op (uiteraard beïnvloed door de grote denkers van onze tijd). Ten tweede ben ik erg benieuwd naar de grens waar je het hebt over 'geen deurmat worden'. De Bijbel vraagt natuurlijk om de andere wang toe te keren en hoewel jij zegt dat een verfijnd geweten je behoedt voor misbruik, is het in de praktijk ontzettend lastig om dat dunne koord te bewandelen zonder jezelf alsnog weg te cijferen.

Dat is het inderdaad, maar de enige reden waarom dat lastig is, is omdat mensen constant druk op elkaar uitoefenen om hun zin te krijgen, conflicten willen vermijden, in hun eigen belang handelen, enzovoorts. Dat dunne koord is denk ik dus ook alleen te bewandelen met de wijsheid van God zelf: die weet precies waar de grenzen liggen tussen waar jij verantwoordelijk voor bent, en waar ik verantwoordelijk voor ben, en wanneer het goed is om te geven, en wanneer het goed is om in te houden. Dat is iets wat je denk ik moet leren. Jezus was dan ook geen deurmat, en onderwees dat ook niet. Je wordt pas een deurmat als dat geven in werkelijkheid ook jezelf dient in plaats van de ander. Je kunt met 'goed willen doen' anderen ook aanmoedigen om slecht te doen. Dan voel je je wel goed, maar je doet niet goed, want je behoedt de ander niet. Dat kan ook doorslaan tot 'ik doe het voor je eigen bestwil'. Het is dus inderdaad een fijne lijn tussen rechtvaardigheid en genade, en die loopt Jezus perfect. Daarom kan het geloof helpen om dat zelf ook steeds beter te doen.

quote:

Ten slotte zit er in het idee van zo'n absoluut, onwrikbaar anker ook een risico omdat je je eigen interpretatie van Gods wet daarmee vrijwel immuun maakt voor kritiek of correctie van buitenaf. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het mooi hoe het geloof jou die innerlijke vrede en ruggengraat geeft maar ik denk dat je buiten die kaders om ook een heel eind kunt komen.

Ik weet niet of dat risico er is. Ik denk dat dat pas is als je je eigen identiteit ophangt aan jouw begrip van dat anker, in plaats van dat je dat anker je instructies laat geven over hoe je je identiteit moet vormen. Dat is een subtiel verschil. In het eerste geval leidt het anker tot een gevoel van eigengerechtigheid, en dat zorgt voor een daadwerkelijk risico. In het andere geval erken je dat jij zelf vaak genoeg helemaal niet aan de principes van dat anker voldoet, en dat je dus geen haar beter bent dan een ander. Dan hang je je identiteit ook niet aan je interpretatie en probeer je zelf te leven volgens de principes waarmee je anderen ook meet. Dan is er dus geen risico, want je leeft allemaal onder dezelfde wet, en eerlijkheidshalve moet je jezelf dus ook laten corrigeren als je je eigen principes overschrijdt.

Ik denk ook dat mensen een heel eind kunnen komen, maar niet in de mate waarin Jezus de mensheid opdraagt te leven. Dat is simpelweg buiten onze capaciteiten. Waarom? Omdat goddelijke liefde uit God komt. En als wij niet verbonden zijn met God, kan die liefde ook niet onze identiteit vormen. Dat is simpelweg de aard van de realiteit, wat mij betreft.

Mooi geschreven!

Toevallig zag ik een muziekclip voorbij komen uit de jaren 60. Ik wilde dat ik in die tijd een jaar of 15-18 was geweest. Mooie tijd leek me dat om bewust mee te maken. Gave muziek, gave kleding, alles was nog in de opbouw. En dan was ik nu aan het eind van mijn leven geweest. De groeten, mooie tijd gehad zou ik dan nu denken.

quote:

Op zondag 9 augustus 2026 17:13 schreef Seeburg54 het volgende:
Toevallig zag ik een muziekclip voorbij komen uit de jaren 60. Ik wilde dat ik in die tijd een jaar of 15-18 was geweest. Mooie tijd leek me dat om bewust mee te maken. Gave muziek, gave kleding, alles was nog in de opbouw. En dan was ik nu aan het eind van mijn leven geweest. De groeten, mooie tijd gehad zou ik dan nu denken.

Jaren zestig muziek, heerlijk

Bekijk deze YouTube-video