R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Het zit in je hoofd
Begin 2024 stopte ik met zuipen. Cold Turkey! Je zou verwachten dat het dan beter met je gaat, maar dat was niet het geval. Tijdens mijn ‘alcohol leven’ had ik al diverse ‘rare dingen’ meegemaakt, was ik al paranoïde en leefde in een angststoornis, maar de drank werkte verdovend, waardoor ik me nog redelijk staande kon houden in de maatschappij.
Toen ik stopte met drinken werkte de verdoving ook niet meer. Het leek alsof alles ineens tien keer harder binnenkwam, alles werd een prikkel (echt alles). Op straat kon ik amper functioneren. Mensen waren bedreigingen en de weg naar de supermarkt was een soort lijdensweg. Ook mijn werk werd een probleem.
Maar ik worstelde me er elke keer op de een of andere manier doorheen.
Tot mijn vader overleed en ik in een soort van depressie gleed.
Ik had al eerder dat jaar aangeklopt bij de huisarts voor hulp, maar de wachtlijst was een drama. Het heeft zeker een jaar geduurd voordat ik mijn eerste contact had met hulpverlening en die moesten mij helaas ook doorverwijzen, omdat mijn problematiek te complex was. Maar uiteindelijk kwam ik bij mensen terecht wat wel goed voelde.
Het was niet voor het eerst dat ik met hulpverlening in aanraking kwam. Jaren hiervoor was ik al in behandeling geweest en had ook wel detox (aantal keer opname in klinieken in Groningen en Leeuwarden) doorlopen, want in de psychiatrie moet je eerst nuchter zijn willen ze je helpen, althans dat is mijn ervaring. Maar ik viel altijd terug in een zwart gat. Borderline hoorde ik langskomen en andere persoonlijkheidsstoornissen (waar ik me niet in kon vinden). Maar nooit werd er echt dieper gekeken. Vluchtige contacten waren het, waar ik elke keer mijn verhaal deed, maar waar verder helaas nooit wat mee werd gedaan.
Na lange gesprekken en het invullen van lange vragenlijsten bij mijn laatste behandelplek, kwam er de diagnose ‘Schizofrenie’ uit, met OCD en PTSS. Hier kreeg ik antipsychotica voor en EMDR behandeling.
En nu ben ik aan het herstellen? Aan het beter worden? Of misschien is het meer een leerweg om te leren om te gaan met problematiek, want ik ben er nog lang niet en eerlijk gezegd vraag ik me af of ik ooit een normaal leven zal leiden.
Dit is mijn dagboek. Ik heb geen idee wat ik hier neer ga zetten verder. Veel Flashbacks en flashforward waarschijnlijk maar ook dagelijkse dingen. Ik ben wel terughoudend, wat komt door de paranoïde waar ik mee worstel al een groot deel van mijn leven. Je moet het er maar mee doen.
Begin 2024 stopte ik met zuipen. Cold Turkey! Je zou verwachten dat het dan beter met je gaat, maar dat was niet het geval. Tijdens mijn ‘alcohol leven’ had ik al diverse ‘rare dingen’ meegemaakt, was ik al paranoïde en leefde in een angststoornis, maar de drank werkte verdovend, waardoor ik me nog redelijk staande kon houden in de maatschappij.
Toen ik stopte met drinken werkte de verdoving ook niet meer. Het leek alsof alles ineens tien keer harder binnenkwam, alles werd een prikkel (echt alles). Op straat kon ik amper functioneren. Mensen waren bedreigingen en de weg naar de supermarkt was een soort lijdensweg. Ook mijn werk werd een probleem.
Maar ik worstelde me er elke keer op de een of andere manier doorheen.
Tot mijn vader overleed en ik in een soort van depressie gleed.
Ik had al eerder dat jaar aangeklopt bij de huisarts voor hulp, maar de wachtlijst was een drama. Het heeft zeker een jaar geduurd voordat ik mijn eerste contact had met hulpverlening en die moesten mij helaas ook doorverwijzen, omdat mijn problematiek te complex was. Maar uiteindelijk kwam ik bij mensen terecht wat wel goed voelde.
Het was niet voor het eerst dat ik met hulpverlening in aanraking kwam. Jaren hiervoor was ik al in behandeling geweest en had ook wel detox (aantal keer opname in klinieken in Groningen en Leeuwarden) doorlopen, want in de psychiatrie moet je eerst nuchter zijn willen ze je helpen, althans dat is mijn ervaring. Maar ik viel altijd terug in een zwart gat. Borderline hoorde ik langskomen en andere persoonlijkheidsstoornissen (waar ik me niet in kon vinden). Maar nooit werd er echt dieper gekeken. Vluchtige contacten waren het, waar ik elke keer mijn verhaal deed, maar waar verder helaas nooit wat mee werd gedaan.
Na lange gesprekken en het invullen van lange vragenlijsten bij mijn laatste behandelplek, kwam er de diagnose ‘Schizofrenie’ uit, met OCD en PTSS. Hier kreeg ik antipsychotica voor en EMDR behandeling.
En nu ben ik aan het herstellen? Aan het beter worden? Of misschien is het meer een leerweg om te leren om te gaan met problematiek, want ik ben er nog lang niet en eerlijk gezegd vraag ik me af of ik ooit een normaal leven zal leiden.
Dit is mijn dagboek. Ik heb geen idee wat ik hier neer ga zetten verder. Veel Flashbacks en flashforward waarschijnlijk maar ook dagelijkse dingen. Ik ben wel terughoudend, wat komt door de paranoïde waar ik mee worstel al een groot deel van mijn leven. Je moet het er maar mee doen.
Don't follow me. I am lost too
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
Geniet van je pizza makker. Dat je 'm a la pacman zo lekker op moge peuzelen.
That's the drugs talking and truth be told, I like what they're saying.
Pizza eten zo 
Meestal in het weekend.
Meestal in het weekend.
Don't follow me. I am lost too
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
De weg is lang en vol met kuilen. In het pikkedonker probeer ik mijn bestemming te vinden.
De oven staat inmiddels aan
De oven staat inmiddels aan
Don't follow me. I am lost too
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
Nog even uit het vorige topic...
Hier ga ik dus serieus mee aan de slag.quote:Nieuw onderzoek, gepubliceerd in The Lancet Public Health, laat zien dat je geen 10.000 stappen per dag hoeft te zetten om gezondheidsvoordelen te ervaren. Uit de analyse blijkt dat veel van de positieve effecten (zoals verbeterde gezondheid en lagere risico’s op bepaalde ziekten) al bereikt worden bij ongeveer 5000 tot 7000 stappen per dag.
De bekende 10.000-stappenregel blijkt dus eerder een richtlijn voor gewichtsverlies. Dat betekent dat je met minder stappen per dag óók al veel goeds doet voor je lichaam. Sterker nog: vanaf 2000 stappen per dag zagen de onderzoekers al effect. Boven de 7000 stappen nemen de gezondheidsvoordelen amper meer toe. Dus, mocht jij out of your way gaan voor die 10.000 stappen per dag, dan is dit de tijd om los te laten.
Boven de 7.000 stappen zijn de extra gezondheidswinsten klein. 10.000 stappen kan nog steeds goed zijn, maar 7.000 blijkt volgens de onderzoekers een realistischer en net zo effectief doel voor de meeste mensen.
https://www.nsmbl.nl/geen-10-000-stappen-per-dag-onderzoek/
Don't follow me. I am lost too
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
Don't follow me. I am lost too
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
quote:Op zaterdag 25 juli 2026 19:36 schreef RedShoe het volgende:
Lopen tot de zon komt.
Tot 'ie straalt...
Bekijk deze YouTube-video
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Tijdloze muziekquote:
Op 
Don't follow me. I am lost too
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
Het einde.
We blijven positief denken. De wereld draait door, al spring je van een flat. Ik heb ooit een docu daarover gezien. Verbijsterend hoeveel mensen dat doen. En toen ik zelf die gevoelens kreeg kon ik niet meer normaal naar hoge gebouwen kijken. Bang, angst of was het afschuw? In gedachten kroop ik in de hoofden van de springers. Hoe radeloos moet je zijn. Was het de enige uitweg, was het een wanhoopsdaad of was er geen andere uitweg meer. Het moment dat je de beslissing neemt en daadwerkelijk omhoog klimt om vervolgens te springen. De sprong waarvan je niet meer terug kan keren. De klap. Het einde. De duisternis.
En dan...?
Is er überhaupt een einde? Het heelal moet ook een einde hebben, maar wat begint er aan het einde? Ik werd gek van die vraag. Is er leven na de dood en waar is die dan. Is het zo ver weg dat het onbereikbaar is om te kunnen vastleggen. Gaat de mensheid nog leven na de dood meemaken of gaan we over in een eindeloos zwart gat van stilte. Waar de stilte pijnlijker is dan het meest harde geluid dat er in deze wereld bestaat.
Welke wereld. De aarde? Leven we in het hele universum of is onze planeet unieker dan uniek. Is er meer? Zijn we alleen of toch niet. Waar is de deur waarmee we een kijkje kunnen nemen in het hiernamaals? Een leven buiten de verste grenzen? Ooit komen we erachter…of blijft het stil?
We blijven positief denken. De wereld draait door, al spring je van een flat. Ik heb ooit een docu daarover gezien. Verbijsterend hoeveel mensen dat doen. En toen ik zelf die gevoelens kreeg kon ik niet meer normaal naar hoge gebouwen kijken. Bang, angst of was het afschuw? In gedachten kroop ik in de hoofden van de springers. Hoe radeloos moet je zijn. Was het de enige uitweg, was het een wanhoopsdaad of was er geen andere uitweg meer. Het moment dat je de beslissing neemt en daadwerkelijk omhoog klimt om vervolgens te springen. De sprong waarvan je niet meer terug kan keren. De klap. Het einde. De duisternis.
En dan...?
Is er überhaupt een einde? Het heelal moet ook een einde hebben, maar wat begint er aan het einde? Ik werd gek van die vraag. Is er leven na de dood en waar is die dan. Is het zo ver weg dat het onbereikbaar is om te kunnen vastleggen. Gaat de mensheid nog leven na de dood meemaken of gaan we over in een eindeloos zwart gat van stilte. Waar de stilte pijnlijker is dan het meest harde geluid dat er in deze wereld bestaat.
Welke wereld. De aarde? Leven we in het hele universum of is onze planeet unieker dan uniek. Is er meer? Zijn we alleen of toch niet. Waar is de deur waarmee we een kijkje kunnen nemen in het hiernamaals? Een leven buiten de verste grenzen? Ooit komen we erachter…of blijft het stil?
Don't follow me. I am lost too
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
Don't follow me. I am lost too
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
Don't follow me. I am lost too
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
.
Please. There's nothing to do here.
There's nothing. There's just....I mean, there's nothing.
|
|
