[Dagboek] What's in your head? #2

Het zit in je hoofd

Begin 2024 stopte ik met zuipen. Cold Turkey! Je zou verwachten dat het dan beter met je gaat, maar dat was niet het geval. Tijdens mijn ‘alcohol leven’ had ik al diverse ‘rare dingen’ meegemaakt, was ik al paranoïde en leefde in een angststoornis, maar de drank werkte verdovend, waardoor ik me nog redelijk staande kon houden in de maatschappij.
Toen ik stopte met drinken werkte de verdoving ook niet meer. Het leek alsof alles ineens tien keer harder binnenkwam, alles werd een prikkel (echt alles). Op straat kon ik amper functioneren. Mensen waren bedreigingen en de weg naar de supermarkt was een soort lijdensweg. Ook mijn werk werd een probleem.
Maar ik worstelde me er elke keer op de een of andere manier doorheen.
Tot mijn vader overleed en ik in een soort van depressie gleed.

Ik had al eerder dat jaar aangeklopt bij de huisarts voor hulp, maar de wachtlijst was een drama. Het heeft zeker een jaar geduurd voordat ik mijn eerste contact had met hulpverlening en die moesten mij helaas ook doorverwijzen, omdat mijn problematiek te complex was. Maar uiteindelijk kwam ik bij mensen terecht wat wel goed voelde.

Het was niet voor het eerst dat ik met hulpverlening in aanraking kwam. Jaren hiervoor was ik al in behandeling geweest en had ook wel detox (aantal keer opname in klinieken in Groningen en Leeuwarden) doorlopen, want in de psychiatrie moet je eerst nuchter zijn willen ze je helpen, althans dat is mijn ervaring. Maar ik viel altijd terug in een zwart gat. Borderline hoorde ik langskomen en andere persoonlijkheidsstoornissen (waar ik me niet in kon vinden). Maar nooit werd er echt dieper gekeken. Vluchtige contacten waren het, waar ik elke keer mijn verhaal deed, maar waar verder helaas nooit wat mee werd gedaan.

Na lange gesprekken en het invullen van lange vragenlijsten bij mijn laatste behandelplek, kwam er de diagnose ‘Schizofrenie’ uit, met OCD en PTSS. Hier kreeg ik antipsychotica voor en EMDR behandeling.

En nu ben ik aan het herstellen? Aan het beter worden? Of misschien is het meer een leerweg om te leren om te gaan met problematiek, want ik ben er nog lang niet en eerlijk gezegd vraag ik me af of ik ooit een normaal leven zal leiden.

Dit is mijn dagboek. Ik heb geen idee wat ik hier neer ga zetten verder. Veel Flashbacks en flashforward waarschijnlijk maar ook dagelijkse dingen. Ik ben wel terughoudend, wat komt door de paranoïde waar ik mee worstel al een groot deel van mijn leven. Je moet het er maar mee doen.

Pizza eten zo
Meestal in het weekend.

De weg is lang en vol met kuilen. In het pikkedonker probeer ik mijn bestemming te vinden.

De oven staat inmiddels aan

Nog even uit het vorige topic...

quote:

Nieuw onderzoek, gepubliceerd in The Lancet Public Health, laat zien dat je geen 10.000 stappen per dag hoeft te zetten om gezondheidsvoordelen te ervaren. Uit de analyse blijkt dat veel van de positieve effecten (zoals verbeterde gezondheid en lagere risico’s op bepaalde ziekten) al bereikt worden bij ongeveer 5000 tot 7000 stappen per dag.


De bekende 10.000-stappenregel blijkt dus eerder een richtlijn voor gewichtsverlies. Dat betekent dat je met minder stappen per dag óók al veel goeds doet voor je lichaam. Sterker nog: vanaf 2000 stappen per dag zagen de onderzoekers al effect. Boven de 7000 stappen nemen de gezondheidsvoordelen amper meer toe. Dus, mocht jij out of your way gaan voor die 10.000 stappen per dag, dan is dit de tijd om los te laten.

Boven de 7.000 stappen zijn de extra gezondheidswinsten klein. 10.000 stappen kan nog steeds goed zijn, maar 7.000 blijkt volgens de onderzoekers een realistischer en net zo effectief doel voor de meeste mensen.

https://www.nsmbl.nl/geen-10-000-stappen-per-dag-onderzoek/

Hier ga ik dus serieus mee aan de slag.

Lopen tot de zon komt.
Tot 'ie straalt...

Bekijk deze YouTube-video

quote:

Op zaterdag 25 juli 2026 19:52 schreef greysbones het volgende:

[..]

Tijdloze muziek

Het einde.

We blijven positief denken. De wereld draait door, al spring je van een flat. Ik heb ooit een docu daarover gezien. Verbijsterend hoeveel mensen dat doen. En toen ik zelf die gevoelens kreeg kon ik niet meer normaal naar hoge gebouwen kijken. Bang, angst of was het afschuw? In gedachten kroop ik in de hoofden van de springers. Hoe radeloos moet je zijn. Was het de enige uitweg, was het een wanhoopsdaad of was er geen andere uitweg meer. Het moment dat je de beslissing neemt en daadwerkelijk omhoog klimt om vervolgens te springen. De sprong waarvan je niet meer terug kan keren. De klap. Het einde. De duisternis.
En dan...?

Is er überhaupt een einde? Het heelal moet ook een einde hebben, maar wat begint er aan het einde? Ik werd gek van die vraag. Is er leven na de dood en waar is die dan. Is het zo ver weg dat het onbereikbaar is om te kunnen vastleggen. Gaat de mensheid nog leven na de dood meemaken of gaan we over in een eindeloos zwart gat van stilte. Waar de stilte pijnlijker is dan het meest harde geluid dat er in deze wereld bestaat.

Welke wereld. De aarde? Leven we in het hele universum of is onze planeet unieker dan uniek. Is er meer? Zijn we alleen of toch niet. Waar is de deur waarmee we een kijkje kunnen nemen in het hiernamaals? Een leven buiten de verste grenzen? Ooit komen we erachter…of blijft het stil?

This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end


Bekijk deze YouTube-video

Tomorrowland kijken...

Bekijk deze YouTube-video

Barstende koppijn. Teveel stress, teveel prikkels.

Ik scoor hoog op het onderzoek naar autisme. Waarschijnlijk is dat de onderliggende ziekte. Later is de Schizofrenie ontstaan. Het onderzoek is nog niet klaar, maar de kans dat ik autisme heb is groot en eigenlijk wel duidelijk.

Vroeg op bed denk ik. Voel me helemaal gesloopt lichamelijk en geestelijk. Toch iets te overdreven van start gegaan met mijn stappendoel denk ik en dan vandaag dat eerste onderzoek gehad, dat is vermoeiend.

Morgen maar verder

quote:

Op maandag 27 juli 2026 21:51 schreef Droopie het volgende:

[..]
Wat voor soort onderzoek was het? Veel praten erbij?

Rustig aan

Veel praten idd. Dan ben je zo anderhalf uur verder.

Mijn aandacht gaat nu vooral naar autisme. Ik weet er eigenlijk maar weinig van. Wel de bekende dingen, maar eigenlijk niet wat het precies is. Ik zag wel een centraal topic hier op FOK, maar daar is nog amper leven te bekennen.

Geluiden zijn wel een ding. Wat ik erover lees is echt heel herkenbaar. Ik heb zelf altijd het idee gehad dat iedereen het zo ervaarde als dat ik dat deed, maar blijkbaar is dat dus niet zo. Bij mij wordt inderdaad het achtergrond geluid niet weggefilterd, zodat alles even hard binnenkomt. Als kind was ik vroeger heel snel afgeleid door alles wat er om me heen gebeurde. Ik pikte elk geluid op, hoorde werkelijk alles. Een discotheek was nog wel het beste voorbeeld, ik klapte daar volledig dicht door de orgie van geluid, maar ik dacht dat iedereen dat zo ervaarde. Tijdens een etentje ofzo leek ik in een studio te zitten met boxen die op volume 10 stonden. Communiceren was niet te doen.
Vooral in ruimtes met veel mensen werd ik stapelgek door het overweldigende geluid in combinatie met de angst voor mensen.
Een voorbij lopend korps is een marteling, overvliegende straaljagers komen binnen alsof ze in mijn hoofd vlogen. Maar ook helemaal kleine geluiden, zoals het simpele roeren in een koffiekopje kan me gek maken.


Hyperacusis, oftewel overgevoeligheid voor geluiden, komt veel voor bij mensen met autisme. Deze aandoening, waarbij geluiden die voor anderen normaal zijn als extreem luid of zelfs pijnlijk worden ervaren, kan een grote impact hebben op het dagelijks leven. Hoewel hyperacusis vaak voorkomt bij mensen met autisme, is er nog veel onbekend over de precieze oorzaken en prevalentie. Dit artikel bespreekt de belangrijkste bevindingen en implicaties van recent onderzoek naar hyperacusis bij autisme.

https://autsider.net/2024(...)gheid-voor-geluiden/

Niet alleen harde geluiden kunnen een probleem zijn, ook herhalende geluiden. Stel je een constante druppel voor van een lekkende kraan: voor sommige mensen met autisme kan dit bijna ondraaglijk zijn. Dit komt doordat hun hersenen minder goed in staat zijn om zich aan te passen aan herhalende geluiden. In wetenschappelijke termen wordt dit ‘verminderde habituatie’ genoemd.

Habituatie is het proces waarbij de hersenen na verloop van tijd minder sterk reageren op herhaalde prikkels. Bij mensen met autisme blijft de reactie echter vaak even intens, wat kan verklaren waarom herhalende geluiden zo storend blijven. Dit heeft niet alleen invloed op hoe ze geluiden ervaren, maar ook op hun vermogen om zich op andere dingen te concentreren.

https://autsider.net/2024(...)-mensen-met-autisme/

Eten koken. Bloemkool met aardappelen, sausje en geraspte kaas

Vandaag een goede dag. De ruis blijft, maar ik voel me hyper. Het kan alleen maar fout gaan. Alsof ik mijn energie niet kwijt kan.
Ik rij op zo'n weg waar je 80 mag, maar wil er 120 rijden. Maar die begrenzer dempt het.

Oh, ken je dat gevoel? La-la-la-la-la

Gevoel is kut. Alsof ik elke moment moet vluchten. Geen idee waarvoor overigens. Maar het jeukt onder mijn huid. Een soort angst die in mijn hoofd is gekropen.

En verder ga ik me vanaf nu nergens meer mee bemoeien. Al gaat dat moeilijk worden, want ik kan slecht tegen onrecht etc.
We gaan het zien. Ik heb het idd over Fok.
Slotje op mijn mond.