quote:
Liet ex-winnaar op Alpe d’Huez zijn buren afslachten? Hoe de Colombiaan Lucho Herrera vandaag het middelpunt van een viervoudige moordzaak is
In 1984 wint de Colombiaan Lucho Herrera op Alpe d’Huez. Hij is pas 23, klimt alsof de zwaartekracht niet bestaat en zorgt voor de eerste ritzege ooit voor zijn land. Een nieuwe Colombiaanse ster ziet het licht. Ruim vier decennia later is dat licht gedoofd. Vandaag is de oud-winnaar van Alpe d’Huez topverdachte in een gruwelijke moordzaak in Colombia.
Amper drie maanden geleden, woensdag 8 april 2026. In Europa heeft de wielerwereld de blik gericht op Roubaix. Vijf dagen later zal Van Aert er voor ‘de bekroning van een levenswerk’ zorgen. Maar aan de overkant van de Atlantische Oceaan, in het Zuid-Amerikaanse Colombia, heeft de doorsnee wielerjournalist andere besognes. Daar verschijnt deze woensdagochtend een opmerkelijk figuur voor de rechtbank in Bogota. Hij is net geen 65, verbergt zijn gezicht in de slagschaduw van de pet op zijn hoofd en wordt omgeven door advocaten. Aan de trappen van het gerechtsgebouw wachten de fotografen hem op. De man die zo meteen over de meest huiveringwekkende daden zal ondervraagd worden, is geen onbekende voor hen. Allesbehalve.
***
Te pas en te onpas beweren sportjournalisten bij een opmerkelijke prestatie dat er ‘geschiedenis wordt geschreven’. Maar als Lucho Herrera op 16 juli 1984 49 seconden voor de latere eindwinnaar Laurent Fignon als eerste bovenkomt op Alpe d’Huez, is het echt zo. Nog nooit heeft een Colombiaan een rit in de Tour gewonnen. Laat staan een Colombiaan die rijdt voor een team uit eigen land. Varta-Colombia, met rood-blauw-gele trui, is officieel niet eens een profteam. Luis ‘Lucho’ Herrera en zijn ploegmaats zijn amateurs. Maar dat maakt het verhaal voor de Europese journalisten die julidag in 1984 alleen maar unieker.
Ook in de Vlaamse kranten zal het de volgende dag tot in detail te lezen zijn. Hoe die verrassende winnaar op Alpe d’Huez op 4 mei 1961 in het Colombiaanse Fusagasuga geboren was en pas op zijn 15de zijn eerste fiets had gekregen. Een exemplaar met ocharme één versnelling. Zo arm waren de Herrera’s dat Lucho zijn school had moeten combineren met een baan als tuinman. Maar pendelend met die fiets tussen zijn tuinen in het heuvelachtige achterland van Fusagasuga was het de kleine wielergekke Lucho wel beginnen dagen dat hij best een aardige klimmer was. Luisterend naar de schreeuwerige commentatoren op zijn transistorradio was hij beginnen te dromen van de Vuelta a Colombia en de Clasico RCN, twee befaamde rittenkoersen in eigen land. Wie weet kon hij op termijn zelfs naar Europa, daar waar de koersen naar verluidt nog groter en lastiger waren?
Alles waar hij als kleine tuinman van gedroomd heeft, maakt Herrera, het pluimgewicht van 54 kilo, waar. In 1982 wint hij, pas 21 jaar oud, de Clasico RCN. Herrera overklast er alle sterke Europeanen, inclusief het Franse Peugeot-team. Het opent de ogen van de Tourorganisatie. Die Colombianen horen thuis in de Tour. En dat ze niet eens prof zijn? Dan maar een ‘Open Tour’. De Ronde van 1983 komt voor Herrera nog te vroeg. Maar een jaar later is hij er wel bij. En al het fraais dat hij in eigen land heeft laten zien, blijkt hij ook in Frankrijk te kunnen. Al in de eerste bergrit, naar Guzet-Neige in de Pyreneeën, eindigt hij als tweede achter de Schot Robert Millar. Zes dagen later moet hij in een klimtijdrit in de Alpen alleen de regerende Tourwinnaar Fignon laten voorgaan. Waarna een dag later zijn hoogdag richting Alpe d’Huez volgt.
De media hebben de verlegen Herrera – bij elke journalist krimpt hij in mekaar – dan al omgedoopt tot ‘de Tuinman van Fusagasuga’, maar dat mannetje rijdt op de flanken van Alpe d’Huez wel mooi weg van Fignon en co. Hinault, op dat moment een drievoudig Tourwinnaar, eindigt op net geen vier minuten. In Colombia is het dan elf uur in de ochtend en de eerste ritzege van een landgenoot in die grote Franse Tour doet het publieke leven helemaal stilvallen. Eindelijk een Colombiaan die de wereldpers haalt en géén drugshandelaar is. Bij zijn terugkeer wordt Herrera op het vliegveld van Bogota als een volksheld onthaald.
Na zijn loopbaan trekt Herrera zich terug op zijn finca in de rand van Fusagasuga. In een mum van tijd ontpopt hij zich dankzij zijn wielerfortuin tot een welgestelde grootgrondbezitter, met overal in de regio panden, land en boerderijen. Hoe groot zijn roem is, blijkt als hij ‘toevallig’ betrokken raakt bij het geweld in het politiek verdeelde Colombia. In maart 2000 wordt hij thuis gekidnapt door een stel guerilla-strijders. Maar als die zich goed en wel realiseren wie ze ontvoerd hebben en merken hoeveel commotie dit in het hele land veroorzaakt, laten ze hem in allerijl opnieuw vrij. Veel ongenaakbaarder dan Herrera kan je niet zijn. In 2007 krijgt hij zijn eigen standbeeld in Fusagasuga.
***
Herrera’s juridische ellende begint in het voorjaar van 2025. Jarenlang al probeert Colombia schoon schip te maken met het extreme geweld dat het van drugskartels vergeven land in de woelige jaren ’80, ’90 en 2000 teisterde. Daarbij was ook een slachtpartij 23 jaar eerder op het platteland nabij Fusagasuga opnieuw in het vizier gekomen. In deze provinciestad, veertig kilometer buiten Bogota, waren in de late namiddag van 23 oktober 2002 vier mannen gedwongen in een beige Toyota te stappen. Tot dan waren de broers Victor en José Rodriguez, Gonzale Guerrero en Diuviseldo Torres weinig opvallende veeboeren geweest. Die dag werden ze een voor een uit hun huis gehaald. Nadat ze in de pick-uptruck verdwenen waren, had niemand hen nog levend teruggezien.
Pas zes jaar later, in 2008, zouden niet ver van de plek waar ze verdwenen waren twee verminkte lichamen teruggevonden worden. Er was niet de minste twijfel dat de andere twee hetzelfde lot hadden ondergaan. Dat zou een van de daders in de lente van 2025 ook zonder veel omwegen bevestigen. Nadat ze een kort eindje met het viertal hadden rondgereden, verklaarde Hector Diaz Gaitan, hadden ze hen koudweg afgemaakt. Gaitan was in 2002 een van de leiders van de ACC geweest, officieel een paramilitaire organisatie die de boerenbelangen in de regio verdedigde. In realiteit een ordinaire maffiabende die boeren chanteerde, fortuinen verdiende in de cokehandel en er niet voor terugdeinsde dwarsliggers uit de weg te ruimen. Op eenvoudig verzoek kon je hen inschakelen voor een huurmoord.
Precies zo was het ook in 2002 gegaan, verkondigde Gaitan in 2025 onder ede bij een verbijsterde onderzoeksrechter. Jazeker, hij was een van de uitvoerders van de moordpartij in Fusagasuga, maar het brein van de hele operatie, dat was echt wel iemand anders geweest. Misschien moest de rechtbank eens uitzoeken wie anno 2002 de buurman van de vier slachtoffers was geweest. Of wisten ze niet meer wie ooit als eerste Colombiaan een rit in de Tour de France gewonnen had, op die illustere Alpe d’Huez? Dat was de opdrachtgever. Lucho Herrera had zijn buren laten afslachten.
Herrera de opdrachtgever van een viervoudige moord? In Colombia donderen de oudere wielerfans in 2025 van hun stoel. Ze kennen Herrera niet alleen van Alpe d’Huez. Een jaar later, in 1985, was hij teruggekeerd naar de Tour. Toen voor liefst twee ritzeges én de bollentrui. En helemaal onsterfelijk was hun landgenoot geworden toen hij in 1987 de Vuelta won. De eerste Colombiaan op het hoogste schavot van een grote ronde. Het had hem tot lang na het einde van zijn carrière, in 1992, eeuwige roem opgeleverd. Is die man een moordenaar?
Nu al ruim een jaar schreeuwt hij zijn onschuld uit. Het hele verhaal van Gaitan, dat hij zijn buren ervan verdacht guerillastrijders te zijn, dat hij bang was opnieuw ontvoerd te worden en dat hij hen daarom had laten ombrengen… “Allemaal gelogen”, roept Lucho Herrera en zegt dat de realiteit net omgekeerd is. Hijzelf is het slachtoffer van afpersingen en bedreigingen. Alleen: inmiddels duiken steeds meer bezwarende verklaringen op.
Van andere gewezen paramilitairen die stellen dat Herrera hen twee enveloppen had gegeven. Eén enveloppe bevatte foto’s van zijn vier buren. in de andere zat 40 miljoen peso’s, zo’n 16.000 euro. En dat niet zozeer angst als wel hebzucht de drijfveer zou geweest zijn. Herrera zou uit geweest zijn op de gronden van zijn buren. En nog hoogst ‘vervelend’: plots wordt zijn naam ook genoemd bij de moord op een plaatselijke burgemeester in het jaar 2000. Ook daarnaar is inmiddels een strafrechtelijk dossier geopend. Het doet heel Colombia vrezen dat het net zich sluit.
En Herrera zelf? Die spartelt al maanden in de rechtbank als een duivel in een wijwatervat. De man die ooit de hoogste Europese bergen bedwong, kijkt vandaag aan tegen de afgrond. Op zijn standbeeld in Fusagasuga is sinds kort een geweer geschilderd.
Lucho Herrera heeft een groot probleem.