[Etappe 9] Malemort - Ussel #4 VDP God

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

De laatste rit van de eerste week gaat van start in Malemort, een plaatsje waar de Tour nog nooit eerder is geweest. Malemort is een kleine gemeente met ongeveer 8000 inwoners, gelegen in het departement Corrèze. De gelijknamige rivier stroomt ook door dit stadje heen, een stadje waar betrekkelijk weinig over te vertellen valt. De Tour du Limousin kwam hier ooit voorbij, in 2022. Toen eindigde er een rit vol heuvels in dit stadje, aan het eind van de dag wist Diego Ulissi een sprintje van een groep van negen te winnen voor Greg van Avermaet en Alex Aranburu. Op de officiële site krijgt Ulissi vervolgens een veeg uit de pan, deze renner, vaak ritwinnaar in de Giro, heeft nooit iets laten zien in de Tour! Laat Diego het niet lezen. Wikpedia heeft verder niets te melden over Malemort, dus kom ik uit bij de brakke vertaling van france-voyage.com: Deze charmante gemeente, doorkruist door de Corrèze, beschikt over een zeer interessant historisch erfgoed dat getuigt van de eeuwenoude geschiedenis van de stad. In Malemort-sur-Corrèze bevinden zich talrijke gebouwen die geklasseerd of geregistreerd zijn als Historisch Monument. Levendig en aangenaam, is de gemeente ideaal gelegen om de andere grote toeristische bezienswaardigheden van Corrèze te ontdekken, zoals de parels van Brive-la-Gaillarde, of om de geschiedenis en tradities te waarderen van deze bijzonder charmante streek. Nou, wat zijn die historische monumenten dan? De aan de Historische Monumenten toegevoegde kerk Saint-Sanctin, ook wel Saint-Xantin genoemd, heeft een prachtige architectuur die typisch is voor de streek. Niet ver daarvandaan kun je de gebouwen van het voormalige priorij Saint-Xantin ontdekken, die eveneens als Historisch Monument zijn geklasseerd. De kerk en de priorij van Saint-Xantin worden ook door het roadbook genoemd, als je een wandeling maakt door de oude straatjes van het stadje moet je dus zeker even zwaaien naar deze bouwwerken. Ook opgenomen in de lijst van Historische Monumenten zijn de overblijfselen van het oude castrum van Montemart, die zeker de moeite waard zijn. Dit castrum is ooit rond het jaar 1000 gebouwd door de adellijke familie Malemort, waar het dorp dan weer haar naam aan te danken heeft. De als Historisch Monument geklasseerde torenrestanten van het kasteel van Breniges en het kasteel van Puymaret zullen de bezoekers van Malemort-sur-Corrèze niet onberoerd laten. Als dat niet genoeg reden is om Malemort te bezoeken weet ik het ook niet. Al doe je er wellicht beter aan om de stad die direct ten westen van Malemort ligt te bezoeken, we bevinden ons hier namelijk op een steenworp afstand van Brive-la-Gaillarde. Dat is een veel grotere stad, daar wonen bijna 50.000 mensen. Dat is ook daadwerkelijk een stad met Tourgeschiedenis, zo won Mark Cavendish daar in 2012 een massasprint, een kunstje dat Mario Cipollini in de Tour van 1998 ook voor elkaar kreeg. Tevens is deelnemer aan de Tour Clément Braz Afonso van Brive-la-Gaillarde, het wordt vandaag een heuglijke start voor hem! De renner van Groupama-FDJ gaat van start op een steenworp afstand van zijn geboortegrond, waarna hij tijdens de neutralisatie door zijn Brive-la-Gaillarde mag gaan fietsen.




We gaan van start ter hoogte van het lokale industrieterrein in Malemort. Aan de overkant van de weg ligt dan weer het lokale voetbalveld, weer een paar meter verderop ligt de Corrèze. Na de start rijden we tijdens de neutralisatie bijna meteen Brive-la-Gaillarde binnen, een toeristische stad. Toeristen bezoeken niet enkel de stad, maar ook de nabijgelegen vallei van de Dordogne, Rocamadour en Sarlat. De Dordogne kennen we inmiddels, daar gaan wij vandaag niet meer naartoe. Het historische centrum van de stad waar we tijdens de neutralisatie doorheen fietsen herbergt een eclectisch geheel van gebouwen van de twaalfde eeuw tot de renaissance. Je moet dan onder meer aan de kerk van Saint-Martin denken, terwijl je midden in het centrum ook een watertoren in de vorm van een vuurtoren kunt vinden. Voor de liefhebber is er ook nog het Musée Michelet, een museum over de Tweede Wereldoorlog, het verzet en de deportatie, gevestigd in het huis van politicus Edmond Michelet. Het is een beetje gek dat we van start gaan in het nietige Malemort terwijl Brive-la-Gaillarde direct ernaast ligt, maar goed, er zal wel weer ergens een politieke link zijn. Tijdens de neutralisatie rijden we ook langs het Stade Amédée-Domenech, een rugbystadion. Ook in dit stukje van Frankrijk doen we vooral aan rugby, Amédée Domenech was dan weer een van de lokale helden. International van Frankrijk en dat soort zaken, na zijn dood werd het lokale stadion naar hem vernoemd. Enfin, we rijden door Brive-la-Gaillarde heen en buiten de stad komen we op een brede slingerweg terecht die direct omhoog begint te lopen. Het is nu nog steeds geneutraliseerd, maar we gaan sowieso met een explosieve start te maken krijgen. Een weekend zonder rit voor de klassemenstrenners is gek, maar deze rit wordt dan op z'n minst nog leuk omdat iedereen in de vlucht wil zitten. Het is zo'n dag dat het wel eens 100 kilometer kan duren voor de vlucht vertrokken is, we gaan er maar eens goed voor zitten. Althans, dat dacht ik. Ik was al voorzichtig begonnen met de voorbeschouwing, maar toen kwam het nieuws door dat de rit wegens extreem weer aangepast wordt. Het is code rood in het departement Corrèze, daardoor heeft men besloten om de eerste 30 kilometer van de rit te schrappen. We zouden na de neutralisatie voorbij Brive-la-Gaillarde een stukje naar het zuiden rijden, om daar in het begin van de rit meerdere ongecategoriseerde hellingen tegen te komen. Vanuit het zuiden zouden we via die hellingen dan weer naar het oosten en uiteindelijk naar het noorden trekken. Die lus vervalt, de voornamelijk vals platte klimmetjes in de eerste 30 kilometer van de rit vervallen ook. In Brive-la-Gaillarde en omgeving kruipen we richting de 40 graden, de renners zullen blij zijn dat ze een klein uur minder op de fiets hoeven te zitten. We slaan onder meer een klimmetje van drie kilometer aan 4% over en eentje van bijna zes kilometer aan 4%, dat waren we stroken geweest waar we een leuke strijd hadden kunnen zien. Kan nu alsnog, voorbij de nieuwe start gaat er ook vrij snel al geklommen moeten worden.



Tijdens de neutralisatie rijden we blijkbaar wel nog door Brive-la-Gaillarde heen, maar daarna komen we buiten de stad op een aangepaste route terecht. We pakken geen heuvelachtige lus mee, nee, we rijden direct door de vallei naar Lanteuil, waar we anders na 38 kilometer koers waren gepasseerd. Aangezien we 30 kilometer schrappen fietsen we in de eerste acht officiële kilometers van de rit door de vallei naar Lanteuil, vermoed ik dan. Dat wil zeggen dat we nu ten oosten van Brive-la-Gaillarde van start zullen gaan, niet ten zuiden. Even door Brive-la-Gaillarde rijden tijdens de neutralisatie en dan weer terug naar Malemort, waar we buiten de bebouwde kom van start zullen gaan op de brede D921. In de eerste acht kilometer van deze rit zullen we nu over deze brede weg gaan rijden naar Laneuil, niet door de heuvels heen, maar dwars door de vallei. Al gaat deze weg alsnog niet helemaal vlak zijn, er is terrein voor holbewoner Pedersen om met zijn domme hoofd weer dwars door de muur te beuken. We rijden over een enorm brede en goed geasfalteerde weg door een buitengewoon groene omgeving, tenminste, als de boel niet spontaan in de hens is gevlogen. Onderweg passeren we een bedrijf met een wachttoren, geen idee wat ze daar uitvoeren, maar verder rijden we vooral door de bossen. De weg kent in de eerste acht kilometer drie kortere stroken in stijgende lijn, zo gaan we een keer een kilometer aan 4% omhoog en stuiten we even later op een strook van een kilometer aan 3%. Heel enerverend is dat niet, maar zoals gezegd, je gaat hier meteen een groene mafketel voorbij zien vliegen. Na een wat steiler stukje van een meter of 200 duiken we vervolgens na acht kilometer koers Lanteuil binnen, waar we een vluchtheuvel en enkele drempels vinden. In dit dorp komen we uit op de oorspronkelijke route, vanuit Lanteuil rijden we nu over de beoogde weg verder. De beoogde weg gaat nu nog vroeger dan al het geval zou zijn geweest naar de tussensprint leiden, de tussensprint die na 45 kilometer had moeten volgen. Dat gaat nu na een kilometer of 15 zijn, de sprintersploegen gaan dus zeker een poging wagen om de boel hier in het begin van de rit te controleren. Dat was moeilijk geworden tijdens de originele etappe, maar dankzij deze aangepaste etappe is het ineens wel een mogelijkheid geworden. Al gaat het nu voor ploegen als Alpecin en NSN alsnog heel lastig worden, want de tussensprint ligt heuvelop. Voorbij Lanteuil rijden we weer een groen decor in en hier begint de doorgaande weg voorzichtig omhoog te lopen. De komende 12 kilometer loopt de weg stelselmatig omhoog richting Les Quatre Routes, al blijven we gemiddeld op een procentje of twee steken. Buiten Laneuil wordt het zeker ook niet meteen steil, de eerste vier kilometer voorbij het dorpje rijden we vals plat omhoog. Door een donker bos rijden de renners omhoog, hopelijk zorgt dat voor enige verkoeling. De weg door het bos heen, waar het ongetwijfeld aanvallen zal regenen, maar waar de sprintersploegen gaan proberen te controleren, voert richting Beynat. Hier ligt na ongeveer 15 kilometer de tussensprint van de dag. Een lastige tussensprint, in de 2,5 kilometer voor we de tussensprint bereiken moet er namelijk aan 5% geklommen worden. Je zou zelfs kunnen stellen dat we aan drie kilometer aan bijna 5% komen, wat natuurlijk de naam Mads Pedersen schreeuwt. Bini kan dit ook nog wel aan, maar voor de meeste sprinters is dit geen leuke strook. Pedersen kan hier goede zaken doen. Niet alleen bij de tussensprint, hij gaat ook zeker een poging wagen om voorbij de tussensprint in de vlucht van de dag terecht te komen. Vacek en Simmons kun je ook meteen weer opschrijven, dit scenario schrijft zichzelf. De brede weg door het bos voert via enkele brede bochten omhoog naar Beynat, waar we vlak voor de tussensprint een rotonde tegenkomen. Daarna nog een paar flauwe bochten, waardoor je de streep pas heel laat ziet liggen.





Best een knus dorpje, dat Beynat. Merken de renners weinig van, ze rijden niet door het gezellige centrumpje heen. De tussensprint ligt op een brede weg om het centrum heen, wel een brede weg met wat bochten. Voorbij deze lastige tussensprint komen we nog een gekke bocht tegen, daarna verlaten we Beynat vrijwel meteen weer. Buiten het dorp van de tussensprint loopt de weg nog eens vijf kilometer verder omhoog, al komen we in dit stuk maar 150 meter hoger uit. Klimmen aan een procentje of drie dus, wat alsnog genoeg kan zijn om ons een vermakelijke strijd te geven. De tussensprint is achter de rug, dus nu kan het gevecht om in de vlucht van de dag terecht te komen echt beginnen. Met de inspanningen tot aan de tussensprint in de benen is dit het moment om het verschil te maken, als je op deze stroken vals plat nog even een tandje bij kan schakelen kun je hier zomaar het verschil maken. Dit is wel zo'n rit waar je verwacht dat er een grote en sterke kopgroep gaat ontstaan, al loop je met 30 kilometer minder misschien ook wel de kans dat enkele ploegen gaan overwegen om de controle te houden. Lijkt me alsnog niet waarschijnlijk, nee, hier moet het bal zijn. Door de bossen slingeren we verder omhoog over een brede en goede weg, we volgen nog immer de D921. Deze ellendige rotstrook eindigt in Les Quatre Routes, waar, zoals je wellicht voelt aankomen, vier wegen elkaar ontmoeten. Bij het chique hotel Roche De Vic voor de deur nemen de renners een bocht van 180 graden naar links, waarna we een van de drie andere wegen bereiken. Van de D921 stappen we over op de D940, een weg die ook wel Route de Tulle heet. En naar Tulle gaan we toe, tenzij de lokale autoriteiten besluiten nog meer aanpassingen te doen. De komende 15 kilometer rijden we over dezelfde weg naar Tulle, na een zeer explosief begin van de rit komen we hier eventjes wat meer tot rust. Alhoewel, het kan goed zijn dat de vlucht nog niet vertrokken is, dan gaan renners zich naar beneden smijten in de stroken die nu volgen. Voorbij Les Quatre Routes loopt de weg nog even een halve kilometer vals plat omhoog, daarna dalen we een tweetal kilometer af over een brede weg in de bossen. Een paar flauwe bochten onderweg, maar geen echt bochtenwerk. De snelheid zal evenwel hoog liggen, al komen we na die twee kilometer in dalende lijn ook weer een klimmende kilometer tegen. Even omhoog aan een procent of vier, een nieuwe kans om een snedige demarrage te plaatsen. De renners rijden verder door de bossen en hier komen ze weinig obstakels tegen, na het klimmetje is het vervolgens een kleine drie kilometer zo goed als vlak. Hierna gaan we wat langer afdalen, in het begin van deze afdaling rijden we na 29 kilometer koers door Sainte-Fortunade heen, waar de renners weinig geluk hebben. In dit dorp liggen meerdere vluchtheuvels en drempels, dat wordt toch even een punt van aandacht als je in volle afdaling door dit dorp zoeft. De weg is er wel recht, zoals de weg voorbij Sainte-Fortunade ook overwegend recht zal blijven. We dalen nog een kilometer of zes af, maar dan wel over een brede en goede weg, net iets meer dan vals plat omlaag. Als we bijna beneden zijn komen we kort achter elkaar wel een bochtige sessie tegen, maar deze bochten zijn dusdanig breed dat je hier waarschijnlijk zonder te remmen doorheen kunt. Beneden slaan we scherp rechtsaf, rijden we een viaduct over en slaan we meteen linksaf, om op een vlakke manier na 36 kilometer Tulle te betreden. In deze stad wist in 1996 het Oezbeekse fenomeen Djamolidin Abdoezjaparov een sprint te winnen in de Tour. In een andere koers, de Tour du Limousin, won TerminAitor Gonzalez hier dan weer een rit. In recentere tijden is de Tour of welke andere koers dan ook hier niet gepasseerd, het is voor het eerst dat ik iets over Tulle mag schrijven. Wel lekker, een keer wegen opzoeken die we niet ieder jaar zien. Tussen 2001 en 2008 was François Hollande burgemeester van Tulle, dat vind ik dan weer minpunten voor Tulle. Laurent Koscielny is uit Tulle afkomstig, jarenlang een goede verdediger bij Arsenal, dat zien we dan weer als pluspunt. De bijnaam van Tulle is blijkbaar de stad van de zeven heuvels, het is een soort mindere uitvoering van Rome. Ooit was Tulle het centrum van de productie van kant (tule is naar de stad is genoemd) en van wapens. Tegenwoordig worden in de stad accordeons en meubels geproduceerd. Zo dan! Ze beschikken in Tulle over een kathedraal en in het centrum vinden we meerdere huizen uit de middeleeuwen en de renaissance.



Op de rotsheuvel Puy-Saint-Clair tussen de valleien van de Corrèze en de Solane bouwde de Galliërs voor onze jaartelling een oppidum, een versterkte plaats. Hier stond tijdens de Gallo-Romeinse periode een tempel gewijd aan de godheid Tutela. Mogelijk al in de 4e eeuw maar meer waarschijnlijk in de 7e eeuw kwam er een klooster in Tulle. Hierrond ontstond een nederzetting. De geschiedenis ligt overal voor het oprapen, blijkt maar weer. In de Tweede Wereldoorlog vond er hier dan weer het Bloedbad van Tulle plaats, zoals er in deze omgeving überhaupt flink gevochten is tijdens die oorlog. We zijn in de eerste kilometers van de etappe al langs meerdere oorlogsmonumenten gepasseerd, vooral op de heuvels in de omgeving werd er een stevig robbertje gemat. In Tulle was er dan weer een aanval van een communistische verzetsgroep, waarna de Duitsers besloten om dan maar willekeurig wat burgers van Tulle op te hangen. Er werden 99 mensen opgehangen, en ook nog eens 150 mensen op het transport naar Dachau gezet. Klein oorlogsmisdaadje, zoals mensen vast ook zullen beweren dat dit weekend een oorlogsmisdaad is van ASO. Goed, Tulle ligt aan de Corrèze en die rivier gaan we de komende kilometers volgen. In de stad krijgen we af te rekenen met een technische passage, we komen meerdere vluchtheuvels, bochten, drempels en de hele reutemeteut tegen. Na een tijd komen we langs de Corrèze te rijden en die rivier volgen we de komende zeven kilometer heel braaf. Ter hoogte van een kicken kerkje steken we de rivier een keer over, weer wat extra bochtenwerk. We rijden betrekkelijk lang door Tulle, daardoor valt wel op dat het een best leuke stad is. Eenmaal buiten de stad komen we in het groen op een iets minder brede weg terecht, deze weg kronkelt de zeven kilometer een beetje op een glooiende manier langs de Corrèze. Volledig vlak wil ik het hier niet noemen, maar voor het volgende moment van spektakel moeten we waarschijnlijk toch nog even wachten. Na zeven kilometer over deze bochtige weg met wat korte knikjes omhoog en omlaag te hebben gereden volgt er uit het niets ineens een stevige terugdraaiende bocht. Met hoge snelheid komen we aanstomen, en dan moeten we vol in de ankers om eventjes 180 graden om te keren. Na die bocht loopt de weg direct omhoog, we gaan gelijk beginnen aan de Côte de Naves. Dit is een beklimming van de derde categorie, het gaat uit het niets ineens 2,3 kilometer aan 7,4% omhoog. Eindelijk een echte klim, als de vlucht nog niet vertrekken is moet het hier maar gaan gebeuren. We kunnen hier de organisatie zowaar complimenteren. Vanuit Tulle loopt er een brede weg omhoog naar Naves, een weg van vier kilometer aan vier procent. Die weg nemen we niet, we nemen een omweg om via een steilere weg alsnog naar Naves te klimmen. Zo doet je dat, hoppa. Na de listige terugdraaiende bocht naar links komen we op een smal weggetje terecht, hier gaat het even een paar meter aan 4% omhoog voor we een tijdje mogen klimmen aan 7%. Daarna volgt in een donker bos de steilste strook, het gaat een halve kilometer aan 10% omhoog. In de schaduw kruipen de renners omhoog over deze smalle, maar goed geasfalteerde weg. Vrij smal dus, wat het peloton dan wel weer de kans geeft om de route te blokkeren. Via een paar bochten gaat het nog een halve kilometer vrij steil omhoog, nu aan 8%, voor de klim in de laatste fase af begint te zwakken. We rijden via een paar bochten door het gehucht Le Maugein en voorbij dit gehucht klimmen we nog een tijdje aan 5 à 6%. Een leuke ontdekking van de organisatie, de top van deze lastige puist bereiken we na 47 kilometer. Op de top van de klim komen we uit op de brede, doorgaande weg. Hier slaan we rechtsaf, waarna we een kilometer of drie over een plateau mogen rijden. Tijdens deze tocht over het plateau loopt de weg twee keer kort op en af, direct na de top loopt de weg vrij snel nog even een paar meter verder omhoog, een fijne uitloper en we komen even nog een keer een knikje van een kilometer aan 3% tegen. Fijne stroken om nog even door te trekken, nu iedereen pijn in de benen heeft na de Côte de Naves. We rijden ook nog langs het dorpje Naves af, een dorpje waar weinig over te vertellen valt. Alleen dat er even verderop, net niet in beeld voor de renners, wat overblijfselen van een Gallo-Romeinse nederzetting te vinden zijn. In het gehucht Tintignac vinden we de overblijfselen van een oude tempel, op dit grondgebied heeft men ook honderden voorwerpen gevonden uit die tijd. Een oorlogstrompet, onder meer. Laten we hopen dat de oorlogstrompet vandaag in het peloton wordt geluid.





In Tintignac heeft men dus onder meer een carnyx gevonden, een koperen blaasinstrument dat tijdens de IJzertijd werd gebruikt door onder meer de Kelten en de Daciërs. En door de Gallische stam van de Lemovices, die hier dan weer rondliepen. Het instrument lijkt op een lange trompet, met een beker in de vorm van een dierenkop, vaak een wild zwijn. Het werd onder andere gebruikt bij oorlogsvoering, waarschijnlijk om de troepen op te hitsen voor de strijd en om de tegenstander te intimideren. Het terrein van deze rit is ook voor het eerst intimiderend geworden, we zijn op de Côte de Naves eigenlijk begonnen aan het belangrijkste moment van de rit. Voorbij het plateau van Naves komen we twee rotondes tegen, na de tweede rotonde volgt er een afdaling van drie kilometer richting Vimbelle. Dit is een redelijk lastige afdaling, aangezien we behoorlijk steil naar beneden gaan. Dalen aan een procent of zeven, maar wel over een brede weg. Door de bossen rijden we omlaag, terwijl we kunnen zien dat het wegdek niet overal even perfect is. Vooral als we bijna beneden zijn komen we kort achter elkaar een paar wat stevigere bochten tegen, al denk ik dat deze afdaling door de brede weg uiteindelijk prima te doen zal zijn. Beneden bereiken we Vimbelle en hier steken we na een bocht naar links een brug over. De brug voert over de rivier de Vimbelle, altijd leuk. Aan de andere kant van dit riviertje loopt de weg meteen weer omhoog, we gaan 3,5 kilometer aan 5% omhoog naar de top van een klimmetje waar opvallend genoeg geen bergpunten te verdienen zijn. De Fransen zijn altijd onnavolgbaar, om onduidelijke redenen is dit klimmetje niet door de keuring gekomen. Over een brede weg rijden we nog steeds door een bos heen, we komen hier een aantal brede bochten tegen. In de eerste twee kilometer is de klim best lastig, zo gaat het direct buiten Vimbelle even aan 8% omhoog, in de meters daarna komen we ook nog wat stroken aan 7% tegen. Best een lastig klimmetje, al zwakt het in de laatste kilometer wel af. Een typische klim, steile aanhef voorbij een riviertje en daarna afvlakkend richting de top. Die bereiken we in het dorpje Orliac-de-Bar, waar we het bos even verlaten om door een wat meer agrarische omgeving te rijden. Na 55 kilometer koers rijden we hier tussen de weides door, waarna er een wat langer stuk op een plateau gaat volgen.




Voorbij Orliac-de-Bar rijden we een kilometer of tien over een plateau richting Saint-Augustin. In deze tien kilometer komen we een meter of 150 hoger uit, het gaat voornamelijk vals plat omhoog. Er zitten soms enkele stroken tussen waar het iets steviger omhoog gaat, ook komen we een paar korte strookjes in dalende lijn tegen, maar het gaat toch vooral heel gestaag vals plat omhoog. We rijden verder over een plateau waar we vooral veel weilanden zien passeren, en enkele minuscule boerengehuchten. Vlak voor we na 64 kilometer Saint-Augustin bereiken rijden we over een wat smallere brug, hierna loopt de weg ook even een paar meter steil omhoog. Op die passage na is het verder heel breed, relatief recht ook nog eens. Een wat saaiere tocht, maar het zwaartepunt van de rit is nu wel echt aanstaande. In Saint-Augustin bereiken we voor het eerst de route van een Tourrit uit 2020, de laatste keer dat we door deze regio reden. Toen ontdekten we een leuk nieuw klimmetje, naar dat klimmetje werken we nu ook toe. We slaan in het centrum van Saint-Augustin rechtsaf, een paar meter later gaat het naar rechts in het gedateerd ogende centrum en vervolgens rijden we zes kilometer over een glooiende weg naar het volgende dorp, Chaumeil. De weg naar Chaumeil toe is behoorlijk bochtig, we rijden nu weer voornamelijk door de bossen en hier komen we zelfs enkele wat scherpere bochten tegen. De weg is in principe wel breed genoeg, heel veel gevaar zie ik verder ook niet. Na een wat vlakkere kilometer gaat het anderhalve kilometer naar beneden, hier moet er wel enigszins gestuurd worden. Na dit korte stuk in dalende lijn rijden we dan weer drie kilometer vals plat omhoog richting Chaumeil, ik denk dat we hier niet veel verder komen dan een gemiddelde van 2,5%. Met precies 70 kilometer in de benen komen we uit in Chaumeil, waar we gaan beginnen aan het hoogtepunt van de rit. We rijden Chaumeil binnen, een dorpje vol ouderwetse stenen huisjes, slaan dan in het centrumpje linksaf en meteen daarna volgt er een scherpe bocht naar rechts. We duiken een smalle weg in en hier vinden we de voet van een recente toevoeging aan de Tourgeschiedenis. In het grijze Chaumeil wonen amper 150 mensen, toch kwam de Tour hier ooit langs. In 1987 eindigde de elfde rit in dit gat. We vertrokken vanuit Poitiers, waarna in Chaumeil Martial Gayant wist te winnen, hij nam ook meteen de gele trui over. Dat wist hij uiteraard niet vol te houden in Parijs, anders was het wel een bekende naam geweest. Hoewel we hem eigenlijk wel zouden moeten kunnen kennen, want Martial Gayant is ook nog eens bijna 20 jaar ploegleider bij Groupama-FDJ geweest. Chaumeil is blijkbaar een plaats waar meerdere bekende accordeonisten vandaan komen, blijkbaar echt een instrument van de regio. In 1998 kwam Hilary Clinton hier op bezoek! Dat deed ze samen met Bernadette Chirac, de vrouw van. Bernadette zat toen in de departementale raad van de Corrèze, samen bezochten ze het Maison des Monédières, een plaats waar je alles kunt vinden over de lokale geschiedenis, ik zie op de foto's dat er ook het een en ander te vinden is over de passages die hier in de koers zijn geweest. De Tour du Limousin is hier bijvoorbeeld ook met enige regelmaat gepasseerd, in 2017 won Cyril Gautier in dit gat nog een rit. In Parijs-Corrèze was het een vaste aankomstplaats, dat leverde onder meer winnaars als Kenny Elissonde en Edvald Boasson Hagen op. En toch duurde het tot 2020 voor de Tourorganisatie de lokale klim van Chaumeil ontdekte.



In Chaumeil hebben ze echt een link met de koers. In de jaren '50 woonden hier nog net iets meer mensen, een stuk of 400. In die jaren werd er steevast een criterium gehouden na de Tour, Bol d’Or des Monédières. Het criterium duurde blijkbaar een heel weekend en had meerdere evenementen. Het werd georganiseerd door een lokale bewoner, blijkbaar een bekende accordeonspeler. Grote namen kwamen op dit criterium af, dan moet je echt denken aan jongens als Merckx, Anquetil en ga zo maar door. Poulidor reed hier al rond toen hij nog een amateur was, hij kon zich aardig staande houden tussen de profs en de rest is geschiedenis. Het criterium bestaat niet meer, maar de koers is gebleven in Chaumeil. Met enkele passages in de Tour du Limousin en Parijs-Corrèze dus, maar in 2020 kwam ook de Tour de France voorbij. Tijdens de 12e rit van de befaamde coronatour reden we van Chauvigny naar Sarran, een rit door de Corrèze, met aankomst in het Sarran van de familie Chirac. Net buiten Sarran ligt het Château de Bity, het voormalige optrekje van de familie Chirac. De voormalig president van Frankrijk en zijn vrouw woonden in Sarran en na zijn overlijden in 2019 kwam de Tour in 2020 als eerbetoon op bezoek. In Sarran zit ook een museum ter ere van Chirac, maar daar komt blijkbaar geen hond op af. Hoe dan ook, in de finale van die etappe reden we over twee bergjes heen die we nu ook gaan zien. Eerst reden we over de Côte de la Croix du Pey, waarna we in de absolute finale van de rit getuige waren van het debuut van Suc au May. Die volgorde draaien we nu om, waarbij een belangrijke kanttekening is dat beide beklimmingen zich nu verder van de finish bevinden. De kans dat we nu vol gaan koersen op Suc au May lijkt iets kleiner, in de Tour van 2020 werd daar de rit beslist. Het werd een vluchtersrit, de dag in de Corrèze. In 2020 waren we getuige van een gekke Tour, na alle lockdowns en noem het allemaal maar op kwamen enkele ploegen vliegend uit de startblokken. Vooral de mannen van Team Sunweb beschikten over een hilarisch vormpeil, het was de Tour dat Soren Kragh Andersen en Marc Hirschi plotseling de beste renners van het peloton waren. Kragh Andersen won die Tour doodleuk twee ritten, Marc Hirschi kwam een paar keer dichtbij de zege. Onderweg naar Sarran reden we ter ere van Raymond Poulidor door Saint-Léonard-de-Noblat, waarna we begonnen aan de heuvelzone. In die heuvelzone werd de vroege vlucht ingerekend, waarna er laat op de dag een nieuwe vlucht ontstond. In die vlucht zat zo ongeveer heel Sunweb. Er zaten nog meer sterke renners in, maar er viel die Tour niets te beginnen tegen die mannen. Tijdens alle lockdowns waren er geen dopingcontroles, spek naar de bek van Marc Hirschi. Op Suc au May reed hij weg uit de kopgroep, hij liet onder meer Marc Soler en Schachmann ter plaatse. Daarna kon hij soleren naar de finish in Sarran, een kilometer of 25 voorbij de klim. Een wonderbaarlijke Tour, dat niveau heeft hij daarna in een grote ronde nooit meer getoond. Vrij snel ook vertrokken bij Sumweb, omdat redenen, haha. Vandaag moeten we na Suc au May nog 80 kilometer afwerken, een nieuwe solo ligt minder voor de hand. Goed, dan de klim. In Chaumeil slaan we dus linksaf en daarna meteen rechtsaf, waarna we anderhalve kilometer gaan rijden over een weg die speciaal voor de Tour in 2020 van een nieuwe laag asfalt werd voorzien. Een weg die toen ook nog niet van streetview was voorzien, maar nu wel! We beginnen nog niet direct aan de klim, we rijden eerst anderhalve kilometer op een glooiende manier door de bossen, over een weg die wel weer aan de smalle kant is. Daarna begint plotsklaps de beklimming van Suc au May, met een stuk aan 15%. In totaal gaat het een kleine vier kilometer omhoog aan 7,7%, best pittig. Vooral als je bedenkt dat het gemiddelde behoorlijk zakt door een klein stuk in dalende lijn vlak voor de top en een laatste stuk omhoog dat niet zo steil is. Het zwaarste stuk zit vooral in het begin, eigenlijk gaat het zo'n beetje 2,5 kilometer aan 10% omhoog, zou je kunnen stellen. Dat is de reden dat we in 2020 uitkeken naar het debuut van deze klim, dit zijn de percentages waar we op zitten te wachten. Ergens midden in een bos in een uitgestorven deel van Frankrijk ligt een muur van jewelste, daar moet je gebruik van maken. Doet de organisatie nu weer, al zal de klim nu waarschijnlijk minder beslissend zijn. Over de smalle weg kronkelen we via talloze bochten loodrecht omhoog in het bos, dit gaat wel weer fraaie beelden opleveren. De top van dit leuke klimmetje, dat geheel terecht terugkeert in koers, bereiken we na 75 kilometer. Tweede categorie, punten! In de buurt van de top ligt ook nog de Table d'Orientation, een observatieplatform. Boven op Suc au May heb je een uitzicht over de hele omgeving, gekkenhuis.






We bevinden ons hier in het Monédières-massief. Ik heb ook meteen een tip voor de organisatie: op een steenworp afstand van Suc au May ligt de Puy de la Monédière, laat daar maar een rit aankomen en dan heb je een leuke finale. Sowieso liggen er in deze omgeving nog wel meer leuke klimmetjes verstopt, er zijn nog wel wat smalle wegen te vinden die met een nieuw laagje asfalt het Tourparcours zouden kunnen opvrolijken. Enfin, we zijn boven op Suc au May dus. Waarbij Suc het Occitaanse woord voor top is, naar het schijnt. Als in top van een berg, niet top als in goed, al is dit klimmetje natuurlijk ook gewoon goed. De plaatsing wellicht iets minder, maar misschien inspireert het juist om hier al de fuga de la fuga te laten ontstaan. Na de klim gaat het een kilometer naar beneden over de doorgaande weg, een weg die ook omlaag in het begin wat smaller is, dwars door het bos. Paar bochten, aan het eind van deze weg komen we zelfs een soort van haarspeldbochtje tegen. We rijden over een weg met de naam Le Bos, accurate naam. Na die haarspeldbocht slaan we linksaf en rijden we over een iets bredere weg verder naar beneden. Iets breder, nog steeds smaller dan je gewend bent in de Tour. Na de bocht naar links gaat het een kilometer of vier verder naar beneden, zonder dat het heel spannend wordt. Het blijft wel redelijk bochtig, terwijl we nog steeds door een donker bos rijden. Heel steil gaat het alleen nergens naar beneden, het is soms zelfs vlak en we komen ook een paar knikjes omhoog tegen. Sporadisch gaat het echt naar beneden, met een paar snelle bochten achter elkaar. Vooral het eerste stuk van deze afdaling is nog wel een beetje de moeite waard, maar ik geloof eigenlijk ook niet dat hier in 2020 gekke dingen zijn gebeurd. Moet te doen zijn. Aan het eind van deze weg sloegen we in 2020 linksaf, op weg naar Sarran, waar grappenmaker Hirschi zijn eerste profzege zou boeken. Nu slaan we rechtsaf, we dalen hierna nog een paar kilometer verder af richting Madranges. Alhoewel, eigenlijk kun je net zo goed stellen dat de afdaling nu al gedaan is. We rijden een tijdje vals plat omlaag over een zo goed als rechte weg, waarna we even verderop in de buurt van Madranges zelfs volledig vlakke wegen tegenkomen, en een kort knikje omhoog. Na 83 kilometer, acht kilometer voorbij de top van Suc au May, zijn we in Madranges. In dit kleine dorpje nemen we een bocht naar links, om vervolgens scherp rechtsaf te slaan. Na deze bocht bereiken we voor het eerst echt weer een brede weg, een weg die na een aantal vlakke kilometers nog even een kilometer naar beneden zal lopen. Tijdens dit laatste deel van de afdaling rijden we weer een bos in, in dit bos komen we een bocht of twee tegen. Mag geen naam hebben, eigenlijk. Helemaal aan het eind van de afdaling slaan we rechtsaf en daarna komen we op een heerlijk brede weg terecht die ons zo goed als rechtdoor naar Treignac gaat brengen. Direct na de bocht naar rechts loopt de weg anderhalve kilometer aan 4% omhoog, zo'n hupje dat je niet ziet aankomen, een hupje waar het tijdens deze rit van stikt. Na dit hupje is de brede weg in een nieuw bos drie kilometer zo goed als vlak, voor we kort anderhalve kilometer afdalen als we bijna in Treignac zijn.




Leuke omgeving hier, je komt er allerhande zaken tegen. De Pierre des Druides bijvoorbeeld, de steen van de druïden! Na 91 kilometer komen we in Treignac uit, het laatste stuk voor we dit dorp bereiken loopt het over een brede weg voorzichtig naar beneden. Dat brengt weinig gevaar met zich mee, maar eenmaal in Treignac loopt het nog wat verder naar beneden. We rijden dwars door dit fraaie dorpje heen en hier moeten we met hoge snelheid wel een keer over een drempel springen. Paar keer een flauw bochtje ook, maar alsnog zou deze passage mee moeten vallen. Treignac is een dorpje met een bezienswaardige stadskern. Hier staan huizen uit de 15e en 16e eeuw, en veel bouwwerken mogen we zelfs een monument noemen. Dan kun je bijvoorbeeld denken aan de lokale kerk, voorzien van een gedraaide toren. Er is een markthal uit de 15e eeuw en de brug over de rivier de Vézère stamt zelfs uit de 13 eeuw. We rijden langs al deze pracht af, waarna we buiten Treignac toe gaan werken naar de volgende klim van de dag. Een klim die we ook zagen in de Tour van 2020, daar werd toen blijkbaar de koers herschreven. De vroege vlucht werd heel vroeg ingerekend en op de klim die nu volgt was de koers te herdoen, er gingen nieuwe renners in de aanval en een van die renners wist het daarna vol te houden tot aan de finish. De klim die nu begint is de Côte de la Croix du Pey, een eindje buiten Treignac slaan we rechtsaf en dan beginnen we aan een lichte achtbaan. De weg loopt een halve kilometer omhoog, waarna we even verderop linksaf slaan. Hierna loopt de weg dan juist weer een tijdje naar beneden, waarna we te maken krijgen met wederom een halve kilometer in stijgende lijn en daarna een kort stukje in dalende lijn. Als we dit glooiende deel achter de rug hebben begint de volgende klim pas echt, in de vijf kilometer hierna loopt de weg continu omhoog. We beginnen op een brede weg aan de Côte de la Croix du Pey, een klim van 4,8 kilometer aan 6%. Ik neem aan dat deze klim een belangrijke rol gaat spelen, het is nog steeds ver van de finish, maar dit is wel de laatste langere klim die de renners tegen gaan komen. Een klimmetje door een donker bos, met in het midden een paar steile kilometers. Twee kilometer aan 8%, zo ongeveer. De rest stelt daardoor automatisch minder voor, maar dit is toch wel de plek waar de finale voor de vluchters moet gaan beginnen. Twee kilometer in het midden van de klim waar het moet gaan gebeuren, daarna bollen we vals plat uit richting de top. Al kun je juist op zo'n strook nog even goed doortrekken, maar oké. Ergens jammer dat de organisatie voor deze klim heeft gekozen, er zijn meerdere wegen omhoog naar deze Croix du Pey. Als de organisatie zin had gehad in nog wat meer smalle wegen hadden ze ook zomaar een weggetje omhoog kunnen vinden bestaande uit wat stevigere percentages. Toch nog een keer Thierry op de hoogte stellen van het bestaan als een site als climbfinder. Enfin, na wat stukjes op en af en wat bochtenwerk in de laatste meters van de klim bereiken we na 99 kilometer de top van deze beklimming van derde categorie. Aan de linkerkant van de weg staat een klein bordje verstopt op een verhoginkje. Verder zou je amper herkennen dat dit de top van een klim is. Komt ook omdat we niet direct naar beneden gaan, voorbij de top rijden we een kilometer heel voorzichtig vals plat omlaag, waarna we uitkomen in het dorpje Lestards. Hier komen we enkele bochtjes tegen, al zou ik de passage nu ook weer niet direct technisch willen noemen. Buiten Lestards slaan we even verderop linksaf een nieuwe weg in, deze weg loopt nog eens drie kilometer vals plat omhoog. Dan moet je echt denken aan drie kilometer aan een procent of twee, het is eerder een plateau dan een fatsoenlijke uitloper. We bevinden ons binnen de grenzen van het regionale natuurpark Millevaches en Limousin, dat zegt dan weer een ander bord langs de kant van de weg.





Op de Croix du Pey moet het toch echt gaan gebeuren, in de resterende 56 kilometer na de top van deze klim komen we geen langere beklimming tegen hoge percentages tegen. Direct na deze klim begint dat al, klein stukje omlaag, drie kilometer vals plat omhoog en vervolgens een afdaling van drie kilometer richting Gourdon-Murat. In die drie kilometer dalen we aan 5% over een brede en keurige weg, wederom dwars door een bos heen. De weg hier is vrij bochtig, vooral als we bijna in Gourdon-Murat zijn komen we kort achter elkaar de nodige bochten tegen. Heel lastig ziet het er niet uit, maar ik wil het toch even meegegeven hebben. Eenmaal in Gourdon-Murat rijden we dwars door het centrumpje van dit geriatrisch ogende dorpje heen, om vervolgens te beginnen aan een nieuwe strook vals plat omhoog. Al is dat wel heel minimaal vals plat, we komen in drie kilometer amper 30 meter hoger uit. We scheuren verder door de bossen, over een brede en vooral bochtige weg. Een mooie route om weg te rijden bij je vluchtgenoten, je bent hier zo uit beeld. Wat meer buiten de bossen gaat het vervolgens drie kilometer vals plat omlaag, aan volledig vlakke wegen doen we niet echt. Een echte afdaling kun je dit ook niet noemen, maar het zal in deze strook wel vooruit gaan. Paar bochtjes erbij, maar renners in het decor hoeven we niet te verwachten. In navolging van de drie kilometer vals plat omlaag komen we zowaar een keer een volledig vlakke kilometer tegen, waarna we na 113 kilometer uitkomen in het dorpje Bugeat. De naam is afgeleid van het Keltische woord Buga, dat heide betekent. De plaatsnaam Bugacum werd later vervormd tot Bugeat. Klopt op zich wel, de bossen hebben we op deze plek in ieder geval even verruild voor een gebied dat wel door kan gaan voor heide. We rijden in Bugeat onder een spoorbrug door, smalle passage, even later slaan we in het centrumpje rechtsaf om vervolgens op een weg terecht de komen die we een kilometer of 18 mogen gaan volgen. In het verder nogal nietige Bugeat vinden we nog wel iets opmerkelijks, er is hier een heus nationaal trainingscentrum. Na de overwinning van Alain Mimoun op de marathon tijdens de Olympische Spelen van 1956 in Melbourne, zette hij zich in voor de oprichting van een trainingscentrum in Bugeat, waar hij en zijn vrouw een tweede huis bezaten en waar hij zich had voorbereid op die Olympische Spelen. Vanaf 1967 namen beleidsmakers op gemeentelijk, departementaal, regionaal en nationaal niveau beslissingen die leidden tot de bouw van een sporthal en de bouw van een accommodatie voor de atleten. Zo ontstond het nationale trainingscentrum van Bugeat, nu bekend als Espace Mille Sources. Onder meer rugbyers, atleten, boxers en tafeltennissers schijnen zich hier voor te bereiden op grote toernooien. Nou, één ding, je kunt je hier in ieder geval rustig voorbereiden. Weer zo'n heerlijk grijs dorpje, en dan heb je het meteen over het uiterlijk van de gebouwen én van de inwoners.



Nog 42 kilometer te gaan, als we in Bugeat in het centrum rechtsaf slaan. We komen op een weg terecht die we dus een tijd gaan volgen, een glooiende weg die weinig regelmaat gaat kennen. Zo gaan we direct na de bocht naar rechts in Bugeat een kilometer omhoog aan 4%, zo'n finale gaat het worden. Paar flinke vluchtheuvels bij het verlaten van Bugeat, waarna de weg voorbij het klimmetje anderhalve kilometer zo goed als vlak zal zijn. Hierna gaat het dan weer een halve kilometer aan 5% omhoog, en zo blijven we bezig. Na dit knikje loopt de weg dan weer een kilometer vals plat omlaag richting Pérols-sur-Vézère, waar we dan weer beginnen aan een kilometer waarin het aan 2% omhoog zal lopen. Ondertussen rijden we weer eens over een brede weg door een bos, op deze bloedhete dag ligt er soms toch nog wat verkoeling op de renners te wachten. De stukjes omhoog en omlaag hebben voorlopig ogenschijnlijk weinig om het lijf, de weg loopt ook vooral rechtdoor en dat is dan weer nadelig voor de aanvaller. Hier ben je wat langer in beeld, het lijkt voorlopig weer het ideale terrein voor Lidl-Trek om de boel te controleren, zoals ze onderweg naar Foix deden. Voorbij Pérols-sur-Vézère beginnen we aan een strook van vier kilometer aan 3,5%, een gemiddelde dat nog iets wordt gedrukt door twee korte stukjes in dalende lijn. Een paar stroken omhoog zo rond de 4%, ik meen zo nu en dan zelfs een strook te zien waar het nog iets steiler omhoog zal gaan dan dat. Wellicht toch nog een kans om weg te rijden, al blijft deze brede bosweg frapperend recht. Het blijft ook frapperend glooiend, van vlakke meters is weinig sprake. Na dat stuk van vier kilometer waarin het vooral omhoog ging is het even een kilometer wel wat vlakker, maar dan dalen we kort een kilometer af om vervolgens weer een kilometer aan 4% te klimmen. Een soort Zevenheuvelenweg, waarbij je mag verwachten dat het heuvels zijn waar het peloton niet bijster veel van merkt. Het gaat nu weer een halve kilometer omlaag, een halve kilometer omhoog, een halve kilometer omlaag en dan volgt er een strook van drie kilometer waarin we 75 meter hoger uitkomen. Reken maar uit. Weer eens een heerlijk stukje vals plat, over die waanzinnig brede en rechte weg door het bos. Maar, na weer een paar kilometer aan iets van 2,5% geklommen te hebben slaan we ineens rechtsaf een andere, veel smallere weg in. Nu gaan we echt klimmen, het laatste officiële klimmetje van de dag komt eraan. We gaan 900 meter aan 7,3% omhoog naar Mont Bessou, Thierry heeft z'n best gedaan om richting het eind van de rit nog een uitsmijtertje toe te voegen. Na de bocht naar rechts de smalle weg in rijden we eerst een dikke kilometer vals plat naar beneden. Paar bochtjes in het donkere bos, maar geen gekkigheid. De weg begint plotseling omhoog te lopen en bijna meteen wordt het steil. Na een paar meter aan 5% komen we een strook van 400 meter aan 9% tegen, dit is de strook waar je kunt proberen om de rit naar je toe te trekken. Een piek tot 11%, kansen genoeg om een snedige demarrage te plaatsen. De smalle weg slingert door het bos, waarna we vlak voor de top een bochtje naar rechts meepakken. Daarna vlakt het wat af naar 5%, het gaat hier vooral om de strook in het midden. Na 131 kilometer komen we boven op Mont Bessou, dit klimmetje van vierde categorie bevindt zich op 24,5 kilometer van het eind.







Op de top van de klim vinden we een zendmast. Er waren er ooit twee, maar die andere is een paar jaar geleden omver gewaaid. De Mont Bessou ligt in de Haute-Corrèze, vlak bij Meymac, en is met zijn 976 meter het hoogste punt van de Limousin. Een kleine samenvatting voor liefhebbers van de natuur en buitenactiviteiten: adembenemende uitzichten op het Plateau de Millevaches en de omliggende bergen, informatieve paden, wandelroutes, mountainbike-uitrusting, boomtoppenavonturenpaden in Bessou, er is voor elk wat wils, voor jong en oud, sportief of ontspannend. Aldus de lokale toeristische site. Op de top staat ook een uitkijktoren, deze uitkijktoren is precies 26 meter hoog. Dat heeft men bewust gedaan, op de top van de uitkijktoren komen we op meer dan 1000 meter boven zeeniveau uit en dat is natuurlijk fantastisch. De waarheid is dat je inderdaad een prachtig uitzicht krijgt aangeboden als je de uitkijktoren beklimt, ik raad Tadej Pogacar van harte aan om dit te doen. Beklim lekker die toren en blijf je een kwartier verlekkeren aan al het moois in de omgeving, wellicht dat de Tour dan nog een beetje spannend wordt. We bevinden ons in het bos van Mirambel, op de verhoogde zuidoostelijke rand van het Plateau de Millevaches, en dat kun je allemaal zien, Tadej. Niet als je op de fiets zit, nee, dan valt het uitzicht juist tegen. Omhoog rijden we over de smalle weg door een bos heen, eenmaal op de top is het uitzicht nog steeds niet heel bijzonder. We rijden op de top een rondje om de zendmast en de uitkijktoren heen, pas voorbij de top krijgen we iets van het prachtige uitzicht mee. Al hebben de renners geen tijd om op het uitzicht te leggen, ze moeten immers meteen gaan dalen. De weg omhoog was al verrassend smal, de weg omlaag gaat dat ook zijn. Voor Tourbegrippen een smal baantje, bochtig ook nog eens. Direct na de top een bocht naar rechts en dan een blinde doordraaiende bocht naar links. Een paar meter later een scherpe bocht naar links en na die bocht gaan we even een paar meter rechtdoor op een vlakke manier. Vervolgens dalen we een kilometer af en in deze kilometer rijden we weer eens door een bos over een slingerweg. We komen kort achter elkaar een aantal snelle bochtjes tegen, voorbij Mont Bessou is het daadwerkelijk een tijdje technisch. Levensgevaarlijk wil ik het niet noemen, maar onze vriend Thierry neemt met deze detour richting de uitkijktoren van Mont Bessou wel een bepaald risico. De Tour is de koers van de grote wegen, maar als het nodig is kunnen we blijkbaar zo nu en dan toch een geitenpad opzoeken. Aan het eind van dit stuk in dalende lijn komen we na een haakse bocht naar rechts namelijk weer op de doorgaande weg terecht. We hadden die hele Mont Bessou makkelijk over kunnen slaan en continu op die doorgaande weg kunnen blijven, in plaats daarvan heeft men gekozen voor een ommetje met daarin een soort muurtje en vervolgens een technisch afdalinkje. Goed gedaan, zou ik zeggen. De finale van deze rit kon ook nog wel een boost gebruiken, hopelijk volstaat dit klimmetje. Ik ben bang van niet, zeker niet voor strijd tussen de klassementsrenners. Voor de strijd tussen de vluchters kan het wellicht wel volstaan, we houden hoop op een keer een leuke ontknoping. De Mont Bessou heeft overigens ook nog een andere kant, die kant had een wat langere klim opgeleverd, maar goed, ik weet niet of het ooit gaat lukken om de beweegredenen van Gouvenou te doorgronden. Na de bocht naar rechts komen we dus weer op de doorgaande weg terecht, deze brede weg gaat ons richting Meymac brengen. De weg naar Meymac toe is een kilometer of zes lang, na een wat vlakkere kilometer beginnen we in het bos aan een afdaling van drie kilometer aan 5%. Dit is dan weer totaal niet technisch, de brede weg kent geen enkele scherpe bocht. Als we bijna in Meymac zijn slaan we rechtsaf, dat is dan wel weer een echte bocht. Hierna loopt de weg nog eens twee kilometer vals plat verder omlaag terwijl we via een aantal bochten en rotondes dwars door de stad rijden. De weg blijft omlaag gaan als we het centrum van Meymac bereiken, ook weer een dorpje vol middeleeuwse bouwwerken. De renners fietsen langs een aantal kasten van huizen, ieder tweede huis hier probeert de allure van een kasteel op te wekken door een torentje aan het geheel toe te voegen. I dalende lijn komen we dus een paar bochten en een rotonde tegen, maar je moet ook even opletten voor een drempeltje. Er is ook een benedictijner abdijtje te vinden in Meymac, sterker nog, rond die abdij is het dorp ooit ontstaan. Tegenwoordig geen abdij meer, nee, een kunstcentrum. De renners rijden langs deze voormalige abdij af en op 18 kilometer van de aankomst slaan ze buiten het centrum bij de volgende rotonde rechtsaf, ze verlaten Meymac en ze maken zich op voor een nieuw klimmetje.