TDF Tour de France 2026
Op naar Parijs. Wie gaat er winnen? Wie gaat er gepakt worden met doping? Genoeg te bespreken dus. :)
Etappe 1: Barcelona - Barcelona, 19,6 km (TTT)
Benvinguts! Welkom in Catalonië, waar de 113e editie van de Tour de France gaat beginnen. Nadat we vorig jaar in Frankrijk van start gingen zijn we weer eens in het buitenland, koersdirecteur Christian Prudhomme is weer over een zak met geld gestruikeld. We staan aan het begin van een editie waar we allemaal totaal geen zin in hebben, want we weten nu allemaal al wie er met sprekend gemak gaat winnen. Een uitgebreide vooruitblik op het volledige parcours kunt u hier vinden, mocht u wel nog enige voorpret willen beleven. Na de eerste rit van deze Tour weten we waarschijnlijk voor een deel al hoe laat het is. We bevinden ons in Barcelona, de grootste stad van de autonome regio Catalonië, een regio die graag onafhankelijk zou willen zijn. In Catalonië blijven we net geen drie dagen, in Barcelona werken we op de eerste dag een ploegentijdrit af waarna we de volgende dag zullen terugkeren. De Tour de France begint met een ploegentijdrit, en dat is best uniek. Behoorlijk uniek zelfs, de Tour begint nooit met een ploegentijdrit. En dat in een tijdperk waarin de ploegentijdrit uit de gratie is gevallen, de laatste ploegentijdrit in de Tour dateert alweer van 2019. Al moet ik daarbij meteen de kanttekening plaatsen dat we tegenwoordig in de Tour een nieuw concept hanteren, waardoor dit een ploegentijdrit maar uiteindelijk toch ook vooral een individuele tijdrit is. Voorheen was het zo dat je verplicht met een x-aantal renners over de streep moest komen, dan telde in een ploegentijdrit bijvoorbeeld de tijd van de vierde renner. Dat is tijdens deze tijdrit niet zo, nee, het is een ploegentijdrit met individuele tijden. Dit heeft men bedacht om deze toch vrij saaie discipline iets meer cachet te geven. Om dit extra in de verf te zetten zie je in de ploegentijdritten die ASO volgens deze nieuwe regels organiseert vaak een klimmetje op het eind, zodat de kopman van de ploeg na het werk van zijn knechten onderweg nog even in z'n eentje de laatste heuvel op kan knallen. Zo ook nu, we bevinden ons in Barcelona, in het immer gezellige Catalonië, en hier rijden we eerst een stukje langs de kust, om vervolgens in de binnenstad een aantal hoogtepunten te verkennen. Uiteraard rijden de renners langs de Sagrada Familia, om maar even een willekeurig gebouw te noemen. Na dit stukje sightseeing maken we ons op voor het slot van deze individuele ploegentijdrit, waar er uiteraard geklommen moet worden naar de onvermijdelijke Montjuïc. Mensen die vaker naar de koers kijken kennen deze berg in Barcelona maar al te goed, ieder jaar zien we hier de laatste rit van de Ronde van Catalonië eindigen. Een paar jaar geleden ging hier dan ook nog eens de Vuelta van start, ik hoef jullie amper uit te leggen hoe het hier in elkaar zit. Ik moet zeggen dat ik het nieuwe concept van de ploegentijdrit nog steeds een beetje maf vind, maar het kan wel een vermakelijke opening van deze Tour opleveren. Er zullen meteen verschillen ontstaan tussen de klassementsrenners, ten eerste tijdens de vlakke aanloop, maar ook op de finish richting Montjuïc en de laatste hellende strook richting het olympisch stadion van Barcelona zullen we meteen weten wie er op punt staat en wie niet. Het zal in ieder geval meteen koers opleveren, het is alvast beter dan beginnen met een volledig vlakke rit en dit concept lijkt ook iets leuker dan een simpele proloog. Benieuwd of er nog protest gaat zijn, er zijn wat nationalistische groeperingen die hebben laten weten dat ze de Tourstart willen aangrijpen om een punt te maken. We hebben in de afgelopen Vuelta kunnen zien dat het niet zo ingewikkeld is om de koers te saboteren, al is de Tour nog wel even een ander kaliber dan de Vuelta. Een paar jaar geleden verliep de start in het Baskenland vrij gemoedelijk, daar gaan we nu in Catalonië dan toch ook maar vanuit. Het is een start die op het lijf is geschreven van Tadej Pogacar, al kun je de vraag stellen wat níet op zijn lijf is geschreven. Organiseer je een Tour met 21 vlakke ritten, dan vindt hij alsnog een manier om te winnen. Dat is wel een domper op de feestvreugde, maar tegen beter weten in gaan we er toch weer met frisse moed tegenaan. Het is nog geen tijd voor allez, het is ook nog geen tijd voor vamos. Het is tijd voor som-hi! Een Catalaanse start, met de onvermijdelijke Montjuïc, ik zit te popelen.
De Tour gaat dus van start in Barcelona, de op een na grootste stad van Spanje. Alleen Madrid telt meer inwoners. Barcelona is de hoofdstad van de autonome regio (Comunitat Autònoma) Catalonië en van de provincie Barcelona. De stad heeft 1.636.193 inwoners, in de hele metropool wonen er bijna zeven miljoen. Barcelona ligt aan de Middellandse Zee, aan de Costa del Maresme, met in het noorden de Costa Brava en in het zuiden de Costa del Garraf, en heeft een belangrijke haven. In 1450 werd de Universiteit van Barcelona opgericht en in 1990 de Universiteit Pompeu Fabra, twee toonaangevende universiteiten binnen Spanje. Barcelona organiseerde diverse evenementen zoals de Wereldtentoonstellingen van 1888 en 1929, de Olympische Zomerspelen van 1992 en het Fòrum (Universeel Cultureel Evenement) in 2004. Een groot deel van de stad, het district Eixample, is in de 19e eeuw planmatig opgebouwd met een rastervormig stratenpatroon. Tijdens de tijdrit gaan we een deel van dit stratenpatroon verkennen. Een groot deel van de stad is opgedeeld in blokken en de renners gaan dwars door al die blokken rijden, wat de nodige scherpe doch brede bochten gaat opleveren. Ik ben dit vrolijk aan het kopiëren uit mijn voorbeschouwing op de Vuelta van 2023, die ronde ging dat jaar eveneens van start in Barcelona. Dat was toen de tweede keer, in de Tour maken we voor het eerst een Grand Départ mee in Barcelona, maar we zijn in het verleden wel al eerder in de stad geweest. In 2009 eindigde hier bijvoorbeeld een rit die werd gewonnen door Thor Hushovd, waarna we een dag later vanuit Barcelona naar Andorra zouden rijden, waar godbetert Brice Feillu zou winnen. De vijfde keer dat de Tour in Barcelona is, de eerste keer voor het grote vertrek. Op de passage in 2009 na dateren alle eerdere aankomsten in Barcelona wel uit een ver verleden, zo won Jacques Anquetil hier een tijdrit op de onvermijdelijke Montjuïc in 1957, terwijl José Perez Frances hier dan weer won in 1965. Een onbekendere naam, toch iemand die zowel in de Tour als de Vuelta het podium heeft gehaald. In de Vuelta vond er ook in 1962 een Gran Salida plaats in Barcelona. Toen werd de eerste rit gewonnen door Antonio Barrutia, waarna de volgende rit, die ook nog van start ging in Barcelona, gewonnen werd door Rudi Altig. Die kwam aan de leiding in een Vuelta die hij uiteindelijk ook zou winnen. In totaal is de Vuelta meer dan 50 keer in Barcelona geweest, maar dat de ronde daar daadwerkelijk vertrekt is haast een unicum. De Vuelta en Barcelona is verder vooral een zaak van het verleden, het was in 2023 pas de eerste keer deze eeuw dat er überhaupt een rit van start gaat in de stad. Dat vind ik een bijzonder gegeven, toch wel. Na Madrid de grootste stad, maar niet de belangrijkste stad voor de Vuelta klaarblijkelijk. Zelfs de Tour komt vaker voorbij, met die passage in 2009 en nu het Grand Départ. De Vuelta kwam ook 54 keer aan in Barcelona, maar voor 2023 dateerde de laatste aankomst alweer van 2012. Die rit kwam aan op dezelfde plek als de rit van morgen, dus daarover later meer. In de jaren '50, '60 en '70 van de vorige eeuw was Barcelona een vaste plaats in de Vuelta, bijna jaarlijks kwam de ronde toen voorbij. In de jaren '80 werd het minder, in de jaren '90 volgde een stuiptrekking en sindsdien is Barcelona langzaam uit de Vuelta verdwenen. Het is niet zo dat ze hier niets met wielrennen hebben, want de Volta komt hier wel jaarlijks langs. De Ronde van Catalonië eindigt ieder jaar in Barcelona, met een circuit rond de befaamde berg Montjuïc. Daar gaan we morgen naartoe, al gaan we die berg nu ook al voorzichtig verkennen. In mijn voorbeschouwing op de Vuelta van 2023 noteerde ik dat in het geruchtencircuit wordt gefluisterd dat de Tour wel eens terug zou kunnen keren naar Barcelona, de stad zou na de Gran Salida binnen een aantal jaar ook graag een Grand Départ willen organiseren. Wordt vervolgd, schreef ik toen. Nou, het vervolg is daar. Het was niet zomaar een gerucht, het is realiteit geworden. Voor zo'n grote stad komen er overigens betrekkelijk weinig bekende wielrenners vandaan. Joaquim Rodriguez is geboren in Barcelona, al groeide hij op in een dorpje ten noorden van de stad. Ook Roger Adria is geboren in Barcelona, helaas voor hem is hij niet aanwezig in deze Tour. Een dik contract binnengehengeld bij Movistar, niets gepresteerd, aan de kant geschoven. Na Rodriguez en Adria kom ik al uit bij Alberto Losada, het houdt niet over. Al is er uiteraard ook nog Juan Ayuso, maar die telt eigenlijk ook niet echt. Juan werd geboren in Barcelona, maar hij kwam al snel in de regio Valencia terecht en hij is eerder een Valenciaan dan een Catalaan. Weinig renners om fier op te zijn, maar genoeg andere wapenfeiten. Met Alex Sans Vega is er wel een ploegleider uit Barcelona aanwezig in de koers, al moeten we hem tegenwoordig Head of Racing van Pinarello-Q36.5 noemen. Goed, we gaan hier nog veelvuldig mee om de oren geslagen worden, maar in Barcelona hebben ze in 1992 de Olympische Spelen mogen ontvangen, bij die gelegenheid werd de betreurde Fabio Casartelli olympisch kampioen. Lang kon hij niet genieten van zijn titel, een paar jaar later kwam hij tijdens de Tour om het leven in de afdaling van de Portet d'Aspet. Barcelona heeft tevens twee keer een wereldkampioenschap wielrennen georganiseerd, de stad heeft echt wel iets met de koers. Claude Criquielion wist in 1984 wereldkampioen te worden in deze stad, een eer die in 1973 was weggelegd voor Felice Gimondi. Klinkende namen in Barcelona, een stad die mogelijk ooit door Hercules gesticht zou zijn. Of anders door Hamilcar Barkas, die de stad dan weer naar zichzelf vernoemd zou hebben. Barkas, Barcelona, bijna. En anders was het Hannibal, legendes genoeg. Fantasie genoeg ook in Barcelona, dat zie je vooral terug bij een van de lokale voetbalclubs. Nee, niet Espanyol, ik bedoel natuurlijk FC Barcelona. Més que un kutclub. Barcelona is voorts vooral een handelsstad, beschikkend over flink wat industrie. Barcelona was een van de eerste geïndustrialiseerde steden van Europa. Aan het einde van de 18e eeuw bestond de toen kleinschalige industrie vooral uit textielfabrieken. In de loop van de 19e eeuw groeide de textielproductie. De textielmarkt neemt een belangrijk deel van de economie in. Barcelona staat blijkbaar ook bekend als modestad, terwijl het dankzij de Olympische Spelen van 1992 ook vooral een toevluchtsoord voor toeristen is geworden. Het aantal overnachtingen steeg van 1,7 miljoen overnachtingen in 1990 naar meer dan acht miljoen in 2016. In 2025 zitten we blijkbaar al aan 16 miljoen, niet te doen. De drukstbezochte stad van het land, ga maar na. De binnenstad is veranderd in een toeristenzone, gedomineerd door grote ketens. Op zich natuurlijk een klassiek verhaal. Barcelona beschikt over de grootste haven van het Middellandse Zeegebied en trekt ook cruiseschepen aan. En met die schepen komen dan weer meer toeristen, die ook met de trein of met vliegtuig naar Barcelona af kunnen reizen. Wat ze in die stad allemaal kunnen aantreffen zal voor een groot deel blijken tijdens het parcours van deze ploegentijdrit. We gaan heel wat iconische plekjes van Barcelona bezoeken tijdens de komende 15 kilometer. Laten we maar eens gaan beginnen, als we ook nog even hebben vermeld dat Barcelona dit jaar de world capital of architecture is.
De organisatie heeft niet de meest romantische plek gekozen om deze Tour te laten beginnen. Drie jaar geleden gingen we in de Vuelta tenminste nog van start op het strand, nu gaan we van start op een grote parkeerplaats aan de rand van het Parc del Fòrum. Dit is een uitgestrekt complex aan het water met moderne buitenruimtes voor concerten, festivals en beurzen. Het was ooit een lelijk stukje Barcelona vol aftandse industrie, maar een paar architecten hebben de boel opgeknapt en er een tamelijk multifunctionele ruimte van gemaakt. We vinden in deze omgeving het Museu de Ciències Naturals de Barcelona, een natuurhistorisch museum, maar er is veel meer te vinden. Het doet vooral dienst als evenementenlocatie, het bekende festival Primavera Sound vindt hier bijvoorbeeld plaats. De renners starten alleen aan de rand van Fòrum, waardoor ze van de moderne architectuur en de grote esplanade weinig zien, ze zien ook het haventje niet, ze zien alleen een joekel van een parkeerplaats. Laten we hier de Tour beginnen? Blijkbaar wel. De ploegen rollen van het startpodium af en slaan bijna meteen linksaf, pas na die bocht zal de juiste formatie ingenomen worden door de ploegen. Na de eerste bocht rijden de coureurs 2,5 kilometer zo goed als rechtdoor over een weg die direct langs de kust voert. Aan de rechterkant van de weg zien de renners vooral een aantal appartementencomplexen, op links zien ze voorbij een brede promenade het strand en de zee liggen. De weg kent een paar flauwe krommingen, maar eigenlijk gaat het in het begin van deze individuele ploegentijdrit gewoon helemaal rechtdoor. Een heerlijk stuk om op stoom te komen, ik zie ook meteen een suggestie in beeld verschijnen om de tijdrit wat spannender te maken. De renners passeren een eindeloze stroom deelfietsen, in Barcelona hebben ze een hoop rode fietsen om het de toeristen wat makkelijker te maken. Kunnen we UAE niet op een paar van die dingen zetten? Wel zo eerlijk. Er zijn ook deelfietsen met elektrische ondersteuning, maar daar kunnen schijnbaar alleen inwoners van Barcelona gebruik van maken. Dat is dan weer spijtig, Isaac. Enfin, we rijden verder langs de kust en zien hier ook wat leuke boompjes verschijnen, naast wat wolkenkrabbers in de verte. En we passeren een moderne toren, die simpelweg Torre heet, dat schiet op. Na een tocht zonder echt bochtenwerk komen we uit langs het strand van Nova Icaria, we zien hier even verderop de Olympische haven van Barcelona liggen, het Port Olímpic. Deze haven is speciaal aangelegd voor de Olypische Spelen van 1992, de zeilactiviteiten begonnen vanaf deze locatie. Tegenwoordig organiseren ze nog steeds wel een zeilwedstrijdjes hier, de America's Cup is hier blijkbaar wel eens van start gegaan. In deze omgeving ligt ook het Parc de la Ciutadella, al rijden we daar niet langs. Gemiste kans, al denk ik dat die Fransen gewoon jaloers zijn omdat hier ook een Arc de Triomf te vinden is. We slaan ter hoogte van de olympische haven rechtsaf, met bijna direct daarna nóg een bocht naar rechts. De weg is breed, dat helpt dan wel om alle acht de renners vakkundig door de bocht heen te sturen.
Na die twee bochten gaat het even 300 meter rechtdoor, waarna we kort achter elkaar weer twee bochten tegenkomen. Nu gaat het eerst naar links, en bijna direct daarna weer naar rechts. De eerste bocht is ruim, de tweede bocht is door de aanwezigheid van een vluchtheuvel iets krapper. Na dit nieuwe bochtenwerk rijden we langs een begraafplaats, als er nog een plekje over is kunnen we meteen de wielersport begraven. Voorbij de begraafplaats botsen de ploegen op een rotonde, hier rijden ze rechts omheen en daarna gaat het een halve kilometer rechtdoor. Na dit stukje in rechte lijn volgt er weer een brede bocht naar links, waarna de renners 400 meter rechtdoor mogen rijden. Barcelona is best een mooie stad, maar daar merken we voorlopig weinig van. Dit is geen geweldige route tot nu toe. Na 400 rechte meters slaan we nu linksaf, waarna we vrij snel het eerste tussenpunt van de dag tegenkomen. Na amper vijf kilometer koers wordt er al een tussentijd opgenomen, dat is nog eens service. Een paar meter voor we langs het Parc Diagonal Mar rijden krijgen we een eerste indicatie, zo snel heb ik dat nog nooit gezien, denk ik. Voorbij het tussenpunt rijden we langs dat park af, waar nogal wat opmerkelijke kunst te zien valt. Het schijnt een vrij nieuw park te zijn, waar het groen wordt gecombineerd met een aantal ijzeren kunstwerken. Het ziet er een beetje uit als een uit de kluiten gewassen zenuwspiraal, maar goed, dat kan ook aan mij liggen.
Voorbij het eerste tussenpunt rijden we dus langs de opvallende kunst van het Parc Diagonal Mar, voorbij dit park slaan we linksaf op de Avinguda Diagonal, diagonale straat dwars door dat merkwaardige uit blokken opgebouwde stratenplan van Barcelona. Er liggen hier tramrails, ik hoop dat de organisatie met wat purschuim aan de gang is gegaan om de passage over de rails veilig te maken. Voorbij de tramrails komen we in een brede straat terecht die we anderhalve kilometer gaan volgen. Een kilometer volstrekt rechtdoor, over een zo goed als vlakke weg. Het werd even iets technischer, maar nu wordt het weer wat makkelijker. We rijden wel nog even over een viaduct heen, maar dan heb je het voorlopig wel gehad. Aan het eind van deze straat slaan we linksaf de Carrer de Guipúscoa in, dit is nog wel even een stevige bocht van 90 graden. De Carrer de Guipúscoa, Gipuzkoa, Baskenland! Vet! In de straat van deze Baskische provincie rijden we in eerste instantie een kilometer rechtdoor, na een flauw bochtje naar links gaat het vervolgens nog eens anderhalve kilometer rechtdoor verder. Dit is geen enerverende route, we rijden door een wat beter deel van Barcelona over een brede en vlakke weg vooral vrolijk rechtdoor. We komen een soort van chicane tegen na een tijd, maar dat is te behappen. Het is een chicane die sommige renners misschien wel zullen herkennen, tijdens de nachtelijke ploegentijdrit in de Vuelta van 2023 reden we ook al over deze weg! Ze kunnen dus ook weten dat de
weg toch vooral wat onmerkbaar omhoog loopt in deze strook, met even later een stukje route waar het zelfs zichtbaar een beetje omhoog gaat. De renners zijn inmiddels bijna in de buurt van het tweede tussenpunt, gelegen voor de poorten van het bekendste gebouw van Barcelona. Na een kleine twee kilometer rechtdoor gereden te hebben volgt er nu weer een haakse bocht naar rechts, 300 meter later volgt er een stevige bocht naar links en dan zien we 'm liggen hoor. Jawel, daar is ie, onvermijdelijk: de Sagrada Familia.
De Sagrada Familia, voluit Basílica i Temple Expiatori de la Sagrada Família, is een basiliek in aanbouw naar een ontwerp van Antoni Gaudí. De naam betekent 'Basiliek en Boetetempel van de Heilige Familie'. Sinds het leggen van de eerste steen in 1882 wordt bijna voortdurend aan de kerk gebouwd, alleen gedurende de Spaanse Burgeroorlog heeft de bouw enkele jaren stilgelegen. De verwachte opleveringsdatum was 2026, maar door de Coronapandemie liep de bouw vertraging op, waardoor de einddatum nu ergens rond 2030 ligt. De bouwdirectie houdt het erop dat het gebouw "klaar zou kunnen zijn ergens in het eerste derde van de 21ste eeuw". De snelheid waarmee de bouw vordert, is voor een groot deel afhankelijk van de giften die bezoekers binnenbrengen. De bouw duurt inmiddels zo lang, dat reeds voltooide gedeelten al weer gerenoveerd moeten worden. Dit was overigens niet ongebruikelijk bij de bouw van kerken van dit formaat. Hoewel de kerk nog niet klaar is, werd zij op 7 november 2010 door paus Benedictus XVI tot basiliek gewijd. Architect Gaudí ontwierp naast deze basiliek meerdere andere karakteristieke bouwwerken in Barcelona, onder meer Casa Batlló en Park Güell. Gaudí maakte deel uit van het Catalaans modernisme, een stroming in de kunst waarvan de basiliek het belangrijkste symbool is. Dit Catalaans modernisme is nauw verwant aan de Jugendstil en dient dus niet verward te worden met het modernisme. Over de Sagrada Familia zou je ontzettend veel kunnen vertellen, maar goed, dan loopt dit verhaal wat uit. Kijk zelf maar even op Wikipedia, ofzo. Al is de ontstaansgeschiedenis dan nog wel geinig, blijkbaar kwam een of andere lokale boekhandelaar op het idee om een kerk op te richten, in een poging de secularisatie tegen te gaan. Hij kocht na het ontvangen van een hoop donaties een lap grond en hij wist een architect te strikken voor het project, maar die nam binnen een jaar boos ontslag. En toen kwam Gaudi pas in beeld. En de rest is geen geschiedenis, want de Sagrada Familia blijft een project van het heden. Een opvallend bouwwerk, met meerdere façades. Als de kerk ooit af is zal ie drie façades hebben die elk een fase uit het leven van Jezus verbeelden (de façade van de geboorte en de façade van het lijden zijn reeds voltooid en aan de voorkant komt de façade van de glorie), met elk vier klokkentorens. Deze twaalf torens symboliseren de twaalf apostelen. De vier torens rondom de vieringtoren staan voor de vier evangelisten rondom Jezus Christus. Bovenaan de 120 meter hoge torens boven de toegangsdeuren staan woorden als "Hosanna", "Excelsis" en "Sanctus". Voor meer leuke feitjes over de Sagrada Familia, klik hier. Matige gimmick verder natuurlijk, maak dat pleurisding gewoon eens een keer af. Er is overigens ook nog een binnenkant, die had ik kunnen zien toen ik in Barcelona was maar ik haakte af toen er een rij voor de ingang stond om het hele gebouw heen, het is een toeristische trekpleister die z'n weerga niet kent. Als ze dat ding ooit af weten te maken zou ie 170 meter hoog moeten zijn, en daarmee de hoogste kerk van allemaal. Op zich wel kicken, maar voor ons als wielervolgers zal het vooral kicken zijn dat voor de deur van de Sagrada Familia het tweede tussenpunt van deze ploegentijdrit volgt. Na de bocht naar links gaat het 200 meter rechtdoor en langs de Sagrada Familia volgt dan na 10,5 kilometer alweer het volgende tussenpunt van deze gekke TTT. Dat de Sagrada Familia onvermijdelijk is hebben we ook nog op donderdag tijdens de ploegenpresentatie kunnen merken, die presentatie, de slechtste die ik ooit heb gezien, werd gehouden voor de immer in aanbouw zijnde basiliek. De basiliek werd wel aan het zicht onttrokken door een doek, dat was dan ook weer zoiets typisch. De renners kregen nekpijn als ze iets van de Sagrada Familia wilden zien, het was een rommelige presentatie die ook wel past bij de rommelige start van deze Tour. We zien halverwege de ploegentijdrit pas het eerste echte hoogtepunt van de stad, dat is knap.
Nog negen kilometer fietsen tot de finish, na het passeren van het tussenpunt bij de Sagrada Familia. Zowel aan de voorkant als aan de achterkant van deze kerk die waarschijnlijk nooit helemaal compleet zal zijn ligt een parkje, we passeren beide parkjes terwijl we lekker rechtdoor blijven fietsen. Het gaat 600 meter volledig rechtdoor over een vlakke weg, waarna we uitkomen op de Plaça de Mossèn Jacint Verdaguer. Hier komen meerdere wegen samen, onder meer de Avinguda Diagonal, de Passeig de Sant Joan en de Calle de Mallorca. Midden op de Plaça de Mossèn Jacint Verdaguer is een kicken rotonde te vinden, voorzien van standbeelden en bomen. De renners rijden om de rotonde heen, een bocht waar ze relatief weinig last van zouden moeten hebben. Het gaat bijna volledig rechtdoor, waarbij de pro-tip is om even achterom te kijken. De renners rijden langs een gebouw, met op de bovenkant van dat gebouw een gigantische uil. De Búho de Rótulos Roura, een uil die ooit in de jaren '60 door het bedrijf Rótulos Roura op het pand is geplaatst. Nu, zoveel jaar later, steelt de uil nog steeds de show. Voorbij dit pleintje, de rotonde die we kunnen negeren en de uil, gaat het nog eens 900 meter rechtdoor. Weer een stuk om op de grote plaat te stampen, even rechtdoor terwijl het eigenlijk gewoon vlak is. Aan het eind van deze toch vrij lange strook rechtdoor slaan de renners linksaf een enorm brede straat in, de Passeig de Gràcia. In deze waanzinnig brede Passeig de Gràcia vinden we onder meer de Casa Milà, weer een meestwerk van Gaudí. Het appartementengebouw is een van zijn bekendste werk, het werd tussen 1906 en 1912 opgetrokken met wat financiële hulp van de adellijke familie Milà. De buitenmuren zijn golvend uitgevoerd, wat het een bijzonder uiterlijk geeft. Het gebouw wordt ook La Pedrera genoemd, wat Catalaans is voor De Steengroeve. Die naam slaat op het uiterlijk van het gebouw en had oorspronkelijk een pejoratieve betekenis, omdat het gebouw aan geen van de toen geldende architecturale normen voldeed. In het bouwwerk bevindt zich een museum, tevens is het dus ook een appartementencomplex, en blijkbaar was het het eerste gebouw in Barcelona met een parkeergarage. Je kon hier 100 jaar geleden je koets kwijt, geinig. Werelderfgoed ook, uiteraard. In de Vuelta reden we daadwerkelijk langs dit gebouw, nu missen we 'm net. We hadden rechtsaf moeten slaan, dan was ie in beeld gekomen, maar hier is ie alsnog.
Na amper 200 meter over de Passeig del Gràcia gereden te hebben volgt er een bocht naar rechts zodra de Casa Batlló in beeld komt. Nog een creatie van Gaudí, net als bij de verderop gelegen Casa Milà is hier niets hoekig, alles is golvend en afgerond net als de golven van de zee. De voorgevel is bedekt met mozaïek die doet denken aan de schubben van een draak. Het interieur van het huis bevat een lichtkoker die bezet is met tegels en blauw keramiek. De zuilen op de gelijkvloerse verdieping lijken wel de poten van dinosaurussen en het golvende dak van mozaïek de ruggengraat van een enorm monster. De balkons lijken enorme kaken van zeedieren, die als het ware uit de zee ontspringen. Het centrale thema is van de drakendoder Sint-Joris. Goed verhaal. Het gebouw ademt wel een Eftelingsfeer, in ieder geval. De renners gaan er amper iets van merken, ze slaan rechtsaf, een enorm brede en totaal niet lastige bocht, en rijden daarna twee kilometer praktisch. De weg loopt continu een beetje vals plat omlaag, amper merkbaar. Toch zal de snelheid daardoor heel hoog gaan liggen, vooral ook omdat je bijna volledig rechtdoor gaat. Halverwege een keer een flauwe bocht naar links, waar ook amper voor gestuurd hoeft te worden. Nee, dit is het terrein om je treintje nog eens goed op stoom te laten komen. Aan het eind van deze lange rechte weg van in totaal 2300 meter volgt er dan weer een scherpe bocht naar links. Wel weer een brede bocht, op zich kunnen de ploegen daar op hoge snelheid doorheen. Ze rijden vervolgens rechtdoor de Plaça d'Espanya tegemoet, het op één na grootste plein van Spanje, alleen de Plaza de España in Madrid is groter. Centraal op het Plaça d'Espanya bevindt zich sinds 1929 een monumentale fontein, een ontwerp van Josep Maria Jujol. Om de fontein heen ligt een rotonde, en de coureurs rijden rechtsom langs deze brede rotonde af. Hier lag in de Vuelta van 2023 de finish, nu fietsen we nog een stukje verder. Het plein waar de renners in de slotfase van deze etappe overheen zullen fietsen is een rond punt waar grote verkeersaders bijeenkomen; Carrer de la Creu Coberta (het verlengde van de Carretera de Sants), Carrer de Tarragona, Avinguda del Paral-lel en de belangrijkste, Gran Via de les Corts Catalanes. Het plein is een ontwerp van Ildefons Cerdà, als onderdeel van het Eixample-project. De Gran Via verbindt het plein met de pleinen Plaça de la Universitat en Plaça de Catalunya. De brede rechte laan Avinguda de la Reina Maria Cristina loopt naar het Museu Nacional d'Art de Catalunya op de berg Montjuïc. En net op die berg gaat de ploegentijdrit eindigen, het serieuze gedeelte van deze ploegentijdrit komt er nu aan. Voorbij de rotonde rijden we tussen twee torens door, de Torres Venecianes, twee identieke, iconische torens in Venetiaanse stijl. Na het passeren van deze torens gaat het nog een aantal meter rechtdoor over de brede Avinguda de la Reina Maria Cristina. De renners kijken uit op het Museu Nacional d'Art de Catalunya, gelegen op de berg die zal figureren tijdens de finale van deze en de volgende rit.
De ploegentijdrit in de Vuelta van 2023 eindigde vlak voor de Plaça de l'Univers en de entree van de Fira Barcelona. Het complex van de Fira Barcelona, een hele reeks beurs-, tentoonstellings- en conferentiezalen, werd gebouwd voor de Wereldtentoonstelling van 1929 naar een ontwerp van Pedro Domenech, Josep Puig i Cadafalch en Lluís Domènech i Montaner. Dat je het even weet. Voorbij de Fira slaan we ter hoogte van de Font Màgica, de magische fontein, linksaf. Een enorm brede bocht naar links, bij deze enorme ronde fontein die bekendstaat om de muzikale water- en lichtshows die er op vaste tijden plaatsvinden. Boven de fontein zien de renners het nationale kunstmuseum van Catalonië liggen, gevestigd in een prachtig gebouw. Al zijn ze daar niet mee bezig, tijdens een ploegentijdrit zie je heel weinig. En in Barcelona doorgaans nog minder. We zijn al heel aardig in de buurt van de finish, tot op vier kilometer van de aankomst rijden de renners nu rechtdoor, om vervolgens rechtsaf te slaan, de Carrer de Lleida in. Hier begint de weg omhoog te lopen, we gaan omhoog naar de onvermijdelijke berg Montjuïc en dat doen we bij deze gelegenheid op een vrij beschaafde manier. Morgen zal het een ander verhaal zijn, nu rijden we braaf 1,1 kilometer aan 5,1% omhoog. Hier begint het tactisch te worden, lanceer je hier al je kopman, of wacht je op de slotklim? In je eentje is vier kilometer dan toch nog best ver. De renners rijden voorzichtig omhoog en passeren nog wat meer schitterende gebouwen, eindelijk is deze ploegentijdrit echt de moeite waard. Op de Passeig de Santa Madrona rijden ze tussen het Teatre Lliure en het Museu d'Arqueologia de Catalunya door, twee gebouwen die perfect bij elkaar passen. Lichtelijk kitscherig wel, maar dat mag de pret niet drukken. Pretparkvibes, dat ook wel. De renners kopen op dit moment wel een kaartje voor de achtbaan, in ieder geval. Op de Passeig de Santa Madrona volgt overigens nóg een tussenpunt, na 15,9 kilometer nemen we hier op 3,7 kilometer van de aankomst de derde tussentijd op. Officieel begint bij dit tussenpunt de klim van 1,1 kilometer pas, maar voordien loopt het al even een paar meter omhoog. Voorbij het tussenpunt dus 1,1 kilometer aan 5% naar de top van de Côte de Montjuïc, de Catalanen zijn hun berg kwijt aan de Fransen. Voorbij het tussenpunt slaan de renners rechtsaf, weer eens een enorm brede bocht, en daarna komen ze op een mooie weg terecht die via een tweetal waanzinnig brede haarspeldbochten omhoog zal lopen in een bosrijke omgeving. Midden in de stad, en toch is het groen. De brede weg loopt vrij gelijkmatig omhoog, het gemiddelde zit zo rond de 5%, veel steiler dan dat wordt het ook niet. Onderweg passeren we het Museu Etnològic de Barcelona, genoeg musea in deze stad. Op 2,6 kilometer van de aankomst komen we boven op de klim, we slaan hier rechtsaf de Avinguda de l'Estadi in. Dat zijn we niet gewend, meestal gaan we nog verder omhoog naar het kasteel van Montjuïc, maar dat bewaren we nu voor de volgende rit. We werken niet de hele klim af, alleen het eerste deel. In dat eerste deel treffen we toch nog een paar meter aan 7%, maar in principe lijkt het alsnog wel de moeite om hier op z'n minst één knecht om je heen te houden. Je moet je zelf misschien toch pas echt passeren op de laatste heuvel. Dat is dan weer het leuke van dit nieuwe format, je moet over dit soort dingen nadenken.
Na de bocht naar rechts op de top van de klim rijden de renners 1800 meter in licht dalende lijn verder. Ze rijden over de brede Avinguda de l'Estadi, waar de dag na de ploegentijdrit de eerste rit in lijn van de Vuelta van 2023 eindigde. Ook toen bezochten we Montjuïc, alleen wel op een andere manier. Je kunt op deze berg nog alle kanten op, iedere koers die hier passeert maakt er weer iets anders van. Op de Avinguda de l'Estadi passeren de renners het Estadi Olímpic, ze zullen niet veel later aan de andere kant van dit stadion gaan finishen. We rijden ongeveer een kilometer redelijk rechtdoor over de brede weg langs het stadion. De weg kent wat flauwe bochten, maar in principe is het hier makkelijk fietsen. Op 1,7 kilometer van de aankomst volgt er dan wel weer een vervelende bocht, het gaat stevig naar links, een flink doordraaiende bocht. Na deze bocht komen we op een andere weg terecht, eentje die net zo breed is. Deze weg blijft naar beneden lopen, met wat flauwe bochten erbij onderweg. Helemaal beneden volgt er een nieuwe bocht naar links, waar het tijdelijk iets smaller wordt. In deze bocht begint de weg al omhoog te lopen, we hebben de laatste kilometer betreden en in deze laatste kilometer mogen alle remmen los. We komen terecht op een weg die breder is dan een snelweg en deze weg loopt in de laatste 800 meter aan 7% omhoog. In het begin zit een kort piekje zo rond de 8%, wat dankzij die brede weg amper te zien valt. Vervolgens vlakt het richting de top steeds meer af, van 6% loopt het in de laatste meters terug naar 4%. We komen uit aan de andere kant van het Estadi Olímpic en we wagen een soort van poging om een rondje om het stadion heen te rijden. Daardoor blijft de weg steeds naar links afbuigen in de laatste meters, wat tijdens deze ploegentijdrit niet zo interessant is, maar tijdens de tweede rit gaan we op exact dezelfde plek finishen en dan kan een finish in een bocht toch wel weer een dingetje zijn, ook al is de weg dan nog zo breed. Een aankomst om alvast te wennen aan de dag van morgen, als we hier drie keer gaan passeren. Tijdens de tweede rit zal de laatste strook richting het stadion wel iets korter zijn, we komen dan van een andere kant aan. Nu is de slothelling net wat langer, met in het begin dus zelfs wat stevige percentages. Je kunt hier perfect in je eentje naar boven knallen, dit vormt een perfecte springplank voor alle klassementsrenners om aan de concurrentie te tonen hoe ze ervoor staan. Er is vlak voor de twee klimmetjes aan het eind beginnen een tussenpunt, dus we kunnen echt heel goed zien wie het hardste omhoog heeft gereden. Bij het Estadi Olímpic Lluís Companys eindigt na 19,6 kilometer deze ploegentijdrit, bij de Côte du Stade Olympique, zoals de Fransen dat dan weer durven te noemen. Een goed begin is het halve werk voor de klassementsrenners. Schrik niet als er ineens eentje in z'n eentje naar boven sprint, hij is echt zijn ploeggenoten niet vergeten hoor. Nieuwe regels, het is juist van levensbelang dat je hier in je eentje zo snel mogelijk naar boven gaat. Het is mooi als je nog een paar renners mee kunt nemen, maar strikt noodzakelijk is het niet.
Aangezien we twee keer op dezelfde plek gaan finishen moet ik een beetje doseren. Laat ik het verhaal over de Montjuïc nog maar even liggen, en beperken we ons meer tot de rest van de stad. Al moeten we gezien de finish toch wel alvast vermelden dat het Olympisch stadion Lluís Companys is gebouwd ter ere van de OS in 1992, al had je dat zelf kunnen bedenken. Lluís Companys was dan weer een belangrijke figuur in de Catalaanse geschiedenis. Een linkse rakker, een Catalaanse separatist. Gedurende zijn leven werd hij meermaals gearresteerd, omdat zijn denkbeelden niet echt op prijs werden gesteld. Hij wilde graag dat Catalonië onafhankelijk zou worden, daar waren zowel de vroegere dictator Primo de Rivera als de latere dictator Franco het niet helemaal mee eens. Companys richtte een nationalistische Catalaanse partij op en jaren later zou hij president van de Generalitat worden, de regering van Catalonië, die in de loop der jaren toch wat autonomie had gekregen. Maarja, toen kwam de Spaanse Burgeroorlog. Op 26 januari 1939 viel Barcelona in handen van Franco's nationalisten en Companys en zijn regering vluchtten naar Frankrijk. Tijdens het begin van de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk werd Companys door de Gestapo gearresteerd en aan Franco uitgeleverd. Na een kort proces werd Companys op 15 oktober 1940 in Barcelona, in de slotgracht van het kasteel van Montjuïc, geëxecuteerd. Niet gek dus dat men op deze berg het stadion naar hem heeft vernoemd. In het Estadi Olímpic Lluís Companys heeft FC Barcelona de afgelopen seizoenen de thuiswedstrijden afgewerkt, omdat Camp Nou verbouwd werd. Hoe snel zou Frenkie deze berg opgereden zijn? Tijdens de ploegentijdrit zijn we lang niet alle hoogtepunten van Barcelona tegenkomen, we hebben zelfs een aantal zeer bekende gebouwen links laten liggen, maar alsnog kunnen we, als we het lijstje van Wikipedia erbij pakken, flink strepen. 'Architectonisch is Barcelona bekend vanwege de Gotische wijk en modernistische woonhuizen van het Eixample. Negen bouwwerken staan op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO: Palau de la Música Catalana, ontworpen door Lluís Domènech i Montaner, Hospital de Sant Pau, ontworpen door Lluís Domènech i Montaner, Sagrada Família, kerk ontworpen door Antoni Gaudí, Park Güell, park ontworpen door Antoni Gaudí, Casa Milà (La Pedrera), Casa Batlló, Palau Güell, Casa Vicens en Cryptes in Colonia Güell, allen ontworpen door Antoni Gaudí.' Nou, een aantal van die casas hebben we wel gezien, net als de Sagrada Familia. En dit is slechts de lijst van werelderfgoed, daarna volgt de lijst van andere bezienswaardigheden en die is behoorlijk uitputtend. Laten we een paar dingen noemen: de Torre Glòries, Arc de Triomf, Montjuïc, La Rambla. Hey, de Ramblas hebben we dan weer overgeslagen. De populaire winkelstraat, ooit het toneel van een aanslag, komt niet voorbij, net als de Plaça de Catalunya en ook de lokale kathedraal slaan we over. Hadden we toch voor een ploegentijdrit van 25 kilometer moeten gaan, zo zie je maar weer. De Ciutat Vella, de oude stad, slaan we ook grotendeels over. De Barri Gòtic, de gotische buurt, waar onder meer de kathedraal te vinden is en waar je ook een aantal musea tegenkomt zoals het Museu Picasso negeren we ook. Lastig fietsen in de binnenstad natuurlijk, maar goed, het is in ieder geval een gegeven dat we niet alle hoogtepunten van de stad te zien krijgen. Het L’Aquàrium de Barcelona heb je ook nog, gelegen in de vrij uitgestrekte haven van de stad. Camp Nou heb je natuurlijk, het stadion van het altijd financieel wanbeleid voerende FC Barcelona. Daar gaan we morgen dan weer even op bezoek, wel zo gezellig. Tal van musea, zoals het Museu d'Art Contemporani de Barcelona, tal van parken, zoals het Parc de la Ciutadella, daar fietsen we net niet langs. Barcelona is een stad waar je wel een paar uur kunt spenderen, dat mag in ieder geval duidelijk zijn. De lijst gaat door, maar ik veronderstel dat de boodschap duidelijk is. Beetje rondlopen in de Barri Gòtic, wellicht op een van de kunstmatige stranden gaan liggen, urenlang in de rij gaan staan voor de Sagrada Familia, vooral niet met een zak zonnebloempitten naar Camp Nou gaan, wellicht wel de boeken van Carloz Ruiz Zafón lezen. Die beste man kwam uit Barcelona en de stad speelt ook een rol in zijn bekendste werken, onder meer in De schaduw van de wind. In Barcelona, de stad waar het boek zich grotendeels afspeelt wordt echter kritiek geleverd op het feit dat Zafón het boek in het Spaans geschreven heeft in plaats van het Catalaans. Terechte kritiek natuurlijk, de Catalanen hebben groot gelijk. Visca Catalunya, en dat soort dingen. Ik leg mijn ikurriña een keertje opzij en pak mijn estelada erbij.
In de Vuelta eindigde er dus ook een ploegentijdrit in Barcelona, in het jaar 2023. In de Vuelta Femenina van 2025 begonnen we overigens ook met een ploegentijdrit in Barcelona, dat schijnt een thema te zijn in deze stad. Maar, terug naar 2023. Men ging toen vrij laat van start, te laat. Het werd tijdens die ploegentijdrit donker. Dat leverde hilarische taferelen op, maar eigenlijk ook wel gevaarlijke taferelen. De renners hadden geen idee waar ze reden, vooral de laatste paar ploegen waren flink in het nadeel. Dit leidde tot veel razernij bij Evenepoel, uiteraard bij Evenepoel. Goed nieuws voor Remco: hij hoeft nu niet bang te zijn dat hij in het donker moet rijden. We gaan nog steeds laat van start, maar niet dusdanig laat dat het al donker gaat worden tijdens de rit. Zo rond 19:30 is de laatste ploeg al lang en breed binnen, dat vormt in juli geen enkel probleem. Weten jullie trouwens wie die ploegentijdrit won in 2023? Team dsm-firmenich, het team dat we nu kennen als Picnic-PostNL, ja! Bizar dagje was dat, net een halve seconde sneller dan Movistar. De grotere favorieten reden in het donker en hadden het nakijken, wielrennen blijft een merkwaardige sport. Het regende ook nog eens, om het extra gevaarlijk te maken. Het contrast kan bijna niet groter zijn, we noteren vandaag een volledig zonnige dag. Het wordt 31 graden, geen wolkje aan de lucht, het enige element van belang is dat er rond de tijd dat de renners gaan rijden een stevig briesje vanuit zee staat. De wind trekt gedurende de middag aan, maar alle ploegen lijken wel een beetje met dezelfde omstandigheden te maken te hebben. Beetje tegenwind wel in de eerste kilometers aan de kust, daarna een stukje wind in de rug en daar weer na zitten we vooral beschut. Om 17:05 trapt het zeer sympathieke Caja Rural af, daarna vertrekken de ploegen om de vijf minuten. UAE vertrekt als laatste ploeg, om 18:55 staan zijn aan het vertrek. Rond die tijd schijnt voetjebal te beginnen, dat is dan weer tamelijk ongelukkig. Al geeft het je wel een geldig excuus om weg te zappen als de boeventronie van Pogacar in beeld verschijnt. Elk nadeel heeft z'n voordeel. Deze rit is op alle bekende kanalen te volgen, al moet je als je een kijker van de NPO bent wel uitwijken naar NPO2. Daar zijn ze vanaf 16:50 live, Eurosport 1 is om 16:45 live en de Belg is live vanaf 16:55, gewoon vanaf VRT1.
17.05: Caja Rural-Seguros RGA
17.10: Team Picnic PostNL
17.15: Total Energies
17.20: Tudor Pro Cycling Team
17.25: Gorupama-FDJ United
17.30: Pinarello-Q36.5 Pro Cycling Team
17.35: Cofidis
17.40: Lotto Intermache
17.45: Movistar Team
17.50: NSN Cycling Team
17.55: Uno-X Mobility
18.00: Team Jayco-AIula
18.05: Alpecin-Premier Tech
18.10: Soudal Quick-Step
18.15: Netcompany INEOS Cycling Team
18.20: Bahrain Victorious
18.25: XDS Astana Team
18.30: Decathlon CMA CGM Team
18.35: EF Education-Easypost
18.40: Lidl Trek
18.45: Red Bull-BORA-hansgrohe
18.50: Team Visma | Lease a Bike
18.55: UAE Team Emirates XRG
Benvinguts! Welkom in Catalonië, waar de 113e editie van de Tour de France gaat beginnen. Nadat we vorig jaar in Frankrijk van start gingen zijn we weer eens in het buitenland, koersdirecteur Christian Prudhomme is weer over een zak met geld gestruikeld. We staan aan het begin van een editie waar we allemaal totaal geen zin in hebben, want we weten nu allemaal al wie er met sprekend gemak gaat winnen. Een uitgebreide vooruitblik op het volledige parcours kunt u hier vinden, mocht u wel nog enige voorpret willen beleven. Na de eerste rit van deze Tour weten we waarschijnlijk voor een deel al hoe laat het is. We bevinden ons in Barcelona, de grootste stad van de autonome regio Catalonië, een regio die graag onafhankelijk zou willen zijn. In Catalonië blijven we net geen drie dagen, in Barcelona werken we op de eerste dag een ploegentijdrit af waarna we de volgende dag zullen terugkeren. De Tour de France begint met een ploegentijdrit, en dat is best uniek. Behoorlijk uniek zelfs, de Tour begint nooit met een ploegentijdrit. En dat in een tijdperk waarin de ploegentijdrit uit de gratie is gevallen, de laatste ploegentijdrit in de Tour dateert alweer van 2019. Al moet ik daarbij meteen de kanttekening plaatsen dat we tegenwoordig in de Tour een nieuw concept hanteren, waardoor dit een ploegentijdrit maar uiteindelijk toch ook vooral een individuele tijdrit is. Voorheen was het zo dat je verplicht met een x-aantal renners over de streep moest komen, dan telde in een ploegentijdrit bijvoorbeeld de tijd van de vierde renner. Dat is tijdens deze tijdrit niet zo, nee, het is een ploegentijdrit met individuele tijden. Dit heeft men bedacht om deze toch vrij saaie discipline iets meer cachet te geven. Om dit extra in de verf te zetten zie je in de ploegentijdritten die ASO volgens deze nieuwe regels organiseert vaak een klimmetje op het eind, zodat de kopman van de ploeg na het werk van zijn knechten onderweg nog even in z'n eentje de laatste heuvel op kan knallen. Zo ook nu, we bevinden ons in Barcelona, in het immer gezellige Catalonië, en hier rijden we eerst een stukje langs de kust, om vervolgens in de binnenstad een aantal hoogtepunten te verkennen. Uiteraard rijden de renners langs de Sagrada Familia, om maar even een willekeurig gebouw te noemen. Na dit stukje sightseeing maken we ons op voor het slot van deze individuele ploegentijdrit, waar er uiteraard geklommen moet worden naar de onvermijdelijke Montjuïc. Mensen die vaker naar de koers kijken kennen deze berg in Barcelona maar al te goed, ieder jaar zien we hier de laatste rit van de Ronde van Catalonië eindigen. Een paar jaar geleden ging hier dan ook nog eens de Vuelta van start, ik hoef jullie amper uit te leggen hoe het hier in elkaar zit. Ik moet zeggen dat ik het nieuwe concept van de ploegentijdrit nog steeds een beetje maf vind, maar het kan wel een vermakelijke opening van deze Tour opleveren. Er zullen meteen verschillen ontstaan tussen de klassementsrenners, ten eerste tijdens de vlakke aanloop, maar ook op de finish richting Montjuïc en de laatste hellende strook richting het olympisch stadion van Barcelona zullen we meteen weten wie er op punt staat en wie niet. Het zal in ieder geval meteen koers opleveren, het is alvast beter dan beginnen met een volledig vlakke rit en dit concept lijkt ook iets leuker dan een simpele proloog. Benieuwd of er nog protest gaat zijn, er zijn wat nationalistische groeperingen die hebben laten weten dat ze de Tourstart willen aangrijpen om een punt te maken. We hebben in de afgelopen Vuelta kunnen zien dat het niet zo ingewikkeld is om de koers te saboteren, al is de Tour nog wel even een ander kaliber dan de Vuelta. Een paar jaar geleden verliep de start in het Baskenland vrij gemoedelijk, daar gaan we nu in Catalonië dan toch ook maar vanuit. Het is een start die op het lijf is geschreven van Tadej Pogacar, al kun je de vraag stellen wat níet op zijn lijf is geschreven. Organiseer je een Tour met 21 vlakke ritten, dan vindt hij alsnog een manier om te winnen. Dat is wel een domper op de feestvreugde, maar tegen beter weten in gaan we er toch weer met frisse moed tegenaan. Het is nog geen tijd voor allez, het is ook nog geen tijd voor vamos. Het is tijd voor som-hi! Een Catalaanse start, met de onvermijdelijke Montjuïc, ik zit te popelen.
De Tour gaat dus van start in Barcelona, de op een na grootste stad van Spanje. Alleen Madrid telt meer inwoners. Barcelona is de hoofdstad van de autonome regio (Comunitat Autònoma) Catalonië en van de provincie Barcelona. De stad heeft 1.636.193 inwoners, in de hele metropool wonen er bijna zeven miljoen. Barcelona ligt aan de Middellandse Zee, aan de Costa del Maresme, met in het noorden de Costa Brava en in het zuiden de Costa del Garraf, en heeft een belangrijke haven. In 1450 werd de Universiteit van Barcelona opgericht en in 1990 de Universiteit Pompeu Fabra, twee toonaangevende universiteiten binnen Spanje. Barcelona organiseerde diverse evenementen zoals de Wereldtentoonstellingen van 1888 en 1929, de Olympische Zomerspelen van 1992 en het Fòrum (Universeel Cultureel Evenement) in 2004. Een groot deel van de stad, het district Eixample, is in de 19e eeuw planmatig opgebouwd met een rastervormig stratenpatroon. Tijdens de tijdrit gaan we een deel van dit stratenpatroon verkennen. Een groot deel van de stad is opgedeeld in blokken en de renners gaan dwars door al die blokken rijden, wat de nodige scherpe doch brede bochten gaat opleveren. Ik ben dit vrolijk aan het kopiëren uit mijn voorbeschouwing op de Vuelta van 2023, die ronde ging dat jaar eveneens van start in Barcelona. Dat was toen de tweede keer, in de Tour maken we voor het eerst een Grand Départ mee in Barcelona, maar we zijn in het verleden wel al eerder in de stad geweest. In 2009 eindigde hier bijvoorbeeld een rit die werd gewonnen door Thor Hushovd, waarna we een dag later vanuit Barcelona naar Andorra zouden rijden, waar godbetert Brice Feillu zou winnen. De vijfde keer dat de Tour in Barcelona is, de eerste keer voor het grote vertrek. Op de passage in 2009 na dateren alle eerdere aankomsten in Barcelona wel uit een ver verleden, zo won Jacques Anquetil hier een tijdrit op de onvermijdelijke Montjuïc in 1957, terwijl José Perez Frances hier dan weer won in 1965. Een onbekendere naam, toch iemand die zowel in de Tour als de Vuelta het podium heeft gehaald. In de Vuelta vond er ook in 1962 een Gran Salida plaats in Barcelona. Toen werd de eerste rit gewonnen door Antonio Barrutia, waarna de volgende rit, die ook nog van start ging in Barcelona, gewonnen werd door Rudi Altig. Die kwam aan de leiding in een Vuelta die hij uiteindelijk ook zou winnen. In totaal is de Vuelta meer dan 50 keer in Barcelona geweest, maar dat de ronde daar daadwerkelijk vertrekt is haast een unicum. De Vuelta en Barcelona is verder vooral een zaak van het verleden, het was in 2023 pas de eerste keer deze eeuw dat er überhaupt een rit van start gaat in de stad. Dat vind ik een bijzonder gegeven, toch wel. Na Madrid de grootste stad, maar niet de belangrijkste stad voor de Vuelta klaarblijkelijk. Zelfs de Tour komt vaker voorbij, met die passage in 2009 en nu het Grand Départ. De Vuelta kwam ook 54 keer aan in Barcelona, maar voor 2023 dateerde de laatste aankomst alweer van 2012. Die rit kwam aan op dezelfde plek als de rit van morgen, dus daarover later meer. In de jaren '50, '60 en '70 van de vorige eeuw was Barcelona een vaste plaats in de Vuelta, bijna jaarlijks kwam de ronde toen voorbij. In de jaren '80 werd het minder, in de jaren '90 volgde een stuiptrekking en sindsdien is Barcelona langzaam uit de Vuelta verdwenen. Het is niet zo dat ze hier niets met wielrennen hebben, want de Volta komt hier wel jaarlijks langs. De Ronde van Catalonië eindigt ieder jaar in Barcelona, met een circuit rond de befaamde berg Montjuïc. Daar gaan we morgen naartoe, al gaan we die berg nu ook al voorzichtig verkennen. In mijn voorbeschouwing op de Vuelta van 2023 noteerde ik dat in het geruchtencircuit wordt gefluisterd dat de Tour wel eens terug zou kunnen keren naar Barcelona, de stad zou na de Gran Salida binnen een aantal jaar ook graag een Grand Départ willen organiseren. Wordt vervolgd, schreef ik toen. Nou, het vervolg is daar. Het was niet zomaar een gerucht, het is realiteit geworden. Voor zo'n grote stad komen er overigens betrekkelijk weinig bekende wielrenners vandaan. Joaquim Rodriguez is geboren in Barcelona, al groeide hij op in een dorpje ten noorden van de stad. Ook Roger Adria is geboren in Barcelona, helaas voor hem is hij niet aanwezig in deze Tour. Een dik contract binnengehengeld bij Movistar, niets gepresteerd, aan de kant geschoven. Na Rodriguez en Adria kom ik al uit bij Alberto Losada, het houdt niet over. Al is er uiteraard ook nog Juan Ayuso, maar die telt eigenlijk ook niet echt. Juan werd geboren in Barcelona, maar hij kwam al snel in de regio Valencia terecht en hij is eerder een Valenciaan dan een Catalaan. Weinig renners om fier op te zijn, maar genoeg andere wapenfeiten. Met Alex Sans Vega is er wel een ploegleider uit Barcelona aanwezig in de koers, al moeten we hem tegenwoordig Head of Racing van Pinarello-Q36.5 noemen. Goed, we gaan hier nog veelvuldig mee om de oren geslagen worden, maar in Barcelona hebben ze in 1992 de Olympische Spelen mogen ontvangen, bij die gelegenheid werd de betreurde Fabio Casartelli olympisch kampioen. Lang kon hij niet genieten van zijn titel, een paar jaar later kwam hij tijdens de Tour om het leven in de afdaling van de Portet d'Aspet. Barcelona heeft tevens twee keer een wereldkampioenschap wielrennen georganiseerd, de stad heeft echt wel iets met de koers. Claude Criquielion wist in 1984 wereldkampioen te worden in deze stad, een eer die in 1973 was weggelegd voor Felice Gimondi. Klinkende namen in Barcelona, een stad die mogelijk ooit door Hercules gesticht zou zijn. Of anders door Hamilcar Barkas, die de stad dan weer naar zichzelf vernoemd zou hebben. Barkas, Barcelona, bijna. En anders was het Hannibal, legendes genoeg. Fantasie genoeg ook in Barcelona, dat zie je vooral terug bij een van de lokale voetbalclubs. Nee, niet Espanyol, ik bedoel natuurlijk FC Barcelona. Més que un kutclub. Barcelona is voorts vooral een handelsstad, beschikkend over flink wat industrie. Barcelona was een van de eerste geïndustrialiseerde steden van Europa. Aan het einde van de 18e eeuw bestond de toen kleinschalige industrie vooral uit textielfabrieken. In de loop van de 19e eeuw groeide de textielproductie. De textielmarkt neemt een belangrijk deel van de economie in. Barcelona staat blijkbaar ook bekend als modestad, terwijl het dankzij de Olympische Spelen van 1992 ook vooral een toevluchtsoord voor toeristen is geworden. Het aantal overnachtingen steeg van 1,7 miljoen overnachtingen in 1990 naar meer dan acht miljoen in 2016. In 2025 zitten we blijkbaar al aan 16 miljoen, niet te doen. De drukstbezochte stad van het land, ga maar na. De binnenstad is veranderd in een toeristenzone, gedomineerd door grote ketens. Op zich natuurlijk een klassiek verhaal. Barcelona beschikt over de grootste haven van het Middellandse Zeegebied en trekt ook cruiseschepen aan. En met die schepen komen dan weer meer toeristen, die ook met de trein of met vliegtuig naar Barcelona af kunnen reizen. Wat ze in die stad allemaal kunnen aantreffen zal voor een groot deel blijken tijdens het parcours van deze ploegentijdrit. We gaan heel wat iconische plekjes van Barcelona bezoeken tijdens de komende 15 kilometer. Laten we maar eens gaan beginnen, als we ook nog even hebben vermeld dat Barcelona dit jaar de world capital of architecture is.
De organisatie heeft niet de meest romantische plek gekozen om deze Tour te laten beginnen. Drie jaar geleden gingen we in de Vuelta tenminste nog van start op het strand, nu gaan we van start op een grote parkeerplaats aan de rand van het Parc del Fòrum. Dit is een uitgestrekt complex aan het water met moderne buitenruimtes voor concerten, festivals en beurzen. Het was ooit een lelijk stukje Barcelona vol aftandse industrie, maar een paar architecten hebben de boel opgeknapt en er een tamelijk multifunctionele ruimte van gemaakt. We vinden in deze omgeving het Museu de Ciències Naturals de Barcelona, een natuurhistorisch museum, maar er is veel meer te vinden. Het doet vooral dienst als evenementenlocatie, het bekende festival Primavera Sound vindt hier bijvoorbeeld plaats. De renners starten alleen aan de rand van Fòrum, waardoor ze van de moderne architectuur en de grote esplanade weinig zien, ze zien ook het haventje niet, ze zien alleen een joekel van een parkeerplaats. Laten we hier de Tour beginnen? Blijkbaar wel. De ploegen rollen van het startpodium af en slaan bijna meteen linksaf, pas na die bocht zal de juiste formatie ingenomen worden door de ploegen. Na de eerste bocht rijden de coureurs 2,5 kilometer zo goed als rechtdoor over een weg die direct langs de kust voert. Aan de rechterkant van de weg zien de renners vooral een aantal appartementencomplexen, op links zien ze voorbij een brede promenade het strand en de zee liggen. De weg kent een paar flauwe krommingen, maar eigenlijk gaat het in het begin van deze individuele ploegentijdrit gewoon helemaal rechtdoor. Een heerlijk stuk om op stoom te komen, ik zie ook meteen een suggestie in beeld verschijnen om de tijdrit wat spannender te maken. De renners passeren een eindeloze stroom deelfietsen, in Barcelona hebben ze een hoop rode fietsen om het de toeristen wat makkelijker te maken. Kunnen we UAE niet op een paar van die dingen zetten? Wel zo eerlijk. Er zijn ook deelfietsen met elektrische ondersteuning, maar daar kunnen schijnbaar alleen inwoners van Barcelona gebruik van maken. Dat is dan weer spijtig, Isaac. Enfin, we rijden verder langs de kust en zien hier ook wat leuke boompjes verschijnen, naast wat wolkenkrabbers in de verte. En we passeren een moderne toren, die simpelweg Torre heet, dat schiet op. Na een tocht zonder echt bochtenwerk komen we uit langs het strand van Nova Icaria, we zien hier even verderop de Olympische haven van Barcelona liggen, het Port Olímpic. Deze haven is speciaal aangelegd voor de Olypische Spelen van 1992, de zeilactiviteiten begonnen vanaf deze locatie. Tegenwoordig organiseren ze nog steeds wel een zeilwedstrijdjes hier, de America's Cup is hier blijkbaar wel eens van start gegaan. In deze omgeving ligt ook het Parc de la Ciutadella, al rijden we daar niet langs. Gemiste kans, al denk ik dat die Fransen gewoon jaloers zijn omdat hier ook een Arc de Triomf te vinden is. We slaan ter hoogte van de olympische haven rechtsaf, met bijna direct daarna nóg een bocht naar rechts. De weg is breed, dat helpt dan wel om alle acht de renners vakkundig door de bocht heen te sturen.
Na die twee bochten gaat het even 300 meter rechtdoor, waarna we kort achter elkaar weer twee bochten tegenkomen. Nu gaat het eerst naar links, en bijna direct daarna weer naar rechts. De eerste bocht is ruim, de tweede bocht is door de aanwezigheid van een vluchtheuvel iets krapper. Na dit nieuwe bochtenwerk rijden we langs een begraafplaats, als er nog een plekje over is kunnen we meteen de wielersport begraven. Voorbij de begraafplaats botsen de ploegen op een rotonde, hier rijden ze rechts omheen en daarna gaat het een halve kilometer rechtdoor. Na dit stukje in rechte lijn volgt er weer een brede bocht naar links, waarna de renners 400 meter rechtdoor mogen rijden. Barcelona is best een mooie stad, maar daar merken we voorlopig weinig van. Dit is geen geweldige route tot nu toe. Na 400 rechte meters slaan we nu linksaf, waarna we vrij snel het eerste tussenpunt van de dag tegenkomen. Na amper vijf kilometer koers wordt er al een tussentijd opgenomen, dat is nog eens service. Een paar meter voor we langs het Parc Diagonal Mar rijden krijgen we een eerste indicatie, zo snel heb ik dat nog nooit gezien, denk ik. Voorbij het tussenpunt rijden we langs dat park af, waar nogal wat opmerkelijke kunst te zien valt. Het schijnt een vrij nieuw park te zijn, waar het groen wordt gecombineerd met een aantal ijzeren kunstwerken. Het ziet er een beetje uit als een uit de kluiten gewassen zenuwspiraal, maar goed, dat kan ook aan mij liggen.
Voorbij het eerste tussenpunt rijden we dus langs de opvallende kunst van het Parc Diagonal Mar, voorbij dit park slaan we linksaf op de Avinguda Diagonal, diagonale straat dwars door dat merkwaardige uit blokken opgebouwde stratenplan van Barcelona. Er liggen hier tramrails, ik hoop dat de organisatie met wat purschuim aan de gang is gegaan om de passage over de rails veilig te maken. Voorbij de tramrails komen we in een brede straat terecht die we anderhalve kilometer gaan volgen. Een kilometer volstrekt rechtdoor, over een zo goed als vlakke weg. Het werd even iets technischer, maar nu wordt het weer wat makkelijker. We rijden wel nog even over een viaduct heen, maar dan heb je het voorlopig wel gehad. Aan het eind van deze straat slaan we linksaf de Carrer de Guipúscoa in, dit is nog wel even een stevige bocht van 90 graden. De Carrer de Guipúscoa, Gipuzkoa, Baskenland! Vet! In de straat van deze Baskische provincie rijden we in eerste instantie een kilometer rechtdoor, na een flauw bochtje naar links gaat het vervolgens nog eens anderhalve kilometer rechtdoor verder. Dit is geen enerverende route, we rijden door een wat beter deel van Barcelona over een brede en vlakke weg vooral vrolijk rechtdoor. We komen een soort van chicane tegen na een tijd, maar dat is te behappen. Het is een chicane die sommige renners misschien wel zullen herkennen, tijdens de nachtelijke ploegentijdrit in de Vuelta van 2023 reden we ook al over deze weg! Ze kunnen dus ook weten dat de
weg toch vooral wat onmerkbaar omhoog loopt in deze strook, met even later een stukje route waar het zelfs zichtbaar een beetje omhoog gaat. De renners zijn inmiddels bijna in de buurt van het tweede tussenpunt, gelegen voor de poorten van het bekendste gebouw van Barcelona. Na een kleine twee kilometer rechtdoor gereden te hebben volgt er nu weer een haakse bocht naar rechts, 300 meter later volgt er een stevige bocht naar links en dan zien we 'm liggen hoor. Jawel, daar is ie, onvermijdelijk: de Sagrada Familia.
De Sagrada Familia, voluit Basílica i Temple Expiatori de la Sagrada Família, is een basiliek in aanbouw naar een ontwerp van Antoni Gaudí. De naam betekent 'Basiliek en Boetetempel van de Heilige Familie'. Sinds het leggen van de eerste steen in 1882 wordt bijna voortdurend aan de kerk gebouwd, alleen gedurende de Spaanse Burgeroorlog heeft de bouw enkele jaren stilgelegen. De verwachte opleveringsdatum was 2026, maar door de Coronapandemie liep de bouw vertraging op, waardoor de einddatum nu ergens rond 2030 ligt. De bouwdirectie houdt het erop dat het gebouw "klaar zou kunnen zijn ergens in het eerste derde van de 21ste eeuw". De snelheid waarmee de bouw vordert, is voor een groot deel afhankelijk van de giften die bezoekers binnenbrengen. De bouw duurt inmiddels zo lang, dat reeds voltooide gedeelten al weer gerenoveerd moeten worden. Dit was overigens niet ongebruikelijk bij de bouw van kerken van dit formaat. Hoewel de kerk nog niet klaar is, werd zij op 7 november 2010 door paus Benedictus XVI tot basiliek gewijd. Architect Gaudí ontwierp naast deze basiliek meerdere andere karakteristieke bouwwerken in Barcelona, onder meer Casa Batlló en Park Güell. Gaudí maakte deel uit van het Catalaans modernisme, een stroming in de kunst waarvan de basiliek het belangrijkste symbool is. Dit Catalaans modernisme is nauw verwant aan de Jugendstil en dient dus niet verward te worden met het modernisme. Over de Sagrada Familia zou je ontzettend veel kunnen vertellen, maar goed, dan loopt dit verhaal wat uit. Kijk zelf maar even op Wikipedia, ofzo. Al is de ontstaansgeschiedenis dan nog wel geinig, blijkbaar kwam een of andere lokale boekhandelaar op het idee om een kerk op te richten, in een poging de secularisatie tegen te gaan. Hij kocht na het ontvangen van een hoop donaties een lap grond en hij wist een architect te strikken voor het project, maar die nam binnen een jaar boos ontslag. En toen kwam Gaudi pas in beeld. En de rest is geen geschiedenis, want de Sagrada Familia blijft een project van het heden. Een opvallend bouwwerk, met meerdere façades. Als de kerk ooit af is zal ie drie façades hebben die elk een fase uit het leven van Jezus verbeelden (de façade van de geboorte en de façade van het lijden zijn reeds voltooid en aan de voorkant komt de façade van de glorie), met elk vier klokkentorens. Deze twaalf torens symboliseren de twaalf apostelen. De vier torens rondom de vieringtoren staan voor de vier evangelisten rondom Jezus Christus. Bovenaan de 120 meter hoge torens boven de toegangsdeuren staan woorden als "Hosanna", "Excelsis" en "Sanctus". Voor meer leuke feitjes over de Sagrada Familia, klik hier. Matige gimmick verder natuurlijk, maak dat pleurisding gewoon eens een keer af. Er is overigens ook nog een binnenkant, die had ik kunnen zien toen ik in Barcelona was maar ik haakte af toen er een rij voor de ingang stond om het hele gebouw heen, het is een toeristische trekpleister die z'n weerga niet kent. Als ze dat ding ooit af weten te maken zou ie 170 meter hoog moeten zijn, en daarmee de hoogste kerk van allemaal. Op zich wel kicken, maar voor ons als wielervolgers zal het vooral kicken zijn dat voor de deur van de Sagrada Familia het tweede tussenpunt van deze ploegentijdrit volgt. Na de bocht naar links gaat het 200 meter rechtdoor en langs de Sagrada Familia volgt dan na 10,5 kilometer alweer het volgende tussenpunt van deze gekke TTT. Dat de Sagrada Familia onvermijdelijk is hebben we ook nog op donderdag tijdens de ploegenpresentatie kunnen merken, die presentatie, de slechtste die ik ooit heb gezien, werd gehouden voor de immer in aanbouw zijnde basiliek. De basiliek werd wel aan het zicht onttrokken door een doek, dat was dan ook weer zoiets typisch. De renners kregen nekpijn als ze iets van de Sagrada Familia wilden zien, het was een rommelige presentatie die ook wel past bij de rommelige start van deze Tour. We zien halverwege de ploegentijdrit pas het eerste echte hoogtepunt van de stad, dat is knap.
Nog negen kilometer fietsen tot de finish, na het passeren van het tussenpunt bij de Sagrada Familia. Zowel aan de voorkant als aan de achterkant van deze kerk die waarschijnlijk nooit helemaal compleet zal zijn ligt een parkje, we passeren beide parkjes terwijl we lekker rechtdoor blijven fietsen. Het gaat 600 meter volledig rechtdoor over een vlakke weg, waarna we uitkomen op de Plaça de Mossèn Jacint Verdaguer. Hier komen meerdere wegen samen, onder meer de Avinguda Diagonal, de Passeig de Sant Joan en de Calle de Mallorca. Midden op de Plaça de Mossèn Jacint Verdaguer is een kicken rotonde te vinden, voorzien van standbeelden en bomen. De renners rijden om de rotonde heen, een bocht waar ze relatief weinig last van zouden moeten hebben. Het gaat bijna volledig rechtdoor, waarbij de pro-tip is om even achterom te kijken. De renners rijden langs een gebouw, met op de bovenkant van dat gebouw een gigantische uil. De Búho de Rótulos Roura, een uil die ooit in de jaren '60 door het bedrijf Rótulos Roura op het pand is geplaatst. Nu, zoveel jaar later, steelt de uil nog steeds de show. Voorbij dit pleintje, de rotonde die we kunnen negeren en de uil, gaat het nog eens 900 meter rechtdoor. Weer een stuk om op de grote plaat te stampen, even rechtdoor terwijl het eigenlijk gewoon vlak is. Aan het eind van deze toch vrij lange strook rechtdoor slaan de renners linksaf een enorm brede straat in, de Passeig de Gràcia. In deze waanzinnig brede Passeig de Gràcia vinden we onder meer de Casa Milà, weer een meestwerk van Gaudí. Het appartementengebouw is een van zijn bekendste werk, het werd tussen 1906 en 1912 opgetrokken met wat financiële hulp van de adellijke familie Milà. De buitenmuren zijn golvend uitgevoerd, wat het een bijzonder uiterlijk geeft. Het gebouw wordt ook La Pedrera genoemd, wat Catalaans is voor De Steengroeve. Die naam slaat op het uiterlijk van het gebouw en had oorspronkelijk een pejoratieve betekenis, omdat het gebouw aan geen van de toen geldende architecturale normen voldeed. In het bouwwerk bevindt zich een museum, tevens is het dus ook een appartementencomplex, en blijkbaar was het het eerste gebouw in Barcelona met een parkeergarage. Je kon hier 100 jaar geleden je koets kwijt, geinig. Werelderfgoed ook, uiteraard. In de Vuelta reden we daadwerkelijk langs dit gebouw, nu missen we 'm net. We hadden rechtsaf moeten slaan, dan was ie in beeld gekomen, maar hier is ie alsnog.
Na amper 200 meter over de Passeig del Gràcia gereden te hebben volgt er een bocht naar rechts zodra de Casa Batlló in beeld komt. Nog een creatie van Gaudí, net als bij de verderop gelegen Casa Milà is hier niets hoekig, alles is golvend en afgerond net als de golven van de zee. De voorgevel is bedekt met mozaïek die doet denken aan de schubben van een draak. Het interieur van het huis bevat een lichtkoker die bezet is met tegels en blauw keramiek. De zuilen op de gelijkvloerse verdieping lijken wel de poten van dinosaurussen en het golvende dak van mozaïek de ruggengraat van een enorm monster. De balkons lijken enorme kaken van zeedieren, die als het ware uit de zee ontspringen. Het centrale thema is van de drakendoder Sint-Joris. Goed verhaal. Het gebouw ademt wel een Eftelingsfeer, in ieder geval. De renners gaan er amper iets van merken, ze slaan rechtsaf, een enorm brede en totaal niet lastige bocht, en rijden daarna twee kilometer praktisch. De weg loopt continu een beetje vals plat omlaag, amper merkbaar. Toch zal de snelheid daardoor heel hoog gaan liggen, vooral ook omdat je bijna volledig rechtdoor gaat. Halverwege een keer een flauwe bocht naar links, waar ook amper voor gestuurd hoeft te worden. Nee, dit is het terrein om je treintje nog eens goed op stoom te laten komen. Aan het eind van deze lange rechte weg van in totaal 2300 meter volgt er dan weer een scherpe bocht naar links. Wel weer een brede bocht, op zich kunnen de ploegen daar op hoge snelheid doorheen. Ze rijden vervolgens rechtdoor de Plaça d'Espanya tegemoet, het op één na grootste plein van Spanje, alleen de Plaza de España in Madrid is groter. Centraal op het Plaça d'Espanya bevindt zich sinds 1929 een monumentale fontein, een ontwerp van Josep Maria Jujol. Om de fontein heen ligt een rotonde, en de coureurs rijden rechtsom langs deze brede rotonde af. Hier lag in de Vuelta van 2023 de finish, nu fietsen we nog een stukje verder. Het plein waar de renners in de slotfase van deze etappe overheen zullen fietsen is een rond punt waar grote verkeersaders bijeenkomen; Carrer de la Creu Coberta (het verlengde van de Carretera de Sants), Carrer de Tarragona, Avinguda del Paral-lel en de belangrijkste, Gran Via de les Corts Catalanes. Het plein is een ontwerp van Ildefons Cerdà, als onderdeel van het Eixample-project. De Gran Via verbindt het plein met de pleinen Plaça de la Universitat en Plaça de Catalunya. De brede rechte laan Avinguda de la Reina Maria Cristina loopt naar het Museu Nacional d'Art de Catalunya op de berg Montjuïc. En net op die berg gaat de ploegentijdrit eindigen, het serieuze gedeelte van deze ploegentijdrit komt er nu aan. Voorbij de rotonde rijden we tussen twee torens door, de Torres Venecianes, twee identieke, iconische torens in Venetiaanse stijl. Na het passeren van deze torens gaat het nog een aantal meter rechtdoor over de brede Avinguda de la Reina Maria Cristina. De renners kijken uit op het Museu Nacional d'Art de Catalunya, gelegen op de berg die zal figureren tijdens de finale van deze en de volgende rit.
De ploegentijdrit in de Vuelta van 2023 eindigde vlak voor de Plaça de l'Univers en de entree van de Fira Barcelona. Het complex van de Fira Barcelona, een hele reeks beurs-, tentoonstellings- en conferentiezalen, werd gebouwd voor de Wereldtentoonstelling van 1929 naar een ontwerp van Pedro Domenech, Josep Puig i Cadafalch en Lluís Domènech i Montaner. Dat je het even weet. Voorbij de Fira slaan we ter hoogte van de Font Màgica, de magische fontein, linksaf. Een enorm brede bocht naar links, bij deze enorme ronde fontein die bekendstaat om de muzikale water- en lichtshows die er op vaste tijden plaatsvinden. Boven de fontein zien de renners het nationale kunstmuseum van Catalonië liggen, gevestigd in een prachtig gebouw. Al zijn ze daar niet mee bezig, tijdens een ploegentijdrit zie je heel weinig. En in Barcelona doorgaans nog minder. We zijn al heel aardig in de buurt van de finish, tot op vier kilometer van de aankomst rijden de renners nu rechtdoor, om vervolgens rechtsaf te slaan, de Carrer de Lleida in. Hier begint de weg omhoog te lopen, we gaan omhoog naar de onvermijdelijke berg Montjuïc en dat doen we bij deze gelegenheid op een vrij beschaafde manier. Morgen zal het een ander verhaal zijn, nu rijden we braaf 1,1 kilometer aan 5,1% omhoog. Hier begint het tactisch te worden, lanceer je hier al je kopman, of wacht je op de slotklim? In je eentje is vier kilometer dan toch nog best ver. De renners rijden voorzichtig omhoog en passeren nog wat meer schitterende gebouwen, eindelijk is deze ploegentijdrit echt de moeite waard. Op de Passeig de Santa Madrona rijden ze tussen het Teatre Lliure en het Museu d'Arqueologia de Catalunya door, twee gebouwen die perfect bij elkaar passen. Lichtelijk kitscherig wel, maar dat mag de pret niet drukken. Pretparkvibes, dat ook wel. De renners kopen op dit moment wel een kaartje voor de achtbaan, in ieder geval. Op de Passeig de Santa Madrona volgt overigens nóg een tussenpunt, na 15,9 kilometer nemen we hier op 3,7 kilometer van de aankomst de derde tussentijd op. Officieel begint bij dit tussenpunt de klim van 1,1 kilometer pas, maar voordien loopt het al even een paar meter omhoog. Voorbij het tussenpunt dus 1,1 kilometer aan 5% naar de top van de Côte de Montjuïc, de Catalanen zijn hun berg kwijt aan de Fransen. Voorbij het tussenpunt slaan de renners rechtsaf, weer eens een enorm brede bocht, en daarna komen ze op een mooie weg terecht die via een tweetal waanzinnig brede haarspeldbochten omhoog zal lopen in een bosrijke omgeving. Midden in de stad, en toch is het groen. De brede weg loopt vrij gelijkmatig omhoog, het gemiddelde zit zo rond de 5%, veel steiler dan dat wordt het ook niet. Onderweg passeren we het Museu Etnològic de Barcelona, genoeg musea in deze stad. Op 2,6 kilometer van de aankomst komen we boven op de klim, we slaan hier rechtsaf de Avinguda de l'Estadi in. Dat zijn we niet gewend, meestal gaan we nog verder omhoog naar het kasteel van Montjuïc, maar dat bewaren we nu voor de volgende rit. We werken niet de hele klim af, alleen het eerste deel. In dat eerste deel treffen we toch nog een paar meter aan 7%, maar in principe lijkt het alsnog wel de moeite om hier op z'n minst één knecht om je heen te houden. Je moet je zelf misschien toch pas echt passeren op de laatste heuvel. Dat is dan weer het leuke van dit nieuwe format, je moet over dit soort dingen nadenken.
Na de bocht naar rechts op de top van de klim rijden de renners 1800 meter in licht dalende lijn verder. Ze rijden over de brede Avinguda de l'Estadi, waar de dag na de ploegentijdrit de eerste rit in lijn van de Vuelta van 2023 eindigde. Ook toen bezochten we Montjuïc, alleen wel op een andere manier. Je kunt op deze berg nog alle kanten op, iedere koers die hier passeert maakt er weer iets anders van. Op de Avinguda de l'Estadi passeren de renners het Estadi Olímpic, ze zullen niet veel later aan de andere kant van dit stadion gaan finishen. We rijden ongeveer een kilometer redelijk rechtdoor over de brede weg langs het stadion. De weg kent wat flauwe bochten, maar in principe is het hier makkelijk fietsen. Op 1,7 kilometer van de aankomst volgt er dan wel weer een vervelende bocht, het gaat stevig naar links, een flink doordraaiende bocht. Na deze bocht komen we op een andere weg terecht, eentje die net zo breed is. Deze weg blijft naar beneden lopen, met wat flauwe bochten erbij onderweg. Helemaal beneden volgt er een nieuwe bocht naar links, waar het tijdelijk iets smaller wordt. In deze bocht begint de weg al omhoog te lopen, we hebben de laatste kilometer betreden en in deze laatste kilometer mogen alle remmen los. We komen terecht op een weg die breder is dan een snelweg en deze weg loopt in de laatste 800 meter aan 7% omhoog. In het begin zit een kort piekje zo rond de 8%, wat dankzij die brede weg amper te zien valt. Vervolgens vlakt het richting de top steeds meer af, van 6% loopt het in de laatste meters terug naar 4%. We komen uit aan de andere kant van het Estadi Olímpic en we wagen een soort van poging om een rondje om het stadion heen te rijden. Daardoor blijft de weg steeds naar links afbuigen in de laatste meters, wat tijdens deze ploegentijdrit niet zo interessant is, maar tijdens de tweede rit gaan we op exact dezelfde plek finishen en dan kan een finish in een bocht toch wel weer een dingetje zijn, ook al is de weg dan nog zo breed. Een aankomst om alvast te wennen aan de dag van morgen, als we hier drie keer gaan passeren. Tijdens de tweede rit zal de laatste strook richting het stadion wel iets korter zijn, we komen dan van een andere kant aan. Nu is de slothelling net wat langer, met in het begin dus zelfs wat stevige percentages. Je kunt hier perfect in je eentje naar boven knallen, dit vormt een perfecte springplank voor alle klassementsrenners om aan de concurrentie te tonen hoe ze ervoor staan. Er is vlak voor de twee klimmetjes aan het eind beginnen een tussenpunt, dus we kunnen echt heel goed zien wie het hardste omhoog heeft gereden. Bij het Estadi Olímpic Lluís Companys eindigt na 19,6 kilometer deze ploegentijdrit, bij de Côte du Stade Olympique, zoals de Fransen dat dan weer durven te noemen. Een goed begin is het halve werk voor de klassementsrenners. Schrik niet als er ineens eentje in z'n eentje naar boven sprint, hij is echt zijn ploeggenoten niet vergeten hoor. Nieuwe regels, het is juist van levensbelang dat je hier in je eentje zo snel mogelijk naar boven gaat. Het is mooi als je nog een paar renners mee kunt nemen, maar strikt noodzakelijk is het niet.
Aangezien we twee keer op dezelfde plek gaan finishen moet ik een beetje doseren. Laat ik het verhaal over de Montjuïc nog maar even liggen, en beperken we ons meer tot de rest van de stad. Al moeten we gezien de finish toch wel alvast vermelden dat het Olympisch stadion Lluís Companys is gebouwd ter ere van de OS in 1992, al had je dat zelf kunnen bedenken. Lluís Companys was dan weer een belangrijke figuur in de Catalaanse geschiedenis. Een linkse rakker, een Catalaanse separatist. Gedurende zijn leven werd hij meermaals gearresteerd, omdat zijn denkbeelden niet echt op prijs werden gesteld. Hij wilde graag dat Catalonië onafhankelijk zou worden, daar waren zowel de vroegere dictator Primo de Rivera als de latere dictator Franco het niet helemaal mee eens. Companys richtte een nationalistische Catalaanse partij op en jaren later zou hij president van de Generalitat worden, de regering van Catalonië, die in de loop der jaren toch wat autonomie had gekregen. Maarja, toen kwam de Spaanse Burgeroorlog. Op 26 januari 1939 viel Barcelona in handen van Franco's nationalisten en Companys en zijn regering vluchtten naar Frankrijk. Tijdens het begin van de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk werd Companys door de Gestapo gearresteerd en aan Franco uitgeleverd. Na een kort proces werd Companys op 15 oktober 1940 in Barcelona, in de slotgracht van het kasteel van Montjuïc, geëxecuteerd. Niet gek dus dat men op deze berg het stadion naar hem heeft vernoemd. In het Estadi Olímpic Lluís Companys heeft FC Barcelona de afgelopen seizoenen de thuiswedstrijden afgewerkt, omdat Camp Nou verbouwd werd. Hoe snel zou Frenkie deze berg opgereden zijn? Tijdens de ploegentijdrit zijn we lang niet alle hoogtepunten van Barcelona tegenkomen, we hebben zelfs een aantal zeer bekende gebouwen links laten liggen, maar alsnog kunnen we, als we het lijstje van Wikipedia erbij pakken, flink strepen. 'Architectonisch is Barcelona bekend vanwege de Gotische wijk en modernistische woonhuizen van het Eixample. Negen bouwwerken staan op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO: Palau de la Música Catalana, ontworpen door Lluís Domènech i Montaner, Hospital de Sant Pau, ontworpen door Lluís Domènech i Montaner, Sagrada Família, kerk ontworpen door Antoni Gaudí, Park Güell, park ontworpen door Antoni Gaudí, Casa Milà (La Pedrera), Casa Batlló, Palau Güell, Casa Vicens en Cryptes in Colonia Güell, allen ontworpen door Antoni Gaudí.' Nou, een aantal van die casas hebben we wel gezien, net als de Sagrada Familia. En dit is slechts de lijst van werelderfgoed, daarna volgt de lijst van andere bezienswaardigheden en die is behoorlijk uitputtend. Laten we een paar dingen noemen: de Torre Glòries, Arc de Triomf, Montjuïc, La Rambla. Hey, de Ramblas hebben we dan weer overgeslagen. De populaire winkelstraat, ooit het toneel van een aanslag, komt niet voorbij, net als de Plaça de Catalunya en ook de lokale kathedraal slaan we over. Hadden we toch voor een ploegentijdrit van 25 kilometer moeten gaan, zo zie je maar weer. De Ciutat Vella, de oude stad, slaan we ook grotendeels over. De Barri Gòtic, de gotische buurt, waar onder meer de kathedraal te vinden is en waar je ook een aantal musea tegenkomt zoals het Museu Picasso negeren we ook. Lastig fietsen in de binnenstad natuurlijk, maar goed, het is in ieder geval een gegeven dat we niet alle hoogtepunten van de stad te zien krijgen. Het L’Aquàrium de Barcelona heb je ook nog, gelegen in de vrij uitgestrekte haven van de stad. Camp Nou heb je natuurlijk, het stadion van het altijd financieel wanbeleid voerende FC Barcelona. Daar gaan we morgen dan weer even op bezoek, wel zo gezellig. Tal van musea, zoals het Museu d'Art Contemporani de Barcelona, tal van parken, zoals het Parc de la Ciutadella, daar fietsen we net niet langs. Barcelona is een stad waar je wel een paar uur kunt spenderen, dat mag in ieder geval duidelijk zijn. De lijst gaat door, maar ik veronderstel dat de boodschap duidelijk is. Beetje rondlopen in de Barri Gòtic, wellicht op een van de kunstmatige stranden gaan liggen, urenlang in de rij gaan staan voor de Sagrada Familia, vooral niet met een zak zonnebloempitten naar Camp Nou gaan, wellicht wel de boeken van Carloz Ruiz Zafón lezen. Die beste man kwam uit Barcelona en de stad speelt ook een rol in zijn bekendste werken, onder meer in De schaduw van de wind. In Barcelona, de stad waar het boek zich grotendeels afspeelt wordt echter kritiek geleverd op het feit dat Zafón het boek in het Spaans geschreven heeft in plaats van het Catalaans. Terechte kritiek natuurlijk, de Catalanen hebben groot gelijk. Visca Catalunya, en dat soort dingen. Ik leg mijn ikurriña een keertje opzij en pak mijn estelada erbij.
In de Vuelta eindigde er dus ook een ploegentijdrit in Barcelona, in het jaar 2023. In de Vuelta Femenina van 2025 begonnen we overigens ook met een ploegentijdrit in Barcelona, dat schijnt een thema te zijn in deze stad. Maar, terug naar 2023. Men ging toen vrij laat van start, te laat. Het werd tijdens die ploegentijdrit donker. Dat leverde hilarische taferelen op, maar eigenlijk ook wel gevaarlijke taferelen. De renners hadden geen idee waar ze reden, vooral de laatste paar ploegen waren flink in het nadeel. Dit leidde tot veel razernij bij Evenepoel, uiteraard bij Evenepoel. Goed nieuws voor Remco: hij hoeft nu niet bang te zijn dat hij in het donker moet rijden. We gaan nog steeds laat van start, maar niet dusdanig laat dat het al donker gaat worden tijdens de rit. Zo rond 19:30 is de laatste ploeg al lang en breed binnen, dat vormt in juli geen enkel probleem. Weten jullie trouwens wie die ploegentijdrit won in 2023? Team dsm-firmenich, het team dat we nu kennen als Picnic-PostNL, ja! Bizar dagje was dat, net een halve seconde sneller dan Movistar. De grotere favorieten reden in het donker en hadden het nakijken, wielrennen blijft een merkwaardige sport. Het regende ook nog eens, om het extra gevaarlijk te maken. Het contrast kan bijna niet groter zijn, we noteren vandaag een volledig zonnige dag. Het wordt 31 graden, geen wolkje aan de lucht, het enige element van belang is dat er rond de tijd dat de renners gaan rijden een stevig briesje vanuit zee staat. De wind trekt gedurende de middag aan, maar alle ploegen lijken wel een beetje met dezelfde omstandigheden te maken te hebben. Beetje tegenwind wel in de eerste kilometers aan de kust, daarna een stukje wind in de rug en daar weer na zitten we vooral beschut. Om 17:05 trapt het zeer sympathieke Caja Rural af, daarna vertrekken de ploegen om de vijf minuten. UAE vertrekt als laatste ploeg, om 18:55 staan zijn aan het vertrek. Rond die tijd schijnt voetjebal te beginnen, dat is dan weer tamelijk ongelukkig. Al geeft het je wel een geldig excuus om weg te zappen als de boeventronie van Pogacar in beeld verschijnt. Elk nadeel heeft z'n voordeel. Deze rit is op alle bekende kanalen te volgen, al moet je als je een kijker van de NPO bent wel uitwijken naar NPO2. Daar zijn ze vanaf 16:50 live, Eurosport 1 is om 16:45 live en de Belg is live vanaf 16:55, gewoon vanaf VRT1.
17.05: Caja Rural-Seguros RGA
17.10: Team Picnic PostNL
17.15: Total Energies
17.20: Tudor Pro Cycling Team
17.25: Gorupama-FDJ United
17.30: Pinarello-Q36.5 Pro Cycling Team
17.35: Cofidis
17.40: Lotto Intermache
17.45: Movistar Team
17.50: NSN Cycling Team
17.55: Uno-X Mobility
18.00: Team Jayco-AIula
18.05: Alpecin-Premier Tech
18.10: Soudal Quick-Step
18.15: Netcompany INEOS Cycling Team
18.20: Bahrain Victorious
18.25: XDS Astana Team
18.30: Decathlon CMA CGM Team
18.35: EF Education-Easypost
18.40: Lidl Trek
18.45: Red Bull-BORA-hansgrohe
18.50: Team Visma | Lease a Bike
18.55: UAE Team Emirates XRG
/origin-imgresizer.eurosport.com/2023/08/26/3770994-76709813-2560-1440.jpg)
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Nou, dan komen we natuurlijk uit bij het belangrijkste deel van de eerste voorbeschouwing, de ploegenpresentatie. Uw favoriete fileersessie ontbreekt ook dit jaar niet, vol met deskundig en objectief commentaar. Neemt u maar eens een goed uur de tijd om het allemaal in u op te nemen. Het zal nodig zijn.
'Code rood' in Soedan: VN slaat alarm over dreigend bloedbad in El Obeid
Emiraten steunen Soedanese paramilitairen via geheime trainingskampen in Libië, blijkt uit onderzoek
RSF-strijdkrachten doden opzettelijk kinderen op grote schaal
En terwijl dit allemaal plaatsvindt zien wij over drie weken op de Champs-Élysées weer een paar jongens gehuld in het tricot van UAE heel hard UAE! UAE! UAE! scanderen. Het is sportswashing in optima forma, dankzij het feit dat er heel hard gefietst wordt vergeten we dat die sponsor verantwoordelijk is voor een vreselijk en met name cynisch bloedvergieten in Soedan. Het gaat namelijk niet eens om iets ideologisch, nee, de Emiraten is het alleen maar om grondstoffen te doen. Goud, bijvoorbeeld. Dat maakt het gouden beeld waar geinponem Tadej Pogacar mee op de foto ging in de Emiraten extra pijnlijk, misschien is het wel echt goud, misschien is het wel geroofd goud uit Soedan, goud waar mensen voor zijn gestorven. Het is tamelijk onsmakelijk, en het is absoluut absurd dat hier bijna geen ophef over is. Waarom accepteren we dit allemaal? Ik zou zeggen: fuck Pogacar. Fuck dat gedrocht, met z'n stompzinnige geblondeerde bakkes. De beste renner ooit, laat me niet lachen. Fuck de e-bike van Isaac del Toro. Fuck Open VLD'er Florian Vermeersch. Fuck regenrijder turned wielerpyromaan Wim Tellens, fuck het kunstgebit van Nils Politt, fuck het grindtegelhoofd en de richting de grens met Mexico vluchtende haarlijn van Brandon McNulty, fuck de ringel-s van Felix Grosssssssssssssssssssssssssschartner en fuck jouw gebrek aan persoonlijkheid, Adam Yates, ik weet niet eens hoe ik je kan beledigen. Fuck de kale voldemortknar van Mauro Gianetti en fuck de kale Jack van Gelder-knar van Matxin. Fuck alles en iedereen die op welke wijze dan ook betrokken is bij deze ploeg. Fuck Javier Sola, de zogenaamde wondertrainer, die verder een clièntele heeft dat alleen maar uit Portugese dopinghonden en Willie Smit bestaat. Fuck de Zuid-Afrikaanse clown Jeroen Swart. En fuck Marijn Abbenhuijs van het AD, want wtf is dit nu weer voor een schaamteloos stukje propaganda? UAE steunt niet alleen een genocide in Soedan, ze steunen ook een genocide op onze geliefde sport. Tadej Pogacar gaat ons weer drie weken belachelijk maken, dit jaar ook nog eens gesteund door de minstens zo belachelijke Isaac del Toro. Ik kan de rest van de ploegen wel doornemen, en dat zal ik ook doen, maar de winnaar is vooraf al bekend. De UCI is volledig omgekocht door UAE, dus voorlopig zitten we vast aan deze vreselijke overheersing. Deze Tour wordt het aanzien niet waard, en we hobbelen nog steeds allemaal gedwee achter de polonaise aan, rechtstreeks het graf van de edele wielersport in. Minder trainen, meer winnen, waarom heeft niemand anders daar ooit aan gedacht?
De tweede ploeg is uiteraard Team Visma | Lease a Bike, van de eeuwige nummer twee Jonas Vingegaard. Althans, in de Tour begint hij de eeuwige tweede te worden. Recent wel mooi de Giro gewonnen, zolang Pogacar niet aan de start staat is Vingegaard ineens de dominante en koersverpestende factor. Drie koersen gereden dit jaar, drie keer gewonnen. Een belachelijk sterke renner, die in het verleden uiteraard ook twee keer de Tour heeft gewonnen, in de tijd dat Pogacar nog iets van menselijke trekjes vertoonde. Die menselijke trekjes zijn al lang en breed verdwenen, er is niemand die kans maak tegen Pogacar. Vorig jaar werd Vingegaard op meer dan vier minuten gereden, dat zal nu niet veel beter zijn. Pogacar wordt ook nog eens ieder jaar beter. Nu na het voorjaar ook weer een paar kilo verloren, er gaat geen maat op staan. Sorry, ik kan het niet spannender maken dan het is. De winnaar staat al vast, de nummer twee ook. In de ploeg van Visma dit jaar geen Wout van Aert, in aanloop naar de Dauphiné ging hij tijdens een training op z'n bek en daarbij blesseerde hij zijn elleboog. Dat leek allemaal wel mee te vallen, tot de schadde tijdens de Dauphiné steeds erger werd. De elleboog begon ineens op te zwellen, ojee. Wout ontsnapte aan de dood! Een ontsteking! Bijna sepsis! Geen Van Aert, die vorig jaar überhaupt geen al te grote rol speelde, op die fabelachtige demarrage op Montmartre na, is nu vervangen door Davide Piganzoli, die vakkundig wordt uitgeknepen door Visma. Een geweldige Giro gereden, boven ieders verwachting, en daarna tussen neus en lippen door ook nog even La Route d'Occitanie gewonnen. En nu de Tour, het is een wonderjaar voor Piganzoli. Wel de vraag hoe hij de dubbel gaat verteren, het is toch een risico dat je als ploeg neemt. Kuss doet ook de dubbel, maar Sepp is dat in ieder geval gewend. Na een vrij matige Giro, waarin hij één goede dag kende, die dag won hij meteen een rit, is het voor Vingegaard en Visma te hopen dat hij nu betere benen heeft. Kan zomaar, in het jaar dat hij drie grote rondes heet was hij op z'n best in de laatste grote ronde, hij wordt er in ieder geval niet minder door. Naast Piganzoli en Kuss heeft Jonas ook Matteo Jorgenson om zich heen, de man die vorig jaar continu werd gepest door UAE. Recent vond ik Jorgenson in de Dauphiné niet heel indrukwekkend, maar alsnog is hij een belangrijke pion voor Visma. Al is het de vraag of het iets uitmaakt. Vorig jaar hebben ze op een aantal beklimmingen alles op alles gezet om Pogacar te slopen, maar het gevolg was vooral dat ze zelf werden gesloopt. Ze hadden een bepaalde tactiek ontdekt die werkte tegen Pogacar, maar die tactiek werkt niet meer. Dan kun je ook nog Bruno Armirail toevoegen aan je klimtrein, maar kom je eigenlijk wel in de positie dat je op kop moet rijden en de koers hard moet maken? Das war einmal. Met Victor Campenaerts gaat er ook nog een allround fenomeen mee, terwijl Per Strand Hagenes debuteert in de Tour. De vervanger van de permanent geblesseerde Laporte, dit is niet de ploeg die Visma in het begin van het jaar in gedachten had. Scheelt wel dat Hagenes bezig is aan zijn jaar van de doorbraak, hij misstaat niet in deze selectie. Ondanks een zware val op het Italiaanse kampioenschap tijdrijden is Affini toch van de partij, de hardrijder van het stel. Belangrijk voor de positionering, belangrijk voor de vlakkere dagen, belangrijk. Nog altijd een buitengewoon sterke ploeg, maarja, zou het wat uitmaken?
Red Bull-Bora-Hansgrohe, daar kunnen we wel eens grappige taferelen aantreffen. Twee kopmannen aan de start, Remco Evenepoel en Florian Lipowitz. De twee kunnen niet meer verschillend zijn. Evenepoel is de man met de babbels, de man met bravoure. Florian Lipowitz is een dood vogeltje, hij zou eigenlijk het liefst stoppen met wielrennen zodat hij nooit meer een interview hoeft te geven. Evenepoel kan een uur lang leeglopen, Lipowitz trapt alleen wat open deuren in. Evenepoel is veel meer de natuurlijke leider, maar Lipowitz is wel degene die vorig jaar derde werd in de Tour. Evenepoel werd in 2024 dan weer derde, het is lastig te bepalen wie nu echt de kopman gaat zijn binnen de ploeg. In principe zou ik ze allebei hun ding laten doen, dankzij de aanwezigheid van Pogacar en ook van Vingegaard maakt het allemaal niet zoveel uit. Je laat niet de eindzege liggen door geen duidelijk keuze te maken. Je kunt er wel een podiumplaats door mislopen, dat dan weer wel. Bora een beetje kennende gaan ze geen keuze maken, die ploeg is altijd een tamelijk ongeorganiseerde teringbende. Ze doen vaak maar wat, wat voor ons dan weer leuk is. Stel je voor dat ploegen alleen maar logische dingen zouden doen, waar zouden wij het dan nog over moeten hebben? Op basis van dit seizoen zou je eerder Lipowitz naar voren schuiven, de dode Duitser heeft in iedere koers geweldig gepresteerd. Vreselijk constant, abnormaal eigenlijk. Derde in Catalonië, tweede in het Baskenland, tweede in Romandië, en recent zowaar de Ronde van Slovenië gewonnen. Na een eindeloze stroom ereplaatsen eindelijk een zege gepakt, dat moet een boost hebben gegeven. Lipowitz staat op punt, in Slovenië zagen alleen zijn afdalingen er vrij slecht uit. Evenepoel heeft dan vooral weer uitgeblonken in eendaagse koersen, zijn rittenkoersen waren minder indrukwekkend. Wel een keer een straffe stoot in Catalonië, maar dan ging hij daarna weer op zijn bek omdat hij zich aan het opwinden was over Vingegaard die niet wilde overnemen. Nooit saai met Remco. Na Luik, waar hij dan weer lichtelijk tegenviel, heeft hij niet meer gekoerst. Meer dan twee maanden zonder koers, hij wilde zich bij zijn nieuwe ploeg op een andere manier voorbereiden op de Tour. Hij wil proberen om het trauma van vorig jaar weg te poetsen, toen hij gedesillusioneerd moest afstappen. Hij hoopt de klimmersbenen van 2024 te hervinden, dat jaar liet hij zien dat hij echt met de beste van de wereld kan klimmen, ook in een grote ronde. Natuurlijk won hij eerder ook al een Vuelta, dus ja, hij kan beter zijn dan Lipowitz. Maar als de voorbereiding net niet perfect is geweest kan hij ook minder zijn. Evenepoel is geen natuurlijke klimmer, alles moet perfect lopen in de voorbereiding, dan komt hij een eind, als dat niet het geval is kan hij zomaar weer een keer een jour sans hebben. Evenepoel lijkt me de man met het hogere plafond, Lipowitz de man die meer een zekerheid is. Hoe dan ook, verder dan de derde plaats komen ze toch niet en Lipowitz heeft te weinig personality om de strijd aan te gaan met Evenepoel. Andersom kan het wel leuk worden, we wachten op de nieuwe gebaartjes van R.EV. In plaats van het klassement heb ik liever dat hij voor ritten gaat, maar dat gaat vast niet door. Met Jai Hindley is er nog een klimmer mee, na een derde plaats in de Giro knoopt Hindley er een tweede grote ronde aan vast. Hij zal wel echt in dienst van Lipowitz en Evenepoel starten, neem ik aan. Maxim van Gils op papier ook, al gaat Maxim ook graag voor eigen kans. Dat zagen we in de Dauphiné nog, toen hij tijdens de zesde rit de ritzege pakte. Dat was knap en dat was leuk, zeker nadat hij een deel van het seizoen heeft gemist na een zware valpartij in de Clasica Jaen, maar tijdens die etappe had hij ook zijn ploeggenoot Tuckwell kunnen helpen. Die stond er namelijk heel goed voor om het geel over te nemen, wat uiteindelijk ook gebeurde. Alleen had de voorsprong groter kunnen zijn, als Van Gils voor hem had gereden. Die dag was de ritzege belangrijker voor de Belg, richting het eind van de ronde leverde hij dan wel weer een puike prestatie af door Tuckwell de gehele klim van Plateau de Solaison te begeleiden en hem zo op het podium te houden. Van Gils kan zich nuttig maken voor een ander, als hij daar zin in heeft. Als Evenepoel hem roept zal Van Gils wel luisteren, of dat bij Lipowitz ook het geval is weet ik niet. Met Cattaneo is er nog een vertrouweling van Evenepoel mee, ze maakten samen de overstap van Quick Step naar Red Bull-Bora. Al met al een ploeg vol klimmers, en dan nog wat baroudeurs als Nico Denz en Jan Tratnik. Nico Denz knoopt er na een anonieme Giro ook nog een Tour aan vast, waarschijnlijk om aan het quota Duitsers te voldoen. Jantje Tratnik is niet zo goed meer, maar heeft wel veel ervaring. Geen Roglic in deze ploeg, dat had het nog wat leuker kunnen maken, maar in plaats daarvan wel ONZE Tim van Dijke. Arme Tim, die arme jongen gaat heel wat vuil werk mogen opknappen. Nico en Tim, maak jullie borst maar nat. Straffe ploeg, maar zoals bij alle volgende ploegen kun je de vraag stellen hoeveel het eigenlijk allemaal uitmaakt.
Lidl-Trek komt met een ploeg waar we ook wel het een en ander van mogen verwachten. Juan Ayuso is de kopman, de man die is weggekocht bij UAE. Al waren ze bij UAE ook wel blij dat ze van hem verlost werden, Ayuso haalde het immers in zijn hoofd om niet voor Pogacar te willen werken. Dat alleen al zorgt ervoor dat ik fan ben van Ayuso, waar de goegemeente juist een hekel aan hem lijkt te hebben. Ayuso is een fantastische klimmer, al heeft hij dat dit jaar nog niet zo vaak kunnen laten zien. Hij won in het begin van het jaar wel de Ronde van de Algarve, maar daarna ging hij in de leiderstrui hard onderuit in Parijs tegen Nice. Daarna keerde hij terug in koers in de Ronde van het Baskenland, maar ook daar haalde hij de finish niet. Hij heeft dit jaar al een paar keer moeten herbronnen. De volgende terugkeer vond plaats in de Dauphiné, waar hij uiteindelijk derde werd in het klassement. Een goede prestatie, maar hij werd bergop wel een paar keer naar huis gereden door Del Toro. Toch pijnlijk, verliezen van een voormalig ploeggenoot. Het geeft ook wel aan dat Ayuso een achterstand heeft weg te werken. Als je al een minuut verliest ten opzichte van Del Toro, hoeveel tijd verlies je dan ten opzichte van Pogacar? Niet teveel aan denken, Juan, dat is ontmoedigend. Als Ayuso op z'n fiets blijft zitten is hij een kandidaat voor de top 10, maar een podiumkandidaat lijkt hij me met zijn huidige vormpeil niet. Top vijf wordt zelfs al ingewikkeld, maar oké, hij kan in ieder geval de Tour rijden, als kopman ook nog eens. Geen sinecure, want hij heeft ook nog Mattias Skjelmose in zijn ploeg zitten. Dat is net zo goed een renner die het liefst voor zichzelf rijdt. Een renner die niet heel blij was toen Ayuso werd aangekondigd, een renner waarvan ook werd vermoed dat hij snel zou kunnen vertrekken. Dat lijkt voorlopig wel met een sisser af te lopen. Men voorspelde een hoop gedoe, maar voorlopig is het vrij rustig. Ze reden samen de Dauphiné, waar ze elkaar ook weer niet heel erg in de weg reden. Viel nog wel mee, het was niet de chaos die men had voorspeld. Het helpt ook wel dat Ayuso voorlopig duidelijk de betere lijkt, Skjelmose heeft niet echt een poot om op te staan. Alsnog hoef je niet te verwachten dat Skjelmose plots een modelploegmaat wordt, die jongen is hier gewoon om zijn eigen klassement te rijden. En in dit geval is dat misschien niet eens erg, want Ayuso gaat toch niet winnen. Podium ligt ook niet voor de hand, het heeft ook weer niet veel zin om alles opzij te zetten voor een zesde plaats van Ayuso. Nee, hier verwacht ik weinig drama. Met Derek Gee-West is er nog een derde klassementsrenner mee, al lijkt het me niet dat Gee hier echt voor het klassement gaat. Hij werd vijfde in de Giro, hij zal in de Tour eerder mogen vrijbuiten. Althans, dat zou mij logisch lijken. Soms wat werk doen voor Ayuso en Skjelmose, en verder je eigen plan trekken. Ayuso heeft Verona mee als bodyguard, dat geeft de rest wat vrijheid om hun eigen ding te doen. Voor de vlakkere ritten hebben ze Pedersen en Vacek meegenomen. Vorig jaar was er nog een sprintploeg rond Milan, nu mag Pedersen het bijna in z'n eentje uitzoeken. Natuurlijk is Vacek wel een buitengewoon nuttige kracht, maar in plaats van in de pure massasprints denk ik dat we zowel Pedersen als Vacek eerder in de overgangsritten zullen zien. En dan zijn ze allebei levensgevaarlijk. Tuurlijk gaat Pedersen zich mengen in de sprints, maar als het om het winnen van een rit gaat zal dat eerder vanuit de vlucht moeten gebeuren, zoals hij dat vorig jaar ook flikte in de Vuelta. Vacek is bezig aan een wonderlijk jaar, een jaar waarin hij zelfs klimmersbenen heeft gevonden. Diamanten benen, die moet hij gedurende deze drie weken toch een keer in een ritzege weten om te zetten. De onvermijdelijke Toms Skujins is er ook weer bij, na een paar sterke jaren is hij dit seizoen niet zo goed, maar op basis van zijn reputatie is hij toch aanwezig. Knechten voor Pedersen, knechten voor Ayuso, knechten voor iedereen die een knecht nodig heeft. Houden we Quinn Simmons over, die recent een rit won in de Dauphiné, waarna hij opnieuw Amerikaans kampioen werd. We zullen hem ook wel weer een aantal keer in de aanval zien, terwijl hij tussendoor wat werk opknapt voor de rest. Sterke gast, jammer dat het verder niet zo'n leuke jongen is.
Bij EF zien we een ouderwetse vrijbuitersploeg. Richard Carapaz is de kopman, al mogen we hem vooral verwachten in de rol die hij in de Tour van 2024 ook vervulde, hij gaat ouderwets de rittenkaper spelen. In 2024 was dat vrij succesvol, zo won hij een rit en ging hij ook nog met de bergtrui naar huis. De rol van klassementsrenner Carapaz lijkt wel uitgespeeld, al werd hij vorig jaar natuurlijk nog wel derde in de Giro. Hij blijft vrij onvoorspelbaar, met hoge pieken en diepe dalen. Bij EF sluiten ze niet uit dat hij alsnog voor het klassement gaat als hij via een vlucht ineens hoog in het klassement komt te staan. De methode van Guillaume Martin, alleen dan met iets meer talent. Carapaz lijkt in orde te zijn, het begin van zijn jaar was niet heel denderend, maar recent werd hij wel mooi tweede in de Ronde van Zwitserland. Hij was de enige renner die Tadej Pogacar durfde te volgen, ook al moest hij zijn poging noodgedwongen binnen 100 meter stoppen. Dat hij überhaupt reageerde op Pogacar leverde hem in dat geval wel een tweede plaats op, het is in ieder geval een coureur met grinta, panache, noem het maar op. Een genot om naar te kijken, als het draait. Niemand kan zo mooi met zoveel agressie aanvallen als Carapaz, daarom zou het voor ons als kijkers helemaal niet erg zijn als hij ritten gaat kapen, dan zien we hem mooi vaak in beeld. Naast Carapaz heeft Vaughters nog een andere rittenkaper aan de hand, ik heb het dan natuurlijk over Ben Healy. Vorig jaar won de Ier een rit in de Tour, hij mocht ook een paar dagen in de gele trui rondrijden. Uiteindelijk werd hij zelfs 9e in het klassement, een wondertour voor Healy. Die benen heeft hij sindsdien niet echt meer laten zien, eind vorig jaar werd hij nog wel derde op het WK in Rwanda, maar dit jaar is tot nu toe een drama geweest. In aanloop naar de Itzulia kwam hij ten val, waardoor hij die hele ronde een figurant was en nadien had hij moeite om weer op niveau te komen, hij reed sindsdien alleen de Dauphiné en daar deed hij ook bepaald niet mee voor de prijzen. Naar eigen zeggen begint de vorm nu wel te komen, hij heeft zelf wel hoop op een herhaling van vorig jaar. Lijkt mij vrij onwaarschijnlijk, gezien de matige aanloop, maar een Healy mag je nooit onderschatten. Met tramadolliefhebber Alex Baudin heeft EF nog een troef achter de hand, de Fransman is bezig aan een buitengewoon jaar. Altijd rond de top 10, in welke koers dan ook. Top 10 in de Tour lijkt dan weer wat ambitieus, maar ik vrees wel een beetje voor een ritzege van Baudin vanuit de vlucht. Zoals hij ook in de Dauphiné een rit won vanuit de vlucht, zou ernstig onleuk zijn, maar het hangt wel een beetje boven de markt. Met Michael Valgren hebben ze nog iemand in huis die ook zomaar een rit kan winnen vanuit de vlucht, het is echt wel een avontuurlijke ploeg. Valgren heeft na een zware val een paar jaar geleden een nogal lastige tijd achter de rug, maar nu is hij weer helemaal terug op niveau. Zo won hij in de afgelopen Giro zomaar een etappe, op een zeer sterke manier. En ook in de Tirreno won hij dit jaar een rit vanuit de vlucht, de jongens van EF kun je eigenlijk allemaal opnemen in je pooltje als je denkt dat het een rit voor de vluchters wordt. Of nouja, allemaal, ik zou dan weer niet zoveel rekening houden met Asgreen. Kasper mist Taus nog altijd, een herhaling van het kunststukje in de Tour van 2023 ligt niet voor de hand. Blijft een sterke renner, maar de vorm uit de jaren dat hij de Ronde van Vlaanderen kon winnen is er al lang niet meer. Taus kon toveren. Sean Quinn is de Amerikaan van dienst, ook een aardige renner met een gezonde portie aanvalslust, maar in dit gezelschap valt hij wel een beetje weg. Georg Steinhauser won twee jaar geleden dan weer uit het niets een bergrit in de Giro, waarna hij eigenlijk twee jaar uit beeld is verdwenen. Dit jaar kwam hij even terug in beeld met een opmerkelijke derde plaats in Parijs tegen Nice, wel met dank aan een verregende waaierrit, maar alsnog. Sindsdien weer uit beeld verdwenen, van Georg verwacht ik niets. Gaat naar het schijnt wel een mooie transfer maken na dit jaar, want er zijn inmiddels meerdere grote ploegen met Duitse belangen en dus is iedere Duitser die rechtdoor kan fietsen gegeerd op de markt. En dan hebben we Max 'DNF' Walker nog, de Naberman van dienst. Ik denk dat hij zelf niet kan geloven dat hij aan de start staat. Iedere ploeg heeft een lul mee die er niets van kan, al zal het in dit geval ook wel een beetje liggen aan het feit dat een renner als Powless niet beschikbaar is. Je moet toch tot acht renners komen, al denk ik dat er desondanks nog wel betere renners rondlopen bij EF dan Walker, maar bon, de rest van deze Tourploeg mag er zeker zijn.
Ik durf het bijna niet over de volgende ploeg te hebben. Bij Decathlon CMA CGM, wat een kutnaam blijft, staat de nieuwe grote Franse hoop aan het vertrek. Het godstalent Paul Seixas moet de Fransen eindelijk hetgeen geven waar ze recht op hebben: een eindzege in de Tour. Geen druk, Pol. Sinds Hinault is de Tour nooit meer gewonnen door een Fransman, iedere keer dat er ergens een klimmertje werd gevonden ontstond er bij de Fransen de hoop dat ze de opvolger van Hinault hadden gevonden. Niemand kon die verwachtingen inlossen, ook niet jongens als Bardet en Pinot. Leuke renners, goede renners, uitstekende renners, maar net niet de absolute top. Daar komt nu verandering in, is het idee. Paul Seixas is 19 jaar en bezig aan zijn tweede jaar als prof, meteen in dat tweede jaar als prof mag hij de Tour rijden en hij is hier niet voor een ontdekkingstocht, nee, er moet meteen gepresteerd worden. Is dat realistisch? Nou, afgaande op zijn jaar tot nu toe best wel. Ik heb die jongen zien rijden in het Baskenland, niet normaal. Hij reed de tegenstand volledig op een hoop, zowel bergop als bergaf. Iemand met enorm veel talent, maar ook iemand die risico durft te nemen. Dat is dan ook meteen weer de valkuil, bleek in de Dauphiné. Hij nam weer eens teveel risico in een afdaling en ging op z'n bek. Daardoor moest hij de Dauphiné verlaten en daardoor is de voorbereiding op de Tour ook enigszins verstoord. We mogen niet van hem verwachten dat hij meteen de Tour komt winnen, zelfs een podiumplek vind ik al wat veel van het goede. Hij is godsgruwelijk goed, maar hij heeft nog nooit laten zien dat hij beter is dan Pogacar. Hij heeft ook nog nooit laten zien dat hij beter is dan Vingegaard. Het gedroomde duel met Del Toro ging niet door dankzij de val, en we weten ook niet waar hij staat ten opzichte van een Lipowitz. We weten ook helemaal niet of hij gedurende drie weken goed gaat zijn, aan het eind van de dag is het natuurlijk wél een ontdekkingstocht. Op termijn kan hij vermoedelijk wel de Tour gaan winnen, zeker als Pogacar van het voorfront is verdwenen. Maar dit jaar? Lijkt me niet. Kijk ook maar naar koersen als Strade Bianche en Luik, dat waren koersen waarin hij een poging deed om Pogacar te volgen. Dat lukte hem langer dan andere renners, maar alsnog ging hij onverbiddelijk overboord. Paul Seixas is bizar goed, buitengewoon belachelijk, ik heb dit nog nooit gezien van iemand van 19, maar we moeten ook weer niet te hard van stapel lopen. Ik had hem nog altijd eerst de Vuelta laten rijden, voor ik hem naar de Tour had gestuurd. De Fransen gaan gek worden, en dan is het ook maar net de vraag hoe hij daarmee om zal gaan. Seixas, de toekomstige renner van het vaderland, wordt bergop omringd door Aurelien Paret-Peintre, Nicolas Prodhomme en Matthew Riccitello. Prodhomme was vorig jaar een fenomeen, maar hij heeft daarna post ontvangen van de UCI. Dit jaar geen fenomeen meer, hij is weer zijn ouderwetse middelmatige zelf geworden. Aurelien Paret-Peintre was sowieso al middelmaat, op dat vlak is er niets veranderd. Riccitello is de belangrijkste klimknecht, een renner die zelf ook voor een goed klassement zou kunnen gaan. Vorig jaar vijfde in de Vuelta, dit jaar zevende in Zwitserland, met dat soort uitslagen kan hij lang in de buurt van Seixas blijven. Al is het de vraag hoeveel Seixas daadwerkelijk aan hem heeft, aangezien Riccitello 15 centimeter kleiner is. Je zit achter hem niet direct uit de wind, al is dat bergop natuurlijk minder van belang. Tiesj Benoot is er ook bij, iemand die de overstap heeft gemaakt van Visma. Er is waanzinnig veel geld gepompt in deze ploeg, Tiesj is lekker aan het verdienen. Door een rugblessure kon hij alleen nog niet koersen, pas in de Ronde van Zwitserland begon hij aan zijn seizoen. Meteen door naar de Tour, wat gezien zijn kwaliteiten logisch is. Hij kan van belang zijn voor Seixas, op zo'n beetje ieder terrein. Nuttig op het vlakke, nuttig in de bergen, een ideale kracht dus. Moet hij wel daadwerkelijk in vorm zijn, maar dat zag er in Zwitserland goed uit. Daarnaast kan Benoot ook nog Olav Kooij van dienst zijn, ONZE Olav. De Nederlandse sprinter kwam ook over van Visma, ook hij mistte het eerste deel van het seizoen. Bij hem was het een of ander virus, maar dat virus is verdwenen en in zijn eerste koersen liet hij meteen zien nergens last van te hebben. Twee ritten gewonnen in de Boucles de la Mayenne, recent ook een ritje gewonnen in de Ronde van België. Mooi Merlier geklopt, daar krijg je wel vertrouwen van. Om de druk toch nog een beetje weg te houden bij Seixas hebben ze bij Decathlon toch maar besloten Kooij mee te nemen, op de vlakke dagen worden alle pijlen gericht op de massasprint. Kooij wordt ondersteund door Daan Hoole en Cees Bol. Een team dat hij zelf heeft mogen samenstellen, dat is wel lekker. Hoole is met zijn twee meter ook van belang voor Seixas, mocht het ergens een keer gaan waaien. Bol is natuurlijk een heel behoorlijke lead-out, met deze mannen om hem heen moet het Kooij wel lukken om een ritje te winnen. Daar doet hij goed aan, want als Seixas ook maar enigszins aan de verwachtingen kan voldoen nemen ze bij Decathlon volgend jaar acht klimmers mee. Dit lijkt me voorlopig de enige kans voor Kooij om de Tour te rijden, nu of nooit. Voor volgend jaar moet er sowieso wel wat bij rond Seixas, deze omkadering is iets te licht. Het maakt voor nu nog niet uit, wat mij betreft is alles nu toch wel leuk, geen druk, maar in de toekomst moet er het een en ander veranderen. Het budget is redelijk oneindig, dus dat zal ook wel gebeuren. Verwacht nu nog geen wonderen van Seixas, maar sta ook niet raar te kijken als hij in Parijs naast Pogacar en Vingegaard op het podium staat. Het is echt een wonderkind, maar zijn jeugdige overmoed kan hem in de weg zitten, plus het feit dat dit onontgonnen terrein is. Laten we kalm blijven. Vooral de mensen in Frankrijk dan, dit gaat echt ongeziene taferelen opleveren.
Astana heeft een erg grappige ploeg bij, een ploeg die je eerder zou verwachten in de Vuelta. Dat is de laatste ronde van het jaar, waar sommige ploegen nog wel eens moeite hebben om acht renners te vinden. Dat is bij Astana het geval in de Tour, sinds ze zich vorig jaar volledig hebben gericht op het domineren van kleinere koersen en daar punten pakken hangt de Tour er een beetje bij. Dat is de grootste koers van het jaar en voor een ploeg als Astana vallen daar relatief weinig punten te rapen, daarom sturen ze hun beste renners liever naar andere koersen. Naar de Giro stuurden ze een sterkere ploeg, omdat je daar 'makkelijker' punten kunt halen. Bleek ook zo te zijn, Astana won de ene rit na de andere. Dat gaat nu moeilijker worden, dit is echt een ploeg die Cofidis doorgaans naar de Vuelta stuurt. Higuita als kopman, als je 11e wordt in Romandië en 9e in Zwitserland mag je hier al blij zijn met een plek in de top 20. Davide Ballerini won met wat toeval een rit in de Giro, daarna hebben we hem niet meer gezien. Ik vermoed dat hij hier vooral is als onderdeel van de trein voor Max Kanter. Ja, Max Kanterniksvan is de sprinter van dienst bij Astana. Dan weet je ongeveer hoe serieus ze de Tour nemen, niet dus. Toevallig dit jaar wel een rit gewonnen in Parijs tegen Nice, maar verder is dit een notoire verzamelaar van ereplaatsen. Wel een keurige trein tot zijn beschikking, met naast Ballerini ook nog ONZE Mike Teunissen. Al lijkt Mike niet heel gemotiveerd te zijn, hij rijdt de Tour eigenlijk liever niet meer. De Tour is een koers die weinig kansen voor hemzelf biedt, hij zou liever in een kleinere koers wat meer voor zichzelf rijden. Nu mag ie de lead-outs gaan doen voor de 7e plaats van Max Kanter, dat is moeilijk voor Mike. We gaan waarschijnlijk niet direct op de trein van Astana letten, maar dat kan nog wel eens geestige situaties opleveren, waarbij Mike Max ineens 'kwijt' is en dan maar laat lopen. Gelukkig is er ook nog Aaron Gate, de Nieuw-Zeelander debuteert in de Tour en hij zal wel gemotiveerd zijn. Een waanzinnige hardrijder, die op latere leeftijd alsnog aan het doorbreken is op het hoogste niveau. Nuttig in een sprinttrein, maar in andere ritten kan hij vanuit de vlucht ook nog wel een rolletje spelen. Wel vooral een fenomeen in wedstrijden waar niemand naar kijkt, hij blinkt vooral uit in landen als Azerbeidzjan en China. Benieuwd wat hij kan in de Tour, waarschijnlijk niet veel. Met Harold Tejada, een klant van dopingdokter Marcos Maynar, heeft Astana naast Higuita nog een Colombiaanse klimmer meegenomen. Harold was erg goed in Parijs-Nice, hij won zelfs een rit, maar daarna hebben we hem niet veel meer gezien. Het zal afgaande op zijn benen in de Dauphiné eerder vanuit de vlucht moeten komen, een klassement lijkt uitgesloten. Al zie ik hem liever helemaal niet, hij had samen met Superman Lopez afgevoerd moeten worden. Met Nicolas Vinokourov is ook de nieuwe kampioen van Kazachstan van de partij, de zoon van Vino wordt steeds beter. De Tour komt alsnog iets te vroeg, we hoeven voorlopig niet te verwachten dat hij zijn vader gaat evenaren. Vino senior won nog wel eens een rit in de Tour, dat gaat Vino junior niet lukken. Nico lijkt wel een sympathieke knul, maar ook een beetje een brave jongen. Hij hangt nog niet samen met een ploeggenoot aan een bloedzak, maar dat kan nog komen natuurlijk. En dan heb je Simone Velasco nog om dit niet al te interessante geheel af te ronden, dat was vorig jaar ook een van die jongens die volledig boven zichzelf uitsteeg toen Astana op zoek was naar punten. Voor sommige renners lag de piek duidelijk vorig jaar, Simone is nog steeds aan het herbronnen. Slecht is hij dit jaar niet, maar wel een heel stuk anoniemer. En zo gaat het deze Tour ook zijn, voor heel Astana, anoniem. Maar dat is bewust, ze mikken op de koersen waar er echt iets te halen valt.
Bahrain Victorious komt ook niet direct met de beste ploeg ooit aanzetten, al zijn er op papier wel grotere namen bij. De kopman is Lenny Martinez, de piepkleine Fransoos die altijd tegenvalt in de Tour. Daarom heeft Lenny zich alvast ingedekt: het doel is een ritzege en hij wil graag voor de bergtrui gaan. Dat lijkt op basis van zijn voorgaande koersen geen heel onrealistisch doel, zo won hij in de Ronde van Zwitserland vanuit de vlucht bijna de laatste rit. Het is dat roofdier Pogacar nooit iets gunt aan een ander, anders had Lenny daar gewoon de rit gepakt. De rest van het jaar heeft hij nog veel meer mooie dingen laten zien, maar bij Lenny zegt dat nooit zoveel. De Tour valt vaak tegen, ook omdat hij nog wel eens wil worstelen met het weer. Nou Lenny, speciaal voor jou komt er een hittegolf aan. Daar kan dus alvast een streep doorheen, ieder jaar hetzelfde. Degene die bij Baggerijn wel voor het klassement gaat is Antonio Tiberi, misschien dat hij een omgekeerde Lenny kan doen. Tiberi komt er dit jaar totaal niet aan te pas, sinds de UAE Tour heeft de kattenmepper geen fatsoenlijke koers meer gereden. Het lijkt zelfs optimistisch om hem überhaupt mee te nemen naar de Tour, dus dan zie ik het eigenlijk zomaar gebeuren dat hij ineens een goed klassement gaat rijden. In zijn laatste jaar als prof had Bilbao ook deel moeten uitmaken van deze ploeg, maar helaas voor Pello is hij er niet bij. In plaats daarvan wordt de rest van de ploeg opgevuld met een portie narigheid waar we vrij ongelukkig van worden. Kamil Gradek is mee, dat blijft fascinerend. GROOT, STERK, hij is mee om Lenny uit de wind te houden en hij is mee om in de sprints iets te doen voor Phil Bauhaus. Het is het jaar 2026 en Phil Bauhaus wordt nog steeds als sprinter meegenomen naar de Tour, ook al zoiets wonderlijks. In de buurt van de zege komt hij nooit, zijn laatste zege dateert alweer van 2024, maar toch weet hij zich altijd wel een keer naar een podiumplaats te glibberen. Een keertje tweede in 2024, vorig jaar een keertje derde. In alle andere sprints haalt hij de top 10 amper, en toch probeert Bahrein het dit jaar vrolijk opnieuw. Een derde plaats in een rit in de Dauphiné is zijn beste prestatie tot nu toe dit jaar, Bauhaus is bepaald niet de beste sprinter aan het vertrek. Maar we kunnen de top 10 wel vullen met een hoop Duitse drek, na middelmaat Kanter ook nog middelmaat Bauhaus, knap. Vlad Van Mechelen mag Bauhaus ondersteunen in de sprints, de jonge Belg met Litouws bloed debuteert in de Tour. Erg onleuk, gaan de commentatoren je drie weken lang lastigvallen met het feit dat zijn ouders een paar carnavalskrakers hebben opgenomen. In de Dauphiné kwam hij nog een keer in de buurt van een ritzege, in de Tour verwacht ik een vrij anoniem optreden. Haha, optreden, snap je, want zijn ouders vormen een duo à la de Gebroeders Ko. Zijn vader runt daarnaast ook nog een juniorenploeg, met de altijd gezellige naam Cannibal Victorious. Omineus. Wie hebben we nog meer bij Bahrein? Oja, opa Damiano Caruso is erbij. De man die altijd naar iedere grote ronde gaat als knecht voor een kopman om dan uiteindelijk beter te presteren dan de kopman, ook de afgelopen Giro ging het weer die kant op. Een 9e plek aldaar, het was dat hij dankzij een succesvolle vlucht achter ploeggenoot Eulalio eindigde, daardoor ging de theorie net niet helemaal op. Ik verwacht wel een onzichtbare Tour van hem, op 38-jarige leeftijd geen sinecure om die twee koersen te combineren. Caruso stopt er aan het eind van het jaar mee, een lot dat we Robert Stannard ook gunnen. Deze voormalig dopingzondaar is een favorietje van de ploeg, na een volledig anonieme Giro mag hij nu alsnog ook de Tour rijden, waar hij minstens zo anoniem gaat zijn. Houden we Matej Mohoric over, dat was ooit een goede renner. Drie ritten gewonnen in de Tour, er bestaat geen enkele mogelijkheid dat er een vierde bij gaat komen dit jaar. Niets meer van over, een schim van zichzelf. Sinds vorig jaar al, eigenlijk. Ook toen reed hij een volledig anonieme Tour, hij kwam toen alleen miraculeus tot leven in een natgeregend Parijs. Als het daar dit jaar droog blijft ga je de naam Mohoric drie weken lang niet horen. Mager ploegje, zeker als we alvast inschatten dat Martinez en Tiberi het zullen laten afweten.
We gaan door met Netcompany INEOS, een ploeg die ver is teruggevallen sinds de tijden van Team Sky. Grote namen genoeg, grote prestaties, dat net iets minder. Ze nemen meerdere klimmers mee, alleen niet direct voor het klassement. Egan Bernal won ooit de Tour, won ooit de Giro, maar die tijden liggen ver achter ons. Op je tijdritfiets tegen een vrachtwagen rijden is nog altijd geen goed idee, het blijft een wonder dat hij überhaupt nog onder ons is. Een nieuwe neus is ook geen wondermiddel, Jody had beter zijn lelijke haakneus kunnen laten zitten. Dat gaf hem karakter, al zijn uitstraling is meteen verdwenen. Bernal is nog steeds een goede renner, maar de tijden zijn veranderd. In de Giro werd hij recent 10e. Knap, mooi, maar niet goed genoeg. In de Tour moet er uit een ander vaatje getapt worden, dat kan eigenlijk alleen maar lukken door de eerste dagen tijd te verliezen en vol voor de aanval te gaan. Op die manier moet een ritzege tot de mogelijkheden behoren, op die manier wist hij vorig jaar ook een rit te winnen in de Vuelta. Dat was wel een beetje een gekke rit, die ontregeld werd door een aantal protesten, maar goed, hij kreeg het voor elkaar om in de kopgroep terecht te komen samen met Landa, dan weet je dat de zege linksom of rechtsom binnen is. In de afgelopen Giro reed Bernal vooral in dienst van ONZE Thymen Arensman, die uiteindelijk als vierde eindigde in het klassement. Een podiumplek behoorde lang tot de mogelijkheden, maar Thymen liep aan het eind van de Giro een beetje leeg. Bernal deed er alles aan om hem te helpen, maar het was niet genoeg. Arensman mag nu ook de Tour rijden, we hopen op een herhaling van vorig jaar. Toen reed hij ook eerst de Giro, om daarna een ijzersterke Tour te rijden. In die Tour won hij twee ritten, twee prachtige aankomsten bergop. Twee keer was hij Pogacar en Vingegaard te snel af, vooral die aankomst op La Plagne was erg grappig natuurlijk. Gewoon demarreren terwijl Vingegaard en Pogacar naar elkaar kijken, grote klasse. Het is te hopen dat hij nu weer vol voor de aanval kiest, dat zou wel leuk zijn. Met Kevin Vauquelin neemt INEOS een derde klimmer mee die er goed aan doet om vooral de aanval te kiezen. Vorig jaar werd hij 7e in de Tour, de benen om dat te herhalen lijkt hij nu niet te hebben. Matige Dauphiné, terwijl hij in die Dauphiné nochtans flinke babbels had. Ziedend dat hij in de ploegentijdrit op Onley moest wachten, om daarna in de bergen kansloos gelost te worden, haha. Onley is er overigens niet bij, die blesseerde zichzelf tijdens die Dauphiné. Ging in een afdaling over de vangrail heen, een ravijn in. Hij kwam gelukkig voor hem in een boom terecht, anders had het heel slecht kunnen aflopen. Het liep nu alsnog redelijk slecht af, in de zin dat hij door de blessures die hij opliep de Tour moet overslaan. Voor Ineos ook lullig, dit had waarschijnlijk de kopman voor het klassement moeten zijn. Zeven miljoen voor betaald ook, weggegooid geld. Nu geen echte klassementskopman, het zal eerder massaal aanvallen worden. Goed voor de koers, dat dan weer wel. Met Godon is er een rappe man mee, iemand die dit jaar enorm op dreef is. Een rit in Parijs tegen Nice, twee ritten in Catalonië, twee ritten in Romandië, Godon is ineens een topper geworden. Al is de Tour een ander verhaal, hier komt hij andere tegenstanders tegen. Maar wie weet, hij kan als een van de weinige sprinters een lastige finale overleven, er kan een keer een kansje voor hem komen. Zoals altijd is Kwiatkowski er ook weer bij, de meest ervaren man van de ploeg. De prestaties nemen zienderogen af, maar hij zal vast nog z'n nut hebben. Af en toe even een armpje om de schouder van Arensman heen, dat werk. De rest van de ploeg lijkt vooral meegenomen met het oog op de ploegentijdrit, komen ze nog even aanzetten met Tarling, Ganna en Foss, hallo. Waarbij brokkenpiloot Tarling wel weer eens op z'n bek is gegaan, een beetje de vraag of hij met fatsoenlijke benen aan de start staat. Ook de vraag hoeveel zin Ganna nog heeft na de Giro, een Giro waarin hij overigens veel te anoniem was. Tijdritje gewonnen, verder niks gedaan. Daar zit meer in, zou je denken. Foss is dan weer Foss, grotendeels onzichtbaar, met af en toe een onverklaarbare piek in zijn prestaties. Zo werd hij uit het niets ooit wereldkampioen tijdrijden, zo werd hij recent ook uit het niets ineens vierde in de Ronde van Zwitserland. Die uitslag kan maar één ding betekenen: hij gaat een volstrekt anonieme Tour rijden. Voor Ineosbegrippen een magere ploeg. Nog steeds genoeg grote namen, maar er gaapt een gat tussen de kwaliteit van de namen en de kwaliteit van de prestaties.
Bij Soudal-Quick Step is Tim Merlier de absolute kopman. Een van de snelste sprinters van het peloton, misschien wel de allersnelste. Niet echt een gelukkig jaar achter de rug alleen, dankzij knieproblemen kon hij pas eind maart aan zijn seizoen beginnen, waarna hij in april wel meteen weer wist te winnen. Sindsdien heeft hij meermaals zijn rappe benen laten zien, maar in de afgelopen Ronde van België viel hij eigenlijk licht tegen. Slechts één rit gewonnen daar, op de andere dagen moest hij het afleggen tegen Kooij en Girmay. Hij lijkt net een tikje minder goed dan vorig jaar, wat na het begin van zijn seizoen best verklaarbaar is. Zijn vaste tactiek werkt ook niet altijd meer, hij komt graag heel laat opzetten, met snelheid vanachter. Bertje Van Lerberghe moet hem dan goed in positie brengen, maar Van Lerberghe kan er helemaal niets meer van. Steevast meerdere kilometers van de finish al uitgepierd, hij komt vaak lossend in beeld voor hij Merlier überhaupt in positie heeft gebracht. Da's wel een probleem voor Merlier, dat was echt bij uitstek de pion waar hij blind op vertrouwde. Dankzij Van Lerberghe lukte het vaak om net op het juiste moment naar voren te komen en met snelheid naar voren te knallen, als ze slim zijn gaan ze nu iemand anders uitspelen in die rol. Van Lerberghe is er wel bij, maar de volgorde van de trein mag door elkaar gehusseld worden. In de rol van laatste man zou je er goed aan doen om Stuyven in te schakelen. Stuyven en Merlier zijn nog niet helemaal op elkaar ingespeeld, maar Stuyven is wel nog in staat om Merlier in de laatste kilometer goed af te zetten. En als Merlier in een goede positie mag beginnen aan de sprint heb je nog altijd een grote kans op succes. Vorig jaar won hij twee ritten, zoveel moet hij er nu toch ook wel weer kunnen winnen. De concurrentie mag er zijn, maar qua snelheid mogen we hem nog steeds wel een klein beetje hoger inschatten dan de rest. Milan, die hem vorig jaar een aantal keer versloeg, is er niet bij, dat moet de burger moed geven. Al zijn de jongens die hem klopten in de Balwaaze Belgium Tour wel aanwezig. Voor Stuyven en Van Lerberghe aan de bak moeten kan Quick Step ook rekenen op Pascal Eenkhoorn, dat lijkt me in de sprinttrein een zeer belangrijke pion. Ook iemand die op andere dagen in de aanval kan gaan, een Eenkhoorn kun je er altijd wel bij hebben. Of de ploeg ook nog iets gaat hebben aan Van Baarle weet ik dan weer niet, dat is toch nog steeds niet echt de oude Van Baarle. Hij doet wel z'n best, hij gooit er niet met de pet naar, maar de oude hoogvorm is er niet. Je ziet hem aanvallen, maar de aanvallen dragen niet ver. Op z'n minst kan hij de sprinttrein ondersteunen, dus zijn nut zal hij wel hebben. Vier mannen om Merlier heen, als je het zo bekijkt. Eigenlijk is hij als mogelijk beste sprinter van het peloton niet eens heel overtuigend ondersteund, maar oké, je hebt ook nog wat mannetjes nodig om de rest van de Tour in beeld te rijden. Dat had Mikel Landa moeten zijn, in zijn mogelijk laatste jaar had de iconische Bask zowel de Giro als de Tour moeten rijden, maar nadat hij in zijn eigen Baskenland werd aangereden door de auto van de dokter (de ironie, de carrière van Landa in een notendop) mist hij zowel de Giro als de Tour. Hij reed de Ronde van Zwitserland, maar daar had hij nog steeds veel last en dus ging er een streep door de Tour. Nu alle ballen dan maar op de Vuelta, mag Quick Step het in de Tour verder oplossen met Valentin Paret-Peintre, Ilan van Wilder en Louis Vervaeke. Paret-Peintre won vorig jaar natuurlijk een rit op de Ventoux, de graadmagere Fransoos kan ook dit jaar weer een straffe stoot gaan leveren vanuit de vlucht. Van Wilder zien we het liefst niet in beeld, al reed hij in de Ronde van Zwitserland wel goed. Louis Vervaeke, nouja, Louis Vervaeke. Printscreen!
De volgende ploeg is Alpecin-Premier Tech, waar de kopman uiteraard ONZE Mathieu van der Poel is. Mathieu, die begin volgend jaar vader gaat worden. Wij denken dan natuurlijk vooral aan het veldrijden en aan het voorjaar, dat wordt een probleem! Nee, grapje, hartstikke leuk natuurlijk. Een nieuwe generatie, benieuwd of de sportgenen ook nu weer succesvol worden doorgegeven. Als er één Tour was die Mathieu probleemloos had kunnen overslaan dan was het nog wel deze geweest, ik zie de komende drie weken bijzonder weinig kansen voor hem. De Tour van vorig jaar was op zijn lijf geschreven, er waren meerdere heuvelritten uitgetekend met een paar muurtjes aan het eind. Dat leverde een mooie ritzege op in Boulogne-sur-Mer en in Rouen was hij ook dichtbij. Daarna liet hij zich nog een paar keer zien, onder meer in die ene vlakke rit samen met Rickaert, totdat een longontsteking roet in het eten gooide. Dit parcours ligt hem minder, al kan hij met de benen van vorig jaar alsnog wat mooie dingen laten zien. Het ligt alleen net wat minder voor de hand, je mist echt ritten zoals die in Boulogne-sur-Mer en Rouen. Je zou kunnen zeggen dat de rit in Barcelona vergelijkbaar is, maar nee, die rit is wel een stukje zwaarder. Het gaat niet makkelijk worden om dit jaar een rit te winnen, zijn grootste kans volgt misschien wel in Parijs, maarja, dan moet hij wel eerst Parijs zien te halen. Dit lijkt eerder weer op een ouderwetse Tour waarin hij vooral lead-out mag spelen voor Jasper Philipsen, een van de andere grote favorieten als het om de sprints gaat. Ik verwacht wel een actieve Van der Poel, hij is er nu toch, maar de kans op succes is minder groot dan vorig jaar. De kans op succes lijkt bij Philipsen dan juist weer vrij groot te zijn, als hij dit jaar tenminste op de fiets blijft zitten. Vorig jaar begon hij grandioos met een ritzege in Lille en de gele trui, een paar dagen later eindigde hij in het ziekenhuis. Als sprinter kende hij dit jaar een moeilijk begin, al lag dat ook aan het feit dat men hem vooral goed wilde laten presteren in de klassiekers. Na de klassiekers heeft hij weer op zijn sprint mogen trainen en dat leverde op de laatste dag een ritzege op in de Ronde van België, waarmee hij ook meteen de eindwinst pakte. Op pure snelheid zijn er betere sprinters, maar Philipsen blinkt in de Tour vaak uit omdat hij beter is als de rit iets lastiger is geweest of als de Tour al wat langer heeft geduurd. De eerste sprint komt nu pas na vijf dagen, als we al wat bergjes achter de kiezen hebben, dat is ideaal voor een Philipsen. Hij heeft ook weer een fantastisch sprinttrein bij, hij kan natuurlijk rekenen op de steun van Van der Poel, in principe de beste lead-out hier, maar voor Van der Poel aan zijn werk begint kan hij eerst al Jonas Rickaert en Edward Planckaert inzetten. Rickaert is in vorm, liet hij recent op het Belgisch kampioenschap zien. Niet de beste renner, wel een ontzettend slimme. Soms te slim, hij wil zich nog wel eens op een 'slimme' manier laten uitzakken nadat hij zijn werk heeft gedaan, dat is een smetje, maar het is altijd wel bewonderenswaardig hoe hij ogenschijnlijk zonder enige moeite de hele trein van Alpecin vanuit zo ongeveer laatste positie naar eerste positie weet te loodsen in een paar meter tijd. Als dat is gelukt mag Planckaert aan de bak, zelf ook een van de beste lead-outs van de wereld. Eveneens een slimme renner, iemand die overal gaatjes ziet om doorheen te kruipen en iemand die weet wanneer hij moet aangaan. Dit is de specialiteit van Alpecin, en met deze specialiteit gaan ze gegarandeerd weer een rit winnen. Die verantwoordelijkheid voelen ze zelf ook, daarom is Silvan Dillier natuurlijk weer van de partij. Silvan gaan we veelvuldig in beeld zien op kop van het peloton, dat wordt weer uren op kop malen. Als Silvan klaar is mag Tim Marsman dat werk overnemen, Marsman kennen we dan weer niet zo goed. Een renner die de broers Roodhooft opgepikt hebben uit het continentale circuit. Een van de vele Nederlanders die al jaren voor een hongerloontje voor kleine ploegjes rijdt, hopend op die ene kans. De broers Roodhooft gaven hem een kans en daar hebben ze geen spijt van gekregen. Marsman heeft boven verwachting gepresteerd en mag daarom terecht naar de Tour. Ook op het afgelopen NK reed hij weer sterk rond, het is een beer van een gast. In de voorbereiding op de sprints een zeer nuttige kracht, op zo'n Marsman kun je bouwen. Al moet je even afwachten of hij het Tourniveau aankan, maar in een koers als Milaan-San Remo ging dat in ieder geval probleemloos. Alpecin doet vaak niet meer mee zodra we de bergen bereiken, zelfs in de heuvels wordt het vaak al ingewikkeld, toch hebben ze nu twee leuke renners mee voor dat werk. Ten eerste Emiel Verstrynge, die er vorig jaar ook al bij was en zich toen op een positieve manier liet zien. Emielke kan wel wat, liet hij dit jaar ook zien in de Ardennen. Vierde in Luik, toe maar. Als Emielke een keer in de juist vlucht zit kan hij zomaar een mooie uitslag noteren en dat sluit ik ook niet uit bij fenomeen Ramses Debruyne. Toch wel een van de ontdekkingen van het jaar, onder meer in de afgelopen Dauphine stond Debruyne echt op punt. Meteen een contractverlenging gekregen en nu volgt het terechte Tourdebuut. Niet iemand die de koers gaat veranderen, wel iemand die ervoor kan zorgen dat je het truitje nog op je scherm ziet zodra de lastige dagen begonnen zijn. Vooral een ploeg om de sprints te domineren, maar Ramses en Emielke gaan van zich laten horen. Helaas geen Tibor, volgend jaar dan maar.
Team Jayco-Alula komt met een ongekende bak narigheid aanzetten, al durf ik dat eigenlijk niet hardop te zeggen. Iedere keer dat je Ben O'Connor finaal wil afbranden wint hij ineens een rit, daar word ik echt doodmoe van. De hoofdrolspeler van de inmiddels weer gestopte Netflixserie over de Tour reed vorig jaar geen deuk in een pakje boter, tot hij op de Col de la Loze ineens toch een ritzege pakte. Leg maar uit. Dit jaar is hij nog slechter, getuige ook zijn volstrek anonieme 16e plaats in de Tour. Zoals heel Jayco valt hij vies tegen, dus ben ik meteen bevreesd dat hij nu ineens weer een keer zo'n dag gaat hebben. De transfer terug naar Decathlon is binnen, wellicht geeft hem dat vleugels. Zo niet, dan gaat hij alle moeite van de wereld hebben om überhaupt de top 20 te halen. Over narigheid gesproken: Pascal Ackermann. We hebben Kanter al gehad, daarna kwam Bauhaus en nu komt Ackermann. Het is het jaar 2026 en nog steeds gaat Ackermann naar de Tour, hoe kan dat? Het lijkt alsof alle ploegen nog steeds in 2019 lezen, toen Ackerman volgestopt met Borabenzine iedere sprint won. Sinds dat jaar gaat er diesel in, Ackermann is geen goede sprinter meer. Al lang niet meer, en toch is hij er weer bij. Nu hebben ze bij Jayco ook niet veel alternatieven, maar toch. Ackermann reed de Giro en daar kwam hij niet verder dan een 7e plaats, het is amper profwaardig wat hij tegenwoordig nog laat zien. Vorig jaar in de Tour een keer vierde en een keer 8e, het heeft echt geen zin om Ackermann mee te nemen. Maarja, heeft het wel zin om als Jayco überhaupt een ploeg te sturen? Met Michael Matthews heb je op papier wel een grote naam in huis, maar in de praktijk is dat ook wel een aflopende zaak. Mede dankzij blessures, maar ook omdat hij een dagje ouder wordt. Vorig jaar een longembolie, dit jaar beide polsen gebroken na een val op training, dat helpt allemaal niet mee. Hij begon het jaar nochtans met een zege, daardoor leek hij weer terug te zijn, maar door dat accident op de training werd hij ver teruggeworpen. In de Dauphiné keerde hij terug in koers, waarna hij iets opmerkelijks deed. Hij sloeg het slotweekend van die koers over om daarna op te duiken in de Ronde van Zwitserland, een combinatie die je nooit ziet. Een combinatie die voor Matthews goed uitkwam, na een periode zonder koers kon hij zo toch nog proberen zijn achterstand een beetje weg te poetsen. Of dat op tijd gelukt is voor deze Tour? Dat betwijfel ik, maar het blijft natuurlijk een uitzonderlijke renner. En een vriend van Pogacar, dus een lul. Bij Jayco moeten we verder de naam Mauro Schmid onderstrepen, de Zwitser is bezig aan een buitengewoon succesvol jaar. Beter dan ooit, alles bij elkaar een van de beste renners van het jaar. In de Tour zal hij het wel vanuit de vlucht moeten doen, vorig jaar won hij op die manier al bijna een rit. In Toulouse reed hij met Abrahamsen naar de finish, hij besloot toen in de laatste kilometers alleen al het kopwerk voor zijn rekening te nemen, waardoor Abrahamsen hem kon vloeren in de sprint. Als hij dit jaar iets koelbloediger is zit er een ritzege in, al zijn er in zo'n Tour natuurlijk altijd veel renners die voor dezelfde ritten gaan. Blijft moeilijk, maar het kan, en het zou op basis van dit jaar dikverdiend zijn. De rest van de ploeg is echt ruk, al zou je Felix Engelhardt als kersvers Duits kampioen wel nog even in het zonnetje kunnen zetten. Lijkt me niet dat hij in de Tour iets gaat laten zien, maar hij heeft in ieder geval wel een opvallende trui aan. De rest van de ploeg bestaat uit Australiaanse middelmaat, Luke Durbridge en Kelland 'Kell' O'Brien zijn mee voor de sfeer. De uitslagen van O'Brien even opgezocht en bijna gestikt van het lachen, de grootste wedstrijd van het jaar, jongens. Luke Plapp is dan natuurlijk wel weer een uitstekende renner, ook een renner die dit jaar al wat mooie dingen heeft laten zien, maar in de laatste koers voor de Tour liep het voor geen meter. En ook vorig jaar liep het in de Tour voor geen meter, na een nochtans succesvolle Giro. Voor mij genoeg reden om niets te verwachten van de sowieso altijd wisselvallige Plapp. Geen goede ploeg, alleen willen die Australianen soms ineens uit het niets gaan schroeien om mij te naaien. Altijd in je achterhoofd houden.
Ik heb meer van deze energie nodig. Natuurlijk weet ik dat de UCI zo'n brief totaal niet serieus neemt, ze gaan voordat het WK in 2028 in Abu Dhabi achter de rug is nooit actie ondernemen, maar alsnog, dit is wel de boodschap die we vaker moeten laten horen. Relevanter dan ooit, als je kijkt naar een paar willekeurige nieuwsberichten van de afgelopen dagen:quote:Organisaties roepen UCI op om UAE Emirates te schorsen vanwege oorlog in Soedan
Een coalitie van mensenrechtenorganisaties – waaronder FairSquare – heeft de internationale wielerunie UCI verzocht om UAE Emirates XRG onmiddellijk te schorsen vanwege “de steun van de Verenigde Arabische Emiraten aan strijdkrachten die genocide plegen in Soedan”, stelt FairSquare op zijn website.
“UAE Emirates heeft de staat de mogelijkheid geboden om de meest prestigieuze wielerwedstrijden te gebruiken als een publiek platform om een positief imago van de Verenigde Arabische Emiraten te projecteren, ondanks de banden van de VAE-regering met een genocide en wat de Verenigde Naties omschrijven als de grootste wereldwijde ontheemding en ergste humanitaire crisis.”
“Zoals in de brief wordt uiteengezet, staat UAE Emirates XRG onder financiële en politieke controle van de VAE. Er is nu een onweerlegbare hoeveelheid bewijs dat aantoont dat het land de belangrijkste financiële steunverlener en wapenleverancier is van de Rapid Support Forces (RSF), die genocide plegen in Soedan.”
Gevaren voor reputatie van wielersport
“De belangrijkste sponsoren van het team zijn twee staatsbedrijven. Emirates Airlines is eigendom van de regering van het emiraat Dubai, en XRG is de investeringstak van de Abu Dhabi National Oil Company, wat eigendom is van de regering van het emiraat Abu Dhabi. Twee aan de staat gelieerde instellingen fungeren ook als prominente sponsors van het team: First Abu Dhabi Bank en E&, een telecommunicatiebedrijf uit de VAE.”
De brief is verder ondertekend door organisaties Sudan Unlimited, Christian Solidarity Worldwide en het Bahrain Institute for Rights and Democracy. De vier organisaties hebben de UCI opgeroepen om haar licentiebeleid onmiddellijk te herzien en rekening te houden met de gevaren die aan de staat gelieerde teams (er wordt ook verwezen naar Bahrain Victorious) vormen voor de reputatie van de wielersport.
'Code rood' in Soedan: VN slaat alarm over dreigend bloedbad in El Obeid
Emiraten steunen Soedanese paramilitairen via geheime trainingskampen in Libië, blijkt uit onderzoek
RSF-strijdkrachten doden opzettelijk kinderen op grote schaal
En terwijl dit allemaal plaatsvindt zien wij over drie weken op de Champs-Élysées weer een paar jongens gehuld in het tricot van UAE heel hard UAE! UAE! UAE! scanderen. Het is sportswashing in optima forma, dankzij het feit dat er heel hard gefietst wordt vergeten we dat die sponsor verantwoordelijk is voor een vreselijk en met name cynisch bloedvergieten in Soedan. Het gaat namelijk niet eens om iets ideologisch, nee, de Emiraten is het alleen maar om grondstoffen te doen. Goud, bijvoorbeeld. Dat maakt het gouden beeld waar geinponem Tadej Pogacar mee op de foto ging in de Emiraten extra pijnlijk, misschien is het wel echt goud, misschien is het wel geroofd goud uit Soedan, goud waar mensen voor zijn gestorven. Het is tamelijk onsmakelijk, en het is absoluut absurd dat hier bijna geen ophef over is. Waarom accepteren we dit allemaal? Ik zou zeggen: fuck Pogacar. Fuck dat gedrocht, met z'n stompzinnige geblondeerde bakkes. De beste renner ooit, laat me niet lachen. Fuck de e-bike van Isaac del Toro. Fuck Open VLD'er Florian Vermeersch. Fuck regenrijder turned wielerpyromaan Wim Tellens, fuck het kunstgebit van Nils Politt, fuck het grindtegelhoofd en de richting de grens met Mexico vluchtende haarlijn van Brandon McNulty, fuck de ringel-s van Felix Grosssssssssssssssssssssssssschartner en fuck jouw gebrek aan persoonlijkheid, Adam Yates, ik weet niet eens hoe ik je kan beledigen. Fuck de kale voldemortknar van Mauro Gianetti en fuck de kale Jack van Gelder-knar van Matxin. Fuck alles en iedereen die op welke wijze dan ook betrokken is bij deze ploeg. Fuck Javier Sola, de zogenaamde wondertrainer, die verder een clièntele heeft dat alleen maar uit Portugese dopinghonden en Willie Smit bestaat. Fuck de Zuid-Afrikaanse clown Jeroen Swart. En fuck Marijn Abbenhuijs van het AD, want wtf is dit nu weer voor een schaamteloos stukje propaganda? UAE steunt niet alleen een genocide in Soedan, ze steunen ook een genocide op onze geliefde sport. Tadej Pogacar gaat ons weer drie weken belachelijk maken, dit jaar ook nog eens gesteund door de minstens zo belachelijke Isaac del Toro. Ik kan de rest van de ploegen wel doornemen, en dat zal ik ook doen, maar de winnaar is vooraf al bekend. De UCI is volledig omgekocht door UAE, dus voorlopig zitten we vast aan deze vreselijke overheersing. Deze Tour wordt het aanzien niet waard, en we hobbelen nog steeds allemaal gedwee achter de polonaise aan, rechtstreeks het graf van de edele wielersport in. Minder trainen, meer winnen, waarom heeft niemand anders daar ooit aan gedacht?
De tweede ploeg is uiteraard Team Visma | Lease a Bike, van de eeuwige nummer twee Jonas Vingegaard. Althans, in de Tour begint hij de eeuwige tweede te worden. Recent wel mooi de Giro gewonnen, zolang Pogacar niet aan de start staat is Vingegaard ineens de dominante en koersverpestende factor. Drie koersen gereden dit jaar, drie keer gewonnen. Een belachelijk sterke renner, die in het verleden uiteraard ook twee keer de Tour heeft gewonnen, in de tijd dat Pogacar nog iets van menselijke trekjes vertoonde. Die menselijke trekjes zijn al lang en breed verdwenen, er is niemand die kans maak tegen Pogacar. Vorig jaar werd Vingegaard op meer dan vier minuten gereden, dat zal nu niet veel beter zijn. Pogacar wordt ook nog eens ieder jaar beter. Nu na het voorjaar ook weer een paar kilo verloren, er gaat geen maat op staan. Sorry, ik kan het niet spannender maken dan het is. De winnaar staat al vast, de nummer twee ook. In de ploeg van Visma dit jaar geen Wout van Aert, in aanloop naar de Dauphiné ging hij tijdens een training op z'n bek en daarbij blesseerde hij zijn elleboog. Dat leek allemaal wel mee te vallen, tot de schadde tijdens de Dauphiné steeds erger werd. De elleboog begon ineens op te zwellen, ojee. Wout ontsnapte aan de dood! Een ontsteking! Bijna sepsis! Geen Van Aert, die vorig jaar überhaupt geen al te grote rol speelde, op die fabelachtige demarrage op Montmartre na, is nu vervangen door Davide Piganzoli, die vakkundig wordt uitgeknepen door Visma. Een geweldige Giro gereden, boven ieders verwachting, en daarna tussen neus en lippen door ook nog even La Route d'Occitanie gewonnen. En nu de Tour, het is een wonderjaar voor Piganzoli. Wel de vraag hoe hij de dubbel gaat verteren, het is toch een risico dat je als ploeg neemt. Kuss doet ook de dubbel, maar Sepp is dat in ieder geval gewend. Na een vrij matige Giro, waarin hij één goede dag kende, die dag won hij meteen een rit, is het voor Vingegaard en Visma te hopen dat hij nu betere benen heeft. Kan zomaar, in het jaar dat hij drie grote rondes heet was hij op z'n best in de laatste grote ronde, hij wordt er in ieder geval niet minder door. Naast Piganzoli en Kuss heeft Jonas ook Matteo Jorgenson om zich heen, de man die vorig jaar continu werd gepest door UAE. Recent vond ik Jorgenson in de Dauphiné niet heel indrukwekkend, maar alsnog is hij een belangrijke pion voor Visma. Al is het de vraag of het iets uitmaakt. Vorig jaar hebben ze op een aantal beklimmingen alles op alles gezet om Pogacar te slopen, maar het gevolg was vooral dat ze zelf werden gesloopt. Ze hadden een bepaalde tactiek ontdekt die werkte tegen Pogacar, maar die tactiek werkt niet meer. Dan kun je ook nog Bruno Armirail toevoegen aan je klimtrein, maar kom je eigenlijk wel in de positie dat je op kop moet rijden en de koers hard moet maken? Das war einmal. Met Victor Campenaerts gaat er ook nog een allround fenomeen mee, terwijl Per Strand Hagenes debuteert in de Tour. De vervanger van de permanent geblesseerde Laporte, dit is niet de ploeg die Visma in het begin van het jaar in gedachten had. Scheelt wel dat Hagenes bezig is aan zijn jaar van de doorbraak, hij misstaat niet in deze selectie. Ondanks een zware val op het Italiaanse kampioenschap tijdrijden is Affini toch van de partij, de hardrijder van het stel. Belangrijk voor de positionering, belangrijk voor de vlakkere dagen, belangrijk. Nog altijd een buitengewoon sterke ploeg, maarja, zou het wat uitmaken?
Red Bull-Bora-Hansgrohe, daar kunnen we wel eens grappige taferelen aantreffen. Twee kopmannen aan de start, Remco Evenepoel en Florian Lipowitz. De twee kunnen niet meer verschillend zijn. Evenepoel is de man met de babbels, de man met bravoure. Florian Lipowitz is een dood vogeltje, hij zou eigenlijk het liefst stoppen met wielrennen zodat hij nooit meer een interview hoeft te geven. Evenepoel kan een uur lang leeglopen, Lipowitz trapt alleen wat open deuren in. Evenepoel is veel meer de natuurlijke leider, maar Lipowitz is wel degene die vorig jaar derde werd in de Tour. Evenepoel werd in 2024 dan weer derde, het is lastig te bepalen wie nu echt de kopman gaat zijn binnen de ploeg. In principe zou ik ze allebei hun ding laten doen, dankzij de aanwezigheid van Pogacar en ook van Vingegaard maakt het allemaal niet zoveel uit. Je laat niet de eindzege liggen door geen duidelijk keuze te maken. Je kunt er wel een podiumplaats door mislopen, dat dan weer wel. Bora een beetje kennende gaan ze geen keuze maken, die ploeg is altijd een tamelijk ongeorganiseerde teringbende. Ze doen vaak maar wat, wat voor ons dan weer leuk is. Stel je voor dat ploegen alleen maar logische dingen zouden doen, waar zouden wij het dan nog over moeten hebben? Op basis van dit seizoen zou je eerder Lipowitz naar voren schuiven, de dode Duitser heeft in iedere koers geweldig gepresteerd. Vreselijk constant, abnormaal eigenlijk. Derde in Catalonië, tweede in het Baskenland, tweede in Romandië, en recent zowaar de Ronde van Slovenië gewonnen. Na een eindeloze stroom ereplaatsen eindelijk een zege gepakt, dat moet een boost hebben gegeven. Lipowitz staat op punt, in Slovenië zagen alleen zijn afdalingen er vrij slecht uit. Evenepoel heeft dan vooral weer uitgeblonken in eendaagse koersen, zijn rittenkoersen waren minder indrukwekkend. Wel een keer een straffe stoot in Catalonië, maar dan ging hij daarna weer op zijn bek omdat hij zich aan het opwinden was over Vingegaard die niet wilde overnemen. Nooit saai met Remco. Na Luik, waar hij dan weer lichtelijk tegenviel, heeft hij niet meer gekoerst. Meer dan twee maanden zonder koers, hij wilde zich bij zijn nieuwe ploeg op een andere manier voorbereiden op de Tour. Hij wil proberen om het trauma van vorig jaar weg te poetsen, toen hij gedesillusioneerd moest afstappen. Hij hoopt de klimmersbenen van 2024 te hervinden, dat jaar liet hij zien dat hij echt met de beste van de wereld kan klimmen, ook in een grote ronde. Natuurlijk won hij eerder ook al een Vuelta, dus ja, hij kan beter zijn dan Lipowitz. Maar als de voorbereiding net niet perfect is geweest kan hij ook minder zijn. Evenepoel is geen natuurlijke klimmer, alles moet perfect lopen in de voorbereiding, dan komt hij een eind, als dat niet het geval is kan hij zomaar weer een keer een jour sans hebben. Evenepoel lijkt me de man met het hogere plafond, Lipowitz de man die meer een zekerheid is. Hoe dan ook, verder dan de derde plaats komen ze toch niet en Lipowitz heeft te weinig personality om de strijd aan te gaan met Evenepoel. Andersom kan het wel leuk worden, we wachten op de nieuwe gebaartjes van R.EV. In plaats van het klassement heb ik liever dat hij voor ritten gaat, maar dat gaat vast niet door. Met Jai Hindley is er nog een klimmer mee, na een derde plaats in de Giro knoopt Hindley er een tweede grote ronde aan vast. Hij zal wel echt in dienst van Lipowitz en Evenepoel starten, neem ik aan. Maxim van Gils op papier ook, al gaat Maxim ook graag voor eigen kans. Dat zagen we in de Dauphiné nog, toen hij tijdens de zesde rit de ritzege pakte. Dat was knap en dat was leuk, zeker nadat hij een deel van het seizoen heeft gemist na een zware valpartij in de Clasica Jaen, maar tijdens die etappe had hij ook zijn ploeggenoot Tuckwell kunnen helpen. Die stond er namelijk heel goed voor om het geel over te nemen, wat uiteindelijk ook gebeurde. Alleen had de voorsprong groter kunnen zijn, als Van Gils voor hem had gereden. Die dag was de ritzege belangrijker voor de Belg, richting het eind van de ronde leverde hij dan wel weer een puike prestatie af door Tuckwell de gehele klim van Plateau de Solaison te begeleiden en hem zo op het podium te houden. Van Gils kan zich nuttig maken voor een ander, als hij daar zin in heeft. Als Evenepoel hem roept zal Van Gils wel luisteren, of dat bij Lipowitz ook het geval is weet ik niet. Met Cattaneo is er nog een vertrouweling van Evenepoel mee, ze maakten samen de overstap van Quick Step naar Red Bull-Bora. Al met al een ploeg vol klimmers, en dan nog wat baroudeurs als Nico Denz en Jan Tratnik. Nico Denz knoopt er na een anonieme Giro ook nog een Tour aan vast, waarschijnlijk om aan het quota Duitsers te voldoen. Jantje Tratnik is niet zo goed meer, maar heeft wel veel ervaring. Geen Roglic in deze ploeg, dat had het nog wat leuker kunnen maken, maar in plaats daarvan wel ONZE Tim van Dijke. Arme Tim, die arme jongen gaat heel wat vuil werk mogen opknappen. Nico en Tim, maak jullie borst maar nat. Straffe ploeg, maar zoals bij alle volgende ploegen kun je de vraag stellen hoeveel het eigenlijk allemaal uitmaakt.
Lidl-Trek komt met een ploeg waar we ook wel het een en ander van mogen verwachten. Juan Ayuso is de kopman, de man die is weggekocht bij UAE. Al waren ze bij UAE ook wel blij dat ze van hem verlost werden, Ayuso haalde het immers in zijn hoofd om niet voor Pogacar te willen werken. Dat alleen al zorgt ervoor dat ik fan ben van Ayuso, waar de goegemeente juist een hekel aan hem lijkt te hebben. Ayuso is een fantastische klimmer, al heeft hij dat dit jaar nog niet zo vaak kunnen laten zien. Hij won in het begin van het jaar wel de Ronde van de Algarve, maar daarna ging hij in de leiderstrui hard onderuit in Parijs tegen Nice. Daarna keerde hij terug in koers in de Ronde van het Baskenland, maar ook daar haalde hij de finish niet. Hij heeft dit jaar al een paar keer moeten herbronnen. De volgende terugkeer vond plaats in de Dauphiné, waar hij uiteindelijk derde werd in het klassement. Een goede prestatie, maar hij werd bergop wel een paar keer naar huis gereden door Del Toro. Toch pijnlijk, verliezen van een voormalig ploeggenoot. Het geeft ook wel aan dat Ayuso een achterstand heeft weg te werken. Als je al een minuut verliest ten opzichte van Del Toro, hoeveel tijd verlies je dan ten opzichte van Pogacar? Niet teveel aan denken, Juan, dat is ontmoedigend. Als Ayuso op z'n fiets blijft zitten is hij een kandidaat voor de top 10, maar een podiumkandidaat lijkt hij me met zijn huidige vormpeil niet. Top vijf wordt zelfs al ingewikkeld, maar oké, hij kan in ieder geval de Tour rijden, als kopman ook nog eens. Geen sinecure, want hij heeft ook nog Mattias Skjelmose in zijn ploeg zitten. Dat is net zo goed een renner die het liefst voor zichzelf rijdt. Een renner die niet heel blij was toen Ayuso werd aangekondigd, een renner waarvan ook werd vermoed dat hij snel zou kunnen vertrekken. Dat lijkt voorlopig wel met een sisser af te lopen. Men voorspelde een hoop gedoe, maar voorlopig is het vrij rustig. Ze reden samen de Dauphiné, waar ze elkaar ook weer niet heel erg in de weg reden. Viel nog wel mee, het was niet de chaos die men had voorspeld. Het helpt ook wel dat Ayuso voorlopig duidelijk de betere lijkt, Skjelmose heeft niet echt een poot om op te staan. Alsnog hoef je niet te verwachten dat Skjelmose plots een modelploegmaat wordt, die jongen is hier gewoon om zijn eigen klassement te rijden. En in dit geval is dat misschien niet eens erg, want Ayuso gaat toch niet winnen. Podium ligt ook niet voor de hand, het heeft ook weer niet veel zin om alles opzij te zetten voor een zesde plaats van Ayuso. Nee, hier verwacht ik weinig drama. Met Derek Gee-West is er nog een derde klassementsrenner mee, al lijkt het me niet dat Gee hier echt voor het klassement gaat. Hij werd vijfde in de Giro, hij zal in de Tour eerder mogen vrijbuiten. Althans, dat zou mij logisch lijken. Soms wat werk doen voor Ayuso en Skjelmose, en verder je eigen plan trekken. Ayuso heeft Verona mee als bodyguard, dat geeft de rest wat vrijheid om hun eigen ding te doen. Voor de vlakkere ritten hebben ze Pedersen en Vacek meegenomen. Vorig jaar was er nog een sprintploeg rond Milan, nu mag Pedersen het bijna in z'n eentje uitzoeken. Natuurlijk is Vacek wel een buitengewoon nuttige kracht, maar in plaats van in de pure massasprints denk ik dat we zowel Pedersen als Vacek eerder in de overgangsritten zullen zien. En dan zijn ze allebei levensgevaarlijk. Tuurlijk gaat Pedersen zich mengen in de sprints, maar als het om het winnen van een rit gaat zal dat eerder vanuit de vlucht moeten gebeuren, zoals hij dat vorig jaar ook flikte in de Vuelta. Vacek is bezig aan een wonderlijk jaar, een jaar waarin hij zelfs klimmersbenen heeft gevonden. Diamanten benen, die moet hij gedurende deze drie weken toch een keer in een ritzege weten om te zetten. De onvermijdelijke Toms Skujins is er ook weer bij, na een paar sterke jaren is hij dit seizoen niet zo goed, maar op basis van zijn reputatie is hij toch aanwezig. Knechten voor Pedersen, knechten voor Ayuso, knechten voor iedereen die een knecht nodig heeft. Houden we Quinn Simmons over, die recent een rit won in de Dauphiné, waarna hij opnieuw Amerikaans kampioen werd. We zullen hem ook wel weer een aantal keer in de aanval zien, terwijl hij tussendoor wat werk opknapt voor de rest. Sterke gast, jammer dat het verder niet zo'n leuke jongen is.
Bij EF zien we een ouderwetse vrijbuitersploeg. Richard Carapaz is de kopman, al mogen we hem vooral verwachten in de rol die hij in de Tour van 2024 ook vervulde, hij gaat ouderwets de rittenkaper spelen. In 2024 was dat vrij succesvol, zo won hij een rit en ging hij ook nog met de bergtrui naar huis. De rol van klassementsrenner Carapaz lijkt wel uitgespeeld, al werd hij vorig jaar natuurlijk nog wel derde in de Giro. Hij blijft vrij onvoorspelbaar, met hoge pieken en diepe dalen. Bij EF sluiten ze niet uit dat hij alsnog voor het klassement gaat als hij via een vlucht ineens hoog in het klassement komt te staan. De methode van Guillaume Martin, alleen dan met iets meer talent. Carapaz lijkt in orde te zijn, het begin van zijn jaar was niet heel denderend, maar recent werd hij wel mooi tweede in de Ronde van Zwitserland. Hij was de enige renner die Tadej Pogacar durfde te volgen, ook al moest hij zijn poging noodgedwongen binnen 100 meter stoppen. Dat hij überhaupt reageerde op Pogacar leverde hem in dat geval wel een tweede plaats op, het is in ieder geval een coureur met grinta, panache, noem het maar op. Een genot om naar te kijken, als het draait. Niemand kan zo mooi met zoveel agressie aanvallen als Carapaz, daarom zou het voor ons als kijkers helemaal niet erg zijn als hij ritten gaat kapen, dan zien we hem mooi vaak in beeld. Naast Carapaz heeft Vaughters nog een andere rittenkaper aan de hand, ik heb het dan natuurlijk over Ben Healy. Vorig jaar won de Ier een rit in de Tour, hij mocht ook een paar dagen in de gele trui rondrijden. Uiteindelijk werd hij zelfs 9e in het klassement, een wondertour voor Healy. Die benen heeft hij sindsdien niet echt meer laten zien, eind vorig jaar werd hij nog wel derde op het WK in Rwanda, maar dit jaar is tot nu toe een drama geweest. In aanloop naar de Itzulia kwam hij ten val, waardoor hij die hele ronde een figurant was en nadien had hij moeite om weer op niveau te komen, hij reed sindsdien alleen de Dauphiné en daar deed hij ook bepaald niet mee voor de prijzen. Naar eigen zeggen begint de vorm nu wel te komen, hij heeft zelf wel hoop op een herhaling van vorig jaar. Lijkt mij vrij onwaarschijnlijk, gezien de matige aanloop, maar een Healy mag je nooit onderschatten. Met tramadolliefhebber Alex Baudin heeft EF nog een troef achter de hand, de Fransman is bezig aan een buitengewoon jaar. Altijd rond de top 10, in welke koers dan ook. Top 10 in de Tour lijkt dan weer wat ambitieus, maar ik vrees wel een beetje voor een ritzege van Baudin vanuit de vlucht. Zoals hij ook in de Dauphiné een rit won vanuit de vlucht, zou ernstig onleuk zijn, maar het hangt wel een beetje boven de markt. Met Michael Valgren hebben ze nog iemand in huis die ook zomaar een rit kan winnen vanuit de vlucht, het is echt wel een avontuurlijke ploeg. Valgren heeft na een zware val een paar jaar geleden een nogal lastige tijd achter de rug, maar nu is hij weer helemaal terug op niveau. Zo won hij in de afgelopen Giro zomaar een etappe, op een zeer sterke manier. En ook in de Tirreno won hij dit jaar een rit vanuit de vlucht, de jongens van EF kun je eigenlijk allemaal opnemen in je pooltje als je denkt dat het een rit voor de vluchters wordt. Of nouja, allemaal, ik zou dan weer niet zoveel rekening houden met Asgreen. Kasper mist Taus nog altijd, een herhaling van het kunststukje in de Tour van 2023 ligt niet voor de hand. Blijft een sterke renner, maar de vorm uit de jaren dat hij de Ronde van Vlaanderen kon winnen is er al lang niet meer. Taus kon toveren. Sean Quinn is de Amerikaan van dienst, ook een aardige renner met een gezonde portie aanvalslust, maar in dit gezelschap valt hij wel een beetje weg. Georg Steinhauser won twee jaar geleden dan weer uit het niets een bergrit in de Giro, waarna hij eigenlijk twee jaar uit beeld is verdwenen. Dit jaar kwam hij even terug in beeld met een opmerkelijke derde plaats in Parijs tegen Nice, wel met dank aan een verregende waaierrit, maar alsnog. Sindsdien weer uit beeld verdwenen, van Georg verwacht ik niets. Gaat naar het schijnt wel een mooie transfer maken na dit jaar, want er zijn inmiddels meerdere grote ploegen met Duitse belangen en dus is iedere Duitser die rechtdoor kan fietsen gegeerd op de markt. En dan hebben we Max 'DNF' Walker nog, de Naberman van dienst. Ik denk dat hij zelf niet kan geloven dat hij aan de start staat. Iedere ploeg heeft een lul mee die er niets van kan, al zal het in dit geval ook wel een beetje liggen aan het feit dat een renner als Powless niet beschikbaar is. Je moet toch tot acht renners komen, al denk ik dat er desondanks nog wel betere renners rondlopen bij EF dan Walker, maar bon, de rest van deze Tourploeg mag er zeker zijn.
Ik durf het bijna niet over de volgende ploeg te hebben. Bij Decathlon CMA CGM, wat een kutnaam blijft, staat de nieuwe grote Franse hoop aan het vertrek. Het godstalent Paul Seixas moet de Fransen eindelijk hetgeen geven waar ze recht op hebben: een eindzege in de Tour. Geen druk, Pol. Sinds Hinault is de Tour nooit meer gewonnen door een Fransman, iedere keer dat er ergens een klimmertje werd gevonden ontstond er bij de Fransen de hoop dat ze de opvolger van Hinault hadden gevonden. Niemand kon die verwachtingen inlossen, ook niet jongens als Bardet en Pinot. Leuke renners, goede renners, uitstekende renners, maar net niet de absolute top. Daar komt nu verandering in, is het idee. Paul Seixas is 19 jaar en bezig aan zijn tweede jaar als prof, meteen in dat tweede jaar als prof mag hij de Tour rijden en hij is hier niet voor een ontdekkingstocht, nee, er moet meteen gepresteerd worden. Is dat realistisch? Nou, afgaande op zijn jaar tot nu toe best wel. Ik heb die jongen zien rijden in het Baskenland, niet normaal. Hij reed de tegenstand volledig op een hoop, zowel bergop als bergaf. Iemand met enorm veel talent, maar ook iemand die risico durft te nemen. Dat is dan ook meteen weer de valkuil, bleek in de Dauphiné. Hij nam weer eens teveel risico in een afdaling en ging op z'n bek. Daardoor moest hij de Dauphiné verlaten en daardoor is de voorbereiding op de Tour ook enigszins verstoord. We mogen niet van hem verwachten dat hij meteen de Tour komt winnen, zelfs een podiumplek vind ik al wat veel van het goede. Hij is godsgruwelijk goed, maar hij heeft nog nooit laten zien dat hij beter is dan Pogacar. Hij heeft ook nog nooit laten zien dat hij beter is dan Vingegaard. Het gedroomde duel met Del Toro ging niet door dankzij de val, en we weten ook niet waar hij staat ten opzichte van een Lipowitz. We weten ook helemaal niet of hij gedurende drie weken goed gaat zijn, aan het eind van de dag is het natuurlijk wél een ontdekkingstocht. Op termijn kan hij vermoedelijk wel de Tour gaan winnen, zeker als Pogacar van het voorfront is verdwenen. Maar dit jaar? Lijkt me niet. Kijk ook maar naar koersen als Strade Bianche en Luik, dat waren koersen waarin hij een poging deed om Pogacar te volgen. Dat lukte hem langer dan andere renners, maar alsnog ging hij onverbiddelijk overboord. Paul Seixas is bizar goed, buitengewoon belachelijk, ik heb dit nog nooit gezien van iemand van 19, maar we moeten ook weer niet te hard van stapel lopen. Ik had hem nog altijd eerst de Vuelta laten rijden, voor ik hem naar de Tour had gestuurd. De Fransen gaan gek worden, en dan is het ook maar net de vraag hoe hij daarmee om zal gaan. Seixas, de toekomstige renner van het vaderland, wordt bergop omringd door Aurelien Paret-Peintre, Nicolas Prodhomme en Matthew Riccitello. Prodhomme was vorig jaar een fenomeen, maar hij heeft daarna post ontvangen van de UCI. Dit jaar geen fenomeen meer, hij is weer zijn ouderwetse middelmatige zelf geworden. Aurelien Paret-Peintre was sowieso al middelmaat, op dat vlak is er niets veranderd. Riccitello is de belangrijkste klimknecht, een renner die zelf ook voor een goed klassement zou kunnen gaan. Vorig jaar vijfde in de Vuelta, dit jaar zevende in Zwitserland, met dat soort uitslagen kan hij lang in de buurt van Seixas blijven. Al is het de vraag hoeveel Seixas daadwerkelijk aan hem heeft, aangezien Riccitello 15 centimeter kleiner is. Je zit achter hem niet direct uit de wind, al is dat bergop natuurlijk minder van belang. Tiesj Benoot is er ook bij, iemand die de overstap heeft gemaakt van Visma. Er is waanzinnig veel geld gepompt in deze ploeg, Tiesj is lekker aan het verdienen. Door een rugblessure kon hij alleen nog niet koersen, pas in de Ronde van Zwitserland begon hij aan zijn seizoen. Meteen door naar de Tour, wat gezien zijn kwaliteiten logisch is. Hij kan van belang zijn voor Seixas, op zo'n beetje ieder terrein. Nuttig op het vlakke, nuttig in de bergen, een ideale kracht dus. Moet hij wel daadwerkelijk in vorm zijn, maar dat zag er in Zwitserland goed uit. Daarnaast kan Benoot ook nog Olav Kooij van dienst zijn, ONZE Olav. De Nederlandse sprinter kwam ook over van Visma, ook hij mistte het eerste deel van het seizoen. Bij hem was het een of ander virus, maar dat virus is verdwenen en in zijn eerste koersen liet hij meteen zien nergens last van te hebben. Twee ritten gewonnen in de Boucles de la Mayenne, recent ook een ritje gewonnen in de Ronde van België. Mooi Merlier geklopt, daar krijg je wel vertrouwen van. Om de druk toch nog een beetje weg te houden bij Seixas hebben ze bij Decathlon toch maar besloten Kooij mee te nemen, op de vlakke dagen worden alle pijlen gericht op de massasprint. Kooij wordt ondersteund door Daan Hoole en Cees Bol. Een team dat hij zelf heeft mogen samenstellen, dat is wel lekker. Hoole is met zijn twee meter ook van belang voor Seixas, mocht het ergens een keer gaan waaien. Bol is natuurlijk een heel behoorlijke lead-out, met deze mannen om hem heen moet het Kooij wel lukken om een ritje te winnen. Daar doet hij goed aan, want als Seixas ook maar enigszins aan de verwachtingen kan voldoen nemen ze bij Decathlon volgend jaar acht klimmers mee. Dit lijkt me voorlopig de enige kans voor Kooij om de Tour te rijden, nu of nooit. Voor volgend jaar moet er sowieso wel wat bij rond Seixas, deze omkadering is iets te licht. Het maakt voor nu nog niet uit, wat mij betreft is alles nu toch wel leuk, geen druk, maar in de toekomst moet er het een en ander veranderen. Het budget is redelijk oneindig, dus dat zal ook wel gebeuren. Verwacht nu nog geen wonderen van Seixas, maar sta ook niet raar te kijken als hij in Parijs naast Pogacar en Vingegaard op het podium staat. Het is echt een wonderkind, maar zijn jeugdige overmoed kan hem in de weg zitten, plus het feit dat dit onontgonnen terrein is. Laten we kalm blijven. Vooral de mensen in Frankrijk dan, dit gaat echt ongeziene taferelen opleveren.
Astana heeft een erg grappige ploeg bij, een ploeg die je eerder zou verwachten in de Vuelta. Dat is de laatste ronde van het jaar, waar sommige ploegen nog wel eens moeite hebben om acht renners te vinden. Dat is bij Astana het geval in de Tour, sinds ze zich vorig jaar volledig hebben gericht op het domineren van kleinere koersen en daar punten pakken hangt de Tour er een beetje bij. Dat is de grootste koers van het jaar en voor een ploeg als Astana vallen daar relatief weinig punten te rapen, daarom sturen ze hun beste renners liever naar andere koersen. Naar de Giro stuurden ze een sterkere ploeg, omdat je daar 'makkelijker' punten kunt halen. Bleek ook zo te zijn, Astana won de ene rit na de andere. Dat gaat nu moeilijker worden, dit is echt een ploeg die Cofidis doorgaans naar de Vuelta stuurt. Higuita als kopman, als je 11e wordt in Romandië en 9e in Zwitserland mag je hier al blij zijn met een plek in de top 20. Davide Ballerini won met wat toeval een rit in de Giro, daarna hebben we hem niet meer gezien. Ik vermoed dat hij hier vooral is als onderdeel van de trein voor Max Kanter. Ja, Max Kanterniksvan is de sprinter van dienst bij Astana. Dan weet je ongeveer hoe serieus ze de Tour nemen, niet dus. Toevallig dit jaar wel een rit gewonnen in Parijs tegen Nice, maar verder is dit een notoire verzamelaar van ereplaatsen. Wel een keurige trein tot zijn beschikking, met naast Ballerini ook nog ONZE Mike Teunissen. Al lijkt Mike niet heel gemotiveerd te zijn, hij rijdt de Tour eigenlijk liever niet meer. De Tour is een koers die weinig kansen voor hemzelf biedt, hij zou liever in een kleinere koers wat meer voor zichzelf rijden. Nu mag ie de lead-outs gaan doen voor de 7e plaats van Max Kanter, dat is moeilijk voor Mike. We gaan waarschijnlijk niet direct op de trein van Astana letten, maar dat kan nog wel eens geestige situaties opleveren, waarbij Mike Max ineens 'kwijt' is en dan maar laat lopen. Gelukkig is er ook nog Aaron Gate, de Nieuw-Zeelander debuteert in de Tour en hij zal wel gemotiveerd zijn. Een waanzinnige hardrijder, die op latere leeftijd alsnog aan het doorbreken is op het hoogste niveau. Nuttig in een sprinttrein, maar in andere ritten kan hij vanuit de vlucht ook nog wel een rolletje spelen. Wel vooral een fenomeen in wedstrijden waar niemand naar kijkt, hij blinkt vooral uit in landen als Azerbeidzjan en China. Benieuwd wat hij kan in de Tour, waarschijnlijk niet veel. Met Harold Tejada, een klant van dopingdokter Marcos Maynar, heeft Astana naast Higuita nog een Colombiaanse klimmer meegenomen. Harold was erg goed in Parijs-Nice, hij won zelfs een rit, maar daarna hebben we hem niet veel meer gezien. Het zal afgaande op zijn benen in de Dauphiné eerder vanuit de vlucht moeten komen, een klassement lijkt uitgesloten. Al zie ik hem liever helemaal niet, hij had samen met Superman Lopez afgevoerd moeten worden. Met Nicolas Vinokourov is ook de nieuwe kampioen van Kazachstan van de partij, de zoon van Vino wordt steeds beter. De Tour komt alsnog iets te vroeg, we hoeven voorlopig niet te verwachten dat hij zijn vader gaat evenaren. Vino senior won nog wel eens een rit in de Tour, dat gaat Vino junior niet lukken. Nico lijkt wel een sympathieke knul, maar ook een beetje een brave jongen. Hij hangt nog niet samen met een ploeggenoot aan een bloedzak, maar dat kan nog komen natuurlijk. En dan heb je Simone Velasco nog om dit niet al te interessante geheel af te ronden, dat was vorig jaar ook een van die jongens die volledig boven zichzelf uitsteeg toen Astana op zoek was naar punten. Voor sommige renners lag de piek duidelijk vorig jaar, Simone is nog steeds aan het herbronnen. Slecht is hij dit jaar niet, maar wel een heel stuk anoniemer. En zo gaat het deze Tour ook zijn, voor heel Astana, anoniem. Maar dat is bewust, ze mikken op de koersen waar er echt iets te halen valt.
Bahrain Victorious komt ook niet direct met de beste ploeg ooit aanzetten, al zijn er op papier wel grotere namen bij. De kopman is Lenny Martinez, de piepkleine Fransoos die altijd tegenvalt in de Tour. Daarom heeft Lenny zich alvast ingedekt: het doel is een ritzege en hij wil graag voor de bergtrui gaan. Dat lijkt op basis van zijn voorgaande koersen geen heel onrealistisch doel, zo won hij in de Ronde van Zwitserland vanuit de vlucht bijna de laatste rit. Het is dat roofdier Pogacar nooit iets gunt aan een ander, anders had Lenny daar gewoon de rit gepakt. De rest van het jaar heeft hij nog veel meer mooie dingen laten zien, maar bij Lenny zegt dat nooit zoveel. De Tour valt vaak tegen, ook omdat hij nog wel eens wil worstelen met het weer. Nou Lenny, speciaal voor jou komt er een hittegolf aan. Daar kan dus alvast een streep doorheen, ieder jaar hetzelfde. Degene die bij Baggerijn wel voor het klassement gaat is Antonio Tiberi, misschien dat hij een omgekeerde Lenny kan doen. Tiberi komt er dit jaar totaal niet aan te pas, sinds de UAE Tour heeft de kattenmepper geen fatsoenlijke koers meer gereden. Het lijkt zelfs optimistisch om hem überhaupt mee te nemen naar de Tour, dus dan zie ik het eigenlijk zomaar gebeuren dat hij ineens een goed klassement gaat rijden. In zijn laatste jaar als prof had Bilbao ook deel moeten uitmaken van deze ploeg, maar helaas voor Pello is hij er niet bij. In plaats daarvan wordt de rest van de ploeg opgevuld met een portie narigheid waar we vrij ongelukkig van worden. Kamil Gradek is mee, dat blijft fascinerend. GROOT, STERK, hij is mee om Lenny uit de wind te houden en hij is mee om in de sprints iets te doen voor Phil Bauhaus. Het is het jaar 2026 en Phil Bauhaus wordt nog steeds als sprinter meegenomen naar de Tour, ook al zoiets wonderlijks. In de buurt van de zege komt hij nooit, zijn laatste zege dateert alweer van 2024, maar toch weet hij zich altijd wel een keer naar een podiumplaats te glibberen. Een keertje tweede in 2024, vorig jaar een keertje derde. In alle andere sprints haalt hij de top 10 amper, en toch probeert Bahrein het dit jaar vrolijk opnieuw. Een derde plaats in een rit in de Dauphiné is zijn beste prestatie tot nu toe dit jaar, Bauhaus is bepaald niet de beste sprinter aan het vertrek. Maar we kunnen de top 10 wel vullen met een hoop Duitse drek, na middelmaat Kanter ook nog middelmaat Bauhaus, knap. Vlad Van Mechelen mag Bauhaus ondersteunen in de sprints, de jonge Belg met Litouws bloed debuteert in de Tour. Erg onleuk, gaan de commentatoren je drie weken lang lastigvallen met het feit dat zijn ouders een paar carnavalskrakers hebben opgenomen. In de Dauphiné kwam hij nog een keer in de buurt van een ritzege, in de Tour verwacht ik een vrij anoniem optreden. Haha, optreden, snap je, want zijn ouders vormen een duo à la de Gebroeders Ko. Zijn vader runt daarnaast ook nog een juniorenploeg, met de altijd gezellige naam Cannibal Victorious. Omineus. Wie hebben we nog meer bij Bahrein? Oja, opa Damiano Caruso is erbij. De man die altijd naar iedere grote ronde gaat als knecht voor een kopman om dan uiteindelijk beter te presteren dan de kopman, ook de afgelopen Giro ging het weer die kant op. Een 9e plek aldaar, het was dat hij dankzij een succesvolle vlucht achter ploeggenoot Eulalio eindigde, daardoor ging de theorie net niet helemaal op. Ik verwacht wel een onzichtbare Tour van hem, op 38-jarige leeftijd geen sinecure om die twee koersen te combineren. Caruso stopt er aan het eind van het jaar mee, een lot dat we Robert Stannard ook gunnen. Deze voormalig dopingzondaar is een favorietje van de ploeg, na een volledig anonieme Giro mag hij nu alsnog ook de Tour rijden, waar hij minstens zo anoniem gaat zijn. Houden we Matej Mohoric over, dat was ooit een goede renner. Drie ritten gewonnen in de Tour, er bestaat geen enkele mogelijkheid dat er een vierde bij gaat komen dit jaar. Niets meer van over, een schim van zichzelf. Sinds vorig jaar al, eigenlijk. Ook toen reed hij een volledig anonieme Tour, hij kwam toen alleen miraculeus tot leven in een natgeregend Parijs. Als het daar dit jaar droog blijft ga je de naam Mohoric drie weken lang niet horen. Mager ploegje, zeker als we alvast inschatten dat Martinez en Tiberi het zullen laten afweten.
We gaan door met Netcompany INEOS, een ploeg die ver is teruggevallen sinds de tijden van Team Sky. Grote namen genoeg, grote prestaties, dat net iets minder. Ze nemen meerdere klimmers mee, alleen niet direct voor het klassement. Egan Bernal won ooit de Tour, won ooit de Giro, maar die tijden liggen ver achter ons. Op je tijdritfiets tegen een vrachtwagen rijden is nog altijd geen goed idee, het blijft een wonder dat hij überhaupt nog onder ons is. Een nieuwe neus is ook geen wondermiddel, Jody had beter zijn lelijke haakneus kunnen laten zitten. Dat gaf hem karakter, al zijn uitstraling is meteen verdwenen. Bernal is nog steeds een goede renner, maar de tijden zijn veranderd. In de Giro werd hij recent 10e. Knap, mooi, maar niet goed genoeg. In de Tour moet er uit een ander vaatje getapt worden, dat kan eigenlijk alleen maar lukken door de eerste dagen tijd te verliezen en vol voor de aanval te gaan. Op die manier moet een ritzege tot de mogelijkheden behoren, op die manier wist hij vorig jaar ook een rit te winnen in de Vuelta. Dat was wel een beetje een gekke rit, die ontregeld werd door een aantal protesten, maar goed, hij kreeg het voor elkaar om in de kopgroep terecht te komen samen met Landa, dan weet je dat de zege linksom of rechtsom binnen is. In de afgelopen Giro reed Bernal vooral in dienst van ONZE Thymen Arensman, die uiteindelijk als vierde eindigde in het klassement. Een podiumplek behoorde lang tot de mogelijkheden, maar Thymen liep aan het eind van de Giro een beetje leeg. Bernal deed er alles aan om hem te helpen, maar het was niet genoeg. Arensman mag nu ook de Tour rijden, we hopen op een herhaling van vorig jaar. Toen reed hij ook eerst de Giro, om daarna een ijzersterke Tour te rijden. In die Tour won hij twee ritten, twee prachtige aankomsten bergop. Twee keer was hij Pogacar en Vingegaard te snel af, vooral die aankomst op La Plagne was erg grappig natuurlijk. Gewoon demarreren terwijl Vingegaard en Pogacar naar elkaar kijken, grote klasse. Het is te hopen dat hij nu weer vol voor de aanval kiest, dat zou wel leuk zijn. Met Kevin Vauquelin neemt INEOS een derde klimmer mee die er goed aan doet om vooral de aanval te kiezen. Vorig jaar werd hij 7e in de Tour, de benen om dat te herhalen lijkt hij nu niet te hebben. Matige Dauphiné, terwijl hij in die Dauphiné nochtans flinke babbels had. Ziedend dat hij in de ploegentijdrit op Onley moest wachten, om daarna in de bergen kansloos gelost te worden, haha. Onley is er overigens niet bij, die blesseerde zichzelf tijdens die Dauphiné. Ging in een afdaling over de vangrail heen, een ravijn in. Hij kwam gelukkig voor hem in een boom terecht, anders had het heel slecht kunnen aflopen. Het liep nu alsnog redelijk slecht af, in de zin dat hij door de blessures die hij opliep de Tour moet overslaan. Voor Ineos ook lullig, dit had waarschijnlijk de kopman voor het klassement moeten zijn. Zeven miljoen voor betaald ook, weggegooid geld. Nu geen echte klassementskopman, het zal eerder massaal aanvallen worden. Goed voor de koers, dat dan weer wel. Met Godon is er een rappe man mee, iemand die dit jaar enorm op dreef is. Een rit in Parijs tegen Nice, twee ritten in Catalonië, twee ritten in Romandië, Godon is ineens een topper geworden. Al is de Tour een ander verhaal, hier komt hij andere tegenstanders tegen. Maar wie weet, hij kan als een van de weinige sprinters een lastige finale overleven, er kan een keer een kansje voor hem komen. Zoals altijd is Kwiatkowski er ook weer bij, de meest ervaren man van de ploeg. De prestaties nemen zienderogen af, maar hij zal vast nog z'n nut hebben. Af en toe even een armpje om de schouder van Arensman heen, dat werk. De rest van de ploeg lijkt vooral meegenomen met het oog op de ploegentijdrit, komen ze nog even aanzetten met Tarling, Ganna en Foss, hallo. Waarbij brokkenpiloot Tarling wel weer eens op z'n bek is gegaan, een beetje de vraag of hij met fatsoenlijke benen aan de start staat. Ook de vraag hoeveel zin Ganna nog heeft na de Giro, een Giro waarin hij overigens veel te anoniem was. Tijdritje gewonnen, verder niks gedaan. Daar zit meer in, zou je denken. Foss is dan weer Foss, grotendeels onzichtbaar, met af en toe een onverklaarbare piek in zijn prestaties. Zo werd hij uit het niets ooit wereldkampioen tijdrijden, zo werd hij recent ook uit het niets ineens vierde in de Ronde van Zwitserland. Die uitslag kan maar één ding betekenen: hij gaat een volstrekt anonieme Tour rijden. Voor Ineosbegrippen een magere ploeg. Nog steeds genoeg grote namen, maar er gaapt een gat tussen de kwaliteit van de namen en de kwaliteit van de prestaties.
Bij Soudal-Quick Step is Tim Merlier de absolute kopman. Een van de snelste sprinters van het peloton, misschien wel de allersnelste. Niet echt een gelukkig jaar achter de rug alleen, dankzij knieproblemen kon hij pas eind maart aan zijn seizoen beginnen, waarna hij in april wel meteen weer wist te winnen. Sindsdien heeft hij meermaals zijn rappe benen laten zien, maar in de afgelopen Ronde van België viel hij eigenlijk licht tegen. Slechts één rit gewonnen daar, op de andere dagen moest hij het afleggen tegen Kooij en Girmay. Hij lijkt net een tikje minder goed dan vorig jaar, wat na het begin van zijn seizoen best verklaarbaar is. Zijn vaste tactiek werkt ook niet altijd meer, hij komt graag heel laat opzetten, met snelheid vanachter. Bertje Van Lerberghe moet hem dan goed in positie brengen, maar Van Lerberghe kan er helemaal niets meer van. Steevast meerdere kilometers van de finish al uitgepierd, hij komt vaak lossend in beeld voor hij Merlier überhaupt in positie heeft gebracht. Da's wel een probleem voor Merlier, dat was echt bij uitstek de pion waar hij blind op vertrouwde. Dankzij Van Lerberghe lukte het vaak om net op het juiste moment naar voren te komen en met snelheid naar voren te knallen, als ze slim zijn gaan ze nu iemand anders uitspelen in die rol. Van Lerberghe is er wel bij, maar de volgorde van de trein mag door elkaar gehusseld worden. In de rol van laatste man zou je er goed aan doen om Stuyven in te schakelen. Stuyven en Merlier zijn nog niet helemaal op elkaar ingespeeld, maar Stuyven is wel nog in staat om Merlier in de laatste kilometer goed af te zetten. En als Merlier in een goede positie mag beginnen aan de sprint heb je nog altijd een grote kans op succes. Vorig jaar won hij twee ritten, zoveel moet hij er nu toch ook wel weer kunnen winnen. De concurrentie mag er zijn, maar qua snelheid mogen we hem nog steeds wel een klein beetje hoger inschatten dan de rest. Milan, die hem vorig jaar een aantal keer versloeg, is er niet bij, dat moet de burger moed geven. Al zijn de jongens die hem klopten in de Balwaaze Belgium Tour wel aanwezig. Voor Stuyven en Van Lerberghe aan de bak moeten kan Quick Step ook rekenen op Pascal Eenkhoorn, dat lijkt me in de sprinttrein een zeer belangrijke pion. Ook iemand die op andere dagen in de aanval kan gaan, een Eenkhoorn kun je er altijd wel bij hebben. Of de ploeg ook nog iets gaat hebben aan Van Baarle weet ik dan weer niet, dat is toch nog steeds niet echt de oude Van Baarle. Hij doet wel z'n best, hij gooit er niet met de pet naar, maar de oude hoogvorm is er niet. Je ziet hem aanvallen, maar de aanvallen dragen niet ver. Op z'n minst kan hij de sprinttrein ondersteunen, dus zijn nut zal hij wel hebben. Vier mannen om Merlier heen, als je het zo bekijkt. Eigenlijk is hij als mogelijk beste sprinter van het peloton niet eens heel overtuigend ondersteund, maar oké, je hebt ook nog wat mannetjes nodig om de rest van de Tour in beeld te rijden. Dat had Mikel Landa moeten zijn, in zijn mogelijk laatste jaar had de iconische Bask zowel de Giro als de Tour moeten rijden, maar nadat hij in zijn eigen Baskenland werd aangereden door de auto van de dokter (de ironie, de carrière van Landa in een notendop) mist hij zowel de Giro als de Tour. Hij reed de Ronde van Zwitserland, maar daar had hij nog steeds veel last en dus ging er een streep door de Tour. Nu alle ballen dan maar op de Vuelta, mag Quick Step het in de Tour verder oplossen met Valentin Paret-Peintre, Ilan van Wilder en Louis Vervaeke. Paret-Peintre won vorig jaar natuurlijk een rit op de Ventoux, de graadmagere Fransoos kan ook dit jaar weer een straffe stoot gaan leveren vanuit de vlucht. Van Wilder zien we het liefst niet in beeld, al reed hij in de Ronde van Zwitserland wel goed. Louis Vervaeke, nouja, Louis Vervaeke. Printscreen!
De volgende ploeg is Alpecin-Premier Tech, waar de kopman uiteraard ONZE Mathieu van der Poel is. Mathieu, die begin volgend jaar vader gaat worden. Wij denken dan natuurlijk vooral aan het veldrijden en aan het voorjaar, dat wordt een probleem! Nee, grapje, hartstikke leuk natuurlijk. Een nieuwe generatie, benieuwd of de sportgenen ook nu weer succesvol worden doorgegeven. Als er één Tour was die Mathieu probleemloos had kunnen overslaan dan was het nog wel deze geweest, ik zie de komende drie weken bijzonder weinig kansen voor hem. De Tour van vorig jaar was op zijn lijf geschreven, er waren meerdere heuvelritten uitgetekend met een paar muurtjes aan het eind. Dat leverde een mooie ritzege op in Boulogne-sur-Mer en in Rouen was hij ook dichtbij. Daarna liet hij zich nog een paar keer zien, onder meer in die ene vlakke rit samen met Rickaert, totdat een longontsteking roet in het eten gooide. Dit parcours ligt hem minder, al kan hij met de benen van vorig jaar alsnog wat mooie dingen laten zien. Het ligt alleen net wat minder voor de hand, je mist echt ritten zoals die in Boulogne-sur-Mer en Rouen. Je zou kunnen zeggen dat de rit in Barcelona vergelijkbaar is, maar nee, die rit is wel een stukje zwaarder. Het gaat niet makkelijk worden om dit jaar een rit te winnen, zijn grootste kans volgt misschien wel in Parijs, maarja, dan moet hij wel eerst Parijs zien te halen. Dit lijkt eerder weer op een ouderwetse Tour waarin hij vooral lead-out mag spelen voor Jasper Philipsen, een van de andere grote favorieten als het om de sprints gaat. Ik verwacht wel een actieve Van der Poel, hij is er nu toch, maar de kans op succes is minder groot dan vorig jaar. De kans op succes lijkt bij Philipsen dan juist weer vrij groot te zijn, als hij dit jaar tenminste op de fiets blijft zitten. Vorig jaar begon hij grandioos met een ritzege in Lille en de gele trui, een paar dagen later eindigde hij in het ziekenhuis. Als sprinter kende hij dit jaar een moeilijk begin, al lag dat ook aan het feit dat men hem vooral goed wilde laten presteren in de klassiekers. Na de klassiekers heeft hij weer op zijn sprint mogen trainen en dat leverde op de laatste dag een ritzege op in de Ronde van België, waarmee hij ook meteen de eindwinst pakte. Op pure snelheid zijn er betere sprinters, maar Philipsen blinkt in de Tour vaak uit omdat hij beter is als de rit iets lastiger is geweest of als de Tour al wat langer heeft geduurd. De eerste sprint komt nu pas na vijf dagen, als we al wat bergjes achter de kiezen hebben, dat is ideaal voor een Philipsen. Hij heeft ook weer een fantastisch sprinttrein bij, hij kan natuurlijk rekenen op de steun van Van der Poel, in principe de beste lead-out hier, maar voor Van der Poel aan zijn werk begint kan hij eerst al Jonas Rickaert en Edward Planckaert inzetten. Rickaert is in vorm, liet hij recent op het Belgisch kampioenschap zien. Niet de beste renner, wel een ontzettend slimme. Soms te slim, hij wil zich nog wel eens op een 'slimme' manier laten uitzakken nadat hij zijn werk heeft gedaan, dat is een smetje, maar het is altijd wel bewonderenswaardig hoe hij ogenschijnlijk zonder enige moeite de hele trein van Alpecin vanuit zo ongeveer laatste positie naar eerste positie weet te loodsen in een paar meter tijd. Als dat is gelukt mag Planckaert aan de bak, zelf ook een van de beste lead-outs van de wereld. Eveneens een slimme renner, iemand die overal gaatjes ziet om doorheen te kruipen en iemand die weet wanneer hij moet aangaan. Dit is de specialiteit van Alpecin, en met deze specialiteit gaan ze gegarandeerd weer een rit winnen. Die verantwoordelijkheid voelen ze zelf ook, daarom is Silvan Dillier natuurlijk weer van de partij. Silvan gaan we veelvuldig in beeld zien op kop van het peloton, dat wordt weer uren op kop malen. Als Silvan klaar is mag Tim Marsman dat werk overnemen, Marsman kennen we dan weer niet zo goed. Een renner die de broers Roodhooft opgepikt hebben uit het continentale circuit. Een van de vele Nederlanders die al jaren voor een hongerloontje voor kleine ploegjes rijdt, hopend op die ene kans. De broers Roodhooft gaven hem een kans en daar hebben ze geen spijt van gekregen. Marsman heeft boven verwachting gepresteerd en mag daarom terecht naar de Tour. Ook op het afgelopen NK reed hij weer sterk rond, het is een beer van een gast. In de voorbereiding op de sprints een zeer nuttige kracht, op zo'n Marsman kun je bouwen. Al moet je even afwachten of hij het Tourniveau aankan, maar in een koers als Milaan-San Remo ging dat in ieder geval probleemloos. Alpecin doet vaak niet meer mee zodra we de bergen bereiken, zelfs in de heuvels wordt het vaak al ingewikkeld, toch hebben ze nu twee leuke renners mee voor dat werk. Ten eerste Emiel Verstrynge, die er vorig jaar ook al bij was en zich toen op een positieve manier liet zien. Emielke kan wel wat, liet hij dit jaar ook zien in de Ardennen. Vierde in Luik, toe maar. Als Emielke een keer in de juist vlucht zit kan hij zomaar een mooie uitslag noteren en dat sluit ik ook niet uit bij fenomeen Ramses Debruyne. Toch wel een van de ontdekkingen van het jaar, onder meer in de afgelopen Dauphine stond Debruyne echt op punt. Meteen een contractverlenging gekregen en nu volgt het terechte Tourdebuut. Niet iemand die de koers gaat veranderen, wel iemand die ervoor kan zorgen dat je het truitje nog op je scherm ziet zodra de lastige dagen begonnen zijn. Vooral een ploeg om de sprints te domineren, maar Ramses en Emielke gaan van zich laten horen. Helaas geen Tibor, volgend jaar dan maar.
Team Jayco-Alula komt met een ongekende bak narigheid aanzetten, al durf ik dat eigenlijk niet hardop te zeggen. Iedere keer dat je Ben O'Connor finaal wil afbranden wint hij ineens een rit, daar word ik echt doodmoe van. De hoofdrolspeler van de inmiddels weer gestopte Netflixserie over de Tour reed vorig jaar geen deuk in een pakje boter, tot hij op de Col de la Loze ineens toch een ritzege pakte. Leg maar uit. Dit jaar is hij nog slechter, getuige ook zijn volstrek anonieme 16e plaats in de Tour. Zoals heel Jayco valt hij vies tegen, dus ben ik meteen bevreesd dat hij nu ineens weer een keer zo'n dag gaat hebben. De transfer terug naar Decathlon is binnen, wellicht geeft hem dat vleugels. Zo niet, dan gaat hij alle moeite van de wereld hebben om überhaupt de top 20 te halen. Over narigheid gesproken: Pascal Ackermann. We hebben Kanter al gehad, daarna kwam Bauhaus en nu komt Ackermann. Het is het jaar 2026 en nog steeds gaat Ackermann naar de Tour, hoe kan dat? Het lijkt alsof alle ploegen nog steeds in 2019 lezen, toen Ackerman volgestopt met Borabenzine iedere sprint won. Sinds dat jaar gaat er diesel in, Ackermann is geen goede sprinter meer. Al lang niet meer, en toch is hij er weer bij. Nu hebben ze bij Jayco ook niet veel alternatieven, maar toch. Ackermann reed de Giro en daar kwam hij niet verder dan een 7e plaats, het is amper profwaardig wat hij tegenwoordig nog laat zien. Vorig jaar in de Tour een keer vierde en een keer 8e, het heeft echt geen zin om Ackermann mee te nemen. Maarja, heeft het wel zin om als Jayco überhaupt een ploeg te sturen? Met Michael Matthews heb je op papier wel een grote naam in huis, maar in de praktijk is dat ook wel een aflopende zaak. Mede dankzij blessures, maar ook omdat hij een dagje ouder wordt. Vorig jaar een longembolie, dit jaar beide polsen gebroken na een val op training, dat helpt allemaal niet mee. Hij begon het jaar nochtans met een zege, daardoor leek hij weer terug te zijn, maar door dat accident op de training werd hij ver teruggeworpen. In de Dauphiné keerde hij terug in koers, waarna hij iets opmerkelijks deed. Hij sloeg het slotweekend van die koers over om daarna op te duiken in de Ronde van Zwitserland, een combinatie die je nooit ziet. Een combinatie die voor Matthews goed uitkwam, na een periode zonder koers kon hij zo toch nog proberen zijn achterstand een beetje weg te poetsen. Of dat op tijd gelukt is voor deze Tour? Dat betwijfel ik, maar het blijft natuurlijk een uitzonderlijke renner. En een vriend van Pogacar, dus een lul. Bij Jayco moeten we verder de naam Mauro Schmid onderstrepen, de Zwitser is bezig aan een buitengewoon succesvol jaar. Beter dan ooit, alles bij elkaar een van de beste renners van het jaar. In de Tour zal hij het wel vanuit de vlucht moeten doen, vorig jaar won hij op die manier al bijna een rit. In Toulouse reed hij met Abrahamsen naar de finish, hij besloot toen in de laatste kilometers alleen al het kopwerk voor zijn rekening te nemen, waardoor Abrahamsen hem kon vloeren in de sprint. Als hij dit jaar iets koelbloediger is zit er een ritzege in, al zijn er in zo'n Tour natuurlijk altijd veel renners die voor dezelfde ritten gaan. Blijft moeilijk, maar het kan, en het zou op basis van dit jaar dikverdiend zijn. De rest van de ploeg is echt ruk, al zou je Felix Engelhardt als kersvers Duits kampioen wel nog even in het zonnetje kunnen zetten. Lijkt me niet dat hij in de Tour iets gaat laten zien, maar hij heeft in ieder geval wel een opvallende trui aan. De rest van de ploeg bestaat uit Australiaanse middelmaat, Luke Durbridge en Kelland 'Kell' O'Brien zijn mee voor de sfeer. De uitslagen van O'Brien even opgezocht en bijna gestikt van het lachen, de grootste wedstrijd van het jaar, jongens. Luke Plapp is dan natuurlijk wel weer een uitstekende renner, ook een renner die dit jaar al wat mooie dingen heeft laten zien, maar in de laatste koers voor de Tour liep het voor geen meter. En ook vorig jaar liep het in de Tour voor geen meter, na een nochtans succesvolle Giro. Voor mij genoeg reden om niets te verwachten van de sowieso altijd wisselvallige Plapp. Geen goede ploeg, alleen willen die Australianen soms ineens uit het niets gaan schroeien om mij te naaien. Altijd in je achterhoofd houden.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Bij Uno-X Mobility zien we acht knakworsten aan het vertrek. Knakworst 1 is de klimmende knakworst, de knakworst die vorig jaar zesde werd in de Tour. Het is een knakworst die vaak een mindere dag heeft, waarna hij zich via een vroege vlucht toch weer naar een mooie positie in het klassement weet te knokken. Een soort luxere uitvoering van Guillaume Martin, als het ware. Knakworst 2 is de enige renner op aarde die beter is geworden door aan te komen. Deze knakworst at nooit een knakworst, op een gegeven moment was hij zo dun dat hij niet meer vooruit te branden was. Toen waren de knakworsten in de aanbieding en at hij iedere dag een blik, inclusief dat gore vocht. Nouja, deze Knakworst 2 is sindsdien niet meer te houden. Vorig jaar won deze knakworst zelfs een rit in de Tour, een grandioos succes voor Uno-X. Gezien zijn prestaties dit jaar valt het niet uit te sluiten dat hij dit kunststukje gaat herhalen. Knakworst 3 is een Deense knakworst, een knakworst die ooit een paar jaar voor Astana reed, zonder daar een koers uit te rijden. Hij keerde terug naar het oude nest en dat bleek een succesvolle zet te zijn, in de recente Dauphiné bleek hij op de tweede dag de beste van een kopgroepje te zijn. Zomaar een ritzege voor een willekeurige knakworst, je blijft je verbazen. Knakworst 4 is recent Deens kampioen geworden. Dat is ergens heel lullig, want Knakworst 4 gaat er aan het eind van het jaar mee stoppen. Wellicht herziet hij dat besluit, zeker als hij een goede Tour rijdt. Knakworst 4 is een renner die in het verleden twee ritten heeft gewonnen in de Tour, ondanks het succes op het Deense kampioenschap zie ik hem dat succes nu niet herhalen. Al weet je het nooit met die knakworsten, ze hebben allemaal altijd één wonderdag. Alsof er een soort geheime bron van energie in zo'n blik zit, en die energie gaat iedere dag naar een andere coureur. Knakworst 5 is de tweelingbroer van Knakworst 1, het lullige is alleen dat al het talent naar Knakworst 1 is gegaan. Knakworst 5 is niet zo goed en zou eigenlijk ook niet aanwezig zijn in deze Tour, het is dat een andere knakworst ziek werd. De knakworst die ziek werd won een paar jaar geleden in de Vuelta een rit in Barcelona, toch lullig dat je dan niet terug kunt keren op dezelfde plek. Gelukkig voor Unox zijn al die knakworsten inwisselbaar, je gooit er eentje op de grond en dan vat je gewoon een andere uit de pan, klodder mosterd erop, niets meer aan doen. Knakworst 6 is misschien nog wel de meest inwisselbare knakworst van allemaal, maar wel de knakworst van dienst in de Noorse trui. Op het Noorse kampioenschap deden er bijna geen renners mee die niet voor Unox rijden, dus was het lootjes trekken en uiteindelijk was Knakworst 6 de gelukkige. Een van de slechtste knakworsten, iemand die nooit in beeld rijdt, maar hij mag nu wel een opvallende trui dragen. Knakworst 7 reed vorig jaar namens Bahrein nog een tijdje in de rode trui rond in de Vuelta. Gepiekt op een goed moment, Unox stond meteen klaar met een flinke zak met geld om de zoveelste identieke Noor aan het karakterloze geheel toe te voegen. Knakworst 7 maakte dankbaar gebruik van dit aanbod en is sindsdien heerlijk aan het rentenieren. Wel aanwezig in de Tour, op basis van zijn jaar tot nu toe is dat niet heel terecht. Hier had ook een andere knakworst kunnen rijden. Knakworst 8 is de snelle knakworst, de man voor de massasprints. Een beer van een gozer, die vorig jaar de Omloop won. Dit jaar niets gewonnen, dat blijft zo. Knak, zei de worst.
De echte thuisploeg van deze Tour is NSN Cycling Team. Deze ploeg, waarvan we de vorige naam niet noemen, wordt sinds dit jaar gesponsord door NSN, Never Say Never, een bedrijf uit Barcelona. Een van de gezichten van dit bedrijf is Andrés Iniesta, die speciaal voor de gelegenheid naar Barcelona is afgereisd om samen met de kopman op de foto te gaan en een mooi wervend praatje te houden. De kopman van de ploeg is Biniam Girmay, Bini! Bini won twee jaar geleden drie ritten en de groene trui, waarna hij vorig jaar een mindere Tour kende. Hij werd wel nog tweede op de eerste dag, maar verder viel het tegen. Dat lag deels aan hemzelf, deels aan de ploeg. Hij werd niet echt gesteund, vaak was hij al zijn knechten al kwijt op vijf kilometer van het eind. Dan moest hij zichzelf een weg naar voren banen en had hij vaak geen kracht meer over tegen de tijd dat de sprint begon. Voor hem de reden om op zoek te gaan naar een nieuwe ploeg, de keuze viel uiteindelijk op NSN. Het idee was dat hij daar de absolute kopman zou zijn, maar dan met betere knechten om hem heen. Die gedachte pakt voorlopig vrij goed uit, nadat hij in heel 2025 geen wedstrijd won is hij in 2026 weer aan het winnen geslagen. Drie zeges tot nu toe, dat is nog niet geweldig voor een sprinter, maar als we het vergelijken met het jaar ervoor is het een enorme vooruitgang. Het materiaal schijnt beter te zijn, dat kan ik moeilijk verifiëren, maar ik zie sowieso dat de omkadering beter is. Ineens zitten er wel mannetjes om Bini heen in de finale, onmisbaar voor een sprinter. Zo won hij bijvoorbeeld in Almeria, die dag werd hij zo goed gebracht dat hij zelf maar drie trappen op kop hoefde te doen. Perfect is het nog niet, nadat hij op de eerste dag van de Ronde van België goed werd gebracht en hij die rit ook winnend kon afsluiten ging het de dagen daarna een paar keer mis. Deze trein is beter dan zijn vorige, maar er lopen treintjes rond die nog beter zijn. Ook zijn de renners nog steeds aan elkaar aan het wennen, Bini is pas sinds kort koersen aan het rijden met zijn nieuwe lead-out, Jake Stewart. Deze Stewart is van plan om een van de beste lead-outs van het peloton te worden, dat mag hij tijdens deze Tour aan de wereld tonen. Voor Bini zou dit een goede Tour moeten zijn, omdat de eerste sprint pas volgt na een aantal lastige dagen. Hij komt beter over de bergen dan de gemiddelde sprinter. Hij heeft misschien wat minder topsnelheid, maar als de rest al een beetje vermoeid is komt hij bovendrijven. Dat was de theorie achter zijn succes in 2024, dat kan ook de theorie zijn in 2026. Zeker na zijn zege in de Ronde van België, waar hij Merlier en co klopte, is hij nu weer een van de favorieten voor de sprints. En een van de favorieten voor de groene trui. Met een lead-out als Stewart ziet de wereld er ineens een stuk mooier uit, al hoeven we ook weer niet te verwachten dat hij iedere sprint wint. Ik ben al dik tevreden met één ritzege, dat is gezien de concurrentie al een prestatie van wereldformaat. Naast lead-out Askey vindt hij Lewis Askey in zijn trein, een van de beste vrienden van Stewart. Ook een snelle man, die als de parcoursen nóg een tikkeltje lastiger zijn ook zelf voor een resultaat kan gaan, zoals hij bewees tijdens de lastigste rit van de Ronde van België. Wel iemand die nooit wint, haalt alleen maar ereplaatsen. Ga daarom maar gewoon aan de slag voor Bini, ik wil liever geen andere belangen zien. Matis Louvel is een ander wagonnetje in deze trein, wel een minder indrukwekkende wagon. Stewart en Askey tot je beschikking hebben is pure luxe, Louvel is behelpen. Ooit wel een aardige coureur, paar goede jaren gehad bij Arkea, maar het gaat momenteel toch allemaal vrij moeizaam. Tom Van Asbroeck is dan weer een man met oneindig veel ervaring. Kan heel nuttig zijn, als hij aanwezig is tenminste. Vraag me af of hij nog het niveau heeft voor de Tour, hij is hier ook alleen maar omdat Boivin geblesseerd is uitgevallen. Krists Neilands kan in de sprintvoorbereiding ook wat werk verrichten, tijdens de rest van de Tour zie je hem misschien wel eens in de aanval verschijnen. Maar niet zo vaak als Marco Frigo, de verloren broer van Marc Soler. Frigo is iemand die het liefst iedere dag in de aanval gaat, ook echt een karakter. Geen toeval dat hij na dit seizoen naar UAE gaat, het is haast een kopie van Soler, al heeft hij iets meer moeite met winnen. Verwacht Frigo veelvuldig in beeld. Mensen die altijd naar de Giro kijken kennen hem en zijn fratsen al, de rest van de wereld gaat hem nu ontdekken. En dan hebben we George Bennett nog. Sjors is kampioen van Nieuw-Zeeland, kicken truitje. Een man die ooit heel uitgesproken was op twitter, waarna hij voor UAE en een ander land ging rijden, beetje teleurstellend. Er moet brood op de plank komen, ja, maarja, iets meer principes hadden hem niet misstaan. Na enkele mindere jaren is Bennett dit jaar redelijk goed bezig, hij is de hoop van de ploeg zodra de weg een beetje omhoog loopt. Samen met Frigo, dan, maar Sjors is meer de echte klimmer. Vooral een ploeg die volledig rond Bini is gebouwd, met een paar vrijbuiters ernaast. Hup Bini!
Movistar komt met een voor Movistarbegrippen vrij treurige ploeg. Al hoeft het in de praktijk niet slechter uit te pakken dan de voorgaande jaren, zo is het dan ook wel weer. Jarenlang trok men naar de Tour met Enric Mas als kopman, maar dat viel altijd tegen. Enric ontwikkelde daardoor zelfs een dusdanig groot complex dat hij dit jaar absoluut niet de Tour wilde rijden. Of hij viel, of hij viel tegen, het was altijd iets in de Tour. Daarom wilde hij graag eens de Giro rijden, want daar zou de druk minder groot zijn. Wat denken jullie? Rijdt hij me een partij een teringslechte Giro, hahaha. Enfin, omdat Mas de Tour niet wilde rijden was er een nieuwe kopman nodig en die kopman is Cian Uijtdebroeks geworden. De Belg trok van Visma naar Movistar om de kopman te kunnen spelen en dat gaat eigenlijk helemaal niet zo slecht. Natuurlijk, absolute top is Uijtdebroeks niet, maar voor een 8e plaats in Catalonië en een 7e plaats in de Dauphiné hoef je je ook weer niet te schamen. In principe schat ik hem wel in als een potentiële kandidaat om de top tien te halen in deze Tour, maar dat gaat niet op een manier zijn die lang zal blijven hangen. Cian wil nog wel eens een aanvalletje plaatsen, maar daar mist hij op een vrij flagrante wijze de explosiviteit voor. Hij kan beter volgen en alles op zijn eigen tempo doen, dan zit er wel een keurige anonieme 9e plaats in. Flink wat punten voor Movistar, doen ze het voor. Het is eigenlijk onvoorstelbaar, maar de hele ploeg van Movistar is rond Uijtdebroeks gebouwd. Bijna alle andere renners staan in zijn dienst, al is dat voor een deel ook toeval. Ivan Romeo had hier moeten zijn, die had mooi een rol als vrijbuiter kunnen vervullen, maar daar moest wegens een blessure een streep doorheen. Ik had gehoopt op Natnael Tesfatsion als vervanger, maar mijn Natu mag niet mee. In plaats daarvan hebben ze maar weer de immer betrouwbare Nelson Oliveira uit de mottenballen gehaald. De eeuwige Portugees, die begint aan zijn 24e grote ronde. Altijd de finish gehaald, een knappe statistiek. Hij mag nu weer veel werk verrichten voor zijn ploeggenoten, vooral onzichtbaar werk. Recent in de Giro nog een paar keer gezien in functie van Aular met name, maar een rappe man is er in dit geval niet bij. Het zijn echt allemaal klimmers of mannen voor het vlakke werk, naast Oliveira nemen ze op dat gebied ook Michel Hessmann mee. De doperende Duitser is een favoriet van de ploegleiding, hij is er altijd bij in de grote koersen, zonder dat daar veel aanleiding voor lijkt te zijn. Blijkbaar een nuttige kracht, een betrouwbare pion, een noeste arbeider, dat soort teksten komen dan naar voren. Met Romo staat er een verrassende naam aan het vertrek, na een voortijdig vertrek in de Giro hebben ze hem de Ronde van Zwitserland laten rijden en nu mag hij ook ineens de Tour doen. Als alles draait een goede klimmer, dat konden we dit jaar nog in de Itzulia zien, maar het draait heel vaak ook niet. Dit lijkt me geen ideale voorbereiding op de Tour, ik verwacht een vrij anonieme koers van Romo. Ik verwacht ook niet dat Jefferson Cepeda veel in beeld gaat rijden, al is de Ecuadoraan bezig aan een behoorlijk goed seizoen. Een behoorlijk goede klimmer, die af toe dankzij een enigszins aanwezig eindschot een top 10 weet te scoren. In deze Tour zal hij vooral in dienst rijden van Uijtdebroeks, de Belg afzetten op een klim en het hem dan maar verder zelf laten uitzoeken. Einer Rubio is er ook bij, uiteraard is Einer Rubio van de partij. Het is het doel van Einer om dit jaar alle drie de grote rondes te rijden en om onduidelijke redenen is Movistar akkoord gegaan met dat plan. Rubio hebben we al in de Giro gezien, waar hij onderhand iedere dag in de aanval ging, zonder veel succes overigens, en nu gaat hij dus ook de Tour rijden. Weer iedere bergrit in de aanval, zonder succes, vermoed ik. Houden we twee jonge Spaanse talenten over, Raul Garcia Pierna en Pablo Castrillo. Garcia Pierna zal ook veelvuldig in de aanval gaan, zoals hij in de afgelopen Dauphiné ook deed. Meerdere ereplaatsen bij elkaar gefietst, al kwam de zege nooit in de buurt. Hopelijk neemt hij zijn aanvalslust wel mee, naast de benen van vorig jaar. Dan kan hij een vermakelijke rol gaan spelen, we hebben toch altijd een paar mafketels nodig die er gewoon voor gaan. Saaie lullen genoeg, laat dikkertje Raul maar gewoon met z'n kop door de muur knallen. Pablo Castrillo kennen we dan weer vooral van de Vuelta van twee jaar geleden, toen hij ineens twee bergritten won vanuit de vlucht. Die benen heeft hij daarna heus nog wel eens getoond, maar dit jaar niet echt. Ik ben een beetje bang voor een herhaling van de Tour van vorig jaar, toen hij volledig anoniem rondreed en een mentale inzinking nabij was. De druk was na de Vuelta en de transfer naar Movistar wat te groot geworden, een ontredderde Castrillo viel te zien in het nieuwe seizoen van El Dia Menos Pensado. We hopen maar dat hij daar nu wat beter mee om kan gaan, blijft als het draait een vermakelijke coureur. Alle ballen op Cian, en tussendoor een beetje vrijbuiten met jongens die doorgaans weinig succes boeken. Waar zijn de tijden van Quintana, Landa en Valverde gebleven? Movistar rijdt overigens rond in een nieuw truitje, een truitje met meer blauw. Ook een truitje met een ode aan Barcelona en de Sagrada Familia, al moet je dan wel héél goed kijken. Amper zichtbaar, zoals alles bij Movistar is het weer halfbakken gedaan.
We zijn aangekomen bij Lotto-Intermarche, een ploeg die is ontstaan uit de fusie tussen Lotto en Intermarché, klinkt wel logisch als je het zo zegt. Die fusie is nog geen doorslaand succes, mogen we wel stellen. Een van de (op z'n minst volgens hemzelf) belangrijke pionnen, Aike Visbeek, is inmiddels vertrokken, daarnaast lijken heel wat renners ook het hazenpad te kiezen. De fusie was noodzakelijk om te overleven, maar de toekomst ziet er nu alsnog niet heel rooskleurig uit. De kopman is Arnaud De Lie, een ontzettende grapjas. Op zijn goede dagen is Arnaud haast onklopbaar, die goede dagen zijn er alleen steeds minder. Het is altijd iets met Arnaud, zijn vorm kan soms per week wisselen, ik zou daar als ploeg gek van worden. Op zaterdag fietst hij heel het peloton naar huis, op zondag is hij na 100 meter al gelost. Al gaat de ploeg ook niet altijd handig met hem om, omdat er al een leegloop is geweest hebben ze bij Lotto weinig opties en sturen ze De Lie toch maar naar iedere koers toe. In aanloop naar de Giro werd hij ziek omdat hij in een koers in Wallonië, die hij won, over natte wegen had gereden. Daardoor had hij misschien wel een poepbacterie binnengekregen, ja! Daar had zo'n beetje heel Lotto last van, alsnog stuurden ze iedereen gewoon naar de Giro. Ze gingen binnen een paar dagen alsnog ziek naar huis, maar niet voor dat ze de rest van het peloton ook nog even hadden aangestoken. De Lie ging in de Giro dus snel naar huis, na vier dagen al, waarna hij even later terugkeerde in de Ronde van Wallonië. Daar reed hij een paar dagen als een drol rond, haha, als een drol, om dan ineens op een muurtje in Eupen iedereen belachelijk te maken. In de koersen nadien was hij vervolgens weer nergens te vinden. Geen peil op te trekken. In aanloop naar de Tour schijnt hij opnieuw ziek te zijn geworden, al zou deze ziekte minder erg zijn dan de ziekte voorafgaand aan de Giro. Alsnog kun je het wel uittekenen: op dag twee en drie zien we De Lie al in laatste wiel van het peloton bungelen, waarna hij op de eerste de beste drempel meteen moet lossen. Dit wordt niets, zoals hij in de Tour überhaupt nog nooit goed heeft gereden. En toen dacht Cancellara: daar ga ik mijn budget op stukslaan! De andere kopman van Lotto luistert naar de naam Lennert Van Eetvelt. Bijna hetzelfde verhaal, alleen is Neusspray Lenny een klimmer en geen sprinter. Als alles een beetje loopt is hij een buitengewoon goede klimmer, het loopt alleen meestal voor geen meter. Bijna net zo vaak ziek, zwak of misselijk als De Lie, maar omdat hij minder een winnaarstype is gaat het niet zo vaak over hem. Na een matige Giro waarin hij het eind niet haalde heeft hij geen koers meer gereden, het zal me verbazen als hij nu een goede Tour gaat rijden. Dat wordt natuurlijk niets, maar ook hij heeft wel alvast een transfer te pakken. Ze verlaten Lotto allemaal, al heeft Lotto ook wel minder plezier van ze gehad dan je mag verwachten. Nog een vertrekkende renner: Liam Slock. De man die zichzelf in één klap onsterfelijk maakte door juichend over de finish te vallen in de GP Gippingen. Zijn eerste zege als prof, en wat voor een. Hij reed samen met Vlasov en Carapaz naar de finish, begon aan zijn sprint, liet Vlasov en Carapaz zijn hielen zien en met de handjes omhoog wilde hij over de finish komen, tot een windvlaag zijn fiets onder hem vandaan rukte. Hij viel en gleed over de finish. Hij kwam samen met zijn fiets net op tijd over de finish, waardoor de zege wel op zijn naam kwam te staan. Een van de meest memorabele momenten van het jaar, ik denk dat de naar Bahrein vertrekkende Slock er deze Tour niet veel aan gaat toevoegen. Een renner die zich goed aan het ontwikkelen is, maar je tonen in de Tour is nog een ander verhaal. Wellicht een keer in een goede vlucht, dan is het wel een jongen om in de gaten te houden. De vierde vertrekkende renner is Georg Zimmermann, als Duitser ligt hij ook goed in de markt. Toch van belang voor een ploeg als Lidl-Trek, bijvoorbeeld. Zimmermann kennen we wel, een redelijke klimmer die zich vaak wel laat zien in een vlucht. Zo won hij een paar jaar geleden nog bijna een rit, hij werd een keer tweede achter Bilbao. Dit jaar won hij dan weer in eigen land Eschborn-Frankfurt, hij liet daar zien over rappe benen te beschikken. Een van de betere kaarten van Lotto, al moet dan wel alles goed vallen. Lars Craps werd ooit naar de ploeg gehaald omdat hij een boezemvriend is van Lennert Van Eetvelt, de grap is dat hij ondertussen beter presteert dan Van Eetvelt. Craps toonde zich als klimmer in de Dauphiné, waar hij 14e werd. Laten we zeggen dat het hem deze Tour moet lukken om 34e te worden, prima voor een debuut. Jenno Berckmoes is dan weer de koning van de kleine koersen, de Balwaaze Belgium Tour, dat is echt zijn niveau. De Tour? Vorig jaar geen moment in beeld gereden, dit jaar ook niet. Uitstekende renner, je moet alleen een Astanapuntenpakprogramma voor hem uittekenen, dan is hij onhoudbaar. ONZE HUUB is er ook bij, Huub Artz! HUUB is een fenomeen, al ben ik bang dat ze hem vooral in dienst gaan laten rijden van De Lie en Van Eetvelt. Ik vind dat Huub lekker iedere dag in de aanval moet gaan, hup Huub! Een aanvaller pur sang, met een prachtige stijl, onzin om hem vast te ketenen wegens een paar falende kopmannen. Ben ik nog iemand vergeten? Oja, Baptiste Veistroffer. Nog een aanvaller pur sang, Veistroffer is in staat om deze Tour 21 dagen in de aanval te rijden. Is dit jaar zowaar echt goed gaan rijden, wat hem zelfs een ritzege opleverde in de Ronde van Oman. Leek me vorig jaar nog een slechte renner, dit jaar is hij flink bezig om mijn ongelijk te bewijzen. Als Lotto massaal gaat aanvallen kunnen ze deze Tour gaan kleuren, ze moeten alleen af van het idee dat je iets aan De Lie en Van Eetvelt hebt. HUUB en Baptiste iedere dag een Trofeo Baracchi laten doen, perfect.
Bij Cofidis is Ion Izagirre afgaande op de rugnummers de kopman, al kan het ook een eerbetoon zijn aan de Bask die bezig is aan zijn laatste maanden als professioneel wielrenner. Ion gaat na het seizoen afscheid nemen, hopelijk wordt dit een uitstekende last dance. Het zou geweldig zijn als hij aan het eind van zijn carrière nog een zege weet te pakken, geheel belangeloos als ik ben gun ik hem dat. Een paar jaar terug won hij een rit in de Tour, zoals hij ook ooit een rit won in de Giro en de Vuelta, ik hoop dat hij er nu nog eentje aan toe kan voegen. Heb ik wel een hard hoofd in, na een uitstekend begin van het jaar, waarin hij onder meer een geweldige Itzulia reed, vond ik hem de laatste koersen minder overtuigend. Je kijkt naar zijn uitslagen en ziet dan een derde plaats in La Route d'Occitanie verschijnen, maar die derde plaats reed hij op een tactische wijze bij elkaar. Bergop werd hij gelost, daarna keerde hij terug en reed hij op een slim moment weg terwijl de rest naar elkaar keek. Natuurlijk, met gogme kom je een eind, maar de benen waren gewoon niet indrukwekkend genoeg om het verschil te maken in de Tour. Zag je daarna ook in dat wedstrijdje in Andorra, in een toch niet al te indrukwekkend deelnemersveld werd hij pas negende. Met zijn koersinzicht en zijn leepheid kan hij altijd een keer succesvol zijn vanuit de vlucht, maar ik heb er helaas niet al teveel vertrouwen in. Op papier lijkt me die rit naar Belfort wel wat, kan hij na de beklimming van de Ballon d'Alsace nog even een laatste masterclass dalen weggeven. Misschien wel samen met Alex Aranburu, de andere Bask van de ploeg. Alex is ook weer bezig aan een grandioos jaar, hij won dit jaar op magistrale wijze wederom een rit in de Itzulia, waarna hij recent ook weer een rit in de Ronde van België wist te winnen. Twee koersen waar hij altijd uitblinkt, in het Baskenland staat hij op punt, en op dat muurtje in Durbuy is hij ook altijd van de partij. In de Itzulia won hij wel op de manier zoals hij het in de Tour ook moet doen, vanuit de vlucht. Alhoewel, die rit op de derde dag, dat is er ook wel echt eentje voor hem. Al moet je ook zo eerlijk zijn om te concluderen dat hij in de Tour vaak niet heel overtuigend rondrijdt, vorig jaar was zijn beste uitslag een 14e plaats in Parijs. Dromen mag, maar er moet eigenlijk nog wel een laagje bovenop om echt kans te maken in de Tour. Buiten de twee Basken, dit jaar de absolute puntenpakkers van Cofidis, zijn de ogen gericht op Milan Fretin. De Belgische sprinter krijgt zelfs een volledige trein mee, terwijl hij toch een relatief moeilijk jaar heeft. Hij brak zijn elleboog in de Scheldeprijs, dat hielp natuurlijk niet mee, maar alsnog heeft Cofidis vertrouwen in hem gehouden. Met Piet Allegaert en Jenthe Biermans heeft hij twee Belgen rond zich, allebei ook rappe mannen, al heeft Allegaert zijn snelheid niet vaak laten zien de laatste jaren. Biermans heeft wel zo van die dagen, vooral als de rit iets lastiger is geweest, maar nu gaan alle ballen dus op Fretin. Ik ben niet helemaal thuis in de keuken van Cofidis, geen idee wie de lead-out mag doen, maar daar zouden ze ook zomaar Hugo Page voor kunnen gebruiken. De Fransman reed de afgelopen jaren al meerdere keren de Tour in dienst van Intermarche, waar hij Bini mocht ondersteunen. Dat deed hij vorig jaar op een tamelijk erbarmelijke manier, misschien toch maar hopen op Biermans en Broodje Piet. De grote Kirsch, de Oostenrijker met de enigszins aanwezige moedervlek, maakt ook deel uit van de trein, hij wordt wat vroeger ingezet. En dan hebben we baanfenomeen Benjamin Thomas nog, de man die in de Tour wel eens dicht bij een ritzege was. Hem zien we waarschijnlijk ook nog wel eens in de vlucht verschijnen, maar op de vlakke dagen wordt alles op Fretin gezet. Een optimistische strategie, maar je moet iets, Cofidis zijnde. Het tijdperk Coquard is wel voorbij, in ieder geval.
Een mond vol: Pinarello Q36.5 Pro Cycling Team. De afgelopen jaren heette die ploeg Q36.5 en zo noem ik ze eigenlijk nog steeds, al hoor je ze nu dus eerder Pinarello te noemen, aangezien dat de eerste naam is. Hoe dan ook, dit is de ploeg van Doug. En van Ivan Glasenberg, de puissant rijke Zuid-Afrikaan die met miljoenen smijt. Hij wil graag Seixas halen voor een miljoen of 13, goed man. Mauro Schmid binnenhalen voor twee miljoen, lekker man. Dat dit geen leugens zijn kunnen we zien aan het salaris van Tom Pidcock, de kopman van deze ploeg. Hij is een van de bestbetaalde renners van het peloton, alleen Pogacar weet hem te overtreffen. Is dat salaris voor Pidcock terecht? Nouja, daar kun je over twijfelen. Hij is wel tot bloei gekomen bij deze ploeg, getuige zijn derde plaats in de Vuelta van vorig jaar. Dat was voor het eerst dat hij in een grote ronde liet zien te kunnen klimmen met de beste renners. Of hij dat nu ook in de Tour kan laten zien? Geen idee, joh. Tom Pidcock is een onvoorspelbare en wispelturige renner. Een renner met een kapotte knie ook, die knie speelt soms op en dan kan hij ineens pelotonvulling worden. Helpt niet mee dat hij een paar maanden terug in de Ronde van Catalonië in een ravijn reed en daarbij weer op zijn knie viel, maakt de kans net wat groter dat die blessure nu toch weer de kop opsteekt. Recent liet Pidcock wel weer zien in goede vorm te zijn, hij won een klimwedstrijd in Andorra. Al vond ik hem daar niet direct heel indrukwekkend, hij won vooral op een tactische manier, en dankzij een ijzersterke Chris Harper. De Australische klimmer is er ook bij in de Tour, hij gaat een belangrijke adjudant zijn. Fun fact: Chris Harper won ooit een rit in de Giro. Dat is iedereen vergeten, want dat was de rit waar Del Toro en Carapaz naar elkaar keken en Simon Yates dankzij kampioenenmaker Wout van Aert met de eindzege ging lopen. Maar goed, Harper is in vorm dus, klaar om Pidcock richting een goed klassement te begeleiden. Een derde plaats lijkt me nu niet voor de hand te liggen, de Vuelta was toch net iets minder goed bezet dan deze Tour. Maar het is Pidcock, hij kan altijd verrassen. En hij hoeft het natuurlijk niet alleen van het klimwerk te hebben, zo'n rit op de derde dag is er ook wel eentje voor hem. Kijk maar naar een Milaan-San Remo, Pidcock kan op meerdere terreinen uit de voeten, en op een wonderdag kan hij zelfs een tijd Pogacar volgen. Hij zal zich wel tonen, daar ben ik niet bang voor. Het publiek moet wel even goed opletten als ze hem zoeken, het zwarte truitje van Q36.5 is ingeruild voor een lichtblauw exemplaar, dit nieuwe truitje zorgt voor een betere thermoregulatie, jawel! Nuttig, nu er een hittegolf zit aan te komen. Voor deze ploeg is het overigens een debuut in de Tour, al ligt dat er maar net aan hoe je het bekijkt. Doug heeft de Tour natuurlijk al afgewerkt met MTN-Qhubeka en alle namen die de ploeg daarna droeg, maar in principe is die ploeg opgeheven en bleef toen alleen de continentale opleidingsploeg over. Uit die continentale ploeg is vervolgens weer dit ProTeam ontstaan. Dus het is een nieuwe ploeg in de Tour, maar ook weer niet. Al is de Afrikaanse identiteit wel volledig weg, Doug, lul. Douglas Ryder, voor de dagjesmens. Xabier Mikel Azparren is ook mee, de Bask is vooral een hardrijder en hij zal wat kopwerk mogen verrichten voor Pidcock. Een nuttige kracht, die je ook in kunt zetten als Fredje Wright op het idee komt om voor de sprint te gaan. Geen idee of dat het plan is, maar met Fred kun je altijd voor een ereplaats gaan. Niet voor de zege, dat lukt alleen op het Britse kampioenschap. In iedere andere koers wordt hij maximaal tweede, arme Fred. De vloek van Roglic, kan niet anders. Met Brent Van Moer is er nog een hardrijder mee, Doug houdt van zijn Belgische middelmaat. Van Moer komt wellicht een keer in een vlucht terecht, verder is het op zich wel een goede jongen om Pidcock uit de problemen te houden. De grijze Howson is dan weer meer een klimknecht, eentje die de afgelopen jaren zelf ook wel wat goede resultaten boekte. Een man die piekt in sommige 2.1-koersen, in een WT-koers is het al heel wat als hij nuttig werk kan verrichten voor een ander. Tot slot hebben we hier nog twee Belgen, twee renner die vorig jaar allebei voor Alpecin reden. Quinten Hermans en Xandro Meurisse, die laatste wekte bij mij nogal wat razernij op door in de Ronde van Zwitserland met Jhonatan Narvaez naar de finish te rijden. Gokje? Hij werd tweede. Ja. Lekker gewerkt, Xandro. Goede renner wel, heel behoorlijke klimmer ook. Vorig jaar 22e in de Tour, al heeft hij vaak maar weinig invloed op het verloop van de koers. Hermans is dan weer meer iemand voor de heuvelritten, waarin hij aan het eind een sterk eindschot heeft. Alleen zijn er niet zo gek veel heuvelritten, en zit hij natuurlijk bij Pidcock in de ploeg. Dat wordt werken geblazen, maar gelukkig is het salaris goed.
Romain Grégoire is de man die het mooiste shirtje van allemaal mag dragen, het truitje van Frans kampioen dat geproduceerd wordt door Groupama-FDJ. Geen moeilijk gedoe, nee, gewoon blauw-wit-rood, met zo min mogelijk aandacht voor de sponsoren en zoveel mogelijk aandacht voor de vlag. Grégoire gaat een waardige drager zijn, al gaat hij dat vooral tonen in iedere koers behalve de Tour. Hij begint aan zijn derde Tour, de vorige twee keren liet hij geen verpletterende indruk achter. In de heuvelritjes vol muurtjes in het begin van de Tour van vorig jaar noteerde hij wel enkele ereplaatsen, daarna verdween hij in de anonimiteit. Die heuvelritten ontbreken nu, dus gaat het lastig worden voor Grégoire om zich te onderscheiden. Al won hij recent in de Ronde van Zwitserland wel een rit vanuit de vlucht, op die manier moet hij dan ook maar de show gaan stelen in de Tour. Al gaat die trui hem wat dat betreft niet helpen, als hij in de aanval wil gaan zal men op zijn wiel rijden. Een vloek en een zegen, zo'n trui. Groupama-FDJ United komt verder met een stevige portie ellende aanzetten, de rest van de ploeg is het aanzien niet waard. Clément Berthet is een behoorlijke klimmer en kan ook een nuttige kracht zijn voor een kopman, maar die kopman ontbreekt in deze Tour. Ooit hadden ze Pinot, daarna hoopten ze op Gaudu, maar nu hebben ze eigenlijk niemand. Berthet kan zelf voor de Cisse De Greef-trofee gaan, terwijl Guillaume Martin zichzelf weer op een wonderbaarlijke wijze richting de top 10 mag gaan fietsen. Ik heb laatst weer zo genoten van filosoof Martin, in de Dauphiné kwam hij tijdens de vijfde rit in een kansrijke vlucht terecht. Vanuit die vlucht leek hij een van de betere renners, maar wat gebeurde er? Hij bleek een van de minste vluchters te zijn en eindigde vanuit de kopgroep op de 15e plaats. Een dag later zat hij tijdens de volgende bergrit gewoon in het peloton. Wat gebeurde er? Hij werd 17e. Ja, dat is dus echt voer voor psychologen. De benen blokkeren als hij in de vlucht zit, als het vanuit het peloton moet lukt het ineens wel. Maarja, op die manier heeft hij zichzelf wel al naar een aantal mooie klassementen weten te fietsen. Nooit de beste klimmer, dus onderweg verliest hij een hoop tijd, maar hij pakt dan meestal een dag later direct weer vele minuten terug door in de aanval te gaan. Op die manier werd hij dit jaar bijvoorbeeld 11e in de Itzulia, en in de Dauphiné werd hij uiteindelijk 10e. In de Tour van vorig jaar werd hij 16e, terwijl het hem een paar jaar eerder ook wel eens is gelukt om 10e of zelfs 8e te worden. In wat een saaie Tour gaat worden is zoiets wel geinig om te volgen, hoe gaat Guillaume Martin-Guyonnet zich weer naar de 15e plaats jojoën? En hoe slecht zijn de benen als hij in de goede vlucht zit? Je zou bijna overwegen er een boek over te schrijven. Met Clément Braz Afonso is er nog een klein klimmertje mee, ook een aanvalslustig ventje. Ik vind hem niet zo goed, maar hij doet wel z'n best en op wilskracht komt hij redelijk ver. Ewen Costiou heb je ook nog, dat was bij Arkea een leuke renner, maar op een flitsend begin van het jaar na heeft hij bij Groupama-FDJ nog weinig laten zien. Dat wordt deze Tour dus ook niets, logischerwijs. Ewan Costiou, als jullie begrijpen wat ik bedoel. Met Lorenzo Germani hebben ze ook een Duitse schlagerzanger meegenomen, dat lijkt me goed voor de sfeer in de bus. Oké, het is een Italiaan, maar kom op, dat kapsel kan echt niet. De prestaties ook niet. Hij is op zich niet slecht, hij haalt altijd keurig de finish, maar dit is zijn vierde jaar als prof en ik heb zijn naam nog niet vaak uitgesproken horen worden door een commentator. Een beetje een grijze muis, daar grossieren ze in bij Groupama. Ik noem een Clément Russo, de derde Clément van de ploeg. Een man die een beetje rap is, maar toch vooral iemand die je het beste kunt uitspelen in dienst van een sprinter. Nemen ze geen sprinter mee, oké. Nouja, niet dat ik Penhoët wel had meegenomen, maar als Astana Kanter mee kan nemen is in principe alles mogelijk. Dan had Russo in ieder geval nog een rol gehad, nu zie ik dat niet zo. Ik weet ook niet wat Quentin Pacher hier gaat doen. Dat was een paar jaar geleden een prima coureur, maar wat mij betreft is hij een beetje aan het wegdeemsteren. Mooie baard, ieder jaar steeds minder mooie prestaties. We gaan de avonturen van Martin volgen, ik hoop hem weer een keer een kwartier te zien verliezen in de simpelste afdaling ooit, verder is het voor de ploeg te hopen dat Grégoire een keer een goede dag heeft. Verder kunnen ze net zo goed niet meedoen, en dat is best pijnlijk als Franse ploeg. Als je dan bij die andere Franse ploeg ook nog eens de nieuwe Franse hoop aan het werk ziet staat het huilen je helemaal nader dan het lachen.
Nog maar een paar ploegen te gaan, we komen nu uit bij de geriatrische kliek van Cancellara. Tudor staat aan het vertrek met een van de oudste ploegen ooit, zeg ik zonder het te controleren. We beginnen met Julian Alaphilippe (34), ooit een van de beste renners op aarde. Da's lang geleden. Alaphilippe kan er helemaal niets meer van tegenwoordig, vooral omdat hij er ook echt geen reet meer om geeft. Beetje zuipen, beetje (salaris) stelen. Alaphilippe is een dief, maar Cancellara verdient het ook om bestolen te worden. Laten we Alaphilippe, die al een paar jaar steeds minder is gaan presteren, een dik driejarig contract aanbieden. Geniaal. We gaan hem deze Tour uiteraard wel een paar keer in de aanval zien gaan, maar de aanvalspogingen worden steeds krampachtiger en meelijwekkender. Het doel is niet meer winnen, het doel is om de uitzending überhaupt te halen. Echt heel pijnlijk om te zien, al heeft het ook wel iets vermakelijks. 'Daar gaat Alaphilippe. We wachten op de plof.' En de plof komt, meestal binnen de minuut. Een vaste rubriek, dat heb je nu eenmaal ook nodig tijdens zo'n Tour. Met Marc Hirschi (27) brengen ze ook hun andere overbetaalde kopman aan het vertrek. Da's helemaal erg, zaakwaarnemer Cancellara zag niet aankomen dat het een slecht idee was om Hirschi naar zijn eigen ploeg te halen. Ongeveer net zoveel hersencellen als haren op z'n hoofd, en dat zijn er steeds minder. Hirschi is een schim van zichzelf, en dat zag letterlijk iedereen aankomen. Sowieso is hij in de grootste wedstrijden nooit heel goed geweest, bij UAE lieten ze hem toch ook vooral Italiaanse najaarskoersjes opvegen. Op die ene controleloze coronatour na heeft hij in de grootste wedstrijden nooit op z'n best gepresteerd, dit wordt geheel in lijn met de rest van zijn seizoen een volledig anonieme vertoning. Maarja, aan het eind van de maand kijkt hij op zijn bankrekening en dan lacht hij ons allemaal uit. Gelukkig heeft Cancellara hier wel van geleerd. Dure kopmannen halen is misschien niet de juiste tactiek. Daarom smijt ik mijn budget stuk op De Lie en Groves, die altijd driekwart van het jaar geblesseerd zijn. Wat kan er misgaan? Tudor is echt een grappige ploeg, het is alsof je een niet zo'n slim persoon een eindeloos budget geeft. Oh, wacht, dat is ook zo. Arvid de Kleijn (32) is na een rampzalig jaar voor het eerst aanwezig in de Tour. Alles ging mis voor hem, eigenlijk vorig jaar al. Toen raakte hij zwaar geblesseerd. Dit jaar verloor hij zijn vader en werd hij in elkaar geslagen, erg aangenaam is dat niet. Hij kwam dit jaar pas in mei in koers en reed niet direct denderende uitslagen, maar na een paar redelijke sprints in de Ronde van België besloot de ploeg hem toch mee te nemen. Zijn vaste lead-out, Michael Zijlaard, is er niet bij, maar hij kan dan wel weer op een andere Nederlander rekenen. Rick Pluimers (25) moet belangrijk werk gaan verrichten voor De Kleijn, terwijl Pluimers hoopt dat hij zelf ook een keer een kansje krijgt, bijvoorbeeld tijdens de vierde rit. De Kleijn is de pure sprinter, Pluimers is wat meer de man voor de heuvelachtige ritten. Ik verwacht weinig van De Kleijn, zeker na een rommelig 2025 en een rommelig 2026, maar hij is in principe wel snel. Alles kan een keertje goed vallen, en dan zit er zomaar een keer een podiumplek in. Pluimers lijkt me iemand die in een aantal overgangsritten ook gewoon in de aanval moet gaan. Het jonkie van de ploeg, zeker als je het vergelijkt met een veteraan als Matteo Trentin (36). Trentin is nou net een van de renners die z'n salaris wel waard is, maar hij gaat dan weer weg bij Tudor. Een slimme en geslepen renner, die soms nog steeds goede uitslagen weet te boeken. Een handige jongen voor De Kleijn om in de buurt te hebben, dat scheelt alweer voor de positionering. Yannis Voisard (27) is dan weer een klimmer, soort van. Een Zwitser, in een Zwitserse ploeg. Heeft soms goede dagen, zo won hij dit jaar zelfs al een koers, maar meestal is hij toch eerder grijze middelmaat. Een man voor de 30e plaats in het klassement, zoiets. Met Michael Storer (29) hebben ze dan weer de 7e van de afgelopen Giro meegenomen, hij lijkt me alleen geen jongen die zo'n dubbel goed gaat verteren. Dat wordt een 27e plaats in deze Tour, volledig buiten beeld. En nu kijk ik naar zijn uitslagen en zie ik dat hij na een 10e plaats in de Giro vorig jaar 42e werd in de Tour, dat zit er dan toch redelijk boenk op. Marco Haller (35) is dan weer een krachtpatser die De Kleijn mag helpen in de vlakke ritten. En wellicht gaat ie nog een keer in de aanval, zo is Haller dan ook wel weer. Op andere dagen kan hij eventueel Trentin of Pluimers ondersteunen, altijd wel een betrouwbare kracht. En we vergeten nooit die ene keer dat hij Van Aert klopte in een sprintje in Hamburg. Een ploeg vol overbetaalde voormalig vedetten, en twee van ONZE jongens. Weinig toegevoegde waarde. Kapitaalkrachtig, maar zet ze op een fiets en ze zijn onmachtig.
TotalEnergies komt met een hilarische ploeg. Niet op een goede manier, natuurlijk. Er gaan wat geruchten rond over deze ploeg, het is onduidelijk of ze volgend jaar überhaupt nog bestaan. Total heeft als sponsor de oversteek gemaakt naar Ineos, ze zouden dit jaar nog afmaken bij deze ploeg, maar volgend jaar moet er eigenlijk een andere sponsor op het truitje staan. Of dat gaat lukken? Dat gaat met deze acht renners in ieder geval geen sinecure worden, zo maak je geen reclame voor jezelf. Jordan Jegat is de kopman, hij werd vorig jaar 10e in de Tour. Als hij dat kunststukje kan herhalen komt Total in ieder geval nog in beeld, van de andere renners zal het niet direct komen. Ook niet van Jegat zelf, toch ook een moeilijk jaar achter de rug, hij begon pas in april aan het seizoen. Wel meteen een paar mooie resultaten geboekt, al biedt een 22e plaats in de Dauphiné dan weer weinig perspectief op een 10e plek in de Tour. Opvallend genoeg is snelle man Emilien Jeannière er niet bij, al zou dat kunnen liggen aan het feit dat hij misschien bij de ploeg gaat vertrekken. Dat vinden Bernaudeau en Heulot niet zo leuk. Aan de andere kant, Jegat gaat waarschijnlijk ook weg. Wat overigens überhaupt slecht nieuws is voor Total, de tweede beste renner trekken allebei de deur achter zich dicht. Zonder Jeannière is er helemaal geen snelle man aan het vertrek bij Total, ze kunnen zich volledig gaan richten op het vullen van de vlucht van de dag. Daar hebben ze ook wel echt de renners voor, van iemand als Matteo Vercher mag je niet meer verwachten. Vorig jaar ook al aanwezig in de Tour, hij ging toen een paar keer in de aanval. Dat zal nu ook zo zijn, we zullen het nooit vergeten. Mathis Le Berre mag ook de vlucht van de dag vullen, dat leek ooit één voorjaar lang een talent, maar dat is er daarna nooit meer uitgekomen. Pure middelmaat, eigenlijk niet goed genoeg om de Tour te rijden. Om nog maar te zwijgen over Thibault Guernalec, wat een dramatisch niveau haalt die jongen. Een godswonder als hij Parijs haalt, dit is echt niet goed genoeg. Anthony Turgis zou dan in principe wel weer goed genoeg moeten zijn, dat liet hij onder meer zien met de zege in de gravelrit in de Tour van 2024. Sindsdien is hij wel steeds een beetje minder geworden, al heeft hij dit jaar alsnog wel wat ereplaatsen bij elkaar gefietst. Redelijk snel, misschien dat hij zich af en toe gaat smijten in een massasprint. Verder kan hij het net als in 2024 weer vanuit de vlucht gaan proberen, blijft over het algemeen een attractieve renner. Nicolas Breuillard is dan weer typisch zo'n renner die jarenlang op het Franse continentale niveau heeft gereden, waarna hij eindelijk een kans heeft gekregen bij een ProTeam. Een verhaal à la Marsman, al is Breuillard zich meer aan het ontpoppen als een klimmer. Zo werd hij vijfde in de Ronde van Turkije, daarvoor moest hij twee akelige aankomsten bergop zien te overleven. In de Dauphiné eindigde hij wat verder van de ereplaatsen, maar gezien de spoeling nogal dun is bij Total mag hij toch gewoon mee. Lekker aanvallen, en misschien bergop Jegat een keer helpen. Met Joris Delbove beschikken ze dan weer over iemand die recent heel sterk reed op het Franse kampioenschap, terwijl hij vorig jaar nog een rit won in de Tour du Rwanda. Een fenomeen, dus. Aanvallen tot je erbij neervalt, lijkt me het devies. Daar is Alexandre Delettre ook goed in. Total gaat de koers wel kleuren door in ieder geval zowat iedere dag in de aanval te gaan, maar verder is dit toch vooral pelotonvulling. Waar zijn de tijden van Voeckler en Rolland gebleven? Bring back Europcar. Overigens wel de vraag of ze überhaupt toestemming krijgen om in de aanval te gaan. In aanloop naar de ploegentijdrit hebben meerdere ploegen een training ingelast op het F1-circuit in Barcelona. Zo'n training werken ze eigenlijk altijd af op een gesloten circuit, een ploegentijdrit oefenen op de openbare weg gaat niet. Net op het moment dat Total bezig was aan hun training op het circuit kwam UAE aanzetten. Total had netjes gereserveerd, UAE niet. Ondanks het feit dat ze bij UAE niet gereserveerd hadden probeerden ze toch Total van de baan te jagen, maar Total weigerde. Bij UAE werken ze met een zwarte lijst, dus ondanks het feit dat ze hier zelf fout zaten zou het me niet verbazen als ze Total voor de wielen gaan rijden. Ze koersen daar vaak op gramschap en rancune, het zijn maffiose praktijken. De geest van Armstrong hangt nog steeds rond in het peloton, vraag maar aan Jorgenson. Als je ineens iemand van UAE ziet reageren als een renner van Total in de aanval gaat weet je waar het aan ligt, in ieder geval. Lekker onprofessioneel, maarja, dat is nu eenmaal de meest professionele ploeg van het peloton.
De voorlaatste ploeg is Team Picnic-PostNL, HAHAHAHAHAHA. Bij Picnic-PostNL gaan ze dit jaar voor ritsucces. Wat houdt dat in? Nou, dat kan in principe alles betekenen. Je zou kunnen denken dat ze daarmee ritzeges bedoelen, maar nee, dat is het niet. Het kan ook al een ritsucces zijn als je het voor elkaar krijgt om iemand in de vlucht van de dag te plaatsen. Het kan eveneens een succes zijn als je goed met elkaar samen hebt gewerkt. Het kan ook een succes zijn als je in de bevoorradingszone succesvol een bidon hebt aangepakt. Het kan net zo goed een succes zijn als je het voor elkaar hebt gekregen om al fietsend te plassen, zonder te stoppen. Als je het dan ook nog eens voor elkaar hebt gekregen om dat te doen op een moment dat er geen publiek langs de kant staat waardoor je geen boete krijgt is de Tour eigenlijk al geslaagd. Ritsucces, zo moeilijk is dat niet. We maken die Tour met z'n allen veel te groot, veel te ingewikkeld. Het gaat om de kleine dingen. Stel dat je Parijs haalt, dat is eigenlijk toch gewoon heel knap? Goed communiceren, goed met elkaar samenwerken, op bepaalde punten in de koers goed in positie zitten, het is eigenlijk raar dat wij als buitenstaanders de prestaties van een ploeg puur afmeten aan het eindresultaat. We vergeten de weg naar het resultaat toe volledig. Wat nou als de jongens onderweg hun best hebben gedaan? Telt dat niet? Natuurlijk telt dat wel. Het gaat natuurlijk ook om de intentie, en de intentie is er bij Picnic-PostNL altijd. Flauw om ze af te rekenen op het feit dat ze er geen reet van kunnen. Dat gaan we niet meer doen. We mogen best wel eens wat meer respect hebben voor deze ploeg. Ik heb ze tijdens de ploegenpresentatie gezien, wat wil zeggen dat ze Barcelona hebben bereikt. Dat is al een succes op zich, de buschauffeur had ook gewoon verkeerd kunnen rijden. We kunnen volledig achter deze ploeg gaan staan, en genieten van de details die wél goed gaan. Waarom zou Warren Barguil niet gewoon een keer in de vlucht terecht kunnen komen? Nou? Waarom zou het niet lukken om Pavel Bittner een keer in positie te brengen in aanloop naar de sprint? Bittner, waarvan het überhaupt heel knap is dat hij hier na zijn blessure aanwezig is, wat een vechter is die jongen. De cynicus denkt natuurlijk dat het door die verstoorde voorbereiding niets wordt, maar mentaal is het een opsteker van jewelste dat hij de start heeft gehaald! En wat denken we van een debutant als Frits Biesterbos? Beastie Boys, het lukt hem misschien zelfs in de Tour om zich goed te positioneren, waarna hij door iedereen wordt ingehaald. Maar dat telt niet, hij zat er wél. Niklas Märkl had vijf jaar geleden al tot de conclusie kunnen komen dat hij er niets van kan en ermee kunnen stoppen, maar hij trok zich er niets van aan. Nu is hij hier, in de Tour? waar ben jij dan? Op je zolderkamertje, achter je laptopje? Julius van den Berg werd laatst 12e in de Copenhagen Sprint, als je zijn talent afzet tegen die prestatie is dat in verhouding een beter resultaat dan de zoveelste overwinning van Pogacar na weer een solo van 100 kilometer. Zie je rommel op de ruit of zit er stof op je oog? Het is maar net hoe je het bekijkt, en als je het juiste perspectief hanteert is Picnic helemaal niet zo slecht bezig. Je moet de ploeg gewoon vergelijken met zo'n karretje van Picnic. Het is al een mirakel als ze niet omvallen. En daar moet je dan gewoon voor gaan staan en klappen. Je zou kunnen zeggen dat Frank van den Broek volledig wordt uitgeknepen, maar je moet ook gewoon respect hebben voor iemand die zich zo in de dienst stelt van de ploeg. Een duizenddingendoekje, kom daar maar eens om. John Degenkolb is er op z'n 37e nog steeds bij! Zo'n watje als Mathieu van der Poel denkt erover na om op zijn 33e al te stoppen, in feite is Degenkolb dus de betere coureur. Een doorzetter, geen opgever. Nou moet je ook wel een doorzetter zijn om de finish te halen als je iedere keer weer wordt gelost, maar dat is flauw. Bekijk het eens van de zonnige kant: met Robbe Dhondt komt er een gigantisch groot talent aan. Hij werd 34e in de Dauphiné, en dat is als je het afzet tegen de verwachtingen vooraf een betere prestatie dan de winst van Del Toro, want dat zag bijna iedereen wel aankomen. Nu ik de selectie zo nog eens naloop: ik verwacht heel veel ritsucces. Met Rudi Kemna en prof. dr. mr. ir. Roy Curvers aan het roer zijn de tegenstanders bijzonder leuke sparringpartners waar we heel veel van kunnen leren. Het wordt een prachtig proces van drie weken, en binnen dat proces zullen we renners zien groeien. Ze zullen zien dat de wielersport misschien niet de juiste plaats voor ze is, maar ook dat is groei. Het draait niet om winst of verlies, het draait ook om ervaringen en het creëren van herinneringen. En wat zullen er deze drie weken een hoop herinneringen gecreëerd worden. Hey, Fritsie, weet je nog, die ene keer dat we met z'n achten direct na de start gelost werden? Wel een moment waardoor je in beeld komt, dat kan dan weer helpen bij de zoektocht naar een nieuwe sponsor. De magie van Spekenbrink is onovertroffen, ik verwacht dat de bedrijven in de rij zullen staan. Ritsucces leidt tot financieel succes, nu jullie weer.
De laatste ploeg is eigenlijk de leukste ploeg. We eindigen met mijn vrienden van Caja Rural. Het schuim zal nu op de monden staan van heel wat lezers, want Caja Rural is erbij in plaats van het altijd overschatte Unibet Rose Rockets. Om meerdere redenen heeft Caja Rural de voorkeur gekregen, een van die redenen is dat men verwacht dat Caja Rural meer invloed gaat hebben op de koers. Tijdens de vlakke ritten is de kans toch redelijk groot dat Caja Rural een mannetje vooruit gaat sturen, terwijl Unibet hier met een trein voor Groenewegen was gekomen. Ook in de bergen gaan we Caja Rural eerder zien, het is een ploeg met meer klimmers dan Unibet in de aanbieding heeft. Een andere reden is dat Caja Rural vorig jaar beter presteerde dan Unibet. Natuurlijk zitten daar de transfer die nadien zijn gedaan niet bij, maar alsnog, als je naar de ranglijst van vorig jaar kijkt was Caja Rural de betere ploeg. Caja Rural is ook een ploeg met veel meer geschiedenis, dat zien we ook aan het nieuwe truitje van de ploeg. De nieuwe trui van Caja Rural, speciaal voor de Tour, is een oude aan de oude trui van Caja Rural. In de jaren '80 reed Caja Rural enkele keren de Tour, met kopman Marino Lejarreta trok men vier jaar achter elkaar naar Frankrijk. In 1987 wist Lejarreta namens Caja Rural 10e te worden in de Tour, in 1989 werd hij zelfs vijfde. Een fenomeen, Lejarreta. Reed meermaals de drie grote rondes in hetzelfde jaar, in 1991 kreeg hij het voor elkaar om derde te worden in de Vuelta en een rit te winnen in de Giro, ik bedoel maar. Enfin, Caja Rural heeft dus een bepaalde geschiedenis in de Tour. Dit huidige Caja Rural is net niet helemaal dezelfde ploeg, het huidige Caja Rural waar we nu naar kijken heeft zich opgewerkt vanuit de amateurs, het werd daarna een continentale ploeg voor het sinds 2011 een ProTeam is. In de jaren sinds 2011 heeft men met enige regelmaat de Vuelta gereden, waarbij ze het opvallend genoeg alleen in 2012 voor elkaar hebben gekregen een rit te winnen. Hoe dan ook, Caja Rural heeft geschiedenis, en Caja Rural heeft ervaring met het rijden van een grote ronde. Dat is voor ASO om wat voor reden dan ook van belang, nieuwe ploegen nodigen ze liever niet te snel uit. Een ploeg die ze niet kennen laten ze eerst Parijs-Nice of de Dauphiné rijden, of ze laten zo'n ploeg eerst een andere grote ronde rijden. Dat is een soort interne voorwaarde die ze niet hardop uitspreken. Unibet heeft nog nooit een grote ronde gereden, ook nog nooit Parijs-Nice of de Dauphiné, dus mochten ze niet meteen door naar de Tour. Nadat ze nu de Giro hebben gereden maken ze volgend jaar meer kans op de Tour, dat dan weer wel. Voor Caja Rural is het waarschijnlijk een eenmalig avontuur, al weet je nooit hoe het loopt. Een Total kan zomaar omvallen, en dan hebben ze ineens ruim baan om vaker de Tour te rijden. Het is voor deze ploeg hoe je het ook wendt of keert een enorm succes, en ook een enorme beloning voor het werk dat ze sinds 2011 hebben geleverd. Caja Rural is een kleine, bescheiden ploeg. Een ploeg die al die jaren naast zijn professionele ploeg ook zijn amateurploeg is blijven runnen, via die amateurploeg hebben ze talloze renners afgeleverd aan het hoogste niveau. Caja Rural is van levensbelang voor het Spaanse wielrennen, al hebben ze tussendoor ook wat buitenlandse talenten als Kwiatkowski en Hugh Carthy door laten stromen. Vooral de laatste jaren hebben ze meer dan ooit ingezet op hun eigen jeugdploeg, waarbij helaas een van de grootste talenten van de afgelopen jaren niet in de Tour aanwezig zal zijn. Jaume Guardeño had een van de beste Spaanse klimmers moeten worden, maar een trainingsongeluk bepaalde anders. Hij botste op een steentje op de weg, verloor de controle over het stuur en reed tegen een auto aan. Dat leverde een ernstig hersenletsel op, waarvan we de precieze gevolgen niet weten. Dat het niet best is, dat staat vast. Na een tijd in het ziekenhuis te hebben gelegen is hij een maand geleden overgebracht naar een specialistische kliniek voor ernstige neurologische aandoeningen in Barcelona. Dat bood de ploeg de gelegenheid om hem voorafgaand aan de Tourstart in Barcelona een bezoekje te brengen. Of dit de renners motivatie geeft of dat ze zichzelf hierdoor juist slecht gaan voelen weet ik niet, maar het gebaar is sowieso mooi. Op het shirt van Caja Rural wordt ook aan Jaume gedacht, dat is eveneens een prachtig gebaar. #ForçaJaume
Guardeño is alleen in gedachten aanwezig, helaas niet fysiek. Wel brengt Caja Rural alsnog acht sterke renners aan het vertrek, het is een ploeg die de gemiddelde kijker nog wel eens zou kunnen verrassen. Vooral door de fans van Unibet, die doorgaans niet de indruk wekken dat ze vaak naar wielrennen kijken, is Caja Rural weggezet als een halve amateurploeg. Niets is minder waar, vooral dit jaar niet. Caja Rural is aan het schroeien, ik vind ze dit jaar echt indrukwekkend. De kopman van deze ploeg is Abel Balderstone, een Catalaan! Hij schijnt zelfs geboren te zijn in Barcelona, al is ie een stukje ten noorden van de stad opgegroeid. Engelse roots, vandaar de naam, en vandaar het onfortuinlijke hoofd met de macabere haarlijn. Een behoorlijk wisselvallige renner, hoge pieken en diepe dalen. Vorig jaar zagen we in de Vuelta zo'n hoge piek, de man die de hele jeugdopleiding van Caja Rural heeft doorlopen kwam in iedere bergrit aanklampend in beeld en veroverde aan het eind de 13e plaats in het eindklassement. Guardeño werd 14e, arme Jaume. Balderstone heeft dit jaar geweldig gereden in O Gran Camiño, in andere koersen was hij dan weer geen stuiver waard. Toch is hij een van de renners die zich speciaal heeft mogen voorbereiden op de Tour, hij zal er waarschijnlijk wel gaan staan. Al aanklampend verwacht ik dat hij voor de top 20 moet kunnen vechten. Seb Berwick is de tweede klimmer van de ploeg, hij moet de rol van Guardeño gaan overnemen. Berwick maakte dit jaar vooral in de Ronde van Turkije indruk, hij won die koers. Bergop de sterkste, maar de Ronde van Turkije is natuurlijk niet de Ronde van Frankrijk. Recentelijk klom hij in de Ronde van Slovenië niet eens zo goed, maar op pure wilskracht wist hij zich alsnog naar een vijfde plek te knokken in het klassement. Hij gaat normaal gesproken in de buurt van Balderstone eindigen in het klassement, misschien zelfs iets hoger. En alleen al met deze twee renners kom je dus al aan een betere klimploeg dan Unibet had kunnen bieden. De derde renner van Caja Rural is een grote naam, voormalig ritwinnaar in de Tour Fernando Gaviria staat aan het vertrek. Gaviria is de sprinter van dienst, wel een sprinter die al een paar jaar aan het aftakelen is. Nando is liever met Sagan aan het zuipen in Monaco dan dat hij een training afwerkt, dat heeft na een tijd toch altijd gevolgen voor je resultaten. Zeker tegenwoordig, vroeger kwam je daar misschien nog wel mee weg. Her en der heeft Gaviria enkele goede resultaten geboekt dit jaar, al heeft hij nog nergens gewonnen. Wel een paar keer tweede, als hem dat in de Tour een keer lukt zou dat al immens zijn. We kennen Gaviria natuurlijk vooral als de sprinter die altijd de vroeg vertrekt, de sprinter die altijd de sprint aantrekt voor iemand die geen ploeggenoot is. Zo'n kamikazeactie verwacht ik nu ook wel weer. Het lullige is dat hij niet echt een ploeg om zich heen heeft, hij heeft bijvoorbeeld geen Leitao mee, dus zal hij eerder moeten rekenen op ONZE Alex Molenaar. Of nouja, ONZE Alex Molenaar, dat is natuurlijk ook gewoon een Catalaan. Geboren in Rotterdam, een tijd in Oud-Beijerland gewoond, maar daarna vertrok hij naar Catalonië, waar zijn moeder vandaan komt. Molenaar is bezig aan een geweldig jaar, in een koers als de GP Marseillaise wist hij derde te worden en in de Tour du Finistere 2e, maar hij toonde zich ook gewoon in de Ardennen. Hij werd 10e in de Brabantse Pijl, 20e in de Amstel Gold Race en 28e in de Waalse Pijl, dat vind ik voor hem echt keurige uitslagen. Hij is redelijk rap en hij komt goed op de heuvel. In de vlakke ritten is het werken voor Gaviria, in andere ritten zal eerder zijn kaart getrokken worden. Hij kan zich zomaar een keer naar een mooie ereplaats rijden, op basis van zijn huidige seizoen mag je dat absoluut niet uitsluiten. Met Joel Nicolau staat er nog een Catalaan aan het vertrek, dat is wel bijzonder. De start is in Catalonië en Caja Rural komt met twee Catalanen aanzetten, plus een halve. Dat kan ook nog mee hebben gespeeld bij het uitdelen van de wildcard, die start in Barcelona. Buiten het feit dat er een aantal ProTeams verdwenen zijn, als bijvoorbeeld een Arkea niet verdwenen was hadden we Caja nooit in de Tour gezien. Enfin, Joel Nicolau is de wegkapitein van de ploeg. Een favoriet van de ploegleiding, hij is er altijd bij. Is dat terecht? Nouja, daar kun je over twisten. Vorig jaar reed hij de Vuelta en toen ging hij om de dag in de aanval, dat is voor de zichtbaarheid van de ploeg wel lekker. Je hebt ook altijd van die types die intern heel belangrijk schijnen te zijn, ook al vallen ze extern niet direct op. Nicolau is ook echt iemand die al zijn hele carrière voor Caja rijdt, dat helpt ook mee. Het is wel een beetje een wisselvallig type, net als Balderstone, al is het bij Nicolau nog extremer. Hij heeft soms periodes waarin hij de ene na de andere DNF noteert. Dat was dit jaar helemaal erg, voorafgaand aan de Ronde van Slovenië noteerde hij zes DNF's. Een deelname aan de Tour leek ver weg, maar toen werd hij in Slovenië ineens 7e. En daarna werd hij bijna Spaans kampioen, hij werd alleen dusdanig nerveus in de finale dat Marcel Camprubi kon profiteren. Net op tijd in vorm, waardoor het niet eens meer een discussie waard is of hij er wel of niet bij hoort te zijn. Flikte hij vorig jaar ook, alleen maar DNF's, en daarna iedere dag in de aanval in de Vuelta. Dat mogen we nu ook wel verwachten, een aanvalslustige Nicolau wacht op ons. En de organisatie zag dat het goed was. Met Stefano Oldani is er ook een Italiaan van de partij, eentje die ervaring heeft met het rijden van grote rondes. Hij won zelfs ooit een rit in de Giro, dankzij de toverdrank van Alpecin. Oldani is eigenlijk een beetje hetzelfde type als Molenaar, hij is vrij rap en hij komt goed een heuvel over. Hij mag ook Gaviria gaan ondersteunen, in de ritten dat Gaviria geen ondersteuning heeft mag hij zijn eigen kans gaan. Proberen te sprinten na een wat lastigere finale, en anders een keer in de aanval gaan. De voorlaatste renner is Jakub Otruba, de enige keuze van de ploeg die ik echt niet kan begrijpen. Je had altijd Fernando Barceló in zijn plaats moeten meenemen, dit is echt een fout. Het wordt nog flagranter als je bedenkt dat ze Otruba na Luik niets meer hebben laten rijden om hem zich ideaal voor te laten bereiden op de Tour. Waar komt dat vertrouwen in hemelsnaam vandaan? Misschien ontdekken we dat de komende drie weken, maar ik ben bang van niet. Otruba is wel een robuuste jongen, 1,90 meter schoon aan de haak, in die zin is ook hij weer nuttig als knecht voor Gaviria en hij heeft het gabarit om op sommige dagen een tijd in een kleine kopgroep voor het peloton te rijden, maar het is en het blijft een renner van niets. Barceló is veel beter, zo simpel kan het ook zijn. Men noemt Otruba een sensationele rouleur, ik denk bij dat soort grote woorden toch aan een iets ander kaliber coureur. De ploeg wordt afgerond voor José Felix Parra, de Spanjaard die jarenlang voor Kern Pharma reed en toch wel de jackpot heeft getroffen met zijn transfer richting Caja Rural. Mag je ineens de Tour rijden, amai. Qua prestaties heeft hij ook een stap vooruit gezet, zo konden we zien in de Dauphiné. Hij werd daar 9e in het klassement, echt een waanzinnige prestatie. Als hij die vorm kan doortrekken tot het eind van de Tour kan ook hij gaan vechten voor een plek in de top 20. Caja Rural is door iedereen waanzinnig onderschat, dit is een zeer sterke ploeg. Beter dan Total, bijvoorbeeld. Beter dan Picnic, uiteraard. Ook wel beter dan een Tudor, ondanks alle grote namen daar. In de Vuelta is Parra al eens 17e geworden, het is niet zo dat ze bij Caja Rural hier naar de Tour komen om de boel te domineren, maar ze gaan absoluut geen modderfiguur slaan. Hup Caja Rural!
En daarmee zijn we aan het eind gekomen van de deelnemerslijst. Iedere deelnemer is van een stevig oordeel voorzien, ik kan nu afronden met een zeer korte voorspelling.
1. UAE. Eerste dag, meteen de eerste zege voor UAE. Uiteraard gaat Pogacar hier meteen winnen, zelfs als ze niet nog een keer hebben kunnen trainen. De mannen van Total staan voor altijd op de shitlist, al vind ik het wel prachtig dat deze zogenaamd zo professionele ploeg het niet voor elkaar kreeg om die baan te reserveren. Komt vrij amateuristisch over, denk je dan. Achja, van andere dingen hebben ze wel verstand, dat gaat Pogacar meteen weer laten zien. Misschien komt hij wel gezellig samen met Del Toro over de finish, hand in hand. Een halve minuut voor de rest.
2. INEOS. Ganna, Foss, Tarling, flink veel geweld om de eerste kilometers door te komen. Misschien niet echt de renners om het op het klimmetje aan het eind af te maken, al zal de immer zelfverzekerde Vauquelin daar zelf heel anders over denken. Met die paar kanonnen aan de start zou het een schande zijn als ze niet in de buurt komen van de zege, waarom neem je anders een Ganna mee bijvoorbeeld?
3. Visma. Een Armirail, een Affini, ook hier staat genoeg aan het vertrek, al moet je bij Affini wel even afwachten wat zijn staat van paraatheid is. Jorgensen, Hagenes, op zich genoeg sterke jongens om die eerste kilometers door te komen. Mag Vingegaard het daarna zelf gaan afmaken, benieuwd of hij er na de Giro nog een laagje bovenop heeft weten te leggen.
4. Red Bull. Vet veel zin om Remco een poging te zien wagen om Lipowitz overboord te knikkeren op de laatste klim. En dan zeggen dat hij het niet had gezien en dat soort dingen, dit gaat wel echt vermakelijk worden. Sterke ploeg verder, met een Cattaneo, een Tim van Dijke en als het draait een Jantje Tratnik. Moet je ook een eind mee kunnen komen.
5. Alpecin. De verrassing van de dag. Ze schijnen er een doel van te hebben gemaakt, al kan ik me desondanks nog steeds niet voorstellen dat ze in de buurt van de zege komen. Wel leuker dan zomaar anoniem rondrijden, ga er maar gewoon voor. Dit gekke concept biedt wel meer kansen dan het oude concept, de klimmetjes aan het eind zijn perfect te doen voor Mathieu. Het geel kan hij verder op z'n buik schrijven, morgen gaat hij genadeloos overboord.
De echte thuisploeg van deze Tour is NSN Cycling Team. Deze ploeg, waarvan we de vorige naam niet noemen, wordt sinds dit jaar gesponsord door NSN, Never Say Never, een bedrijf uit Barcelona. Een van de gezichten van dit bedrijf is Andrés Iniesta, die speciaal voor de gelegenheid naar Barcelona is afgereisd om samen met de kopman op de foto te gaan en een mooi wervend praatje te houden. De kopman van de ploeg is Biniam Girmay, Bini! Bini won twee jaar geleden drie ritten en de groene trui, waarna hij vorig jaar een mindere Tour kende. Hij werd wel nog tweede op de eerste dag, maar verder viel het tegen. Dat lag deels aan hemzelf, deels aan de ploeg. Hij werd niet echt gesteund, vaak was hij al zijn knechten al kwijt op vijf kilometer van het eind. Dan moest hij zichzelf een weg naar voren banen en had hij vaak geen kracht meer over tegen de tijd dat de sprint begon. Voor hem de reden om op zoek te gaan naar een nieuwe ploeg, de keuze viel uiteindelijk op NSN. Het idee was dat hij daar de absolute kopman zou zijn, maar dan met betere knechten om hem heen. Die gedachte pakt voorlopig vrij goed uit, nadat hij in heel 2025 geen wedstrijd won is hij in 2026 weer aan het winnen geslagen. Drie zeges tot nu toe, dat is nog niet geweldig voor een sprinter, maar als we het vergelijken met het jaar ervoor is het een enorme vooruitgang. Het materiaal schijnt beter te zijn, dat kan ik moeilijk verifiëren, maar ik zie sowieso dat de omkadering beter is. Ineens zitten er wel mannetjes om Bini heen in de finale, onmisbaar voor een sprinter. Zo won hij bijvoorbeeld in Almeria, die dag werd hij zo goed gebracht dat hij zelf maar drie trappen op kop hoefde te doen. Perfect is het nog niet, nadat hij op de eerste dag van de Ronde van België goed werd gebracht en hij die rit ook winnend kon afsluiten ging het de dagen daarna een paar keer mis. Deze trein is beter dan zijn vorige, maar er lopen treintjes rond die nog beter zijn. Ook zijn de renners nog steeds aan elkaar aan het wennen, Bini is pas sinds kort koersen aan het rijden met zijn nieuwe lead-out, Jake Stewart. Deze Stewart is van plan om een van de beste lead-outs van het peloton te worden, dat mag hij tijdens deze Tour aan de wereld tonen. Voor Bini zou dit een goede Tour moeten zijn, omdat de eerste sprint pas volgt na een aantal lastige dagen. Hij komt beter over de bergen dan de gemiddelde sprinter. Hij heeft misschien wat minder topsnelheid, maar als de rest al een beetje vermoeid is komt hij bovendrijven. Dat was de theorie achter zijn succes in 2024, dat kan ook de theorie zijn in 2026. Zeker na zijn zege in de Ronde van België, waar hij Merlier en co klopte, is hij nu weer een van de favorieten voor de sprints. En een van de favorieten voor de groene trui. Met een lead-out als Stewart ziet de wereld er ineens een stuk mooier uit, al hoeven we ook weer niet te verwachten dat hij iedere sprint wint. Ik ben al dik tevreden met één ritzege, dat is gezien de concurrentie al een prestatie van wereldformaat. Naast lead-out Askey vindt hij Lewis Askey in zijn trein, een van de beste vrienden van Stewart. Ook een snelle man, die als de parcoursen nóg een tikkeltje lastiger zijn ook zelf voor een resultaat kan gaan, zoals hij bewees tijdens de lastigste rit van de Ronde van België. Wel iemand die nooit wint, haalt alleen maar ereplaatsen. Ga daarom maar gewoon aan de slag voor Bini, ik wil liever geen andere belangen zien. Matis Louvel is een ander wagonnetje in deze trein, wel een minder indrukwekkende wagon. Stewart en Askey tot je beschikking hebben is pure luxe, Louvel is behelpen. Ooit wel een aardige coureur, paar goede jaren gehad bij Arkea, maar het gaat momenteel toch allemaal vrij moeizaam. Tom Van Asbroeck is dan weer een man met oneindig veel ervaring. Kan heel nuttig zijn, als hij aanwezig is tenminste. Vraag me af of hij nog het niveau heeft voor de Tour, hij is hier ook alleen maar omdat Boivin geblesseerd is uitgevallen. Krists Neilands kan in de sprintvoorbereiding ook wat werk verrichten, tijdens de rest van de Tour zie je hem misschien wel eens in de aanval verschijnen. Maar niet zo vaak als Marco Frigo, de verloren broer van Marc Soler. Frigo is iemand die het liefst iedere dag in de aanval gaat, ook echt een karakter. Geen toeval dat hij na dit seizoen naar UAE gaat, het is haast een kopie van Soler, al heeft hij iets meer moeite met winnen. Verwacht Frigo veelvuldig in beeld. Mensen die altijd naar de Giro kijken kennen hem en zijn fratsen al, de rest van de wereld gaat hem nu ontdekken. En dan hebben we George Bennett nog. Sjors is kampioen van Nieuw-Zeeland, kicken truitje. Een man die ooit heel uitgesproken was op twitter, waarna hij voor UAE en een ander land ging rijden, beetje teleurstellend. Er moet brood op de plank komen, ja, maarja, iets meer principes hadden hem niet misstaan. Na enkele mindere jaren is Bennett dit jaar redelijk goed bezig, hij is de hoop van de ploeg zodra de weg een beetje omhoog loopt. Samen met Frigo, dan, maar Sjors is meer de echte klimmer. Vooral een ploeg die volledig rond Bini is gebouwd, met een paar vrijbuiters ernaast. Hup Bini!
Movistar komt met een voor Movistarbegrippen vrij treurige ploeg. Al hoeft het in de praktijk niet slechter uit te pakken dan de voorgaande jaren, zo is het dan ook wel weer. Jarenlang trok men naar de Tour met Enric Mas als kopman, maar dat viel altijd tegen. Enric ontwikkelde daardoor zelfs een dusdanig groot complex dat hij dit jaar absoluut niet de Tour wilde rijden. Of hij viel, of hij viel tegen, het was altijd iets in de Tour. Daarom wilde hij graag eens de Giro rijden, want daar zou de druk minder groot zijn. Wat denken jullie? Rijdt hij me een partij een teringslechte Giro, hahaha. Enfin, omdat Mas de Tour niet wilde rijden was er een nieuwe kopman nodig en die kopman is Cian Uijtdebroeks geworden. De Belg trok van Visma naar Movistar om de kopman te kunnen spelen en dat gaat eigenlijk helemaal niet zo slecht. Natuurlijk, absolute top is Uijtdebroeks niet, maar voor een 8e plaats in Catalonië en een 7e plaats in de Dauphiné hoef je je ook weer niet te schamen. In principe schat ik hem wel in als een potentiële kandidaat om de top tien te halen in deze Tour, maar dat gaat niet op een manier zijn die lang zal blijven hangen. Cian wil nog wel eens een aanvalletje plaatsen, maar daar mist hij op een vrij flagrante wijze de explosiviteit voor. Hij kan beter volgen en alles op zijn eigen tempo doen, dan zit er wel een keurige anonieme 9e plaats in. Flink wat punten voor Movistar, doen ze het voor. Het is eigenlijk onvoorstelbaar, maar de hele ploeg van Movistar is rond Uijtdebroeks gebouwd. Bijna alle andere renners staan in zijn dienst, al is dat voor een deel ook toeval. Ivan Romeo had hier moeten zijn, die had mooi een rol als vrijbuiter kunnen vervullen, maar daar moest wegens een blessure een streep doorheen. Ik had gehoopt op Natnael Tesfatsion als vervanger, maar mijn Natu mag niet mee. In plaats daarvan hebben ze maar weer de immer betrouwbare Nelson Oliveira uit de mottenballen gehaald. De eeuwige Portugees, die begint aan zijn 24e grote ronde. Altijd de finish gehaald, een knappe statistiek. Hij mag nu weer veel werk verrichten voor zijn ploeggenoten, vooral onzichtbaar werk. Recent in de Giro nog een paar keer gezien in functie van Aular met name, maar een rappe man is er in dit geval niet bij. Het zijn echt allemaal klimmers of mannen voor het vlakke werk, naast Oliveira nemen ze op dat gebied ook Michel Hessmann mee. De doperende Duitser is een favoriet van de ploegleiding, hij is er altijd bij in de grote koersen, zonder dat daar veel aanleiding voor lijkt te zijn. Blijkbaar een nuttige kracht, een betrouwbare pion, een noeste arbeider, dat soort teksten komen dan naar voren. Met Romo staat er een verrassende naam aan het vertrek, na een voortijdig vertrek in de Giro hebben ze hem de Ronde van Zwitserland laten rijden en nu mag hij ook ineens de Tour doen. Als alles draait een goede klimmer, dat konden we dit jaar nog in de Itzulia zien, maar het draait heel vaak ook niet. Dit lijkt me geen ideale voorbereiding op de Tour, ik verwacht een vrij anonieme koers van Romo. Ik verwacht ook niet dat Jefferson Cepeda veel in beeld gaat rijden, al is de Ecuadoraan bezig aan een behoorlijk goed seizoen. Een behoorlijk goede klimmer, die af toe dankzij een enigszins aanwezig eindschot een top 10 weet te scoren. In deze Tour zal hij vooral in dienst rijden van Uijtdebroeks, de Belg afzetten op een klim en het hem dan maar verder zelf laten uitzoeken. Einer Rubio is er ook bij, uiteraard is Einer Rubio van de partij. Het is het doel van Einer om dit jaar alle drie de grote rondes te rijden en om onduidelijke redenen is Movistar akkoord gegaan met dat plan. Rubio hebben we al in de Giro gezien, waar hij onderhand iedere dag in de aanval ging, zonder veel succes overigens, en nu gaat hij dus ook de Tour rijden. Weer iedere bergrit in de aanval, zonder succes, vermoed ik. Houden we twee jonge Spaanse talenten over, Raul Garcia Pierna en Pablo Castrillo. Garcia Pierna zal ook veelvuldig in de aanval gaan, zoals hij in de afgelopen Dauphiné ook deed. Meerdere ereplaatsen bij elkaar gefietst, al kwam de zege nooit in de buurt. Hopelijk neemt hij zijn aanvalslust wel mee, naast de benen van vorig jaar. Dan kan hij een vermakelijke rol gaan spelen, we hebben toch altijd een paar mafketels nodig die er gewoon voor gaan. Saaie lullen genoeg, laat dikkertje Raul maar gewoon met z'n kop door de muur knallen. Pablo Castrillo kennen we dan weer vooral van de Vuelta van twee jaar geleden, toen hij ineens twee bergritten won vanuit de vlucht. Die benen heeft hij daarna heus nog wel eens getoond, maar dit jaar niet echt. Ik ben een beetje bang voor een herhaling van de Tour van vorig jaar, toen hij volledig anoniem rondreed en een mentale inzinking nabij was. De druk was na de Vuelta en de transfer naar Movistar wat te groot geworden, een ontredderde Castrillo viel te zien in het nieuwe seizoen van El Dia Menos Pensado. We hopen maar dat hij daar nu wat beter mee om kan gaan, blijft als het draait een vermakelijke coureur. Alle ballen op Cian, en tussendoor een beetje vrijbuiten met jongens die doorgaans weinig succes boeken. Waar zijn de tijden van Quintana, Landa en Valverde gebleven? Movistar rijdt overigens rond in een nieuw truitje, een truitje met meer blauw. Ook een truitje met een ode aan Barcelona en de Sagrada Familia, al moet je dan wel héél goed kijken. Amper zichtbaar, zoals alles bij Movistar is het weer halfbakken gedaan.
We zijn aangekomen bij Lotto-Intermarche, een ploeg die is ontstaan uit de fusie tussen Lotto en Intermarché, klinkt wel logisch als je het zo zegt. Die fusie is nog geen doorslaand succes, mogen we wel stellen. Een van de (op z'n minst volgens hemzelf) belangrijke pionnen, Aike Visbeek, is inmiddels vertrokken, daarnaast lijken heel wat renners ook het hazenpad te kiezen. De fusie was noodzakelijk om te overleven, maar de toekomst ziet er nu alsnog niet heel rooskleurig uit. De kopman is Arnaud De Lie, een ontzettende grapjas. Op zijn goede dagen is Arnaud haast onklopbaar, die goede dagen zijn er alleen steeds minder. Het is altijd iets met Arnaud, zijn vorm kan soms per week wisselen, ik zou daar als ploeg gek van worden. Op zaterdag fietst hij heel het peloton naar huis, op zondag is hij na 100 meter al gelost. Al gaat de ploeg ook niet altijd handig met hem om, omdat er al een leegloop is geweest hebben ze bij Lotto weinig opties en sturen ze De Lie toch maar naar iedere koers toe. In aanloop naar de Giro werd hij ziek omdat hij in een koers in Wallonië, die hij won, over natte wegen had gereden. Daardoor had hij misschien wel een poepbacterie binnengekregen, ja! Daar had zo'n beetje heel Lotto last van, alsnog stuurden ze iedereen gewoon naar de Giro. Ze gingen binnen een paar dagen alsnog ziek naar huis, maar niet voor dat ze de rest van het peloton ook nog even hadden aangestoken. De Lie ging in de Giro dus snel naar huis, na vier dagen al, waarna hij even later terugkeerde in de Ronde van Wallonië. Daar reed hij een paar dagen als een drol rond, haha, als een drol, om dan ineens op een muurtje in Eupen iedereen belachelijk te maken. In de koersen nadien was hij vervolgens weer nergens te vinden. Geen peil op te trekken. In aanloop naar de Tour schijnt hij opnieuw ziek te zijn geworden, al zou deze ziekte minder erg zijn dan de ziekte voorafgaand aan de Giro. Alsnog kun je het wel uittekenen: op dag twee en drie zien we De Lie al in laatste wiel van het peloton bungelen, waarna hij op de eerste de beste drempel meteen moet lossen. Dit wordt niets, zoals hij in de Tour überhaupt nog nooit goed heeft gereden. En toen dacht Cancellara: daar ga ik mijn budget op stukslaan! De andere kopman van Lotto luistert naar de naam Lennert Van Eetvelt. Bijna hetzelfde verhaal, alleen is Neusspray Lenny een klimmer en geen sprinter. Als alles een beetje loopt is hij een buitengewoon goede klimmer, het loopt alleen meestal voor geen meter. Bijna net zo vaak ziek, zwak of misselijk als De Lie, maar omdat hij minder een winnaarstype is gaat het niet zo vaak over hem. Na een matige Giro waarin hij het eind niet haalde heeft hij geen koers meer gereden, het zal me verbazen als hij nu een goede Tour gaat rijden. Dat wordt natuurlijk niets, maar ook hij heeft wel alvast een transfer te pakken. Ze verlaten Lotto allemaal, al heeft Lotto ook wel minder plezier van ze gehad dan je mag verwachten. Nog een vertrekkende renner: Liam Slock. De man die zichzelf in één klap onsterfelijk maakte door juichend over de finish te vallen in de GP Gippingen. Zijn eerste zege als prof, en wat voor een. Hij reed samen met Vlasov en Carapaz naar de finish, begon aan zijn sprint, liet Vlasov en Carapaz zijn hielen zien en met de handjes omhoog wilde hij over de finish komen, tot een windvlaag zijn fiets onder hem vandaan rukte. Hij viel en gleed over de finish. Hij kwam samen met zijn fiets net op tijd over de finish, waardoor de zege wel op zijn naam kwam te staan. Een van de meest memorabele momenten van het jaar, ik denk dat de naar Bahrein vertrekkende Slock er deze Tour niet veel aan gaat toevoegen. Een renner die zich goed aan het ontwikkelen is, maar je tonen in de Tour is nog een ander verhaal. Wellicht een keer in een goede vlucht, dan is het wel een jongen om in de gaten te houden. De vierde vertrekkende renner is Georg Zimmermann, als Duitser ligt hij ook goed in de markt. Toch van belang voor een ploeg als Lidl-Trek, bijvoorbeeld. Zimmermann kennen we wel, een redelijke klimmer die zich vaak wel laat zien in een vlucht. Zo won hij een paar jaar geleden nog bijna een rit, hij werd een keer tweede achter Bilbao. Dit jaar won hij dan weer in eigen land Eschborn-Frankfurt, hij liet daar zien over rappe benen te beschikken. Een van de betere kaarten van Lotto, al moet dan wel alles goed vallen. Lars Craps werd ooit naar de ploeg gehaald omdat hij een boezemvriend is van Lennert Van Eetvelt, de grap is dat hij ondertussen beter presteert dan Van Eetvelt. Craps toonde zich als klimmer in de Dauphiné, waar hij 14e werd. Laten we zeggen dat het hem deze Tour moet lukken om 34e te worden, prima voor een debuut. Jenno Berckmoes is dan weer de koning van de kleine koersen, de Balwaaze Belgium Tour, dat is echt zijn niveau. De Tour? Vorig jaar geen moment in beeld gereden, dit jaar ook niet. Uitstekende renner, je moet alleen een Astanapuntenpakprogramma voor hem uittekenen, dan is hij onhoudbaar. ONZE HUUB is er ook bij, Huub Artz! HUUB is een fenomeen, al ben ik bang dat ze hem vooral in dienst gaan laten rijden van De Lie en Van Eetvelt. Ik vind dat Huub lekker iedere dag in de aanval moet gaan, hup Huub! Een aanvaller pur sang, met een prachtige stijl, onzin om hem vast te ketenen wegens een paar falende kopmannen. Ben ik nog iemand vergeten? Oja, Baptiste Veistroffer. Nog een aanvaller pur sang, Veistroffer is in staat om deze Tour 21 dagen in de aanval te rijden. Is dit jaar zowaar echt goed gaan rijden, wat hem zelfs een ritzege opleverde in de Ronde van Oman. Leek me vorig jaar nog een slechte renner, dit jaar is hij flink bezig om mijn ongelijk te bewijzen. Als Lotto massaal gaat aanvallen kunnen ze deze Tour gaan kleuren, ze moeten alleen af van het idee dat je iets aan De Lie en Van Eetvelt hebt. HUUB en Baptiste iedere dag een Trofeo Baracchi laten doen, perfect.
Bij Cofidis is Ion Izagirre afgaande op de rugnummers de kopman, al kan het ook een eerbetoon zijn aan de Bask die bezig is aan zijn laatste maanden als professioneel wielrenner. Ion gaat na het seizoen afscheid nemen, hopelijk wordt dit een uitstekende last dance. Het zou geweldig zijn als hij aan het eind van zijn carrière nog een zege weet te pakken, geheel belangeloos als ik ben gun ik hem dat. Een paar jaar terug won hij een rit in de Tour, zoals hij ook ooit een rit won in de Giro en de Vuelta, ik hoop dat hij er nu nog eentje aan toe kan voegen. Heb ik wel een hard hoofd in, na een uitstekend begin van het jaar, waarin hij onder meer een geweldige Itzulia reed, vond ik hem de laatste koersen minder overtuigend. Je kijkt naar zijn uitslagen en ziet dan een derde plaats in La Route d'Occitanie verschijnen, maar die derde plaats reed hij op een tactische wijze bij elkaar. Bergop werd hij gelost, daarna keerde hij terug en reed hij op een slim moment weg terwijl de rest naar elkaar keek. Natuurlijk, met gogme kom je een eind, maar de benen waren gewoon niet indrukwekkend genoeg om het verschil te maken in de Tour. Zag je daarna ook in dat wedstrijdje in Andorra, in een toch niet al te indrukwekkend deelnemersveld werd hij pas negende. Met zijn koersinzicht en zijn leepheid kan hij altijd een keer succesvol zijn vanuit de vlucht, maar ik heb er helaas niet al teveel vertrouwen in. Op papier lijkt me die rit naar Belfort wel wat, kan hij na de beklimming van de Ballon d'Alsace nog even een laatste masterclass dalen weggeven. Misschien wel samen met Alex Aranburu, de andere Bask van de ploeg. Alex is ook weer bezig aan een grandioos jaar, hij won dit jaar op magistrale wijze wederom een rit in de Itzulia, waarna hij recent ook weer een rit in de Ronde van België wist te winnen. Twee koersen waar hij altijd uitblinkt, in het Baskenland staat hij op punt, en op dat muurtje in Durbuy is hij ook altijd van de partij. In de Itzulia won hij wel op de manier zoals hij het in de Tour ook moet doen, vanuit de vlucht. Alhoewel, die rit op de derde dag, dat is er ook wel echt eentje voor hem. Al moet je ook zo eerlijk zijn om te concluderen dat hij in de Tour vaak niet heel overtuigend rondrijdt, vorig jaar was zijn beste uitslag een 14e plaats in Parijs. Dromen mag, maar er moet eigenlijk nog wel een laagje bovenop om echt kans te maken in de Tour. Buiten de twee Basken, dit jaar de absolute puntenpakkers van Cofidis, zijn de ogen gericht op Milan Fretin. De Belgische sprinter krijgt zelfs een volledige trein mee, terwijl hij toch een relatief moeilijk jaar heeft. Hij brak zijn elleboog in de Scheldeprijs, dat hielp natuurlijk niet mee, maar alsnog heeft Cofidis vertrouwen in hem gehouden. Met Piet Allegaert en Jenthe Biermans heeft hij twee Belgen rond zich, allebei ook rappe mannen, al heeft Allegaert zijn snelheid niet vaak laten zien de laatste jaren. Biermans heeft wel zo van die dagen, vooral als de rit iets lastiger is geweest, maar nu gaan alle ballen dus op Fretin. Ik ben niet helemaal thuis in de keuken van Cofidis, geen idee wie de lead-out mag doen, maar daar zouden ze ook zomaar Hugo Page voor kunnen gebruiken. De Fransman reed de afgelopen jaren al meerdere keren de Tour in dienst van Intermarche, waar hij Bini mocht ondersteunen. Dat deed hij vorig jaar op een tamelijk erbarmelijke manier, misschien toch maar hopen op Biermans en Broodje Piet. De grote Kirsch, de Oostenrijker met de enigszins aanwezige moedervlek, maakt ook deel uit van de trein, hij wordt wat vroeger ingezet. En dan hebben we baanfenomeen Benjamin Thomas nog, de man die in de Tour wel eens dicht bij een ritzege was. Hem zien we waarschijnlijk ook nog wel eens in de vlucht verschijnen, maar op de vlakke dagen wordt alles op Fretin gezet. Een optimistische strategie, maar je moet iets, Cofidis zijnde. Het tijdperk Coquard is wel voorbij, in ieder geval.
Een mond vol: Pinarello Q36.5 Pro Cycling Team. De afgelopen jaren heette die ploeg Q36.5 en zo noem ik ze eigenlijk nog steeds, al hoor je ze nu dus eerder Pinarello te noemen, aangezien dat de eerste naam is. Hoe dan ook, dit is de ploeg van Doug. En van Ivan Glasenberg, de puissant rijke Zuid-Afrikaan die met miljoenen smijt. Hij wil graag Seixas halen voor een miljoen of 13, goed man. Mauro Schmid binnenhalen voor twee miljoen, lekker man. Dat dit geen leugens zijn kunnen we zien aan het salaris van Tom Pidcock, de kopman van deze ploeg. Hij is een van de bestbetaalde renners van het peloton, alleen Pogacar weet hem te overtreffen. Is dat salaris voor Pidcock terecht? Nouja, daar kun je over twijfelen. Hij is wel tot bloei gekomen bij deze ploeg, getuige zijn derde plaats in de Vuelta van vorig jaar. Dat was voor het eerst dat hij in een grote ronde liet zien te kunnen klimmen met de beste renners. Of hij dat nu ook in de Tour kan laten zien? Geen idee, joh. Tom Pidcock is een onvoorspelbare en wispelturige renner. Een renner met een kapotte knie ook, die knie speelt soms op en dan kan hij ineens pelotonvulling worden. Helpt niet mee dat hij een paar maanden terug in de Ronde van Catalonië in een ravijn reed en daarbij weer op zijn knie viel, maakt de kans net wat groter dat die blessure nu toch weer de kop opsteekt. Recent liet Pidcock wel weer zien in goede vorm te zijn, hij won een klimwedstrijd in Andorra. Al vond ik hem daar niet direct heel indrukwekkend, hij won vooral op een tactische manier, en dankzij een ijzersterke Chris Harper. De Australische klimmer is er ook bij in de Tour, hij gaat een belangrijke adjudant zijn. Fun fact: Chris Harper won ooit een rit in de Giro. Dat is iedereen vergeten, want dat was de rit waar Del Toro en Carapaz naar elkaar keken en Simon Yates dankzij kampioenenmaker Wout van Aert met de eindzege ging lopen. Maar goed, Harper is in vorm dus, klaar om Pidcock richting een goed klassement te begeleiden. Een derde plaats lijkt me nu niet voor de hand te liggen, de Vuelta was toch net iets minder goed bezet dan deze Tour. Maar het is Pidcock, hij kan altijd verrassen. En hij hoeft het natuurlijk niet alleen van het klimwerk te hebben, zo'n rit op de derde dag is er ook wel eentje voor hem. Kijk maar naar een Milaan-San Remo, Pidcock kan op meerdere terreinen uit de voeten, en op een wonderdag kan hij zelfs een tijd Pogacar volgen. Hij zal zich wel tonen, daar ben ik niet bang voor. Het publiek moet wel even goed opletten als ze hem zoeken, het zwarte truitje van Q36.5 is ingeruild voor een lichtblauw exemplaar, dit nieuwe truitje zorgt voor een betere thermoregulatie, jawel! Nuttig, nu er een hittegolf zit aan te komen. Voor deze ploeg is het overigens een debuut in de Tour, al ligt dat er maar net aan hoe je het bekijkt. Doug heeft de Tour natuurlijk al afgewerkt met MTN-Qhubeka en alle namen die de ploeg daarna droeg, maar in principe is die ploeg opgeheven en bleef toen alleen de continentale opleidingsploeg over. Uit die continentale ploeg is vervolgens weer dit ProTeam ontstaan. Dus het is een nieuwe ploeg in de Tour, maar ook weer niet. Al is de Afrikaanse identiteit wel volledig weg, Doug, lul. Douglas Ryder, voor de dagjesmens. Xabier Mikel Azparren is ook mee, de Bask is vooral een hardrijder en hij zal wat kopwerk mogen verrichten voor Pidcock. Een nuttige kracht, die je ook in kunt zetten als Fredje Wright op het idee komt om voor de sprint te gaan. Geen idee of dat het plan is, maar met Fred kun je altijd voor een ereplaats gaan. Niet voor de zege, dat lukt alleen op het Britse kampioenschap. In iedere andere koers wordt hij maximaal tweede, arme Fred. De vloek van Roglic, kan niet anders. Met Brent Van Moer is er nog een hardrijder mee, Doug houdt van zijn Belgische middelmaat. Van Moer komt wellicht een keer in een vlucht terecht, verder is het op zich wel een goede jongen om Pidcock uit de problemen te houden. De grijze Howson is dan weer meer een klimknecht, eentje die de afgelopen jaren zelf ook wel wat goede resultaten boekte. Een man die piekt in sommige 2.1-koersen, in een WT-koers is het al heel wat als hij nuttig werk kan verrichten voor een ander. Tot slot hebben we hier nog twee Belgen, twee renner die vorig jaar allebei voor Alpecin reden. Quinten Hermans en Xandro Meurisse, die laatste wekte bij mij nogal wat razernij op door in de Ronde van Zwitserland met Jhonatan Narvaez naar de finish te rijden. Gokje? Hij werd tweede. Ja. Lekker gewerkt, Xandro. Goede renner wel, heel behoorlijke klimmer ook. Vorig jaar 22e in de Tour, al heeft hij vaak maar weinig invloed op het verloop van de koers. Hermans is dan weer meer iemand voor de heuvelritten, waarin hij aan het eind een sterk eindschot heeft. Alleen zijn er niet zo gek veel heuvelritten, en zit hij natuurlijk bij Pidcock in de ploeg. Dat wordt werken geblazen, maar gelukkig is het salaris goed.
Romain Grégoire is de man die het mooiste shirtje van allemaal mag dragen, het truitje van Frans kampioen dat geproduceerd wordt door Groupama-FDJ. Geen moeilijk gedoe, nee, gewoon blauw-wit-rood, met zo min mogelijk aandacht voor de sponsoren en zoveel mogelijk aandacht voor de vlag. Grégoire gaat een waardige drager zijn, al gaat hij dat vooral tonen in iedere koers behalve de Tour. Hij begint aan zijn derde Tour, de vorige twee keren liet hij geen verpletterende indruk achter. In de heuvelritjes vol muurtjes in het begin van de Tour van vorig jaar noteerde hij wel enkele ereplaatsen, daarna verdween hij in de anonimiteit. Die heuvelritten ontbreken nu, dus gaat het lastig worden voor Grégoire om zich te onderscheiden. Al won hij recent in de Ronde van Zwitserland wel een rit vanuit de vlucht, op die manier moet hij dan ook maar de show gaan stelen in de Tour. Al gaat die trui hem wat dat betreft niet helpen, als hij in de aanval wil gaan zal men op zijn wiel rijden. Een vloek en een zegen, zo'n trui. Groupama-FDJ United komt verder met een stevige portie ellende aanzetten, de rest van de ploeg is het aanzien niet waard. Clément Berthet is een behoorlijke klimmer en kan ook een nuttige kracht zijn voor een kopman, maar die kopman ontbreekt in deze Tour. Ooit hadden ze Pinot, daarna hoopten ze op Gaudu, maar nu hebben ze eigenlijk niemand. Berthet kan zelf voor de Cisse De Greef-trofee gaan, terwijl Guillaume Martin zichzelf weer op een wonderbaarlijke wijze richting de top 10 mag gaan fietsen. Ik heb laatst weer zo genoten van filosoof Martin, in de Dauphiné kwam hij tijdens de vijfde rit in een kansrijke vlucht terecht. Vanuit die vlucht leek hij een van de betere renners, maar wat gebeurde er? Hij bleek een van de minste vluchters te zijn en eindigde vanuit de kopgroep op de 15e plaats. Een dag later zat hij tijdens de volgende bergrit gewoon in het peloton. Wat gebeurde er? Hij werd 17e. Ja, dat is dus echt voer voor psychologen. De benen blokkeren als hij in de vlucht zit, als het vanuit het peloton moet lukt het ineens wel. Maarja, op die manier heeft hij zichzelf wel al naar een aantal mooie klassementen weten te fietsen. Nooit de beste klimmer, dus onderweg verliest hij een hoop tijd, maar hij pakt dan meestal een dag later direct weer vele minuten terug door in de aanval te gaan. Op die manier werd hij dit jaar bijvoorbeeld 11e in de Itzulia, en in de Dauphiné werd hij uiteindelijk 10e. In de Tour van vorig jaar werd hij 16e, terwijl het hem een paar jaar eerder ook wel eens is gelukt om 10e of zelfs 8e te worden. In wat een saaie Tour gaat worden is zoiets wel geinig om te volgen, hoe gaat Guillaume Martin-Guyonnet zich weer naar de 15e plaats jojoën? En hoe slecht zijn de benen als hij in de goede vlucht zit? Je zou bijna overwegen er een boek over te schrijven. Met Clément Braz Afonso is er nog een klein klimmertje mee, ook een aanvalslustig ventje. Ik vind hem niet zo goed, maar hij doet wel z'n best en op wilskracht komt hij redelijk ver. Ewen Costiou heb je ook nog, dat was bij Arkea een leuke renner, maar op een flitsend begin van het jaar na heeft hij bij Groupama-FDJ nog weinig laten zien. Dat wordt deze Tour dus ook niets, logischerwijs. Ewan Costiou, als jullie begrijpen wat ik bedoel. Met Lorenzo Germani hebben ze ook een Duitse schlagerzanger meegenomen, dat lijkt me goed voor de sfeer in de bus. Oké, het is een Italiaan, maar kom op, dat kapsel kan echt niet. De prestaties ook niet. Hij is op zich niet slecht, hij haalt altijd keurig de finish, maar dit is zijn vierde jaar als prof en ik heb zijn naam nog niet vaak uitgesproken horen worden door een commentator. Een beetje een grijze muis, daar grossieren ze in bij Groupama. Ik noem een Clément Russo, de derde Clément van de ploeg. Een man die een beetje rap is, maar toch vooral iemand die je het beste kunt uitspelen in dienst van een sprinter. Nemen ze geen sprinter mee, oké. Nouja, niet dat ik Penhoët wel had meegenomen, maar als Astana Kanter mee kan nemen is in principe alles mogelijk. Dan had Russo in ieder geval nog een rol gehad, nu zie ik dat niet zo. Ik weet ook niet wat Quentin Pacher hier gaat doen. Dat was een paar jaar geleden een prima coureur, maar wat mij betreft is hij een beetje aan het wegdeemsteren. Mooie baard, ieder jaar steeds minder mooie prestaties. We gaan de avonturen van Martin volgen, ik hoop hem weer een keer een kwartier te zien verliezen in de simpelste afdaling ooit, verder is het voor de ploeg te hopen dat Grégoire een keer een goede dag heeft. Verder kunnen ze net zo goed niet meedoen, en dat is best pijnlijk als Franse ploeg. Als je dan bij die andere Franse ploeg ook nog eens de nieuwe Franse hoop aan het werk ziet staat het huilen je helemaal nader dan het lachen.
Nog maar een paar ploegen te gaan, we komen nu uit bij de geriatrische kliek van Cancellara. Tudor staat aan het vertrek met een van de oudste ploegen ooit, zeg ik zonder het te controleren. We beginnen met Julian Alaphilippe (34), ooit een van de beste renners op aarde. Da's lang geleden. Alaphilippe kan er helemaal niets meer van tegenwoordig, vooral omdat hij er ook echt geen reet meer om geeft. Beetje zuipen, beetje (salaris) stelen. Alaphilippe is een dief, maar Cancellara verdient het ook om bestolen te worden. Laten we Alaphilippe, die al een paar jaar steeds minder is gaan presteren, een dik driejarig contract aanbieden. Geniaal. We gaan hem deze Tour uiteraard wel een paar keer in de aanval zien gaan, maar de aanvalspogingen worden steeds krampachtiger en meelijwekkender. Het doel is niet meer winnen, het doel is om de uitzending überhaupt te halen. Echt heel pijnlijk om te zien, al heeft het ook wel iets vermakelijks. 'Daar gaat Alaphilippe. We wachten op de plof.' En de plof komt, meestal binnen de minuut. Een vaste rubriek, dat heb je nu eenmaal ook nodig tijdens zo'n Tour. Met Marc Hirschi (27) brengen ze ook hun andere overbetaalde kopman aan het vertrek. Da's helemaal erg, zaakwaarnemer Cancellara zag niet aankomen dat het een slecht idee was om Hirschi naar zijn eigen ploeg te halen. Ongeveer net zoveel hersencellen als haren op z'n hoofd, en dat zijn er steeds minder. Hirschi is een schim van zichzelf, en dat zag letterlijk iedereen aankomen. Sowieso is hij in de grootste wedstrijden nooit heel goed geweest, bij UAE lieten ze hem toch ook vooral Italiaanse najaarskoersjes opvegen. Op die ene controleloze coronatour na heeft hij in de grootste wedstrijden nooit op z'n best gepresteerd, dit wordt geheel in lijn met de rest van zijn seizoen een volledig anonieme vertoning. Maarja, aan het eind van de maand kijkt hij op zijn bankrekening en dan lacht hij ons allemaal uit. Gelukkig heeft Cancellara hier wel van geleerd. Dure kopmannen halen is misschien niet de juiste tactiek. Daarom smijt ik mijn budget stuk op De Lie en Groves, die altijd driekwart van het jaar geblesseerd zijn. Wat kan er misgaan? Tudor is echt een grappige ploeg, het is alsof je een niet zo'n slim persoon een eindeloos budget geeft. Oh, wacht, dat is ook zo. Arvid de Kleijn (32) is na een rampzalig jaar voor het eerst aanwezig in de Tour. Alles ging mis voor hem, eigenlijk vorig jaar al. Toen raakte hij zwaar geblesseerd. Dit jaar verloor hij zijn vader en werd hij in elkaar geslagen, erg aangenaam is dat niet. Hij kwam dit jaar pas in mei in koers en reed niet direct denderende uitslagen, maar na een paar redelijke sprints in de Ronde van België besloot de ploeg hem toch mee te nemen. Zijn vaste lead-out, Michael Zijlaard, is er niet bij, maar hij kan dan wel weer op een andere Nederlander rekenen. Rick Pluimers (25) moet belangrijk werk gaan verrichten voor De Kleijn, terwijl Pluimers hoopt dat hij zelf ook een keer een kansje krijgt, bijvoorbeeld tijdens de vierde rit. De Kleijn is de pure sprinter, Pluimers is wat meer de man voor de heuvelachtige ritten. Ik verwacht weinig van De Kleijn, zeker na een rommelig 2025 en een rommelig 2026, maar hij is in principe wel snel. Alles kan een keertje goed vallen, en dan zit er zomaar een keer een podiumplek in. Pluimers lijkt me iemand die in een aantal overgangsritten ook gewoon in de aanval moet gaan. Het jonkie van de ploeg, zeker als je het vergelijkt met een veteraan als Matteo Trentin (36). Trentin is nou net een van de renners die z'n salaris wel waard is, maar hij gaat dan weer weg bij Tudor. Een slimme en geslepen renner, die soms nog steeds goede uitslagen weet te boeken. Een handige jongen voor De Kleijn om in de buurt te hebben, dat scheelt alweer voor de positionering. Yannis Voisard (27) is dan weer een klimmer, soort van. Een Zwitser, in een Zwitserse ploeg. Heeft soms goede dagen, zo won hij dit jaar zelfs al een koers, maar meestal is hij toch eerder grijze middelmaat. Een man voor de 30e plaats in het klassement, zoiets. Met Michael Storer (29) hebben ze dan weer de 7e van de afgelopen Giro meegenomen, hij lijkt me alleen geen jongen die zo'n dubbel goed gaat verteren. Dat wordt een 27e plaats in deze Tour, volledig buiten beeld. En nu kijk ik naar zijn uitslagen en zie ik dat hij na een 10e plaats in de Giro vorig jaar 42e werd in de Tour, dat zit er dan toch redelijk boenk op. Marco Haller (35) is dan weer een krachtpatser die De Kleijn mag helpen in de vlakke ritten. En wellicht gaat ie nog een keer in de aanval, zo is Haller dan ook wel weer. Op andere dagen kan hij eventueel Trentin of Pluimers ondersteunen, altijd wel een betrouwbare kracht. En we vergeten nooit die ene keer dat hij Van Aert klopte in een sprintje in Hamburg. Een ploeg vol overbetaalde voormalig vedetten, en twee van ONZE jongens. Weinig toegevoegde waarde. Kapitaalkrachtig, maar zet ze op een fiets en ze zijn onmachtig.
TotalEnergies komt met een hilarische ploeg. Niet op een goede manier, natuurlijk. Er gaan wat geruchten rond over deze ploeg, het is onduidelijk of ze volgend jaar überhaupt nog bestaan. Total heeft als sponsor de oversteek gemaakt naar Ineos, ze zouden dit jaar nog afmaken bij deze ploeg, maar volgend jaar moet er eigenlijk een andere sponsor op het truitje staan. Of dat gaat lukken? Dat gaat met deze acht renners in ieder geval geen sinecure worden, zo maak je geen reclame voor jezelf. Jordan Jegat is de kopman, hij werd vorig jaar 10e in de Tour. Als hij dat kunststukje kan herhalen komt Total in ieder geval nog in beeld, van de andere renners zal het niet direct komen. Ook niet van Jegat zelf, toch ook een moeilijk jaar achter de rug, hij begon pas in april aan het seizoen. Wel meteen een paar mooie resultaten geboekt, al biedt een 22e plaats in de Dauphiné dan weer weinig perspectief op een 10e plek in de Tour. Opvallend genoeg is snelle man Emilien Jeannière er niet bij, al zou dat kunnen liggen aan het feit dat hij misschien bij de ploeg gaat vertrekken. Dat vinden Bernaudeau en Heulot niet zo leuk. Aan de andere kant, Jegat gaat waarschijnlijk ook weg. Wat overigens überhaupt slecht nieuws is voor Total, de tweede beste renner trekken allebei de deur achter zich dicht. Zonder Jeannière is er helemaal geen snelle man aan het vertrek bij Total, ze kunnen zich volledig gaan richten op het vullen van de vlucht van de dag. Daar hebben ze ook wel echt de renners voor, van iemand als Matteo Vercher mag je niet meer verwachten. Vorig jaar ook al aanwezig in de Tour, hij ging toen een paar keer in de aanval. Dat zal nu ook zo zijn, we zullen het nooit vergeten. Mathis Le Berre mag ook de vlucht van de dag vullen, dat leek ooit één voorjaar lang een talent, maar dat is er daarna nooit meer uitgekomen. Pure middelmaat, eigenlijk niet goed genoeg om de Tour te rijden. Om nog maar te zwijgen over Thibault Guernalec, wat een dramatisch niveau haalt die jongen. Een godswonder als hij Parijs haalt, dit is echt niet goed genoeg. Anthony Turgis zou dan in principe wel weer goed genoeg moeten zijn, dat liet hij onder meer zien met de zege in de gravelrit in de Tour van 2024. Sindsdien is hij wel steeds een beetje minder geworden, al heeft hij dit jaar alsnog wel wat ereplaatsen bij elkaar gefietst. Redelijk snel, misschien dat hij zich af en toe gaat smijten in een massasprint. Verder kan hij het net als in 2024 weer vanuit de vlucht gaan proberen, blijft over het algemeen een attractieve renner. Nicolas Breuillard is dan weer typisch zo'n renner die jarenlang op het Franse continentale niveau heeft gereden, waarna hij eindelijk een kans heeft gekregen bij een ProTeam. Een verhaal à la Marsman, al is Breuillard zich meer aan het ontpoppen als een klimmer. Zo werd hij vijfde in de Ronde van Turkije, daarvoor moest hij twee akelige aankomsten bergop zien te overleven. In de Dauphiné eindigde hij wat verder van de ereplaatsen, maar gezien de spoeling nogal dun is bij Total mag hij toch gewoon mee. Lekker aanvallen, en misschien bergop Jegat een keer helpen. Met Joris Delbove beschikken ze dan weer over iemand die recent heel sterk reed op het Franse kampioenschap, terwijl hij vorig jaar nog een rit won in de Tour du Rwanda. Een fenomeen, dus. Aanvallen tot je erbij neervalt, lijkt me het devies. Daar is Alexandre Delettre ook goed in. Total gaat de koers wel kleuren door in ieder geval zowat iedere dag in de aanval te gaan, maar verder is dit toch vooral pelotonvulling. Waar zijn de tijden van Voeckler en Rolland gebleven? Bring back Europcar. Overigens wel de vraag of ze überhaupt toestemming krijgen om in de aanval te gaan. In aanloop naar de ploegentijdrit hebben meerdere ploegen een training ingelast op het F1-circuit in Barcelona. Zo'n training werken ze eigenlijk altijd af op een gesloten circuit, een ploegentijdrit oefenen op de openbare weg gaat niet. Net op het moment dat Total bezig was aan hun training op het circuit kwam UAE aanzetten. Total had netjes gereserveerd, UAE niet. Ondanks het feit dat ze bij UAE niet gereserveerd hadden probeerden ze toch Total van de baan te jagen, maar Total weigerde. Bij UAE werken ze met een zwarte lijst, dus ondanks het feit dat ze hier zelf fout zaten zou het me niet verbazen als ze Total voor de wielen gaan rijden. Ze koersen daar vaak op gramschap en rancune, het zijn maffiose praktijken. De geest van Armstrong hangt nog steeds rond in het peloton, vraag maar aan Jorgenson. Als je ineens iemand van UAE ziet reageren als een renner van Total in de aanval gaat weet je waar het aan ligt, in ieder geval. Lekker onprofessioneel, maarja, dat is nu eenmaal de meest professionele ploeg van het peloton.
De voorlaatste ploeg is Team Picnic-PostNL, HAHAHAHAHAHA. Bij Picnic-PostNL gaan ze dit jaar voor ritsucces. Wat houdt dat in? Nou, dat kan in principe alles betekenen. Je zou kunnen denken dat ze daarmee ritzeges bedoelen, maar nee, dat is het niet. Het kan ook al een ritsucces zijn als je het voor elkaar krijgt om iemand in de vlucht van de dag te plaatsen. Het kan eveneens een succes zijn als je goed met elkaar samen hebt gewerkt. Het kan ook een succes zijn als je in de bevoorradingszone succesvol een bidon hebt aangepakt. Het kan net zo goed een succes zijn als je het voor elkaar hebt gekregen om al fietsend te plassen, zonder te stoppen. Als je het dan ook nog eens voor elkaar hebt gekregen om dat te doen op een moment dat er geen publiek langs de kant staat waardoor je geen boete krijgt is de Tour eigenlijk al geslaagd. Ritsucces, zo moeilijk is dat niet. We maken die Tour met z'n allen veel te groot, veel te ingewikkeld. Het gaat om de kleine dingen. Stel dat je Parijs haalt, dat is eigenlijk toch gewoon heel knap? Goed communiceren, goed met elkaar samenwerken, op bepaalde punten in de koers goed in positie zitten, het is eigenlijk raar dat wij als buitenstaanders de prestaties van een ploeg puur afmeten aan het eindresultaat. We vergeten de weg naar het resultaat toe volledig. Wat nou als de jongens onderweg hun best hebben gedaan? Telt dat niet? Natuurlijk telt dat wel. Het gaat natuurlijk ook om de intentie, en de intentie is er bij Picnic-PostNL altijd. Flauw om ze af te rekenen op het feit dat ze er geen reet van kunnen. Dat gaan we niet meer doen. We mogen best wel eens wat meer respect hebben voor deze ploeg. Ik heb ze tijdens de ploegenpresentatie gezien, wat wil zeggen dat ze Barcelona hebben bereikt. Dat is al een succes op zich, de buschauffeur had ook gewoon verkeerd kunnen rijden. We kunnen volledig achter deze ploeg gaan staan, en genieten van de details die wél goed gaan. Waarom zou Warren Barguil niet gewoon een keer in de vlucht terecht kunnen komen? Nou? Waarom zou het niet lukken om Pavel Bittner een keer in positie te brengen in aanloop naar de sprint? Bittner, waarvan het überhaupt heel knap is dat hij hier na zijn blessure aanwezig is, wat een vechter is die jongen. De cynicus denkt natuurlijk dat het door die verstoorde voorbereiding niets wordt, maar mentaal is het een opsteker van jewelste dat hij de start heeft gehaald! En wat denken we van een debutant als Frits Biesterbos? Beastie Boys, het lukt hem misschien zelfs in de Tour om zich goed te positioneren, waarna hij door iedereen wordt ingehaald. Maar dat telt niet, hij zat er wél. Niklas Märkl had vijf jaar geleden al tot de conclusie kunnen komen dat hij er niets van kan en ermee kunnen stoppen, maar hij trok zich er niets van aan. Nu is hij hier, in de Tour? waar ben jij dan? Op je zolderkamertje, achter je laptopje? Julius van den Berg werd laatst 12e in de Copenhagen Sprint, als je zijn talent afzet tegen die prestatie is dat in verhouding een beter resultaat dan de zoveelste overwinning van Pogacar na weer een solo van 100 kilometer. Zie je rommel op de ruit of zit er stof op je oog? Het is maar net hoe je het bekijkt, en als je het juiste perspectief hanteert is Picnic helemaal niet zo slecht bezig. Je moet de ploeg gewoon vergelijken met zo'n karretje van Picnic. Het is al een mirakel als ze niet omvallen. En daar moet je dan gewoon voor gaan staan en klappen. Je zou kunnen zeggen dat Frank van den Broek volledig wordt uitgeknepen, maar je moet ook gewoon respect hebben voor iemand die zich zo in de dienst stelt van de ploeg. Een duizenddingendoekje, kom daar maar eens om. John Degenkolb is er op z'n 37e nog steeds bij! Zo'n watje als Mathieu van der Poel denkt erover na om op zijn 33e al te stoppen, in feite is Degenkolb dus de betere coureur. Een doorzetter, geen opgever. Nou moet je ook wel een doorzetter zijn om de finish te halen als je iedere keer weer wordt gelost, maar dat is flauw. Bekijk het eens van de zonnige kant: met Robbe Dhondt komt er een gigantisch groot talent aan. Hij werd 34e in de Dauphiné, en dat is als je het afzet tegen de verwachtingen vooraf een betere prestatie dan de winst van Del Toro, want dat zag bijna iedereen wel aankomen. Nu ik de selectie zo nog eens naloop: ik verwacht heel veel ritsucces. Met Rudi Kemna en prof. dr. mr. ir. Roy Curvers aan het roer zijn de tegenstanders bijzonder leuke sparringpartners waar we heel veel van kunnen leren. Het wordt een prachtig proces van drie weken, en binnen dat proces zullen we renners zien groeien. Ze zullen zien dat de wielersport misschien niet de juiste plaats voor ze is, maar ook dat is groei. Het draait niet om winst of verlies, het draait ook om ervaringen en het creëren van herinneringen. En wat zullen er deze drie weken een hoop herinneringen gecreëerd worden. Hey, Fritsie, weet je nog, die ene keer dat we met z'n achten direct na de start gelost werden? Wel een moment waardoor je in beeld komt, dat kan dan weer helpen bij de zoektocht naar een nieuwe sponsor. De magie van Spekenbrink is onovertroffen, ik verwacht dat de bedrijven in de rij zullen staan. Ritsucces leidt tot financieel succes, nu jullie weer.
De laatste ploeg is eigenlijk de leukste ploeg. We eindigen met mijn vrienden van Caja Rural. Het schuim zal nu op de monden staan van heel wat lezers, want Caja Rural is erbij in plaats van het altijd overschatte Unibet Rose Rockets. Om meerdere redenen heeft Caja Rural de voorkeur gekregen, een van die redenen is dat men verwacht dat Caja Rural meer invloed gaat hebben op de koers. Tijdens de vlakke ritten is de kans toch redelijk groot dat Caja Rural een mannetje vooruit gaat sturen, terwijl Unibet hier met een trein voor Groenewegen was gekomen. Ook in de bergen gaan we Caja Rural eerder zien, het is een ploeg met meer klimmers dan Unibet in de aanbieding heeft. Een andere reden is dat Caja Rural vorig jaar beter presteerde dan Unibet. Natuurlijk zitten daar de transfer die nadien zijn gedaan niet bij, maar alsnog, als je naar de ranglijst van vorig jaar kijkt was Caja Rural de betere ploeg. Caja Rural is ook een ploeg met veel meer geschiedenis, dat zien we ook aan het nieuwe truitje van de ploeg. De nieuwe trui van Caja Rural, speciaal voor de Tour, is een oude aan de oude trui van Caja Rural. In de jaren '80 reed Caja Rural enkele keren de Tour, met kopman Marino Lejarreta trok men vier jaar achter elkaar naar Frankrijk. In 1987 wist Lejarreta namens Caja Rural 10e te worden in de Tour, in 1989 werd hij zelfs vijfde. Een fenomeen, Lejarreta. Reed meermaals de drie grote rondes in hetzelfde jaar, in 1991 kreeg hij het voor elkaar om derde te worden in de Vuelta en een rit te winnen in de Giro, ik bedoel maar. Enfin, Caja Rural heeft dus een bepaalde geschiedenis in de Tour. Dit huidige Caja Rural is net niet helemaal dezelfde ploeg, het huidige Caja Rural waar we nu naar kijken heeft zich opgewerkt vanuit de amateurs, het werd daarna een continentale ploeg voor het sinds 2011 een ProTeam is. In de jaren sinds 2011 heeft men met enige regelmaat de Vuelta gereden, waarbij ze het opvallend genoeg alleen in 2012 voor elkaar hebben gekregen een rit te winnen. Hoe dan ook, Caja Rural heeft geschiedenis, en Caja Rural heeft ervaring met het rijden van een grote ronde. Dat is voor ASO om wat voor reden dan ook van belang, nieuwe ploegen nodigen ze liever niet te snel uit. Een ploeg die ze niet kennen laten ze eerst Parijs-Nice of de Dauphiné rijden, of ze laten zo'n ploeg eerst een andere grote ronde rijden. Dat is een soort interne voorwaarde die ze niet hardop uitspreken. Unibet heeft nog nooit een grote ronde gereden, ook nog nooit Parijs-Nice of de Dauphiné, dus mochten ze niet meteen door naar de Tour. Nadat ze nu de Giro hebben gereden maken ze volgend jaar meer kans op de Tour, dat dan weer wel. Voor Caja Rural is het waarschijnlijk een eenmalig avontuur, al weet je nooit hoe het loopt. Een Total kan zomaar omvallen, en dan hebben ze ineens ruim baan om vaker de Tour te rijden. Het is voor deze ploeg hoe je het ook wendt of keert een enorm succes, en ook een enorme beloning voor het werk dat ze sinds 2011 hebben geleverd. Caja Rural is een kleine, bescheiden ploeg. Een ploeg die al die jaren naast zijn professionele ploeg ook zijn amateurploeg is blijven runnen, via die amateurploeg hebben ze talloze renners afgeleverd aan het hoogste niveau. Caja Rural is van levensbelang voor het Spaanse wielrennen, al hebben ze tussendoor ook wat buitenlandse talenten als Kwiatkowski en Hugh Carthy door laten stromen. Vooral de laatste jaren hebben ze meer dan ooit ingezet op hun eigen jeugdploeg, waarbij helaas een van de grootste talenten van de afgelopen jaren niet in de Tour aanwezig zal zijn. Jaume Guardeño had een van de beste Spaanse klimmers moeten worden, maar een trainingsongeluk bepaalde anders. Hij botste op een steentje op de weg, verloor de controle over het stuur en reed tegen een auto aan. Dat leverde een ernstig hersenletsel op, waarvan we de precieze gevolgen niet weten. Dat het niet best is, dat staat vast. Na een tijd in het ziekenhuis te hebben gelegen is hij een maand geleden overgebracht naar een specialistische kliniek voor ernstige neurologische aandoeningen in Barcelona. Dat bood de ploeg de gelegenheid om hem voorafgaand aan de Tourstart in Barcelona een bezoekje te brengen. Of dit de renners motivatie geeft of dat ze zichzelf hierdoor juist slecht gaan voelen weet ik niet, maar het gebaar is sowieso mooi. Op het shirt van Caja Rural wordt ook aan Jaume gedacht, dat is eveneens een prachtig gebaar. #ForçaJaume
Guardeño is alleen in gedachten aanwezig, helaas niet fysiek. Wel brengt Caja Rural alsnog acht sterke renners aan het vertrek, het is een ploeg die de gemiddelde kijker nog wel eens zou kunnen verrassen. Vooral door de fans van Unibet, die doorgaans niet de indruk wekken dat ze vaak naar wielrennen kijken, is Caja Rural weggezet als een halve amateurploeg. Niets is minder waar, vooral dit jaar niet. Caja Rural is aan het schroeien, ik vind ze dit jaar echt indrukwekkend. De kopman van deze ploeg is Abel Balderstone, een Catalaan! Hij schijnt zelfs geboren te zijn in Barcelona, al is ie een stukje ten noorden van de stad opgegroeid. Engelse roots, vandaar de naam, en vandaar het onfortuinlijke hoofd met de macabere haarlijn. Een behoorlijk wisselvallige renner, hoge pieken en diepe dalen. Vorig jaar zagen we in de Vuelta zo'n hoge piek, de man die de hele jeugdopleiding van Caja Rural heeft doorlopen kwam in iedere bergrit aanklampend in beeld en veroverde aan het eind de 13e plaats in het eindklassement. Guardeño werd 14e, arme Jaume. Balderstone heeft dit jaar geweldig gereden in O Gran Camiño, in andere koersen was hij dan weer geen stuiver waard. Toch is hij een van de renners die zich speciaal heeft mogen voorbereiden op de Tour, hij zal er waarschijnlijk wel gaan staan. Al aanklampend verwacht ik dat hij voor de top 20 moet kunnen vechten. Seb Berwick is de tweede klimmer van de ploeg, hij moet de rol van Guardeño gaan overnemen. Berwick maakte dit jaar vooral in de Ronde van Turkije indruk, hij won die koers. Bergop de sterkste, maar de Ronde van Turkije is natuurlijk niet de Ronde van Frankrijk. Recentelijk klom hij in de Ronde van Slovenië niet eens zo goed, maar op pure wilskracht wist hij zich alsnog naar een vijfde plek te knokken in het klassement. Hij gaat normaal gesproken in de buurt van Balderstone eindigen in het klassement, misschien zelfs iets hoger. En alleen al met deze twee renners kom je dus al aan een betere klimploeg dan Unibet had kunnen bieden. De derde renner van Caja Rural is een grote naam, voormalig ritwinnaar in de Tour Fernando Gaviria staat aan het vertrek. Gaviria is de sprinter van dienst, wel een sprinter die al een paar jaar aan het aftakelen is. Nando is liever met Sagan aan het zuipen in Monaco dan dat hij een training afwerkt, dat heeft na een tijd toch altijd gevolgen voor je resultaten. Zeker tegenwoordig, vroeger kwam je daar misschien nog wel mee weg. Her en der heeft Gaviria enkele goede resultaten geboekt dit jaar, al heeft hij nog nergens gewonnen. Wel een paar keer tweede, als hem dat in de Tour een keer lukt zou dat al immens zijn. We kennen Gaviria natuurlijk vooral als de sprinter die altijd de vroeg vertrekt, de sprinter die altijd de sprint aantrekt voor iemand die geen ploeggenoot is. Zo'n kamikazeactie verwacht ik nu ook wel weer. Het lullige is dat hij niet echt een ploeg om zich heen heeft, hij heeft bijvoorbeeld geen Leitao mee, dus zal hij eerder moeten rekenen op ONZE Alex Molenaar. Of nouja, ONZE Alex Molenaar, dat is natuurlijk ook gewoon een Catalaan. Geboren in Rotterdam, een tijd in Oud-Beijerland gewoond, maar daarna vertrok hij naar Catalonië, waar zijn moeder vandaan komt. Molenaar is bezig aan een geweldig jaar, in een koers als de GP Marseillaise wist hij derde te worden en in de Tour du Finistere 2e, maar hij toonde zich ook gewoon in de Ardennen. Hij werd 10e in de Brabantse Pijl, 20e in de Amstel Gold Race en 28e in de Waalse Pijl, dat vind ik voor hem echt keurige uitslagen. Hij is redelijk rap en hij komt goed op de heuvel. In de vlakke ritten is het werken voor Gaviria, in andere ritten zal eerder zijn kaart getrokken worden. Hij kan zich zomaar een keer naar een mooie ereplaats rijden, op basis van zijn huidige seizoen mag je dat absoluut niet uitsluiten. Met Joel Nicolau staat er nog een Catalaan aan het vertrek, dat is wel bijzonder. De start is in Catalonië en Caja Rural komt met twee Catalanen aanzetten, plus een halve. Dat kan ook nog mee hebben gespeeld bij het uitdelen van de wildcard, die start in Barcelona. Buiten het feit dat er een aantal ProTeams verdwenen zijn, als bijvoorbeeld een Arkea niet verdwenen was hadden we Caja nooit in de Tour gezien. Enfin, Joel Nicolau is de wegkapitein van de ploeg. Een favoriet van de ploegleiding, hij is er altijd bij. Is dat terecht? Nouja, daar kun je over twisten. Vorig jaar reed hij de Vuelta en toen ging hij om de dag in de aanval, dat is voor de zichtbaarheid van de ploeg wel lekker. Je hebt ook altijd van die types die intern heel belangrijk schijnen te zijn, ook al vallen ze extern niet direct op. Nicolau is ook echt iemand die al zijn hele carrière voor Caja rijdt, dat helpt ook mee. Het is wel een beetje een wisselvallig type, net als Balderstone, al is het bij Nicolau nog extremer. Hij heeft soms periodes waarin hij de ene na de andere DNF noteert. Dat was dit jaar helemaal erg, voorafgaand aan de Ronde van Slovenië noteerde hij zes DNF's. Een deelname aan de Tour leek ver weg, maar toen werd hij in Slovenië ineens 7e. En daarna werd hij bijna Spaans kampioen, hij werd alleen dusdanig nerveus in de finale dat Marcel Camprubi kon profiteren. Net op tijd in vorm, waardoor het niet eens meer een discussie waard is of hij er wel of niet bij hoort te zijn. Flikte hij vorig jaar ook, alleen maar DNF's, en daarna iedere dag in de aanval in de Vuelta. Dat mogen we nu ook wel verwachten, een aanvalslustige Nicolau wacht op ons. En de organisatie zag dat het goed was. Met Stefano Oldani is er ook een Italiaan van de partij, eentje die ervaring heeft met het rijden van grote rondes. Hij won zelfs ooit een rit in de Giro, dankzij de toverdrank van Alpecin. Oldani is eigenlijk een beetje hetzelfde type als Molenaar, hij is vrij rap en hij komt goed een heuvel over. Hij mag ook Gaviria gaan ondersteunen, in de ritten dat Gaviria geen ondersteuning heeft mag hij zijn eigen kans gaan. Proberen te sprinten na een wat lastigere finale, en anders een keer in de aanval gaan. De voorlaatste renner is Jakub Otruba, de enige keuze van de ploeg die ik echt niet kan begrijpen. Je had altijd Fernando Barceló in zijn plaats moeten meenemen, dit is echt een fout. Het wordt nog flagranter als je bedenkt dat ze Otruba na Luik niets meer hebben laten rijden om hem zich ideaal voor te laten bereiden op de Tour. Waar komt dat vertrouwen in hemelsnaam vandaan? Misschien ontdekken we dat de komende drie weken, maar ik ben bang van niet. Otruba is wel een robuuste jongen, 1,90 meter schoon aan de haak, in die zin is ook hij weer nuttig als knecht voor Gaviria en hij heeft het gabarit om op sommige dagen een tijd in een kleine kopgroep voor het peloton te rijden, maar het is en het blijft een renner van niets. Barceló is veel beter, zo simpel kan het ook zijn. Men noemt Otruba een sensationele rouleur, ik denk bij dat soort grote woorden toch aan een iets ander kaliber coureur. De ploeg wordt afgerond voor José Felix Parra, de Spanjaard die jarenlang voor Kern Pharma reed en toch wel de jackpot heeft getroffen met zijn transfer richting Caja Rural. Mag je ineens de Tour rijden, amai. Qua prestaties heeft hij ook een stap vooruit gezet, zo konden we zien in de Dauphiné. Hij werd daar 9e in het klassement, echt een waanzinnige prestatie. Als hij die vorm kan doortrekken tot het eind van de Tour kan ook hij gaan vechten voor een plek in de top 20. Caja Rural is door iedereen waanzinnig onderschat, dit is een zeer sterke ploeg. Beter dan Total, bijvoorbeeld. Beter dan Picnic, uiteraard. Ook wel beter dan een Tudor, ondanks alle grote namen daar. In de Vuelta is Parra al eens 17e geworden, het is niet zo dat ze bij Caja Rural hier naar de Tour komen om de boel te domineren, maar ze gaan absoluut geen modderfiguur slaan. Hup Caja Rural!
En daarmee zijn we aan het eind gekomen van de deelnemerslijst. Iedere deelnemer is van een stevig oordeel voorzien, ik kan nu afronden met een zeer korte voorspelling.
1. UAE. Eerste dag, meteen de eerste zege voor UAE. Uiteraard gaat Pogacar hier meteen winnen, zelfs als ze niet nog een keer hebben kunnen trainen. De mannen van Total staan voor altijd op de shitlist, al vind ik het wel prachtig dat deze zogenaamd zo professionele ploeg het niet voor elkaar kreeg om die baan te reserveren. Komt vrij amateuristisch over, denk je dan. Achja, van andere dingen hebben ze wel verstand, dat gaat Pogacar meteen weer laten zien. Misschien komt hij wel gezellig samen met Del Toro over de finish, hand in hand. Een halve minuut voor de rest.
2. INEOS. Ganna, Foss, Tarling, flink veel geweld om de eerste kilometers door te komen. Misschien niet echt de renners om het op het klimmetje aan het eind af te maken, al zal de immer zelfverzekerde Vauquelin daar zelf heel anders over denken. Met die paar kanonnen aan de start zou het een schande zijn als ze niet in de buurt komen van de zege, waarom neem je anders een Ganna mee bijvoorbeeld?
3. Visma. Een Armirail, een Affini, ook hier staat genoeg aan het vertrek, al moet je bij Affini wel even afwachten wat zijn staat van paraatheid is. Jorgensen, Hagenes, op zich genoeg sterke jongens om die eerste kilometers door te komen. Mag Vingegaard het daarna zelf gaan afmaken, benieuwd of hij er na de Giro nog een laagje bovenop heeft weten te leggen.
4. Red Bull. Vet veel zin om Remco een poging te zien wagen om Lipowitz overboord te knikkeren op de laatste klim. En dan zeggen dat hij het niet had gezien en dat soort dingen, dit gaat wel echt vermakelijk worden. Sterke ploeg verder, met een Cattaneo, een Tim van Dijke en als het draait een Jantje Tratnik. Moet je ook een eind mee kunnen komen.
5. Alpecin. De verrassing van de dag. Ze schijnen er een doel van te hebben gemaakt, al kan ik me desondanks nog steeds niet voorstellen dat ze in de buurt van de zege komen. Wel leuker dan zomaar anoniem rondrijden, ga er maar gewoon voor. Dit gekke concept biedt wel meer kansen dan het oude concept, de klimmetjes aan het eind zijn perfect te doen voor Mathieu. Het geel kan hij verder op z'n buik schrijven, morgen gaat hij genadeloos overboord.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
R_R-God 
Erg benieuwd hoe cynisch de voorbeschouwingen gaan worden als we de komende 3 weken dagelijks in ons gezicht gespuugd gaan worden door UAE.
Erg benieuwd hoe cynisch de voorbeschouwingen gaan worden als we de komende 3 weken dagelijks in ons gezicht gespuugd gaan worden door UAE.
24 minuten leestijd uiteindelijk.
Dat hebben de ploegen niet eens nodig vanavond. Voor alles behalve een overwinning van UAE teken ik.
Dat hebben de ploegen niet eens nodig vanavond. Voor alles behalve een overwinning van UAE teken ik.
En terwijl dit allemaal plaatsvindt zien wij over drie weken op de Champs-Élysées weer een paar jongens gehuld in het tricot van UAE heel hard UAE! UAE! UAE! scanderen. Het is sportswashing in optima forma, dankzij het feit dat er heel hard gefietst wordt vergeten we dat die sponsor verantwoordelijk is voor een vreselijk en met name cynisch bloedvergieten in Soedan. Het gaat namelijk niet eens om iets ideologisch, nee, de Emiraten is het alleen maar om grondstoffen te doen. Goud, bijvoorbeeld. Dat maakt het gouden beeld waar geinponem Tadej Pogacar mee op de foto ging in de Emiraten extra pijnlijk, misschien is het wel echt goud, misschien is het wel geroofd goud uit Soedan, goud waar mensen voor zijn gestorven. Het is tamelijk onsmakelijk, en het is absoluut absurd dat hier bijna geen ophef over is. Waarom accepteren we dit allemaal? Ik zou zeggen: fuck Pogacar. Fuck dat gedrocht, met z'n stompzinnige geblondeerde bakkes. De beste renner ooit, laat me niet lachen. Fuck de e-bike van Isaac del Toro. Fuck Open VLD'er Florian Vermeersch. Fuck regenrijder turned wielerpyromaan Wim Tellens, fuck het kunstgebit van Nils Politt, fuck het grindtegelhoofd en de richting de grens met Mexico vluchtende haarlijn van Brandon McNulty, fuck de ringel-s van Felix Grosssssssssssssssssssssssssschartner en fuck jouw gebrek aan persoonlijkheid, Adam Yates, ik weet niet eens hoe ik je kan beledigen. Fuck de kale voldemortknar van Mauro Gianetti en fuck de kale Jack van Gelder-knar van Matxin. Fuck alles en iedereen die op welke wijze dan ook betrokken is bij deze ploeg. Fuck Javier Sola, de zogenaamde wondertrainer, die verder een clièntele heeft dat alleen maar uit Portugese dopinghonden en Willie Smit bestaat. Fuck de Zuid-Afrikaanse clown Jeroen Swart. En fuck Marijn Abbenhuijs van het AD, want wtf is dit nu weer voor een schaamteloos stukje propaganda? UAE steunt niet alleen een genocide in Soedan, ze steunen ook een genocide op onze geliefde sport. Tadej Pogacar gaat ons weer drie weken belachelijk maken, dit jaar ook nog eens gesteund door de minstens zo belachelijke Isaac del Toro. Ik kan de rest van de ploegen wel doornemen, en dat zal ik ook doen, maar de winnaar is vooraf al bekend. De UCI is volledig omgekocht door UAE, dus voorlopig zitten we vast aan deze vreselijke overheersing. Deze Tour wordt het aanzien niet waard, en we hobbelen nog steeds allemaal gedwee achter de polonaise aan, rechtstreeks het graf van de edele wielersport in. Minder trainen, meer winnen, waarom heeft niemand anders daar ooit aan gedacht?
Wat een geweldige OP en 2e post. Complimenten aan RR.
There is no greater joy than be taken for an imbecile by an idiot. (Oscar Wilde)
Poef.....gone! ©golfer
Poef.....gone! ©golfer
Verder vind ik Barcelona een kutstad. Enige stad waarin ik ooit ben beroofd.
The owls are not what they seem
Af en toe een enter plaatsen zou het wel beter leesbaar maken, @Rellende_Rotscholier
There is no greater joy than be taken for an imbecile by an idiot. (Oscar Wilde)
Poef.....gone! ©golfer
Poef.....gone! ©golfer
Ik ben het inmiddels gewend om de tekst al lezend te highlighten om de draad niet kwijt te raken.quote:Op zaterdag 4 juli 2026 12:30 schreef golfer het volgende:
Af en toe een enter plaatsen zou het wel beter leesbaar maken, @:Rellende_Rotscholier
Wel weer genoten van de voorbeschouwing.
Ongeïnteresseerd maar toch aanwezig.
Eerst was het probleem Israël-Premier-Tech en nu is het UAE. Wat een gezeik. Er is ook altijd wat. Er is met al die sponsors wel iets mis. TotalEnergies omdat ze de fossiele sector steunen, Cofidis omdat het een bank is en bijna alle banken investeren in oorlogen, wapens, klimaatverandering, etc., Jayco-AlUla omdat ze gesponsord worden door een andere schurkenstaat. Laat die jongens lekker fietsen. En laten we gvd hopen dat de Spanjaarden de boel een beetje onder controle hebben. De Vuelta was een totale aanfluiting.
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Op
Dit hoeft niet te zeggen dat hij niet start toch? Zeker bij Lotto nietquote:Op zaterdag 4 juli 2026 15:20 schreef Momo het volgende:
[..]
Maar waarom hebben ze geen vervanging al donderdag geregeld toen hij al ziek was?
|
|
- Preview van een nieuw bericht
Dit bericht wordt pas geplaatst als je op invoeren hebt gedrukt
Dit bericht wordt pas geplaatst als je op invoeren hebt gedrukt
