NWS Nieuws & Achtergronden
Discussieer hier diepgaander over de actualiteiten.
Waarom vaders vaak minder doen dan ze zelf denken: ‘We doen aan fopfeminisme’
Vaders! We krijgen zondag kaartjes en knuffels en ontbijtjes op bed. Maar Vaderdag is óók het moment voor een gewetensvraag, schrijft verslaggever Hans Nijenhuis (vader van twee dochters). Want waarom kunnen mannen op het werk zo doortastend zijn, maar nemen ze thuis zelden de leiding? Stop met die ‘aangeleerde klunzigheid’.
Wat je tegenwoordig ook voor sombers over mannen leest, met vaders gaat het goed. Kijk ze joggen met de kleine in de Urban Jungle buggy. Hoor ze dubben over de Cube Carbo Hybrid 500-bakfiets versus de Riese & Müller Longtail. En geniet van hoe ze zo openlijk hun emoties delen met hun kinderen.
Dat laatste is revolutionair, zegt Esther Goedegebuure, die vlak voor Vaderdag het boek Vaders heeft uitgebracht. Het is een verzameling diepgaande interviews met bekende vaders. Ze is zelf al heel lang getrouwd met een onbekende vader en je kunt zeggen dat ze zich in het onderwerp heeft verdiept.
Revolutionair als je naar de geschiedenis kijkt, bedoelt ze. „Deze vaders hadden zelf vaak nog een vader die zich na een dag hard werken thuis verschool achter de krant. Een schouderklopje na een goed rapport kon er nog af, maar lekker knuffelen? Dat deden de meeste vaders van de babyboomgeneratie echt niet.”
En nu? Waar vader vroeger vooral de baas was – het kind moest luisteren – staat de moderne papa naast zijn kinderen. „Hij zoekt de verbinding en probeert zich te verplaatsen in zijn kind”, zegt Goedegebuure.
Soms letterlijk: dan ligt ook hij op het kleed tussen de legosteentjes. Ze ziet het thuis ook: haar echtgenoot stelde voor om een cursus How to talk to kids te volgen. (En ja, daar stak ook zij wat van op.) Kortom, moeder staat er allang niet meer alleen voor, er is veel ten positieve veranderd.
Emancipatie
Dat klopt ook met ons zelfbeeld. Ongeveer 65 procent van de Nederlanders geeft in onderzoeken aan dat de zorg voor kinderen volkomen gelijk verdeeld moet worden. Liefst 75 procent noemt zichzelf geëmancipeerd. En een overweldigende 95 procent vindt financiële onafhankelijkheid even belangrijk voor vrouwen als voor mannen. De vlag kan uit op Vaderdag.
Maar hoe zit het dan met de volgende cijfers? Moeders zijn in twintig jaar tijd gemiddeld 15 uur per week meer betaald werk gaan doen, maar vaders verrichten in diezelfde week slechts 24 minuten meer zorgtaken. De Global Gender Gap Index, die jaarlijkse lijst waarin de gelijkheid tussen mannen en vrouwen wordt gemeten, plaatst Nederland slechts op plaats 43.
We vergelijken ons land als het om emancipatie gaat vaak met de Scandinavische landen en IJsland, maar we komen er niet in de buurt. In die landen hebben ze het trouwens ook niet over emancipatie. Die term draagt een persoonlijke opdracht in zich: de vrouw dient zichzélf te emanciperen. De ‘nordics’ hebben het over gelijke behandeling. Dat is een opdracht aan de hele samenleving.
Fopspeen
„Wij doen aan fopfeminisme”, zegt Lisa Loeb. De cabaretière en winnaar van De slimste mens in 2021 heeft het afgelopen jaar tientallen deskundigen gesproken, stapels onderzoeken doorgespit en rapporten gelezen – daar komen bovenstaande cijfers uit. Het resultaat is een verpletterend boek. Hoe modern je ook denkt te zijn, lezing van Fopfeminisme laat je verbijsterd achter.
‘Fopfeminisme is het collectieve Nederlandse zelfbedrog over de positie van de vrouw. We vertellen onszelf dat we een progressief, geëmancipeerd gidsland zijn waarin mannen en vrouwen allang gelijk zijn en juist dat verhaal maakt ons blind voor de werkelijke ongelijkheid, waardoor we deze ook niet meer bestrijden’, schrijft Loeb. ‘Zoals een fopspeen een baby niet voedt maar wel stilhoudt, zo sust dit zelfbeeld ons geweten.’
Even een moment van zelfreflectie
Voordat we Lisa Loeb aan het woord laten, even een moment van zelfreflectie. Mannen, wees even eerlijk. Ja, we brengen de kinderen (soms) naar school, ja we doen leuke dingen met ze, ja we koken geregeld en misschien hebben we een papadag. Jazeker, we helpen thuis zoveel meer dan onze eigen vaders deden.
Maar hoeveel vaders worden door de school gebeld als er iets aan de hand is? Hoeveel vaders plannen de doktersafspraken, maken de boodschappenlijstjes, weten welk vriendinnetje jarig is en wanneer de juf een cadeautje verdient? Hoeveel vaders leíden het huishouden? Die verantwoordelijkheid geeft mentale druk. En die ligt bijna altijd bij de vrouw.
Wacht, werpt u nu misschien tegen: dit artikel wordt toch niet weer zo’n woke pleidooi waarin gelijkwaardigheid wordt verward met gelijkheid? Want natuurlijk zijn mannen en vrouwen gelijkwaardig, maar gelijk? Gelukkig niet! Zou een saaie boel worden! Vrouwen hebben nu eenmaal meer aanleg voor zorgtaken. Je kunt met al je feminisme de natuur toch niet gaan zitten ontkennen?
En dat, zegt Lisa Loeb, is nu precies een van de mythes achter het probleem. En een probleem, dat is er. Kijk alleen al naar de alarmerende cijfers over uitval van jonge moeders op het werk. Of kijk naar de miljarden die de samenleving investeert in onderwijs. Toch zonde als de helft van de opgeleiden niet of in deeltijd gaan werken.
Huishoudschool
Zorg is geen eigenschap, maar een vaardigheid, stelt Loeb. „Niemand wordt geboren met aangeboren kennis over hoe je moet koken, schoonmaken, hoe je luiers verschoont, of een kind verzorgt. Vrouwen hebben er geen speciale gen voor. Vaardigheden moeten gewoon worden geoefend.”
En juist doordat die training systematisch bij vrouwen terechtkomt ‑ er was vroeger zelfs een school voor: de huishoudschool ‑ kan een verschil in oefening worden gezien als een verschil in natuur.
De cabaretière spreekt uit ervaring. Toen zij na een keizersnede een week lang het bed moest houden, ontfermde haar man zich over hun pasgeboren zoontje en jawel: oefening baart kunst. „Ik moest daarna aan hém vragen hoe het moest. Ik was op dat moment dus ineens zelf die vader die in de hoek staat en zegt: Maar zeg me dan wat ik moet doen!”
Nog steeds verschoont haar Daniël luiers alsof het niets is. Het is ook niks, zal elke moeder zeggen. Hoewel: toen hij het onlangs in het vliegtuig deed, feliciteerden de stewardess en een medereizigster Lisa met haar man. „Wat helpt hij goed! Niemand zegt ooit van een moeder dat ze goed helpt. Haar zorg is vanzelfsprekend, zorg door een vader is kennelijk een heldendaad die applaus verdient.”
Dat een man kán zorgen is wetenschappelijk allang aangetoond. Ook vaders maken hormonale veranderingen door rond de geboorte van hun kind. Niet de sekse van de ouder, maar de zorgtijd geeft de doorslag. Vaders die de primaire zorg voor hun kind op zich nemen, vertonen exact dezelfde toename in hersenactiviteit als moeders met diezelfde taak. Alleen, vervolgt Loeb: de man doet dat meestal maar twee dagen, want ‘hij kan niet gemist worden op het werk’.
Nog zo’n mythe
Ja maar Lisa, kun je denken: er moet tenslotte wel geld verdiend worden. En het is nu eenmaal altijd zo geweest dat de man voor het gezinsinkomen zorgde en de vrouw voor het huishouden.
Nou nee, dat is ook weer zo’n mythe. Al in de late middeleeuwen leefden in Nederland de begijnen. Die van de hofjes, inderdaad. Dat waren vrouwen die werkten, hun eigen geld verdienden en een mate van autonomie hadden die in Europa ongekend was. Ook tijdens de Gouden Eeuw waren Nederlandse vrouwen opvallend actief in de economie, als koopvrouwen en ondernemers. Ook deze geschiedenis wordt uitgebreid beschreven in Fopfeminisme.
Scheef door de wet
De scheve verdeling die we nu kennen, begon pas institutionele vormen aan te nemen door wetgeving. Met de invoering van de Code Napoleon in 1811 werden getrouwde vrouwen in Nederland plotseling wettelijk ‘handelingsonbekwaam’ gemaakt. Ze mochten geen contracten meer sluiten of eigen geld beheren zonder toestemming van hun man. Reden: de nieuwe machthebbers wilden na de wilde jaren van de Franse Revolutie wat orde terugbrengen in de maatschappij.
Het heeft in Nederland tot 1957 geduurd voordat die handelingsonbekwaamheid weer werd afgeschaft. Laat dit even op u inwerken: oma kon dus geen jurk kopen zonder toestemming van opa. Door met hem te trouwen had ze ook haar baan verloren; sinds 1924 werden vrouwen die trouwden ontslagen: banen waren bestemd voor kostwinners.
Kortom, de vrijheid van de Nederlandse vrouw ontwikkelde zich niet in één lijn omhoog, maar in een jojobeweging. Zolang de arbeid van vrouwen economisch nuttig was, zoals tijdens de Eerste Wereldoorlog toen veel mannen waren gemobiliseerd, kregen ze veel bewegingsvrijheid. Zodra die economische behoefte veranderde, werd die vrijheid weer ingeperkt.
Slimme meid
Sinds de jaren negentig, toen Nederland voor het eerst een kabinet zonder christelijke partijen had en de economie groeide, geldt dat vrouwen ‘zoveel mogelijk moeten participeren op de arbeidsmarkt’. Inmiddels weten we niet beter: 'Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid', luidt de beroemde campagneleus.
Prachtig, zegt Loeb. Maar is er tegelijk ook een campagne gekomen voor mannen: Een slimme man zorgt dat hij zorgen kan? Nee, die is er nooit geweest. In 2017 was er wel een Sire-campagne over jongens. Die moesten zich op hun eigen manier kunnen ontwikkelen. Titel: Laat jij jouw jongen genoeg jongen zijn? Vergelijk de slogans en trek uw conclusie.
Dus dat toekomst voorbereiden door slimme meiden, dat werd in deeltijd. Het kwam immers bovenop het onbetaalde werk thuis. In Nederland werkt 65 procent van de werkende vrouwen in deeltijd. In Portugal is dat 12 procent, in Roemenië 9 procent en in Bulgarije 3 procent.
Vrije keuze?
Maar wacht nou toch even: dat is toch juist een verworvenheid? Het is toch de eigen vrije en individuele keuze van elke vrouw om zorg en werk te combineren? Als Loeb een bom was zou ze nu exploderen. „Vrije keuze? Voor sommigen natuurlijk wel, maar het is dan wel heel opmerkelijk dat miljoenen vrouwen tot precies diezelfde individuele keuze komen”, zegt ze. Nee, de reden is eenvoudig: Regelingen rond flexibiliteit, verlof en arbeid gaan allemaal uit van de bestaande man-vrouwverhouding.
En dat is al zo lang zo, dat het ook in onze mentaliteit is gaan zitten, ziet Lisa Loeb. Neem dat zinnetje dat je weleens hoort op het schoolplein: ‘Ik ga toch niet werken voor de kinderopvang!’ Daarmee wordt bedoeld: Als een moeder een extra dag gaat werken, gaat dat extra salaris meteen op aan kosten voor de crèche. Dan werkt ze dus ‘voor niks’.
Klinkt logisch? Loeb: „Mannen en vrouwen verdienen met hun werk allebei geld en die bedragen gaan bij de meeste gezinnen op één hoop. Maar zodra er kinderen komen, wordt ineens één kostenpost afgezonderd van de grote hoop: de kinderopvang. En die wordt vervolgens gekoppeld aan het salaris van de vrouw. Kinderopvang is kennelijk niet een oplossing die beide ouders in staat stelt om te werken, maar is het ‘outsourcen’ van een taak die ‘bij de vrouw hoort’.”
Gidsland
En zo ontmaskert Loeb nog wel meer mythes. Er is één probleem met haar waarnemingen: ze passen niet bij ons zelfbeeld. En dat is dan ook meteen de laatste mythe die verklaart dat de man die complexe organisaties leidt thuis gewoon kan uitroepen: Maar zeg me dan wat ik moet doen!
Wij zijn gidsland. In Nederland is het allemaal goed geregeld. Het eerste land met het homohuwelijk, met het legaliseren van euthanasie, we tolereerden softdrugs. „De emancipatie is voltooid”, zei de minister van Sociale Zaken in een belangrijke toespraak in 2003.
Misschien dat daarom geen talkshowtafel er aandacht aan besteedde toen ‘we’ vorig jaar naar plaats 43 zakten op die internationale gelijkheidsindex. Het is net als met die VN-rapporten over discriminatie en racisme: we trekken de cijfers in twijfel, niet de werkelijkheid.
Hoe moet het dan wel?
Genoeg geklaagd, hoe moet het dan wel? Erken dat veel van onze aannames mythes zijn en dus niet kloppen. Heb het erover!, zegt Loeb. En let op je taalgebruik: Stop bijvoorbeeld met het woord ‘papadag’; vaderschap is geen vrijblijvend uitje. Spreek niet over ‘werkende moeders’ als je niet ook de term ‘werkende vaders’ gebruikt.
Maar vooral: kijk naar de praktische maatregelen en wetten die andere EU-landen allang hebben aangenomen om de gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen te bevorderen. Want echt, we lopen achter.
Dat is de overheid. Esther Goedegebuure onderschrijft dat die achterloopt. Maar vrouwen mogen ook naar zichzelf kijken, vindt zij. Ze schrijft in Vaders vol liefde over de rol van haar eigen man bij de zorg voor hun inmiddels volwassen kinderen. „Maar ik wilde wel graag dat hij het op mijn manier deed”, vertelt ze aan de telefoon. „Of ik deed het toch maar even zelf, dan ging het sneller.”
Met als gevolg dat als zij voor haar werk op reis ging, haar man haar vroeg alvast de kleren voor de kinderen klaar te leggen. „Ik wilde ook niet dat ze er raar bij zouden lopen natuurlijk. Ik kan daar nu om lachen, maar daar moeten we dus wel vanaf.”
Mannen op hun beurt moeten in zo’n situatie ook durven opstaan, vervolgt Goedegebuure. Want waarom pikken ze de bemoeienis van hun vrouw? „Gewoon zeggen: ga even uit mijn wijk, ik doe het op mijn manier. Pas dan verdwijnt die aangeleerde klunzigheid.”
Heima-app
Best ingewikkeld allemaal. Je zou bijna verzuchten: is daar geen app voor? En jawel, die is er. Gemaakt, hoe kan het anders, in IJsland. Want zoals de president daar zelf ooit zei: IJsland is statistisch gezien het beste land ter wereld om vrouw te zijn, maar het is in IJsland nog altijd beter om man te zijn.
Bedenker van de app is Alma Dóra Ríkharðsdóttir. „Dochter van Richard, betekent die achternaam”, lacht ze, „in IJsland wordt je altijd vernoemd naar je vader, ook wij zijn in wezen nog een patriarchale samenleving.”
Maar het probleem is volgens haar allang niet meer intentie: ook mannen bedoelen het goed, zegt ze. „De meeste gezinnen willen dat het eerlijk voelt, de verdeling van de huishoudelijke taken. Wat vaak ontbreekt, is een gedeelde structuur. De vrouw neemt de verantwoordelijkheid en verdeelt de taken, man en kinderen voeren uit.”
Haar app Heima (het IJslandse woord voor thuis) werkt zo: elk gezinslid maakt een eigen profiel aan. In plaats van dat moeder alles moet onthouden en delegeren, staat de complete to-dolijst van het huishouden in een overzicht op ieders telefoon.
Vaste routines, zoals koken of de was, worden vooraf eerlijk toegewezen aan specifieke gezinsleden. Dat kun je zelf doen, maar de app kan het ook voor je doen.
Daarnaast is er een algemene lijst voor losse klussen. Omdat elke afgevinkte taak punten oplevert, verandert het huishouden in een spel waarbij de app delegeert in plaats van de partner. Dat spelelement motiveert zelfs tieners om uit zichzelf taken op te pakken voor een beloning. In elk geval tonen de statistieken in de app precies wie wat gedaan heeft.
In Nederland zijn er inmiddels 15.000 gebruikers. Heima is specifiek ontworpen om de mentale last van het runnen van een gezin zichtbaar en deelbaar te maken. Opdat je als man dus nooit meer vraagt: Maar zeg me dan wat ik moet doen!
Bron: https://www.ad.nl/binnenl(...)gle.com%2F&slug_rd=1
Interessant artikel vond ik, met name omdat hier weer eens blijkt hoe gemakkelijk leugens voorgeschoteld worden als feiten en steevast activisten aan het woord komen en geen deskundigen die objectief over het onderwerp kunnen praten.
Want: zijn vrouwen 15 uur meer gaan werken dan 20 jaar terug? Nee! Het is 5 uur (25 om 30 uur, wat overigens nog vertekent want hierin zijn vrouwen die geen baan hebben (de huisvrouw, of modern: trad wife) niet in meegenomen).
(Bron: emancipatiemonitor 2006 en 2013).
Mannen zijn overigens als het het vergelijkt ook 2 uur meer gaan werken.
Mannen zijn 24 minuten meer gaan zorgen in diezelfde periode, zo wordt beweerd. Geen idee waar het vandaan komt, want officiële cijfers die dit bevestigen kan ik niet vinden.
Wel dat vrouwen blijkende de emancipatiemonitor thans 26,5 uren zorgen in plaats van 33 uur. Een afname dus, waardoor de relatieve toename van de zorg door mannen zo'n 3 uur bedraagt die de relatieve toename van betaald werk door vrouwen ook 3 uur bedraagt.
Dat is toch net even iets anders dan 'vrouwen werken/zorgen tegenwoordig 14,5 uur meer dan mannen tov 20 jaar terug'. Om niet te zeggen dat het hele artikel gebaseerd is op een flagrante leugen.
Nou staat het hele artikel vol met beweringen die aantoonbaar niet kloppen (teveel om op te noemen).
En overigens om de vraag te beantwoorden waarom mannen thuis zo weinig de leiding nemen over het huishouden? Simpel: omdat de meeste vrouwen dat nu eenmaal doen (*).
Tweede feitje: dat Nederland het zo slecht doet op de Global Gender Gap Index heeft alles te maken met deeltijdwerken. En aangezien vrouwen ook direct vanaf de universiteit veel vaker direct in deeltijd gaan werken, ook als ze alleenstaand zijn, ligt het misschien gewoon eens niet aan mannen, maar aan het feit dat mannen en vrouwen nu eenmaal toch gemiddeld gezien net wat anders zijn en daardoor net wat andere keuzes maken.
Kortom: het nieuws is niet dat mannen niet geëmancipeerd zijn, maar dat vrije keuze nu eenmaal leidt tot andere keuzes dan Loeb cs wenselijk acht (en weinig landen met zoveel vrije keuze omdat onze toppositie in deeltijdwerken nu eenmaal een luxe is vanuit de welvaart die we hebben).
* op basis van wat ik heb gezien, maar het is wel vrij universeel
Vaders! We krijgen zondag kaartjes en knuffels en ontbijtjes op bed. Maar Vaderdag is óók het moment voor een gewetensvraag, schrijft verslaggever Hans Nijenhuis (vader van twee dochters). Want waarom kunnen mannen op het werk zo doortastend zijn, maar nemen ze thuis zelden de leiding? Stop met die ‘aangeleerde klunzigheid’.
Wat je tegenwoordig ook voor sombers over mannen leest, met vaders gaat het goed. Kijk ze joggen met de kleine in de Urban Jungle buggy. Hoor ze dubben over de Cube Carbo Hybrid 500-bakfiets versus de Riese & Müller Longtail. En geniet van hoe ze zo openlijk hun emoties delen met hun kinderen.
Dat laatste is revolutionair, zegt Esther Goedegebuure, die vlak voor Vaderdag het boek Vaders heeft uitgebracht. Het is een verzameling diepgaande interviews met bekende vaders. Ze is zelf al heel lang getrouwd met een onbekende vader en je kunt zeggen dat ze zich in het onderwerp heeft verdiept.
Revolutionair als je naar de geschiedenis kijkt, bedoelt ze. „Deze vaders hadden zelf vaak nog een vader die zich na een dag hard werken thuis verschool achter de krant. Een schouderklopje na een goed rapport kon er nog af, maar lekker knuffelen? Dat deden de meeste vaders van de babyboomgeneratie echt niet.”
En nu? Waar vader vroeger vooral de baas was – het kind moest luisteren – staat de moderne papa naast zijn kinderen. „Hij zoekt de verbinding en probeert zich te verplaatsen in zijn kind”, zegt Goedegebuure.
Soms letterlijk: dan ligt ook hij op het kleed tussen de legosteentjes. Ze ziet het thuis ook: haar echtgenoot stelde voor om een cursus How to talk to kids te volgen. (En ja, daar stak ook zij wat van op.) Kortom, moeder staat er allang niet meer alleen voor, er is veel ten positieve veranderd.
Emancipatie
Dat klopt ook met ons zelfbeeld. Ongeveer 65 procent van de Nederlanders geeft in onderzoeken aan dat de zorg voor kinderen volkomen gelijk verdeeld moet worden. Liefst 75 procent noemt zichzelf geëmancipeerd. En een overweldigende 95 procent vindt financiële onafhankelijkheid even belangrijk voor vrouwen als voor mannen. De vlag kan uit op Vaderdag.
Maar hoe zit het dan met de volgende cijfers? Moeders zijn in twintig jaar tijd gemiddeld 15 uur per week meer betaald werk gaan doen, maar vaders verrichten in diezelfde week slechts 24 minuten meer zorgtaken. De Global Gender Gap Index, die jaarlijkse lijst waarin de gelijkheid tussen mannen en vrouwen wordt gemeten, plaatst Nederland slechts op plaats 43.
We vergelijken ons land als het om emancipatie gaat vaak met de Scandinavische landen en IJsland, maar we komen er niet in de buurt. In die landen hebben ze het trouwens ook niet over emancipatie. Die term draagt een persoonlijke opdracht in zich: de vrouw dient zichzélf te emanciperen. De ‘nordics’ hebben het over gelijke behandeling. Dat is een opdracht aan de hele samenleving.
Fopspeen
„Wij doen aan fopfeminisme”, zegt Lisa Loeb. De cabaretière en winnaar van De slimste mens in 2021 heeft het afgelopen jaar tientallen deskundigen gesproken, stapels onderzoeken doorgespit en rapporten gelezen – daar komen bovenstaande cijfers uit. Het resultaat is een verpletterend boek. Hoe modern je ook denkt te zijn, lezing van Fopfeminisme laat je verbijsterd achter.
‘Fopfeminisme is het collectieve Nederlandse zelfbedrog over de positie van de vrouw. We vertellen onszelf dat we een progressief, geëmancipeerd gidsland zijn waarin mannen en vrouwen allang gelijk zijn en juist dat verhaal maakt ons blind voor de werkelijke ongelijkheid, waardoor we deze ook niet meer bestrijden’, schrijft Loeb. ‘Zoals een fopspeen een baby niet voedt maar wel stilhoudt, zo sust dit zelfbeeld ons geweten.’
Even een moment van zelfreflectie
Voordat we Lisa Loeb aan het woord laten, even een moment van zelfreflectie. Mannen, wees even eerlijk. Ja, we brengen de kinderen (soms) naar school, ja we doen leuke dingen met ze, ja we koken geregeld en misschien hebben we een papadag. Jazeker, we helpen thuis zoveel meer dan onze eigen vaders deden.
Maar hoeveel vaders worden door de school gebeld als er iets aan de hand is? Hoeveel vaders plannen de doktersafspraken, maken de boodschappenlijstjes, weten welk vriendinnetje jarig is en wanneer de juf een cadeautje verdient? Hoeveel vaders leíden het huishouden? Die verantwoordelijkheid geeft mentale druk. En die ligt bijna altijd bij de vrouw.
Wacht, werpt u nu misschien tegen: dit artikel wordt toch niet weer zo’n woke pleidooi waarin gelijkwaardigheid wordt verward met gelijkheid? Want natuurlijk zijn mannen en vrouwen gelijkwaardig, maar gelijk? Gelukkig niet! Zou een saaie boel worden! Vrouwen hebben nu eenmaal meer aanleg voor zorgtaken. Je kunt met al je feminisme de natuur toch niet gaan zitten ontkennen?
En dat, zegt Lisa Loeb, is nu precies een van de mythes achter het probleem. En een probleem, dat is er. Kijk alleen al naar de alarmerende cijfers over uitval van jonge moeders op het werk. Of kijk naar de miljarden die de samenleving investeert in onderwijs. Toch zonde als de helft van de opgeleiden niet of in deeltijd gaan werken.
Huishoudschool
Zorg is geen eigenschap, maar een vaardigheid, stelt Loeb. „Niemand wordt geboren met aangeboren kennis over hoe je moet koken, schoonmaken, hoe je luiers verschoont, of een kind verzorgt. Vrouwen hebben er geen speciale gen voor. Vaardigheden moeten gewoon worden geoefend.”
En juist doordat die training systematisch bij vrouwen terechtkomt ‑ er was vroeger zelfs een school voor: de huishoudschool ‑ kan een verschil in oefening worden gezien als een verschil in natuur.
De cabaretière spreekt uit ervaring. Toen zij na een keizersnede een week lang het bed moest houden, ontfermde haar man zich over hun pasgeboren zoontje en jawel: oefening baart kunst. „Ik moest daarna aan hém vragen hoe het moest. Ik was op dat moment dus ineens zelf die vader die in de hoek staat en zegt: Maar zeg me dan wat ik moet doen!”
Nog steeds verschoont haar Daniël luiers alsof het niets is. Het is ook niks, zal elke moeder zeggen. Hoewel: toen hij het onlangs in het vliegtuig deed, feliciteerden de stewardess en een medereizigster Lisa met haar man. „Wat helpt hij goed! Niemand zegt ooit van een moeder dat ze goed helpt. Haar zorg is vanzelfsprekend, zorg door een vader is kennelijk een heldendaad die applaus verdient.”
Dat een man kán zorgen is wetenschappelijk allang aangetoond. Ook vaders maken hormonale veranderingen door rond de geboorte van hun kind. Niet de sekse van de ouder, maar de zorgtijd geeft de doorslag. Vaders die de primaire zorg voor hun kind op zich nemen, vertonen exact dezelfde toename in hersenactiviteit als moeders met diezelfde taak. Alleen, vervolgt Loeb: de man doet dat meestal maar twee dagen, want ‘hij kan niet gemist worden op het werk’.
Nog zo’n mythe
Ja maar Lisa, kun je denken: er moet tenslotte wel geld verdiend worden. En het is nu eenmaal altijd zo geweest dat de man voor het gezinsinkomen zorgde en de vrouw voor het huishouden.
Nou nee, dat is ook weer zo’n mythe. Al in de late middeleeuwen leefden in Nederland de begijnen. Die van de hofjes, inderdaad. Dat waren vrouwen die werkten, hun eigen geld verdienden en een mate van autonomie hadden die in Europa ongekend was. Ook tijdens de Gouden Eeuw waren Nederlandse vrouwen opvallend actief in de economie, als koopvrouwen en ondernemers. Ook deze geschiedenis wordt uitgebreid beschreven in Fopfeminisme.
Scheef door de wet
De scheve verdeling die we nu kennen, begon pas institutionele vormen aan te nemen door wetgeving. Met de invoering van de Code Napoleon in 1811 werden getrouwde vrouwen in Nederland plotseling wettelijk ‘handelingsonbekwaam’ gemaakt. Ze mochten geen contracten meer sluiten of eigen geld beheren zonder toestemming van hun man. Reden: de nieuwe machthebbers wilden na de wilde jaren van de Franse Revolutie wat orde terugbrengen in de maatschappij.
Het heeft in Nederland tot 1957 geduurd voordat die handelingsonbekwaamheid weer werd afgeschaft. Laat dit even op u inwerken: oma kon dus geen jurk kopen zonder toestemming van opa. Door met hem te trouwen had ze ook haar baan verloren; sinds 1924 werden vrouwen die trouwden ontslagen: banen waren bestemd voor kostwinners.
Kortom, de vrijheid van de Nederlandse vrouw ontwikkelde zich niet in één lijn omhoog, maar in een jojobeweging. Zolang de arbeid van vrouwen economisch nuttig was, zoals tijdens de Eerste Wereldoorlog toen veel mannen waren gemobiliseerd, kregen ze veel bewegingsvrijheid. Zodra die economische behoefte veranderde, werd die vrijheid weer ingeperkt.
Slimme meid
Sinds de jaren negentig, toen Nederland voor het eerst een kabinet zonder christelijke partijen had en de economie groeide, geldt dat vrouwen ‘zoveel mogelijk moeten participeren op de arbeidsmarkt’. Inmiddels weten we niet beter: 'Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid', luidt de beroemde campagneleus.
Prachtig, zegt Loeb. Maar is er tegelijk ook een campagne gekomen voor mannen: Een slimme man zorgt dat hij zorgen kan? Nee, die is er nooit geweest. In 2017 was er wel een Sire-campagne over jongens. Die moesten zich op hun eigen manier kunnen ontwikkelen. Titel: Laat jij jouw jongen genoeg jongen zijn? Vergelijk de slogans en trek uw conclusie.
Dus dat toekomst voorbereiden door slimme meiden, dat werd in deeltijd. Het kwam immers bovenop het onbetaalde werk thuis. In Nederland werkt 65 procent van de werkende vrouwen in deeltijd. In Portugal is dat 12 procent, in Roemenië 9 procent en in Bulgarije 3 procent.
Vrije keuze?
Maar wacht nou toch even: dat is toch juist een verworvenheid? Het is toch de eigen vrije en individuele keuze van elke vrouw om zorg en werk te combineren? Als Loeb een bom was zou ze nu exploderen. „Vrije keuze? Voor sommigen natuurlijk wel, maar het is dan wel heel opmerkelijk dat miljoenen vrouwen tot precies diezelfde individuele keuze komen”, zegt ze. Nee, de reden is eenvoudig: Regelingen rond flexibiliteit, verlof en arbeid gaan allemaal uit van de bestaande man-vrouwverhouding.
En dat is al zo lang zo, dat het ook in onze mentaliteit is gaan zitten, ziet Lisa Loeb. Neem dat zinnetje dat je weleens hoort op het schoolplein: ‘Ik ga toch niet werken voor de kinderopvang!’ Daarmee wordt bedoeld: Als een moeder een extra dag gaat werken, gaat dat extra salaris meteen op aan kosten voor de crèche. Dan werkt ze dus ‘voor niks’.
Klinkt logisch? Loeb: „Mannen en vrouwen verdienen met hun werk allebei geld en die bedragen gaan bij de meeste gezinnen op één hoop. Maar zodra er kinderen komen, wordt ineens één kostenpost afgezonderd van de grote hoop: de kinderopvang. En die wordt vervolgens gekoppeld aan het salaris van de vrouw. Kinderopvang is kennelijk niet een oplossing die beide ouders in staat stelt om te werken, maar is het ‘outsourcen’ van een taak die ‘bij de vrouw hoort’.”
Gidsland
En zo ontmaskert Loeb nog wel meer mythes. Er is één probleem met haar waarnemingen: ze passen niet bij ons zelfbeeld. En dat is dan ook meteen de laatste mythe die verklaart dat de man die complexe organisaties leidt thuis gewoon kan uitroepen: Maar zeg me dan wat ik moet doen!
Wij zijn gidsland. In Nederland is het allemaal goed geregeld. Het eerste land met het homohuwelijk, met het legaliseren van euthanasie, we tolereerden softdrugs. „De emancipatie is voltooid”, zei de minister van Sociale Zaken in een belangrijke toespraak in 2003.
Misschien dat daarom geen talkshowtafel er aandacht aan besteedde toen ‘we’ vorig jaar naar plaats 43 zakten op die internationale gelijkheidsindex. Het is net als met die VN-rapporten over discriminatie en racisme: we trekken de cijfers in twijfel, niet de werkelijkheid.
Hoe moet het dan wel?
Genoeg geklaagd, hoe moet het dan wel? Erken dat veel van onze aannames mythes zijn en dus niet kloppen. Heb het erover!, zegt Loeb. En let op je taalgebruik: Stop bijvoorbeeld met het woord ‘papadag’; vaderschap is geen vrijblijvend uitje. Spreek niet over ‘werkende moeders’ als je niet ook de term ‘werkende vaders’ gebruikt.
Maar vooral: kijk naar de praktische maatregelen en wetten die andere EU-landen allang hebben aangenomen om de gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen te bevorderen. Want echt, we lopen achter.
Dat is de overheid. Esther Goedegebuure onderschrijft dat die achterloopt. Maar vrouwen mogen ook naar zichzelf kijken, vindt zij. Ze schrijft in Vaders vol liefde over de rol van haar eigen man bij de zorg voor hun inmiddels volwassen kinderen. „Maar ik wilde wel graag dat hij het op mijn manier deed”, vertelt ze aan de telefoon. „Of ik deed het toch maar even zelf, dan ging het sneller.”
Met als gevolg dat als zij voor haar werk op reis ging, haar man haar vroeg alvast de kleren voor de kinderen klaar te leggen. „Ik wilde ook niet dat ze er raar bij zouden lopen natuurlijk. Ik kan daar nu om lachen, maar daar moeten we dus wel vanaf.”
Mannen op hun beurt moeten in zo’n situatie ook durven opstaan, vervolgt Goedegebuure. Want waarom pikken ze de bemoeienis van hun vrouw? „Gewoon zeggen: ga even uit mijn wijk, ik doe het op mijn manier. Pas dan verdwijnt die aangeleerde klunzigheid.”
Heima-app
Best ingewikkeld allemaal. Je zou bijna verzuchten: is daar geen app voor? En jawel, die is er. Gemaakt, hoe kan het anders, in IJsland. Want zoals de president daar zelf ooit zei: IJsland is statistisch gezien het beste land ter wereld om vrouw te zijn, maar het is in IJsland nog altijd beter om man te zijn.
Bedenker van de app is Alma Dóra Ríkharðsdóttir. „Dochter van Richard, betekent die achternaam”, lacht ze, „in IJsland wordt je altijd vernoemd naar je vader, ook wij zijn in wezen nog een patriarchale samenleving.”
Maar het probleem is volgens haar allang niet meer intentie: ook mannen bedoelen het goed, zegt ze. „De meeste gezinnen willen dat het eerlijk voelt, de verdeling van de huishoudelijke taken. Wat vaak ontbreekt, is een gedeelde structuur. De vrouw neemt de verantwoordelijkheid en verdeelt de taken, man en kinderen voeren uit.”
Haar app Heima (het IJslandse woord voor thuis) werkt zo: elk gezinslid maakt een eigen profiel aan. In plaats van dat moeder alles moet onthouden en delegeren, staat de complete to-dolijst van het huishouden in een overzicht op ieders telefoon.
Vaste routines, zoals koken of de was, worden vooraf eerlijk toegewezen aan specifieke gezinsleden. Dat kun je zelf doen, maar de app kan het ook voor je doen.
Daarnaast is er een algemene lijst voor losse klussen. Omdat elke afgevinkte taak punten oplevert, verandert het huishouden in een spel waarbij de app delegeert in plaats van de partner. Dat spelelement motiveert zelfs tieners om uit zichzelf taken op te pakken voor een beloning. In elk geval tonen de statistieken in de app precies wie wat gedaan heeft.
In Nederland zijn er inmiddels 15.000 gebruikers. Heima is specifiek ontworpen om de mentale last van het runnen van een gezin zichtbaar en deelbaar te maken. Opdat je als man dus nooit meer vraagt: Maar zeg me dan wat ik moet doen!
Bron: https://www.ad.nl/binnenl(...)gle.com%2F&slug_rd=1
Interessant artikel vond ik, met name omdat hier weer eens blijkt hoe gemakkelijk leugens voorgeschoteld worden als feiten en steevast activisten aan het woord komen en geen deskundigen die objectief over het onderwerp kunnen praten.
Want: zijn vrouwen 15 uur meer gaan werken dan 20 jaar terug? Nee! Het is 5 uur (25 om 30 uur, wat overigens nog vertekent want hierin zijn vrouwen die geen baan hebben (de huisvrouw, of modern: trad wife) niet in meegenomen).
(Bron: emancipatiemonitor 2006 en 2013).
Mannen zijn overigens als het het vergelijkt ook 2 uur meer gaan werken.
Mannen zijn 24 minuten meer gaan zorgen in diezelfde periode, zo wordt beweerd. Geen idee waar het vandaan komt, want officiële cijfers die dit bevestigen kan ik niet vinden.
Wel dat vrouwen blijkende de emancipatiemonitor thans 26,5 uren zorgen in plaats van 33 uur. Een afname dus, waardoor de relatieve toename van de zorg door mannen zo'n 3 uur bedraagt die de relatieve toename van betaald werk door vrouwen ook 3 uur bedraagt.
Dat is toch net even iets anders dan 'vrouwen werken/zorgen tegenwoordig 14,5 uur meer dan mannen tov 20 jaar terug'. Om niet te zeggen dat het hele artikel gebaseerd is op een flagrante leugen.
Nou staat het hele artikel vol met beweringen die aantoonbaar niet kloppen (teveel om op te noemen).
En overigens om de vraag te beantwoorden waarom mannen thuis zo weinig de leiding nemen over het huishouden? Simpel: omdat de meeste vrouwen dat nu eenmaal doen (*).
Tweede feitje: dat Nederland het zo slecht doet op de Global Gender Gap Index heeft alles te maken met deeltijdwerken. En aangezien vrouwen ook direct vanaf de universiteit veel vaker direct in deeltijd gaan werken, ook als ze alleenstaand zijn, ligt het misschien gewoon eens niet aan mannen, maar aan het feit dat mannen en vrouwen nu eenmaal toch gemiddeld gezien net wat anders zijn en daardoor net wat andere keuzes maken.
Kortom: het nieuws is niet dat mannen niet geëmancipeerd zijn, maar dat vrije keuze nu eenmaal leidt tot andere keuzes dan Loeb cs wenselijk acht (en weinig landen met zoveel vrije keuze omdat onze toppositie in deeltijdwerken nu eenmaal een luxe is vanuit de welvaart die we hebben).
* op basis van wat ik heb gezien, maar het is wel vrij universeel
Hoezo wordt gesproken van uitval van jonge moeders op het werk?
Welk werk? Het opvoeden van de kinderen? Het huishouden? Hoezo werk? Als je jonge kinderen hebt ben je thuis voor een gezonde omgeving. Wat nou werk?
Welk werk? Het opvoeden van de kinderen? Het huishouden? Hoezo werk? Als je jonge kinderen hebt ben je thuis voor een gezonde omgeving. Wat nou werk?
Het is geruststellend te weten dat elke vorm van verschil tussen mannen en vrouwen inmiddels netjes kan worden verklaard door patriarchy, misinformatie, of simpelweg het feit dat we nog niet genoeg 'heropgevoed' zijn om ons correct te gedragen.
And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?
Slouches towards Bethlehem to be born?
Oh krijgen we dit gelul weer.
Het feit dat we als land slecht scoren op GGI komt omdat er A relatief weinig vrouwen in de politiek zijn en B omdat vrouwen nog steeds te weinig betaald krijgen. Niet omdat mannen te weinig in het huishouden zouden doen.
Ik durf eigenlijk wel te wedden dat de Nederlandse man bizar veel doet qua huishouden en zorg voor de kinderen vergeleken met mannen uit andere landen waar er nog sprake is van traditionele rolverdeling.
Maar zoals altijd als dit thema ter sprake komt is het niet genoeg. Het zal NOOIT genoeg zijn
Moeders gemiddeld 15 uur per week meer gaan werken ten opzichte van de jaren 2000 is klinkklare onzin. misschien bedoelen per maand maar zeker niet per week. Bovendien is dit een eigen keuze van vrouwen he, want inkomensgelijkheid enz. Je wil natuurlijk niet afhankelijk zijn van het inkomen van een man want dat maakt je kwetsbaar als je van hem af wil.quote:Moeders zijn in twintig jaar tijd gemiddeld 15 uur per week meer betaald werk gaan doen, maar vaders verrichten in diezelfde week slechts 24 minuten meer zorgtaken. De Global Gender Gap Index, die jaarlijkse lijst waarin de gelijkheid tussen mannen en vrouwen wordt gemeten, plaatst Nederland slechts op plaats 43.
Het feit dat we als land slecht scoren op GGI komt omdat er A relatief weinig vrouwen in de politiek zijn en B omdat vrouwen nog steeds te weinig betaald krijgen. Niet omdat mannen te weinig in het huishouden zouden doen.
Ik durf eigenlijk wel te wedden dat de Nederlandse man bizar veel doet qua huishouden en zorg voor de kinderen vergeleken met mannen uit andere landen waar er nog sprake is van traditionele rolverdeling.
Maar zoals altijd als dit thema ter sprake komt is het niet genoeg. Het zal NOOIT genoeg zijn
blablablabla
Zorgen is suf. Kijk maar naar alle manieren om eronder uit te komen. Procrastrineren, traineren en marchanderen. En er is geen machtsmiddel om het af te dwingen.
Op microniveau en ook op macroniveau.
Op microniveau en ook op macroniveau.
"Doe maar gek, want er zijn al genoeg gewone mensen" - Ted Langenbach
Is dat niet gewoon hoe de Nederlandse media inmiddels te werk gaan. Elke zelfverklaarde 'expert' of 'deskundige' kan feitenvrij zijn onzin doorgeven zonder ooit tegengesproken te worden. Het is letterlijk gewoon copy/past werk wat ze op die redacties doen.quote:Op maandag 22 juni 2026 12:36 schreef VEM2012 het volgende:
Interessant artikel vond ik, met name omdat hier weer eens blijkt hoe gemakkelijk leugens voorgeschoteld worden als feiten en steevast activisten aan het woord komen en geen deskundigen die objectief over het onderwerp kunnen praten.
I'm gonna eat your brains and gain your knowledge.
Dat vrouwen te weinig betaald zouden worden is ook een mythe. Ja, gemiddeld verdienen ze minder, maar dat is voor het overgrote deel gewoon te verklaren doordat bv vrouwen minder uren werken.quote:Op maandag 22 juni 2026 12:58 schreef Elan het volgende:
Oh krijgen we dit gelul weer.
[..]
Moeders gemiddeld 15 uur per week meer gaan werken ten opzichte van de jaren 2000 is klinkklare onzin. misschien bedoelen per maand maar zeker niet per week. Bovendien is dit een eigen keuze van vrouwen he, want inkomensgelijkheid enz. Je wil natuurlijk niet afhankelijk zijn van het inkomen van een man want dat maakt je kwetsbaar als je van hem af wil.
Het feit dat we als land slecht scoren op GGI komt omdat er A relatief weinig vrouwen in de politiek zijn en B omdat vrouwen nog steeds te weinig betaald krijgen. Niet omdat mannen te weinig in het huishouden zouden doen.
Ik durf eigenlijk wel te wedden dat de Nederlandse man bizar veel doet qua huishouden en zorg voor de kinderen vergeleken met mannen uit andere landen waar er nog sprake is van traditionele rolverdeling.
Maar zoals altijd als dit thema ter sprake komt is het niet genoeg. Het zal NOOIT genoeg zijn
En dat de Nederlandse man veel doet thuis lijkt mij ook. Het is in ieder geval in mijn omgeving zo dat mannen allesbehalve de passieve nietsnutten zoals DPG (ook Angela deed weer een duit in het zakje) ze maar wat graag afschildert.
Ik ben het zowaar met je eens dat het statistiekgegoochel is.quote:
Waarom vaders vaak minder doen dan ze zelf denken: ‘We doen aan fopfeminisme’
Vaders! We krijgen zondag kaartjes en knuffels en ontbijtjes op bed. Maar Vaderdag is óók het moment voor een gewetensvraag, schrijft verslaggever Hans Nijenhuis (vader van twee dochters). Want waarom kunnen mannen op het werk zo doortastend zijn, maar nemen ze thuis zelden de leiding? Stop met die ‘aangeleerde klunzigheid’.
Wat je tegenwoordig ook voor sombers over mannen leest, met vaders gaat het goed. Kijk ze joggen met de kleine in de Urban Jungle buggy. Hoor ze dubben over de Cube Carbo Hybrid 500-bakfiets versus de Riese & Müller Longtail. En geniet van hoe ze zo openlijk hun emoties delen met hun kinderen.
Dat laatste is revolutionair, zegt Esther Goedegebuure, die vlak voor Vaderdag het boek Vaders heeft uitgebracht. Het is een verzameling diepgaande interviews met bekende vaders. Ze is zelf al heel lang getrouwd met een onbekende vader en je kunt zeggen dat ze zich in het onderwerp heeft verdiept.
Revolutionair als je naar de geschiedenis kijkt, bedoelt ze. „Deze vaders hadden zelf vaak nog een vader die zich na een dag hard werken thuis verschool achter de krant. Een schouderklopje na een goed rapport kon er nog af, maar lekker knuffelen? Dat deden de meeste vaders van de babyboomgeneratie echt niet.”
En nu? Waar vader vroeger vooral de baas was – het kind moest luisteren – staat de moderne papa naast zijn kinderen. „Hij zoekt de verbinding en probeert zich te verplaatsen in zijn kind”, zegt Goedegebuure.
Soms letterlijk: dan ligt ook hij op het kleed tussen de legosteentjes. Ze ziet het thuis ook: haar echtgenoot stelde voor om een cursus How to talk to kids te volgen. (En ja, daar stak ook zij wat van op.) Kortom, moeder staat er allang niet meer alleen voor, er is veel ten positieve veranderd.
Emancipatie
Dat klopt ook met ons zelfbeeld. Ongeveer 65 procent van de Nederlanders geeft in onderzoeken aan dat de zorg voor kinderen volkomen gelijk verdeeld moet worden. Liefst 75 procent noemt zichzelf geëmancipeerd. En een overweldigende 95 procent vindt financiële onafhankelijkheid even belangrijk voor vrouwen als voor mannen. De vlag kan uit op Vaderdag.
Maar hoe zit het dan met de volgende cijfers? Moeders zijn in twintig jaar tijd gemiddeld 15 uur per week meer betaald werk gaan doen, maar vaders verrichten in diezelfde week slechts 24 minuten meer zorgtaken. De Global Gender Gap Index, die jaarlijkse lijst waarin de gelijkheid tussen mannen en vrouwen wordt gemeten, plaatst Nederland slechts op plaats 43.
We vergelijken ons land als het om emancipatie gaat vaak met de Scandinavische landen en IJsland, maar we komen er niet in de buurt. In die landen hebben ze het trouwens ook niet over emancipatie. Die term draagt een persoonlijke opdracht in zich: de vrouw dient zichzélf te emanciperen. De ‘nordics’ hebben het over gelijke behandeling. Dat is een opdracht aan de hele samenleving.
Fopspeen
„Wij doen aan fopfeminisme”, zegt Lisa Loeb. De cabaretière en winnaar van De slimste mens in 2021 heeft het afgelopen jaar tientallen deskundigen gesproken, stapels onderzoeken doorgespit en rapporten gelezen – daar komen bovenstaande cijfers uit. Het resultaat is een verpletterend boek. Hoe modern je ook denkt te zijn, lezing van Fopfeminisme laat je verbijsterd achter.
‘Fopfeminisme is het collectieve Nederlandse zelfbedrog over de positie van de vrouw. We vertellen onszelf dat we een progressief, geëmancipeerd gidsland zijn waarin mannen en vrouwen allang gelijk zijn en juist dat verhaal maakt ons blind voor de werkelijke ongelijkheid, waardoor we deze ook niet meer bestrijden’, schrijft Loeb. ‘Zoals een fopspeen een baby niet voedt maar wel stilhoudt, zo sust dit zelfbeeld ons geweten.’
Even een moment van zelfreflectie
Voordat we Lisa Loeb aan het woord laten, even een moment van zelfreflectie. Mannen, wees even eerlijk. Ja, we brengen de kinderen (soms) naar school, ja we doen leuke dingen met ze, ja we koken geregeld en misschien hebben we een papadag. Jazeker, we helpen thuis zoveel meer dan onze eigen vaders deden.
Maar hoeveel vaders worden door de school gebeld als er iets aan de hand is? Hoeveel vaders plannen de doktersafspraken, maken de boodschappenlijstjes, weten welk vriendinnetje jarig is en wanneer de juf een cadeautje verdient? Hoeveel vaders leíden het huishouden? Die verantwoordelijkheid geeft mentale druk. En die ligt bijna altijd bij de vrouw.
Wacht, werpt u nu misschien tegen: dit artikel wordt toch niet weer zo’n woke pleidooi waarin gelijkwaardigheid wordt verward met gelijkheid? Want natuurlijk zijn mannen en vrouwen gelijkwaardig, maar gelijk? Gelukkig niet! Zou een saaie boel worden! Vrouwen hebben nu eenmaal meer aanleg voor zorgtaken. Je kunt met al je feminisme de natuur toch niet gaan zitten ontkennen?
En dat, zegt Lisa Loeb, is nu precies een van de mythes achter het probleem. En een probleem, dat is er. Kijk alleen al naar de alarmerende cijfers over uitval van jonge moeders op het werk. Of kijk naar de miljarden die de samenleving investeert in onderwijs. Toch zonde als de helft van de opgeleiden niet of in deeltijd gaan werken.
Huishoudschool
Zorg is geen eigenschap, maar een vaardigheid, stelt Loeb. „Niemand wordt geboren met aangeboren kennis over hoe je moet koken, schoonmaken, hoe je luiers verschoont, of een kind verzorgt. Vrouwen hebben er geen speciale gen voor. Vaardigheden moeten gewoon worden geoefend.”
En juist doordat die training systematisch bij vrouwen terechtkomt ‑ er was vroeger zelfs een school voor: de huishoudschool ‑ kan een verschil in oefening worden gezien als een verschil in natuur.
De cabaretière spreekt uit ervaring. Toen zij na een keizersnede een week lang het bed moest houden, ontfermde haar man zich over hun pasgeboren zoontje en jawel: oefening baart kunst. „Ik moest daarna aan hém vragen hoe het moest. Ik was op dat moment dus ineens zelf die vader die in de hoek staat en zegt: Maar zeg me dan wat ik moet doen!”
Nog steeds verschoont haar Daniël luiers alsof het niets is. Het is ook niks, zal elke moeder zeggen. Hoewel: toen hij het onlangs in het vliegtuig deed, feliciteerden de stewardess en een medereizigster Lisa met haar man. „Wat helpt hij goed! Niemand zegt ooit van een moeder dat ze goed helpt. Haar zorg is vanzelfsprekend, zorg door een vader is kennelijk een heldendaad die applaus verdient.”
Dat een man kán zorgen is wetenschappelijk allang aangetoond. Ook vaders maken hormonale veranderingen door rond de geboorte van hun kind. Niet de sekse van de ouder, maar de zorgtijd geeft de doorslag. Vaders die de primaire zorg voor hun kind op zich nemen, vertonen exact dezelfde toename in hersenactiviteit als moeders met diezelfde taak. Alleen, vervolgt Loeb: de man doet dat meestal maar twee dagen, want ‘hij kan niet gemist worden op het werk’.
Nog zo’n mythe
Ja maar Lisa, kun je denken: er moet tenslotte wel geld verdiend worden. En het is nu eenmaal altijd zo geweest dat de man voor het gezinsinkomen zorgde en de vrouw voor het huishouden.
Nou nee, dat is ook weer zo’n mythe. Al in de late middeleeuwen leefden in Nederland de begijnen. Die van de hofjes, inderdaad. Dat waren vrouwen die werkten, hun eigen geld verdienden en een mate van autonomie hadden die in Europa ongekend was. Ook tijdens de Gouden Eeuw waren Nederlandse vrouwen opvallend actief in de economie, als koopvrouwen en ondernemers. Ook deze geschiedenis wordt uitgebreid beschreven in Fopfeminisme.
Scheef door de wet
De scheve verdeling die we nu kennen, begon pas institutionele vormen aan te nemen door wetgeving. Met de invoering van de Code Napoleon in 1811 werden getrouwde vrouwen in Nederland plotseling wettelijk ‘handelingsonbekwaam’ gemaakt. Ze mochten geen contracten meer sluiten of eigen geld beheren zonder toestemming van hun man. Reden: de nieuwe machthebbers wilden na de wilde jaren van de Franse Revolutie wat orde terugbrengen in de maatschappij.
Het heeft in Nederland tot 1957 geduurd voordat die handelingsonbekwaamheid weer werd afgeschaft. Laat dit even op u inwerken: oma kon dus geen jurk kopen zonder toestemming van opa. Door met hem te trouwen had ze ook haar baan verloren; sinds 1924 werden vrouwen die trouwden ontslagen: banen waren bestemd voor kostwinners.
Kortom, de vrijheid van de Nederlandse vrouw ontwikkelde zich niet in één lijn omhoog, maar in een jojobeweging. Zolang de arbeid van vrouwen economisch nuttig was, zoals tijdens de Eerste Wereldoorlog toen veel mannen waren gemobiliseerd, kregen ze veel bewegingsvrijheid. Zodra die economische behoefte veranderde, werd die vrijheid weer ingeperkt.
Slimme meid
Sinds de jaren negentig, toen Nederland voor het eerst een kabinet zonder christelijke partijen had en de economie groeide, geldt dat vrouwen ‘zoveel mogelijk moeten participeren op de arbeidsmarkt’. Inmiddels weten we niet beter: 'Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid', luidt de beroemde campagneleus.
Prachtig, zegt Loeb. Maar is er tegelijk ook een campagne gekomen voor mannen: Een slimme man zorgt dat hij zorgen kan? Nee, die is er nooit geweest. In 2017 was er wel een Sire-campagne over jongens. Die moesten zich op hun eigen manier kunnen ontwikkelen. Titel: Laat jij jouw jongen genoeg jongen zijn? Vergelijk de slogans en trek uw conclusie.
Dus dat toekomst voorbereiden door slimme meiden, dat werd in deeltijd. Het kwam immers bovenop het onbetaalde werk thuis. In Nederland werkt 65 procent van de werkende vrouwen in deeltijd. In Portugal is dat 12 procent, in Roemenië 9 procent en in Bulgarije 3 procent.
Vrije keuze?
Maar wacht nou toch even: dat is toch juist een verworvenheid? Het is toch de eigen vrije en individuele keuze van elke vrouw om zorg en werk te combineren? Als Loeb een bom was zou ze nu exploderen. „Vrije keuze? Voor sommigen natuurlijk wel, maar het is dan wel heel opmerkelijk dat miljoenen vrouwen tot precies diezelfde individuele keuze komen”, zegt ze. Nee, de reden is eenvoudig: Regelingen rond flexibiliteit, verlof en arbeid gaan allemaal uit van de bestaande man-vrouwverhouding.
En dat is al zo lang zo, dat het ook in onze mentaliteit is gaan zitten, ziet Lisa Loeb. Neem dat zinnetje dat je weleens hoort op het schoolplein: ‘Ik ga toch niet werken voor de kinderopvang!’ Daarmee wordt bedoeld: Als een moeder een extra dag gaat werken, gaat dat extra salaris meteen op aan kosten voor de crèche. Dan werkt ze dus ‘voor niks’.
Klinkt logisch? Loeb: „Mannen en vrouwen verdienen met hun werk allebei geld en die bedragen gaan bij de meeste gezinnen op één hoop. Maar zodra er kinderen komen, wordt ineens één kostenpost afgezonderd van de grote hoop: de kinderopvang. En die wordt vervolgens gekoppeld aan het salaris van de vrouw. Kinderopvang is kennelijk niet een oplossing die beide ouders in staat stelt om te werken, maar is het ‘outsourcen’ van een taak die ‘bij de vrouw hoort’.”
Gidsland
En zo ontmaskert Loeb nog wel meer mythes. Er is één probleem met haar waarnemingen: ze passen niet bij ons zelfbeeld. En dat is dan ook meteen de laatste mythe die verklaart dat de man die complexe organisaties leidt thuis gewoon kan uitroepen: Maar zeg me dan wat ik moet doen!
Wij zijn gidsland. In Nederland is het allemaal goed geregeld. Het eerste land met het homohuwelijk, met het legaliseren van euthanasie, we tolereerden softdrugs. „De emancipatie is voltooid”, zei de minister van Sociale Zaken in een belangrijke toespraak in 2003.
Misschien dat daarom geen talkshowtafel er aandacht aan besteedde toen ‘we’ vorig jaar naar plaats 43 zakten op die internationale gelijkheidsindex. Het is net als met die VN-rapporten over discriminatie en racisme: we trekken de cijfers in twijfel, niet de werkelijkheid.
Hoe moet het dan wel?
Genoeg geklaagd, hoe moet het dan wel? Erken dat veel van onze aannames mythes zijn en dus niet kloppen. Heb het erover!, zegt Loeb. En let op je taalgebruik: Stop bijvoorbeeld met het woord ‘papadag’; vaderschap is geen vrijblijvend uitje. Spreek niet over ‘werkende moeders’ als je niet ook de term ‘werkende vaders’ gebruikt.
Maar vooral: kijk naar de praktische maatregelen en wetten die andere EU-landen allang hebben aangenomen om de gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen te bevorderen. Want echt, we lopen achter.
Dat is de overheid. Esther Goedegebuure onderschrijft dat die achterloopt. Maar vrouwen mogen ook naar zichzelf kijken, vindt zij. Ze schrijft in Vaders vol liefde over de rol van haar eigen man bij de zorg voor hun inmiddels volwassen kinderen. „Maar ik wilde wel graag dat hij het op mijn manier deed”, vertelt ze aan de telefoon. „Of ik deed het toch maar even zelf, dan ging het sneller.”
Met als gevolg dat als zij voor haar werk op reis ging, haar man haar vroeg alvast de kleren voor de kinderen klaar te leggen. „Ik wilde ook niet dat ze er raar bij zouden lopen natuurlijk. Ik kan daar nu om lachen, maar daar moeten we dus wel vanaf.”
Mannen op hun beurt moeten in zo’n situatie ook durven opstaan, vervolgt Goedegebuure. Want waarom pikken ze de bemoeienis van hun vrouw? „Gewoon zeggen: ga even uit mijn wijk, ik doe het op mijn manier. Pas dan verdwijnt die aangeleerde klunzigheid.”
Heima-app
Best ingewikkeld allemaal. Je zou bijna verzuchten: is daar geen app voor? En jawel, die is er. Gemaakt, hoe kan het anders, in IJsland. Want zoals de president daar zelf ooit zei: IJsland is statistisch gezien het beste land ter wereld om vrouw te zijn, maar het is in IJsland nog altijd beter om man te zijn.
Bedenker van de app is Alma Dóra Ríkharðsdóttir. „Dochter van Richard, betekent die achternaam”, lacht ze, „in IJsland wordt je altijd vernoemd naar je vader, ook wij zijn in wezen nog een patriarchale samenleving.”
Maar het probleem is volgens haar allang niet meer intentie: ook mannen bedoelen het goed, zegt ze. „De meeste gezinnen willen dat het eerlijk voelt, de verdeling van de huishoudelijke taken. Wat vaak ontbreekt, is een gedeelde structuur. De vrouw neemt de verantwoordelijkheid en verdeelt de taken, man en kinderen voeren uit.”
Haar app Heima (het IJslandse woord voor thuis) werkt zo: elk gezinslid maakt een eigen profiel aan. In plaats van dat moeder alles moet onthouden en delegeren, staat de complete to-dolijst van het huishouden in een overzicht op ieders telefoon.
Vaste routines, zoals koken of de was, worden vooraf eerlijk toegewezen aan specifieke gezinsleden. Dat kun je zelf doen, maar de app kan het ook voor je doen.
Daarnaast is er een algemene lijst voor losse klussen. Omdat elke afgevinkte taak punten oplevert, verandert het huishouden in een spel waarbij de app delegeert in plaats van de partner. Dat spelelement motiveert zelfs tieners om uit zichzelf taken op te pakken voor een beloning. In elk geval tonen de statistieken in de app precies wie wat gedaan heeft.
In Nederland zijn er inmiddels 15.000 gebruikers. Heima is specifiek ontworpen om de mentale last van het runnen van een gezin zichtbaar en deelbaar te maken. Opdat je als man dus nooit meer vraagt: Maar zeg me dan wat ik moet doen!
Bron: https://www.ad.nl/binnenl(...)gle.com%2F&slug_rd=1
Interessant artikel vond ik, met name omdat hier weer eens blijkt hoe gemakkelijk leugens voorgeschoteld worden als feiten en steevast activisten aan het woord komen en geen deskundigen die objectief over het onderwerp kunnen praten.
Want: zijn vrouwen 15 uur meer gaan werken dan 20 jaar terug? Nee! Het is 5 uur (25 om 30 uur, wat overigens nog vertekent want hierin zijn vrouwen die geen baan hebben (de huisvrouw, of modern: trad wife) niet in meegenomen).
(Bron: emancipatiemonitor 2006 en 2013).
Mannen zijn overigens als het het vergelijkt ook 2 uur meer gaan werken.
Mannen zijn 24 minuten meer gaan zorgen in diezelfde periode, zo wordt beweerd. Geen idee waar het vandaan komt, want officiële cijfers die dit bevestigen kan ik niet vinden.
Wel dat vrouwen blijkende de emancipatiemonitor thans 26,5 uren zorgen in plaats van 33 uur. Een afname dus, waardoor de relatieve toename van de zorg door mannen zo'n 3 uur bedraagt die de relatieve toename van betaald werk door vrouwen ook 3 uur bedraagt.
Dat is toch net even iets anders dan 'vrouwen werken/zorgen tegenwoordig 14,5 uur meer dan mannen tov 20 jaar terug'. Om niet te zeggen dat het hele artikel gebaseerd is op een flagrante leugen.
Nou staat het hele artikel vol met beweringen die aantoonbaar niet kloppen (teveel om op te noemen).
En overigens om de vraag te beantwoorden waarom mannen thuis zo weinig de leiding nemen over het huishouden? Simpel: omdat de meeste vrouwen dat nu eenmaal doen (*).
Tweede feitje: dat Nederland het zo slecht doet op de Global Gender Gap Index heeft alles te maken met deeltijdwerken. En aangezien vrouwen ook direct vanaf de universiteit veel vaker direct in deeltijd gaan werken, ook als ze alleenstaand zijn, ligt het misschien gewoon eens niet aan mannen, maar aan het feit dat mannen en vrouwen nu eenmaal toch gemiddeld gezien net wat anders zijn en daardoor net wat andere keuzes maken.
Kortom: het nieuws is niet dat mannen niet geëmancipeerd zijn, maar dat vrije keuze nu eenmaal leidt tot andere keuzes dan Loeb cs wenselijk acht (en weinig landen met zoveel vrije keuze omdat onze toppositie in deeltijdwerken nu eenmaal een luxe is vanuit de welvaart die we hebben).
* op basis van wat ik heb gezien, maar het is wel vrij universeel
Wat overigens wel klopt is het beheer van de agenda dat zie ik veel vrienden idd niet doen.
1/10 Van de rappers dankt zijn bestaan in Amerika aan de Nederlanders die zijn voorouders met een cruiseschip uit hun hongerige landen ophaalde om te werken op prachtige plantages.
"Oorlog is de overtreffende trap van concurrentie."
"Oorlog is de overtreffende trap van concurrentie."
Klopt. Maar het zou nog wat zijn als dan iedere mening telt. Maar we weten donders goed dat de media daar enorm sturend in is.quote:
[..]
Is dat niet gewoon hoe de Nederlandse media inmiddels te werk gaan. Elke zelfverklaarde 'expert' of 'deskundige' kan feitenvrij zijn onzin doorgeven zonder ooit tegengesproken te worden. Het is letterlijk gewoon copy/past werk wat ze op die redacties doen.
Onder dit artikel staan de reacties dan ook dicht. Opvallend vaak bij DPG als er flagrante leugens in staan.
Ik zou graag een goed gesprek aan gaan over deze zaken en de term Fopfeminisme. En dan het HELE artikel als uitgangspunt nemen.
Maar de gezette toon van de OP maakt dat de zin daarin me wel vergaat. Er wordt ingezoomd op een klein stukje van het artikel, en een heleboel andere, terechte, zaken worden volledig genegeerd. Dan is een gesprek ook niet mogelijk.
Maar de gezette toon van de OP maakt dat de zin daarin me wel vergaat. Er wordt ingezoomd op een klein stukje van het artikel, en een heleboel andere, terechte, zaken worden volledig genegeerd. Dan is een gesprek ook niet mogelijk.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Dat geloof ik direct. Maar wat ik zie dat veel van de communicatie van zaken als feestjes niet alleen door vrouwen, maar ook voor vrouwen is. Terwijl je natuurlijk ook gewoon de vaders daarin kan meenemen.quote:
[..]
Ik ben het zowaar met je eens dat het statistiekgegoochel is.
Wat overigens wel klopt is het beheer van de agenda dat zie ik veel vrienden idd niet doen.
Bepaalde sectoren speelt die loonkloof wel degelijk. Bijvoorbeeld:quote:
[..]
Dat vrouwen te weinig betaald zouden worden is ook een mythe. Ja, gemiddeld verdienen ze minder, maar dat is voor het overgrote deel gewoon te verklaren doordat bv vrouwen minder uren werken.
En dat de Nederlandse man veel doet thuis lijkt mij ook. Het is in ieder geval in mijn omgeving zo dat mannen allesbehalve de passieve nietsnutten zoals DPG (ook Angela deed weer een duit in het zakje) ze maar wat graag afschildert.
https://clara-wichmann.nl/nieuws/ongelijke-beloning-rechters/
We moeten als samenleving ook helemaal niet zo spastisch over verschillen in taak en rolverdeling doen. Tot ver in. de jaren 80 nog was het nog standaard zo dat vrouwen thuis zaten met de kinderen terwijl de man werkte. Mannen werkten toen ook belachelijk veel uren vergeleken met nu. 40+ uur was de standaard maar niet zelden had hij er nog een baan bij of moest hij volop overwerken. Nu werken vrouwen ook en dan zie je dat in verreweg de meeste gevallen de mannen ook zorgtaken oppakken en huishouden doen. Die transitie kost gewoon tijd en gewenning. Veel vrouwen voelen ook prestatiedrang juist vanuit andere/oudere vrouwen zoals hun moeder om alles hoog te houden en een net huis te hebben.
Vaak wel wat minder dan de vrouw maar de vrouw werkt ook vaak parttime, dus dat is volkomen logisch.
blablablabla
Is dit niet gewoon reclame voor die app die aan het einde van het ellenlange verhaal wordt aangeprijsd? Nou bedankt Hans...
Wat jij belangrijk vindt kun je toch zelf inbrengen?quote:Op maandag 22 juni 2026 13:14 schreef miss_sly het volgende:
Ik zou graag een goed gesprek aan gaan over deze zaken en de term Fopfeminisme. En dan het HELE artikel als uitgangspunt nemen.
Maar de gezette toon van de OP maakt dat de zin daarin me wel vergaat. Er wordt ingezoomd op een klein stukje van het artikel, en een heleboel andere, terechte, zaken worden volledig genegeerd. Dan is een gesprek ook niet mogelijk.
Het is nogal een lap tekst…
Ook hier vraag ik mij af wat de achtergrond is van het lagere instaploon.quote:
[..]
Bepaalde sectoren speelt die loonkloof wel degelijk. Bijvoorbeeld:
https://clara-wichmann.nl/nieuws/ongelijke-beloning-rechters/
We moeten daar als samenleving ook helemaal niet zo spastisch over doen. Tot ver in. de jaren 80 nog was het nog standaard zo dat vrouwen thuis zaten met de kinderen terwijl de man werkte. Mannen werkten toen ook belachelijk veel uren vergeleken met nu. 40+ uur was de standaard maar niet zelden had hij er nog een baan bij of moest hij volop overwerken. Nu werken vrouwen ook en dan zie je dat in verreweg de meeste gevallen de mannen ook zorgtaken oppakken en huishouden doen.
Vaak wel wat minder dan de vrouw maar de vrouw werkt ook vaak parttime, dus dat is volkomen logisch.
Benieuwd naar de civiele zaak. Het College doet nogal eens activistische uitspraken en het is ook geen rechtspraak.
Hier staat weer tegenover dat in de VS bij de jongere generatie de loonkloof gedraaid is. Mede omdat vrouwen het beter doen in het onderwijs.
Wanneer is dit 'probleem' opgelost? Als iedereen evenveel verdient, evenveel werkt, of evenveel zorgt?
crap in = crap out
Volgens mij als stellen samen vrij kunnen kiezen hoe ze de verdeling regelen.quote:
Wanneer is dit 'probleem' opgelost? Als iedereen evenveel verdient, evenveel werkt, of evenveel zorgt?
Volgens mij zijn we daar al lang (niet als je zoekt naar perfectie, uitzonderingen zijn er altijd).
Salaris wordt vaak onderhandeld op basis van huidige salaris. Dat is gemiddeld hoger bij ambitieuze carrièregerichte mensen. En mannen zijn gemiddeld beter in voor zichzelf onderhandelen dan vrouwen.quote:
[..]
Ook hier vraag ik mij af wat de achtergrond is van het lagere instaploon.
Uit de link:
Door rechters jarenlang in te schalen op basis van het laatstverdiende loon kregen vrouwelijke rechters soms tot wel 10% minder betaald dan hun mannelijke collega’s voor hetzelfde werk.
crap in = crap out
En vergeet niet dat er een hele grote groep nieuwe nederlanders is, waarvan de mannen nog niet misschien de stofzuiger aanraken, of helpen bij de vaat. Los van de autochtone nederlanders die ook zo denken. En met figuren als Tate wordt dit alleen maar erger.quote:
Het is geruststellend te weten dat elke vorm van verschil tussen mannen en vrouwen inmiddels netjes kan worden verklaard door patriarchy, misinformatie, of simpelweg het feit dat we nog niet genoeg 'heropgevoed' zijn om ons correct te gedragen.
De vrouw mag werken, maar naast het opvoeden van de kinderen en het huishouden, want dat moet ze wel alleen doen. Mannen denken ook vaak dat vrouwen de hele dag niets te doen hebben, terwijl zij hard aan het werk zijn, op kantoor bij de koffieautomaat! Komen ze thuis, verwachten ze ook nog bediend te worden, want ze hebben de hele dag hard gewerkt en de kost verdiend.
Flikker op, zeg. Ben echt blij dat mijn man niet zo is. En anders was ik heel snel weer vrijgezel geworden.
Nu bijna 35 jaar getrouwd.
Organisatorisch zijn vrouwen over het algemeen sterker dan mannen, onderzoek heeft aangetoond dat vrouwen een effectievere manager zijn dan mannen.
Maar zodra de vrouw de agenda thuis beheert is het ongelijkheid.
Ik til thuis alles wat zwaarder is dan 5 kilo en zodra er gereedschap bij komt kijken doet mijn vrouw niks. Jank ik ook niet over. We proberen toch gewoon allemaal te doen wat we kunnen?
Al mijn vrienden met kinderen hebben thuis net zo veel zorgtaken als hun vrouw. Dat is in moderne gezinnen gewoon de norm. Alleen in niet-westerse immigrant-huishoudens kan ik me voorstellen dat dit heel anders is. Verder is er weer een hoop uit de lucht gegrepen.
Gejank over de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen zie ik veel over in dit soort artikelen. Maar ik ken oprecht geen enkele vrouw die het zo ervaart als in de OP wordt omschreven. Alsof ze onderzoek hebben gedaan in 1988. De gelijkheid tussen mannen en vrouwen in gezinnen is nog nooit zo goed geweest.
Als je man thuis niet genoeg doet is het niet omdat het een man is, dan is dat omdat het een eikel is en je jezelf laat piepelen in je relatie. Vrouwen zouden eens wat meer verantwoordelijkheid moeten nemen.
Maar zodra de vrouw de agenda thuis beheert is het ongelijkheid.
Ik til thuis alles wat zwaarder is dan 5 kilo en zodra er gereedschap bij komt kijken doet mijn vrouw niks. Jank ik ook niet over. We proberen toch gewoon allemaal te doen wat we kunnen?
Al mijn vrienden met kinderen hebben thuis net zo veel zorgtaken als hun vrouw. Dat is in moderne gezinnen gewoon de norm. Alleen in niet-westerse immigrant-huishoudens kan ik me voorstellen dat dit heel anders is. Verder is er weer een hoop uit de lucht gegrepen.
Gejank over de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen zie ik veel over in dit soort artikelen. Maar ik ken oprecht geen enkele vrouw die het zo ervaart als in de OP wordt omschreven. Alsof ze onderzoek hebben gedaan in 1988. De gelijkheid tussen mannen en vrouwen in gezinnen is nog nooit zo goed geweest.
Als je man thuis niet genoeg doet is het niet omdat het een man is, dan is dat omdat het een eikel is en je jezelf laat piepelen in je relatie. Vrouwen zouden eens wat meer verantwoordelijkheid moeten nemen.
-nee-
Vrouwen zijn niet slechter in onderhandelen dan mannen. Ze krijgen alleen minder vaak wat ze willen. Juist doordat de andere partij denkt dat mannen er beter in zijn.quote:
[..]
Salaris wordt vaak onderhandeld op basis van huidige salaris. Dat is gemiddeld hoger bij ambitieuze carrièregerichte mensen. En mannen zijn gemiddeld beter in voor zichzelf onderhandelen dan vrouwen.
Uit de link:
Door rechters jarenlang in te schalen op basis van het laatstverdiende loon kregen vrouwelijke rechters soms tot wel 10% minder betaald dan hun mannelijke collega’s voor hetzelfde werk.
Over het algemeen wel, ja. Maar er is ook nog veel inkomensongelijkheid, omdat vrouwen kinderen krijgen. Je kunt veel verdelen, maar kinderen krijgen niet. Mannen vallen niet uit omdat ze moeten baren en herstellen. Waardoor uurlonen voor man en vrouw van dezelfde leeftijd, voor hetzelfde vak, ongelijk zijn.quote:
[..]
Volgens mij als stellen samen vrij kunnen kiezen hoe ze de verdeling regelen.
Volgens mij zijn we daar al lang (niet als je zoekt naar perfectie, uitzonderingen zijn er altijd).
Mannen zijn gemiddeld minder conflictmijdend en kunnen (fysiek) beter tegen stress. Dat helpt bij onderhandelen.quote:
[..]
Vrouwen zijn niet slechter in onderhandelen dan mannen. Ze krijgen alleen minder vaak wat ze willen. Juist doordat de andere partij denkt dat mannen er beter in zijn.
Vrouwen zijn sneller tevreden met een aanbod, terwijl de andere partij bij stevig onderhandelen meer in de portemonnee had.
Natuurlijk zijn er ook genoeg vrouwen die beter kunnen onderhandelen dan mannen, maar niet in de meerderheid.
crap in = crap out
Ja, dat is een mogelijke verklaring. Wat ook een mogelijke verklaring is dat aangezien vrouwen vaker meteen deeltijd gaan werken dat ze daarom in bv de advocatuur minder uren hebben gewerkt.quote:
[..]
Salaris wordt vaak onderhandeld op basis van huidige salaris. Dat is gemiddeld hoger bij ambitieuze carrièregerichte mensen. En mannen zijn gemiddeld beter in voor zichzelf onderhandelen dan vrouwen.
Uit de link:
Door rechters jarenlang in te schalen op basis van het laatstverdiende loon kregen vrouwelijke rechters soms tot wel 10% minder betaald dan hun mannelijke collega’s voor hetzelfde werk.
Maar ook dat ze bv vaker vanuit het OM komen dan vanuit de advocatuur.
Dus daarom ben ik wel benieuwd.
Ze weten het vaderschap wel aan te prijzen he, klinkt echt aanlokkelijk dit.quote:Wat je tegenwoordig ook voor sombers over mannen leest, met vaders gaat het goed. Kijk ze joggen met de kleine in de Urban Jungle buggy. Hoor ze dubben over de Cube Carbo Hybrid 500-bakfiets versus de Riese & Müller Longtail.
Is dat echt goed onderzocht?quote:
[..]
Vrouwen zijn niet slechter in onderhandelen dan mannen. Ze krijgen alleen minder vaak wat ze willen. Juist doordat de andere partij denkt dat mannen er beter in zijn.
Dat zal inderdaad ook een rol spelen.quote:
[..]
Over het algemeen wel, ja. Maar er is ook nog veel inkomensongelijkheid, omdat vrouwen kinderen krijgen. Je kunt veel verdelen, maar kinderen krijgen niet. Mannen vallen niet uit omdat ze moeten baren en herstellen. Waardoor uurlonen voor man en vrouw van dezelfde leeftijd, voor hetzelfde vak, ongelijk zijn.
Bij de weg, onderwijs is interessant. Daar zijn de lonen gestegen, om werken in het onderwijs aantrekkelijker te maken.
Gevolg: onderwijzers gaan een dag minder werken omdat ze met 4 dagen ook genoeg verdienen. Mannen en vrouwen.
https://www.rijksoverheid(...)n-het-basisonderwijs
Gevolg: onderwijzers gaan een dag minder werken omdat ze met 4 dagen ook genoeg verdienen. Mannen en vrouwen.
https://www.rijksoverheid(...)n-het-basisonderwijs
crap in = crap out
Dat laatste heb je zeker gelijk in. Ik snap ook niet waarom vrouwen dat pikken.quote:Op maandag 22 juni 2026 13:37 schreef Marsenal het volgende:
Organisatorisch zijn vrouwen over het algemeen sterker dan mannen, onderzoek heeft aangetoond dat vrouwen een effectievere manager zijn dan mannen.
Maar zodra de vrouw de agenda thuis beheert is het ongelijkheid.
Ik til thuis alles wat zwaarder is dan 5 kilo en zodra er gereedschap bij komt kijken doet mijn vrouw niks. Jank ik ook niet over. We proberen toch gewoon allemaal te doen wat we kunnen?
Al mijn vrienden met kinderen hebben thuis net zo veel zorgtaken als hun vrouw. Dat is in moderne gezinnen gewoon de norm. Alleen in niet-westerse immigrant-huishoudens kan ik me voorstellen dat dit heel anders is. Verder is er weer een hoop uit de lucht gegrepen.
Gejank over de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen zie ik veel over in dit soort artikelen. Maar ik ken oprecht geen enkele vrouw die het zo ervaart als in de OP wordt omschreven. Alsof ze onderzoek hebben gedaan in 1988. De gelijkheid tussen mannen en vrouwen in gezinnen is nog nooit zo goed geweest.
Als je man thuis niet genoeg doet is het niet omdat het een man is, dan is dat omdat het een eikel is en je jezelf laat piepelen in je relatie. Vrouwen zouden eens wat meer verantwoordelijkheid moeten nemen.
Overigens ben ik in onze relatie de handige Harriet, handiger dan mijn man, waar het klussen en inzicht betreft. Ik ontwerp een pergola, zaag de balken met keurige verbindingen; hij mag nog niet in de buurt komen van de afkortzaag, veel te gevaarlijk. Maar hij mag het in elkaar zetten, waar ik dan wel bij help en aanwijzingen geef. En ja, dat is een verschil in kracht.
Omdat ik thuis ben, doe ik meer in het huishouden, maar als ik uren in de keuken heb gestaan, is hij niet te beroerd om af te wassen. (We hebben wel een vaatwasser, maar op de hand gaat veel sneller)
Grotendeels ook gewoon clickbait/ragebait. Alweer.quote:
Organisatorisch zijn vrouwen over het algemeen sterker dan mannen, onderzoek heeft aangetoond dat vrouwen een effectievere manager zijn dan mannen.
Maar zodra de vrouw de agenda thuis beheert is het ongelijkheid.
Ik til thuis alles wat zwaarder is dan 5 kilo en zodra er gereedschap bij komt kijken doet mijn vrouw niks. Jank ik ook niet over. We proberen toch gewoon allemaal te doen wat we kunnen?
Al mijn vrienden met kinderen hebben thuis net zo veel zorgtaken als hun vrouw. Dat is in moderne gezinnen gewoon de norm. Alleen in niet-westerse immigrant-huishoudens kan ik me voorstellen dat dit heel anders is. Verder is er weer een hoop uit de lucht gegrepen.
Gejank over de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen zie ik veel over in dit soort artikelen. Maar ik ken oprecht geen enkele vrouw die het zo ervaart als in de OP wordt omschreven. Alsof ze onderzoek hebben gedaan in 1988. De gelijkheid tussen mannen en vrouwen in gezinnen is nog nooit zo goed geweest.
Als je man thuis niet genoeg doet is het niet omdat het een man is, dan is dat omdat het een eikel is en je jezelf laat piepelen in je relatie. Vrouwen zouden eens wat meer verantwoordelijkheid moeten nemen.
Zo'n Lisa Loeb bijvoorbeeld hoef je totaal niet serieus te nemen. Heeft al vaak genoeg aangetoond dat ze van de afdeling rupsje nooitgenoeg is.
Dit is en blijft voor veel 'kwaliteits'media een ontzettend dankbaar onderwerp, immers direct oPhEf!!1!!!!
OH NOES!!1*&@^!!*@!!@$*^!!!!!!!!
Ja, ook zoiets! Boehoe, we verdienen te weinig. Gaan de lonen omhoog, gaan ze een dag minder werken. Dat slaat toch nergens op! Is het dan wel genoeg?quote:
Bij de weg, onderwijs is interessant. Daar zijn de lonen gestegen, om werken in het onderwijs aantrekkelijker te maken.
Gevolg: onderwijzers gaan een dag minder werken omdat ze met 4 dagen ook genoeg verdienen. Mannen en vrouwen.
https://www.rijksoverheid(...)n-het-basisonderwijs
Ja en nee.quote:
In oudere onderzoeken klopt dat, volgens nieuwere onderzoeken klopt het niet. Cherrypicking, denk ik.
https://womeninc.nl/artikel/32534/
crap in = crap out
|
|
