Ik geloof dat ieder mens met alles wat hij/zij doet - ook destructief gedrag - wel iets positiefs wil bereiken.
Als je bijvoorbeeld een drankverslaving hebt, begrijp je waarschijnlijk best wel dat je jezelf nog meer ten gronde richt als je blijft doorgaan met drinken. Dat is echter niet de reden waarom je toch naar de fles grijpt. Je grijpt naar de fles, omdat het de snelste manier is die jou de minste inspanning kost om je zo snel mogelijk beter te voelen.
Rationeel weet je dat jij jezelf daarmee kapotmaakt. Echter je voelt niet met jouw ratio. Het brein werkt zo dat de meest primaire behoeftes ook de meeste prioriteit hebben, wat in de eerste plaats zuurstof door ademhaling is. Als je zorgen aan jouw hoofd hebt, ervaar je dus angst. Voor hetzelfde geldt zou je angst ervaren omdat je merkt dat vanuit de bosjes een gevaarlijk op jou zit te loeren: in dat geval moet je snel handelen en heb je geen tijd om na te gaan of jouw angsten realistisch zijn.
~~~~~~~
Als je merkt bij jezelf dat je aan het rumineren bent zoals jij dat beschrijft, wordt het in de praktijk alleen maar erger als jij je veroordeeld voelt op het feit dat jij dat doet. Het maakt dan niet uit of jij zelf degene bent die jou daarop bekritiseerd of dat andere mensen dat doen. In beide gevallen ga jij daardoor nog meer stress ervaren en wordt het des te moeilijker om uit die spiraal te komen.
Het helpt misschien als jij je realiseert dat wanneer niemand jou verteld zou hebben dat het fout is om te blijven piekeren, jij jezelf waarschijnlijk er ook niet op zou veroordelen. Piekeren/nadenken doe je immers om het probleem waarmee je worstelt te kunnen begrijpen, want dan begrijp je ook wat je kunt doen om het probleem op te lossen.
Mensen wijzen jou er vaak wel op dat teveel piekeren niet goed is en dat je afleiding moet zoeken. En dan? Met afleiding zoeken alleen los jij jouw problemen niet op. Gaat het die mensen daadwerkelijk om jouw welzijn of om dat van zichzelf? Als zij aan jou niet merken dat jij piekert = je worstelt met problemen en je weet zelf niet goed hoe je die op moet lossen, heeft dat ook effect op hen. Niet iedereen is daadwerkelijk zo betrokken dan hoe ze zich werkelijk voordoen. Ze willen gewoon dat jij ophoudt met gedrag waardoor zij zichzelf mogelijk ook chagrijniger kunnen gaan voelen, maar geven dat voor zichzelf niet toe en geloven van zichzelf dat ze empathisch zijn naar jou toe, omdat ze lieve woorden tegen je zeggen.
Klinkt zwaarmoedig en negatief misschien. Zo bedoel ik het niet: dit is gewoon hoe mensen vaak in het algemeen met elkaar omgaan. We zijn allemaal in de eerste plaats bezig met onszelf, wat logisch is want we moeten in de eerste plaats voor onszelf kunnen zorgen.
Ik ben ook een echte piekeraar en tot nu toe heb ik daar ook te weinig grip op. Meerdere keren van een psycholoog de oefening gekregen om mezelf per dag met een kookwekker een halfuur 'piekertijd' toe te staan en dan is het afgelopen. Ik raak alleen maar gefrustreerd daardoor, omdat het mij niet lukt.
Vorige week met een POH gesproken die eerst gewoon naar mij luisterde en daarna begreep dat ik met serieuze problemen worstel en dat het dus niet raar is dat ik pieker. Alleen die erkenning alleen al geeft mij meer rust.