De beloofde strijd vooraan kwam er zeker in etappe 11. Het was eerst heel lang strijd om weg te komen uit het peloton. Verschillende renners waren zeer actief, waaronder Ciccone, maar ze kwamen nooit echt goed weg op het voornamelijk vlakke parcours. Rond de tussensprint ontstond er een kopgroep die wat meer ruimte kreeg, waarna er nog een tweede groepje wegreed uit het peloton met mannen als Narvaez, Mas en Scaroni. In de heuvelzone kwamen deze groepen bij elkaar door een grote krachtsinspanning van Narvaez, waarna het eigenlijk 100 km lang koers was. De kopgroep werd op de verschillende klimmetjes steeds verder uitgedund, waardoor een groep sterke renners overbleef op de één na laatste klim. Belangrijk moment in de koers was de valpartij bergop van erkend brokkenpiloot Lennert van Eetvelt, die Scaroni en Zana meenam in z'n val. Lenny en Zana geloofden het wel, maar Scaroni deed er nog alles aan om terug vooraan te komen. Op de top had ie een kleine halve minuut achterstand op de voorste groep. Na een technische afdaling en een stukje vallei was hij er zo goed als bij en precies toen besloot Ulissi in de aanval te gaan, van je ploeggenoten moet je het hebben. In deze fase bleek Narvaez de sterkste, die pareerde eigenlijk elke aanval vrij gemakkelijk. Ook de laatste poging van Enric Mas. Ze reden samen wel alle andere renners los, waardoor Mas in een lastig parket kwam te zitten. Hij zou het in de sprint altijd afleggen tegen Narvaez en kreeg hem bergop niet gelost. In plaats van in het wiel te hangen in de hoop dat Narvaez krachten zou verspillen in de aanloop naar de eindsprint deed hij zelf het meeste beulswerk. Het leek alsof hij vroegtijdig de witte vlag hees. Ondertussen zat een groepje met Ulissi, Harper en Vlasov continue op ongeveer 20 seconden. Inhouden en de finale had heel interessant kunnen worden. Maar Mas reed hard door met de snellere Narvaez in z'n wiel. Hij deed nog een paar halfslachtige pogingen om te demarreren, maar iedereen wist hoe het zou aflopen en dat gebeurde ook. Narvaez mocht z'n 3e ritzege ophalen. Na de vroege uitval van Yates, Vine en Soler moest UAE z'n wonden likken, maar inmiddels rijgen ze de zeges aanéén. Hier vinden wij wat van.
![bdcnDOv2Uph527hJk9My_150426-094630.jpg?v=20260415094630]()
![ak7ArX3X5Up1GwnlTadR_150426-094758.jpg?v=20260415094758]()
Goed, door naar etappe 12. We blijven aan de Ligurische kust, maar nu trekt de peloton een heel stuk richting Frankrijk voor de start. We beginnen in Imperia, voor een etappe die voor een groot deel een soort omgekeerde Milaan - San Remo is. Imperia is een charmante kuststad aan de Italiaanse Bloemenrivièra, ontstaan uit de samensmelting van Porto Maurizio en Oneglia, een havenstadje en een plaats met meer historie. De stad staat bekend om haar uitstekende olijfolie, er is zelfs een heus museum aan gewijd aan de olijf. Verder torent de Basilica San Maurizio mooi boven het stadje uit. Maar Imperia speelt ook een rol in de wielerwereld: het ligt in de beslissende fase van Milaan–Sanremo. De Capo Berta ligt vlak voor deze stad, waarna renners zich opmaken voor de beklimmingen van de Cipressa en de Poggio.
![I2srPufTIy41ky5z0jz2_270226-011208.png]()
Vanuit Imperia wordt niet direct de omgekeerde route richting Milaan gevolgd, we slaan de Tre Capi over en trekken het binnenland in. Dit betekent dat er ook gelijk geklommen wordt van 42 naar ongeveer 300 meter hoogte. Een goede gelegenheid voor een vroege vlucht om te ontsnappen. Hier gaan we waarschijnlijk weinig van zien, want het gaat ook gepaard met een grote hoeveelheid tunnels. Na 20 kilometer zijn we voorbij de tunnelfase en kan de balans opgemaakt worden. Dan is het hoogste punt ook geweest en trekken de renners terug naar de kust om de route van Milaan - San Remo weer op te pakken. Bekende plaatsen worden gepasseerd: Albenga, Finale Ligure, Spotorno en tot slot Savona. Die laatste is een significante stad in de regio, met geschiedenis als zelfstandige stadsstaat in de late middeleeuwen en tegenwoordig een grote haven. En bekende oud-inwoners als Columbus, Stephan El-Shaarawy en last but not least Annalisa (
@Gretzl ). Het markeert ook een keerpunt in de koers, net als gisteren volgt er nu een heuvelzone nadat de eerste helft van de route voornamelijk vlak was. De parcoursbouwers hadden even geen creatieve ideeën meer.
![Savona-4.jpg]()
De heuvelzone duurt 25 kilometer en is eigenlijk gewoon een tweetrapsraket van twee categorie 3 klimmetjes. Eerst de Colle Giovo en daarna de Bric Berton. De eerste van de 2 is qua percentages nog niet noemenswaardig, maar die zware kilometers gaan wel in de benen zitten. Hier zullen ploegen met een sterke sprinter al aan de boom gaan schudden, verwacht Movistar en NSN aan de kop van het peloton. De Bric Berton is korter en steiler. Nog steeds niets waar de meeste renners van zullen schrikken, maar hier moeten types als Groenewegen, Milan en Magnier toch gelost kunnen worden. De lastigste stukken zijn 2 kilometer aan 6% en 1,5 km aan iets minder dan 8%.
![passo-bric-berton-sassello.png?v=1643575841]()
Vanaf de Bric Berton is het nog 50 kilometer tot de streep in Novi Ligure. We blijven nu wel in het binnenland, dus dalen naar zeeniveau is er niet meer bij. De renners komen eerst op een plateau en dalen daarna een klein stukje, van 600 terug naar ongeveer 200 meter hoogte. Er volgt geen grote hindernis meer, maar het is wel continu een beetje op en af tot de streep. 13 kilometer van het eind komen de renners wel weer de Red Bull kilometer tegen. Als de kopgroep tegen die tijd is bijgehaald kunnen de klassementsrenners hier nog een paar boni's ophalen. Na 175 kilometer bereiken de renners vervolgens Novi Ligure. De finish is in tegenstelling tot gisteren niet bepaald technisch. Na een scherpe bocht op 3,5 kilometer van de streep is het de laatste 2,8 kilometer kaarsrecht rechtdoor op een brede weg. Dat worden natuurlijk alsnog valpartijen, maar goed.
![evJ6IkgelX5L9BDpmTdq_150426-094948.jpg?v=20260415094948]()
Novi Ligure heeft een warme band met het wielrennen. Niet alleen passeert hier ook jaarlijks Milaan - San Remo, het is ook de plaats waar Fausto Coppi opgroeide. In het kleine stadje vind je het Museo dei campionissimi, het museum van de kampioenen. Naast Coppi wordt hier ook Girardengo geëerd, tweevoudig winnaar van de Giro rond 1920, 6-voudig winnaar van MSR en drievoudig winnaar van de Ronde van Lombardijen. Daarnaast is hier 5x een Giro etappe aangekomen, voor de laatste keer in 2019 toen de zeer lelijk sprintende Caleb Ewan won.
De officiële start is vandaag om 13:15, wederom met Jeroen vanaf het begin. Waarschijnlijk eerst met Annemiek en later Karsten. Het wordt nog een stukje warmer vandaag, 23 graden bij de start in Imperia en 28 graden bij de finish.
Dit gaat voor de sterke sprinters worden. Ze hebben inmiddels alweer een tijdje moeten wachten op een kans en die gaan ze niet laten liggen. Top 5:
1. Oorluis
2. Strong
3. Turner
4. Narvaez
5. Silva
[ Bericht 0% gewijzigd door hhh38 op 21-05-2026 01:22:15 ]