The Odyssey (Christopher Nolan) 17 juli 2026

quote:

Op vrijdag 10 juli 2026 09:23 schreef wolfrolf het volgende:

[..]
Nachtelijke premiere, vet!!

quote:

Op donderdag 9 juli 2026 21:55 schreef drakin het volgende:
16 juli ga ik hem 's nachts al zien, of heeel vroeg in de ochtend, ben heel benieuwd.

quote:

Op zaterdag 11 juli 2026 18:26 schreef Domnivoor het volgende:

[..]
Laat even weten wat je ervan vindt.

quote:

Op zaterdag 11 juli 2026 18:30 schreef drakin het volgende:

[..]
Alleen als ik wakker blijf, maar ik hou van het verhaal. Dus dat is al een pluspunt. En ooit een geweldige serie ervan gezien.

quote:

Christopher Nolans “De Odyssee” zorgt al vóór de bioscooprelease voor felle discussies. Maar achter de controverse over casting en historische authenticiteit schuilt vooral één vraag: in hoeverre bepalen Hollywoodfilms ons beeld van de oudheid?
EEN COLUMN
door Marie von den Benken
Deze column geeft de visie van Marie von den Benken weer. Lees hoe onze redactie omgaat met meningen in teksten.
De entertainmentindustrie brengt betrouwbaar nieuwe sterren voort. Van eendagsvliegen tot levenswerk-Oscars, alles zit ertussen. Echte genieën, van wie films of albums al recordcijfers halen nog voordat iemand er iets van heeft gehoord of gezien, zijn daarentegen zeldzaam. The Beatles waren zo’n fenomeen. Daarna kwam er lange tijd niets. In de muziek is dat momenteel Taylor Swift. Als zij een wereldtour aankondigt, zou ze tien miljoen tickets in vijf minuten kunnen verkopen. Tegen prijzen waarvoor je normaal een kleine auto koopt.
In Hollywood is er nauwelijks een equivalent. Behalve misschien Christopher Nolan. Voor iedereen die nu nerveus denkt: “Wie speelde hij ook alweer? James Bond? Harry Potter? Die met de ring en Gollum?” — geruststelling! Bij Nolan hoef je niet meteen een personage voor ogen te hebben. Nolan is geen acteur, maar regisseur. Zijn bekendste werken zijn “Inception”, “Interstellar” en “Oppenheimer”, zijn succesvolste “The Dark Knight” en “The Dark Knight Rises”. Beide haalden net de grens van een miljard dollar aan de box office. Dat lukte geen van zijn andere films. Maar daar had hij natuurlijk Batman-hulp. Nolan haalt dus niet de grootste Hollywood-opbrengsten. Toch staan alle leden van de Hollywood-acteerelite te springen om met hem te mogen werken. Hoe komt dat?
Daar zal waarschijnlijk nooit een serieus antwoord op komen. Tenminste niet totdat de officiële opbrengst van Nolans nieuwste werk bekend is. Dat heet “De Odyssee” en wordt al vóór de release controversiëler besproken dan Dieter Nuhr, Xavier Naidoo, Richard David Precht en Attila Hildmann samen. Een verrassend antiek onderwerp. Een van Nolans succesgeheimen is dat hij altijd onverwachte thema’s kiest. En blijkbaar tegenwoordig ook streeft naar goedkeuring uit de zogenaamde woke-bubbel. Dat kon niet goed gaan. In ieder geval niet in de commentaarsecties.
Achilles is terug. Helaas?
Maar wat veroorzaakte deze storm van verontwaardiging precies? “Troje”, het thematisch vergelijkbare epos van de Duitse sterregisseur Wolfgang Petersen, verscheen in 2004. Een film uit een tijd waarin historische nauwkeurigheid in Hollywood ongeveer dezelfde waarde had als tactisch raffinement bij Julian Nagelsmann. Petersen nam Homers “Ilias”, schrapte grote delen van de godenwereld, verkortte een tienjarige oorlog tot een lang weekend en castte Brad Pitt.
Daarmee waren de belangrijkste dramaturgische keuzes gemaakt. Pitt speelde uiteindelijk zichzelf — of nou ja, een Achilles zoals Hollywood zich in 2004 een antieke halfgod voorstelde: blond, gespierd, ingeolied en met een vetpercentage lager dan de populariteit van de huidige Duitse regering. Pitt was 40 en zag eruit als iemand die zich sinds zijn vijftiende uitsluitend voedde met olijfolie, eiwitshakes en de zielen van verslagen tegenstanders. Zijn Achilles was arrogant, agressief, onoverwinnelijk en seksueel ongeveer net zo subtiel als Tinder-profielen van mannelijke deelnemers aan “Ex on the Beach”.
22 jaar later is de oudheid terug — maar totaal anders. In Nolans “Odyssee” wordt Agamemnon gespeeld door Benny Safdie. Geen slechte acteur. Maar waarschijnlijk de eerste Agamemnon uit de filmgeschiedenis bij wie je spontaan denkt: die zou me ook kunnen uitleggen waarom mijn energierekening niet klopt. Bij Brad Pitt dacht je zelden dat hij iets kon uitleggen. Niet eens waarom hij in het Duits “broodtrommel” heet. Dat laat een radicale verandering zien. In 2004 moest Achilles eruitzien alsof hij Troje eigenhandig kon veroveren. In 2026 moet Agamemnon eruitzien alsof hij net uit een yogales in Berlijn-Mitte komt.
In 2004 was de oudheid nog sexy
Ook de verandering bij Odysseus zorgt voor krantenkoppen. In 2004 speelde Sean Bean de koning van Ithaka. Bean zag eruit als een man die tien jaar oorlog achter de rug had. Matt Damon ziet eruit als een man die na tien jaar oorlog eerst zijn verzekering belt om te vragen of de terugvlucht gedekt is. Nolans Odysseus is ouder, teleurgestelder, vermoeider. En precies dat zorgde na de eerste beelden al voor kritiek. Er werd fel gediscussieerd of Damon fysiek wel geloofwaardig is. Of Odysseus niet atletischer moet zijn. Heroïscher. Antieker.
Nog opvallender is het verschil bij de vrouwelijke hoofdrol. De beroemdste vrouw uit de Trojaanse Oorlog was Helena. De vrouw wiens schoonheid zogenaamd duizend schepen in beweging bracht. In 2004 werd ze gespeeld door het toen 27-jarige supermodel Diane Kruger. De casting was eenvoudig: men zocht de mooiste vrouw ter wereld. Dus nam Petersen iemand bij wie niemand hoefde te discussiëren of ze theoretisch een oorlog kon veroorzaken.
Bij Nolan speelt Lupita Nyong’o Helena. Een jackpot voor fulltime patriottische mopperaars: een zwarte actrice als Helena van Troje? Schandaal! Mensen die waarschijnlijk voor het laatst vrijwillig een boek lazen toen “Rupsje Nooitgenoeg” op de basisschool werd behandeld, ontwikkelen plots een vurige interesse in Myceense etnografie.
Er wordt gediscussieerd over huidskleuren in de bronstijd, genetische populaties van het oostelijke Middellandse Zeegebied en Homers beschrijvingen van Helena. Maar Helena is geen historische figuur met een pasfoto in het stadsarchief van Sparta. Ze is een mythisch personage. Een vrouw van wie de vader waarschijnlijk Zeus was, die haar moeder in de gedaante van een zwaan bezwangerde. Wie op dat punt serieus zegt: “Ja, maar een zwarte Helena is onrealistisch”, heeft een opmerkelijk selectieve definitie van realisme. Een zwaan kan een vrouw bezwangeren. Poseidon kan de zee beheersen. Een eenogige reus kan mensen eten. Maar bij Lupita Nyong’o stopt plots de geloofwaardigheid?
Het probleem ligt waarschijnlijk elders. Diane Krugers Helena werd in 2004 vooral gedefinieerd door schoonheid. Nolans Helena zal eerder als politieke en psychologische figuur functioneren. Hollywood heeft geleerd dat vrouwen in historische films af en toe ook dialogen mogen hebben. Een ontwikkeling die blijkbaar nog niet iedereen heeft verwerkt. Voor sommige gendercritici en regenboogallergici betekent dat het einde van het Westen.
Na een jarenlange, bijna ongeëvenaarde opmars van de zogenoemde ‘woke’-agenda in politiek, maatschappij, media en Hollywood, lijkt die beweging recent wat vaart te verliezen. Op veel plekken wordt al gejuicht dat overdreven politieke correctheid zichzelf heeft ondermijnd. En de felle kritiek vooraf op Nolans film wordt gezien als bewijs dat zelfs de grootste namen schade oplopen door te veel aanpassing aan een vermeende nieuwe orde. Vroeger volstond het om mooie acteurs in leren rokjes te steken en te zeggen: dit is de oudheid. Vandaag verandert elke casting in een cultureel-politiek debat.
Was vroeger alles beter?
Er zijn films waar je op wacht. En films waar alleen het internet op wacht. Met een mix van religieuze extase, vijandigheid en ideologische analyse. Dankzij onconventionele casting hoort “De Odyssee” bij die tweede categorie. De film komt binnenkort uit en zal al een bioscoopevenement zijn omdat Nolan de enige regisseur is die volwassen mannen drie uur lang naar een denkende natuurkundige kan laten kijken en daar 34 euro voor kan vragen.
Na “Oppenheimer”, een film over atoombommen, communisten en Florence Pughs borsten, richt Nolan zich nu op Homerus. Helaas niet Homer Simpson, maar goed. Zelfs Nolan zou Matt Damon waarschijnlijk niet geloofwaardig als Homer Simpson kunnen neerzetten. En zonder Damon lijkt hij tegenwoordig geen films meer te maken. Het verhaal van “De Odyssee” is bekend — min of meer. De Trojaanse oorlog is voorbij en Odysseus wil naar huis. Alleen doet hij daar tien jaar over. Waarschijnlijk omdat Google Maps nog niet bestond en mannen toen al liever een decennium ronddwaalden dan de weg te vragen.
Onderweg ontmoet hij cyclopen, sirenen, goden, monsters, vreemd gecaste historische beroemdheden en diverse vrouwen. Kortom: een gemiddeld seizoen van “Temptation Island”, maar dan met wijn uit kruiken in plaats van goedkope mousserende rommel. En dat kan Nolans troef zijn. Als hij morgen het telefoonboek van Bochum verfilmt, speelt Zendaya waarschijnlijk “Müller, Claudia”.
Het echte probleem zijn niet Zendaya of Lupita Nyong’o. Het is de verwachting. Mensen hebben beelden van mythologische figuren — maar die komen niet uit de oudheid. Ze komen uit films. Daarom denken veel kijkers inmiddels dat Brad Pitt historisch accurater is dan Benny Safdie. Diane Kruger authentieker dan Lupita Nyong’o. Sean Bean geloofwaardiger dan Matt Damon. Hollywood heeft ons beeld van de oudheid zo sterk beïnvloed dat we fictie voor archeologie houden.
“Troje” verscheen in 2004. George W. Bush was president. Gerhard Schröder bondskanselier. Facebook bestond drie maanden. Een film kon gewoon verschijnen. Mensen gingen naar de bioscoop, zagen Brad Pitt, vonden hem aantrekkelijk, kochten een dvd. Einde discussie.
In 2026 begint het debat 18 maanden vóór de release. Elke casting wordt geanalyseerd. Elke scène bekritiseerd door mensen die hun historische kennis halen uit zes seizoenen “Vikings” en een TikTok-video. Plots is Matt Damon te oud. Zendaya te beroemd. Lupita Nyong’o historisch onjuist. En de film waarschijnlijk te lang.
En natuurlijk gaat uiteindelijk iedereen toch naar de bioscoop. Omdat Christopher Nolan begrijpt wat Hollywood vergeten is: mensen willen evenementen. Films waarover gesproken wordt. Odysseus had tien jaar nodig om thuis te komen. Christopher Nolan heeft drie minuten trailer nodig om iedereen over “De Odyssee” te laten praten.

quote:

Op maandag 13 juli 2026 17:56 schreef IsItMeOrYou het volgende:
5The Odyssey is alleen met pauze te zien of iets verder weg in IMAX zonder pauze maar dan moet ik minimaal 30 minuten reizen en extra kosten maken. Keuzes keuzes..

quote:

Op zondag 12 juli 2026 15:36 schreef Jan_Onderwater het volgende:
Auw
[..]
https://web.de/magazine/u(...)ter-erhitzt-42474940

quote:

Op maandag 13 juli 2026 19:43 schreef Marsenal het volgende:

[..]
'Omdat er geen Google Maps was en mannen toen al de weg niet wilden vragen'

Heb je dit uit de Viva?