Mannen en vrouwen van FOK!,
Hoe kijken jullie aan tegen het volgende? Ik heb begin dit jaar/eind vorig jaar de stoute schoenen aangedaan en me aangemeld voor een grote creatieve productie, en dus kom je met mensen in contact (inb4 "hihi haha hoho een FOK!'er die van zijn zolderkamer afkomt, dat is vragen om problemen"

). De groep waarin ik zit is er eentje waar mensen van 20 tot ongeveer 60 met elkaar samen een mooi eindproduct willen neerzetten (zoals je merkt probeer ik toch iets van details te ontwijken - geen zin in een lemming-account, dus hou het even met me uit, wil je), en elke week meeten om samen alles tot in de puntjes voor te bereiden, te bespreken, te oefenen, noem maar op. In die groep zit één iemand die bij mij in de buurt woont en uit vriendelijkheid lijkt me, mij al heel snel aanbood om me op te halen en samen naar de meetings in een andere stad te rijden. En hoewel ik de eerste maanden vooral mijn trein abonnement gebruikte, was ze ook de moeilijkste niet toen ik een keer op het station stond waar de trein gecanceld was, en ze me meteen daar al wilde komen ophalen. Sindsdien rijd ik elke week wel met haar mee (heen en terug), en komen de gesprekken op gang.
En dat zijn niet de minste gesprekken, geen koetjes en kalfjes. Ik ben best wel een open boek, zij ook wel. Het gaat heel snel over onze gevoelens, niet zozeer voor elkaar (hou dit even vast, kom hier zo op terug), maar gewoon over het project, over onze groepsleden, over de dingen waar we zelf mee zitten buiten dit project om. Familiestruggles ook, persoonlijke dingen, of dat ze een paar jaar... oh, wacht, vergeet even helemaal een puntje. Tijdens één van onze eerste meetings trokken we tijdens een pauze'tje al naar elkaar toe en dropte ze heel luchtig hoe ze eigenlijk eerder al jarenlang samen was met een getrouwde man. Zoals zij het noemde, zij was de second wife. En heel recent heeft ze voor zichzelf gekozen. Good for her. Dat is ook wat ik haar toen al zei: "Joh, ik ken je natuurlijk helemaal nog niet zo goed, maar je verdient zoveel beter dan dat". Dat waardeerde ze, en ik meende het ook.
Nou goed, verder praten we over onze gevoelens, zoals ik al zei. Bijvoorbeeld over hoe ik vorig jaar een waardeloze break-up had gehad met mijn relatie waar ik écht een heel goed gevoel bij had, maar waar zeker de laatste maanden gewoon waardeloos waren compleet met pure jaloezie en vergif (vanuit haar kant). Ik deelde dat met haar, omdat ik dat kwijt wilde. En ze luisterde. Net als dat ik naar haar luisterde en luister. Maar ik vraag me af: doe ik dit enkel omdat ik haar respecteer, of ook omdat ik haar aantrekkelijk vind en best wel opkijk tegen hoe ze haar shit toch probeert aan te vliegen, en de struggles die ze meeneemt wel gewoon altijd probeert op te lossen of te verhelpen?
En ik wil het echt niet, ergens. Ik wil niet zeggen dat ik haar aantrekkelijk vind, dat ik bij haar het gevoel krijg om weer open te staan voor daten, dat ik haar leuk vind, dat ik haar graag gewoon nog beter wil leren kennen en dat het iemand is waar ik verliefd op kan worden - maar zo voelt het dus allemaal wel. Dus een week of wat geleden heb ik rond de terugreis na zo'n meet, toch eens voorzichtig gepolst of ze met me op date wil. Het begon (vanuit mij) wat lacherig, maar toen was ik vooral resoluut. En ze wees me niet zozeer af (that's nice), maar meer dat ze best wel met me op date wil, maar tegelijk niet weet of zij 'het' ook zo bij mij voelt. En I'm like... Shit, ik weet niet wat ik hier nu vervolgens mee moet. Op app zijn onze gesprekken best wel kort en matig (waar ik juist het idee heb dat ik het best ben op whatsapp), maar in person zijn ze, dacht ik, wel prima. Ze deelt zó veel met me. En ik met haar. Plus ik wil bij haar graag ook de beste versie van mezelf zijn. Zelfs te midden van alle life-bullshit waar ik momenteel mee zit (wonen, werken, u kent het wel waarde FOK!'er, datgene waar we allemaal mee zitten), zijn dat dingen waarbij ik haar rust en geruststelling wil geven.
Waarom dit topic en wat ik hiermee wil:
- Wat kan ik doen? / Moet ik überhaupt iets doen? We hebben nu even een paar weken pauze, dus ik zie haar voorlopig ook niet. Toen ik haar van de week vroeg of die avond iets te doen had kreeg ik de dag erna pas een appje met excuses dat ze de hele avond bezig was en niet haar telefoon gezien had. Ik durf bijna niet te appen om nog iets anders af te spreken, want het voelt voor mij al alsof ze daar niet op zit te wachten.
- Is het leuk vinden doordat ik haar interessant en een fijn persoon vind om mee te praten, of omdat ik in korte tijd veel met haar omga in een situatie die ons samen in een kleine ruimte en in een gezamenlijke bestemming brengt (oftewel, die snelkookpan uit de topictitel, AHA daar doelde ik dus ook

)
- De eerlijke vraag: wie denkt dat
dit nog iets van bestaansrecht gaat of kan hebben?
Also en dit is meer een note to self: een friendzone bestaat niet, dat is gewoon een term voor sukkels die niet kunnen accepteren dat ze zijn afgewezen. Als dit niks wordt wil ik best met haar bevriend blijven om wie zij is, maar ik heb nu nog wel ergens het gevoel dat ik haar eigenlijk wel wil leren kennen als meer dan een vriend. En haar aantrekkelijk vind. En verliefd op haar kan worden. En dat voelt ergens godverdomme kut
Nee, het leven spaart je niet. Geloof me.