[Dagboek] What's in your head? #1

Het zit in je hoofd

Begin 2024 stopte ik met zuipen. Cold Turkey! Je zou verwachten dat het dan beter met je gaat, maar dat was niet het geval. Tijdens mijn ‘alcohol leven’ had ik al diverse ‘rare dingen’ meegemaakt, was ik al paranoïde en leefde in een angststoornis, maar de drank werkte verdovend, waardoor ik me nog redelijk staande kon houden in de maatschappij.
Toen ik stopte met drinken werkte de verdoving ook niet meer. Het leek alsof alles ineens tien keer harder binnenkwam, alles werd een prikkel (echt alles). Op straat kon ik amper functioneren. Mensen waren bedreigingen en de weg naar de supermarkt was een soort lijdensweg. Ook mijn werk werd een probleem.
Maar ik worstelde me er elke keer op de een of andere manier doorheen.
Tot mijn vader overleed en ik in een soort van depressie gleed.

Ik had al eerder dat jaar aangeklopt bij de huisarts voor hulp, maar de wachtlijst was een drama. Het heeft zeker een jaar geduurd voordat ik mijn eerste contact had met hulpverlening en die moesten mij helaas ook doorverwijzen, omdat mijn problematiek te complex was. Maar uiteindelijk kwam ik bij mensen terecht wat wel goed voelde.

Het was niet voor het eerst dat ik met hulpverlening in aanraking kwam. Jaren hiervoor was ik al in behandeling geweest en had ook wel detox (aantal keer opname in klinieken in Groningen en Leeuwarden) doorlopen, want in de psychiatrie moet je eerst nuchter zijn willen ze je helpen, althans dat is mijn ervaring. Maar ik viel altijd terug in een zwart gat. Borderline hoorde ik langskomen en andere persoonlijkheidsstoornissen (waar ik me niet in kon vinden). Maar nooit werd er echt dieper gekeken. Vluchtige contacten waren het, waar ik elke keer mijn verhaal deed, maar waar verder helaas nooit wat mee werd gedaan.

Na lange gesprekken en het invullen van lange vragenlijsten bij mijn laatste behandelplek, kwam er de diagnose ‘Schizofrenie’ uit, met OCD en PTSS. Hier kreeg ik antipsychotica voor en EMDR behandeling.

En nu ben ik aan het herstellen? Aan het beter worden? Of misschien is het meer een leerweg om te leren om te gaan met problematiek, want ik ben er nog lang niet en eerlijk gezegd vraag ik me af of ik ooit een normaal leven zal leiden.

Dit is mijn dagboek. Ik heb geen idee wat ik hier neer ga zetten verder. Veel Flashbacks en flashforward waarschijnlijk maar ook dagelijkse dingen. Ik ben wel terughoudend, wat komt door de paranoïde waar ik mee worstel al een groot deel van mijn leven. Je moet het er maar mee doen.

quote:

Op maandag 13 april 2026 12:47 schreef greysbones het volgende:
Ik weet dat we niet de beste geschiedenis met elkaar hebben
maar wil zeggen dat ik het heel knap vind dat je hier een Dagboek begint
En een inkijkje in jezelf geeft
Echt Chapeau hiervoor
Ik hoop dat je hier begrip gaat vinden en wat steun

Bedankt. Dat kan ik waarderen
Ik ben niet altijd even makkelijk en dat botst dan soms.

quote:

Op maandag 13 april 2026 12:52 schreef maily het volgende:
Wat ontzettend dapper om hier zo open over te zijn.

Ik hoop dat alleen al het erover schrijven je een beetje "lucht" geeft.

Schrijven werkt idd ook therapeutisch

Mijn eerste psychose was toen ik een jaar of 25 was. Toen wist ik niet wat het was. Voor mij was alles echt. Ik woonde al een tijdje als vrijgezel, samen met een kat. Ik weet niet hoe het in mijn hoofd kwam, maar ik was er op een of andere manier van overtuigd dat mijn bovenburen mij aan het afluisteren waren en dat was enorm beangstigend. Op straat zag ik overal camera's en wist zeker dat mensen naar me keken, over me roddelden en me iets aan wilden doen. Het leek alsof ik in een soort van Hitchcock film leefde.
Het was een hele wazige tijd, waar ik uiteindelijk door in aanraking kwam met antipsychotica. Het nadeel van antipsychotica is dat het dempt. Maar het neemt ook een stukje gevoel weg en dat is niet altijd even leuk.
Nadat die psychose afgezwakt was, bleef het stukje onrust altijd aanwezig. Ik bleef denken dat mensen mij wat wilden aandoen, dat ze over me zaten te roddelen. Op de snelweg kon ik denken dat andere weggebruikers me achtervolgden en allemaal van dat soort vreemde gedachten, wat ik geen plek kon geven. Mijn leven was één grote bron van stress.

En ook nu wordt veel gedempt door de antipsychotica. Sinds ik dat spul slik gaat het iets beter met me. Samen met de therapie wordt het leven iets dragelijker. De weg naar de supermarkt is nog steeds een ding, maar ik ga anders over straat dan een dik jaar geleden. Ik heb veel dieptepunten, waarbij ik nare gedachten heb over de dood (waar ik misschien later nog weleens op terugkom), maar ook betere periodes waarbij ik de wereld een stuk positiever zie. Al wordt het positieve nog steeds enorm overschaduwd door de negatieve kant. De wil is er in ieder geval nog en daar klamp ik me aan vast. Soms heb ik gedachten om weer volledig aan het werk te gaan (ipv grotendeels thuiswerken), maar wordt dan vaak door een gebeurtenis wel weer keihard met de neus op de feiten gedrukt dat ik nog steeds niet de oude ben en langzaam moet kijken wat ik wel en niet aankan.

Een tijd geleden liet mijn therapeut me een video zien en daarin wordt op een hele simpele manier goed uitgelegd hoe het is om depressieve gevoelens te hebben.

Bekijk deze YouTube-video

Toen ik te horen kreeg dat ik onder het Spectrum Schizofrenie viel ben ik uiteraard veel op gaan zoeken. Je komt op YouTube wel veel filmpjes tegen van b.v. simulaties hoe een 'psychose' eruit kan zien.
De eerste video is wel hoe ik het tijdens zo'n mindere periode ervaar. De tweede is ook herkenbaar voor mij. Wel op een andere manier, maar hoe het gefilmd is, zo kan het wel in het echt zijn. Ik heb periodes gehad dat ik daadwerkelijk dacht het over mij ging, als er iets op tv was. Dat nieuws betrekking had op mij en dat ik er de schuld van kreeg.

Ik vond overigens ook veel kritiek op de video's, maar voor mij is het voor een deel wel herkenbaar.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Dat over het nieuws heb ik nog steeds. Ik moet mezelf dwingen om daar afstand van te nemen en sinds een tijd volg ik ook geen journaal of actualiteiten meer. Soms ontkom je er er niet aan, maar de overload van extreem nieuws is vaak de trigger voor mij om volledig er in op te gaan en de controle te verliezen. Het loopt dan uit de hand in extreem negatief en angstig denken. Ik zie bij wijze van spreken de atoombom al vallen en alle ellende die daar bij hoort. Tot beelden die b.v. uit de Terminator komen.

quote:

Op maandag 13 april 2026 15:28 schreef greysbones het volgende:
Weet je ook waardoor je psychische kwetsbaarheid is ontstaan?

Gebeurtenissen in mijn jeugd, maar daar zal ik niet te diep op in gaan.
Ook had ik Mutisme, men noemde het verlegenheid, maar ik kon mijn gevoelens niet kwijt zeg maar. En helaas had je vroeger niet de zorg die je nu hebt als het om aandoeningen gaat. Als ik nu jong was geweest, had ik een zware rugzak gehad.

Maar goed, of dat de trigger is geweest voor alle ellende? Dat valt ook niet te achterhalen denk ik.

quote:

Op maandag 13 april 2026 15:44 schreef greysbones het volgende:

[..]
Nee snap dat je niet alles wilt delen

Mutisme had ik nog nooit van gehoord
Even opzoeken

Selectief Mutisme.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Selectief_mutisme

Morgen EMDR. Tijd terug een tijdlijn gemaakt en daar gaan we mee verder. Ik heb erover nagedacht en denk dat we het over de brand moeten hebben. Al best wat jaar geleden, maar ik kan daar nog steeds wakker van liggen. Er zijn inmiddels al meerdere onderwerpen behandeld en niet alles slaat even goed aan, omdat ik soms niet in staat ben om volledig terug te gaan naar het beeld.

quote:

Op maandag 13 april 2026 18:25 schreef greysbones het volgende:

[..]
Is dit omdat je het te pijnlijk vindt of omdat je het zo goed hebt weggestopt ?

Volgens mijn therapeut komt het idd omdat ik het te goed heb weggestopt. Het trauma is er wel, maar wordt goed bewaakt.

quote:

Op maandag 13 april 2026 20:49 schreef Lenny77 het volgende:

[..]
Mag ik vragen of het misschien een periode was met extreem weinig slaap? Een zwaar verlies? Drugs (jointje kan ook). De kwetsbaarheid is er meestal al, versterkt door negatieve dingen uit je jeugd. Maar er is een trigger die het in gang zet.
Je hoeft er niet over te praten hoor als je dat niet wilt.
Het maakt misschien ook niet uit...

Dat is een goeie. Ik sliep in die tijd idd vrij slecht en kreeg daarvoor slaapmedicatie (geen idee meer welke). Misschien dat de combinatie met alcohol een trigger was.

Drugs heb ik wel gedaan, maar dat was een paar jaar later. En blowen deed ik heel weinig omdat ik daar wat negatief op reageerde.

Goedemorgen Het is een mooie dag.
Redelijk geslapen wel. Aantal keer wakker geworden, maar dat ging goed. Soms wordt ik wakker in een hele slechte vibe/droomwereld waar ik maar moeilijk uit kan komen. Maar vandaag niet.
Straks Therapie, maar ik weet niet of het gaat lukken.
We zien wel.

Gisteravond nog de tweede aflevering gezien van 'verward' op NPO.

Er was een vrouw te zien waar ik me wel enigszins in herkende. Tenminste niet het negatieve beeld wat veel mensen hebben van Schizofrenie.
Vanaf een minuut of 24 komt ze in beeld.


https://npo.nl/start/serie/verward/afleveringen/seizoen-1

Wel vermoeiend al die gesprekken.
Ik moet dat toch altijd weer even verwerken.

Bestond er maar zo'n horloge, waarmee je terug kon gaan in de tijd dan was ik wat verkeerde afslagen voorbij gelopen in mijn leven.

In real life hou ik ook een dagboek bij, alleen het is nogal een chaos. Overal staat wat. Ik heb overal kleine documenten, alsof ik elke keer opnieuw begin.
Hier een klein stukje over de stemmingswisselingen.



Tijdens mijn depressieve periodes was mijn slaaptijd veel langer en kon ik vaak met veel moeite uit bed komen. De dagen waren lang, zwaar en er heerste een gevoel van eenzaamheid en complete waardeloosheid. Ik vloog dan tegen de muren op van ellende.

En nu ben ik gestopt met alcohol, maar de extremen zijn er nog steeds. De hoge pieken uiten zich in laat gaan slapen en veel op het internet aanwezig zijn, waar ik zinloze dingen doe. Verder probeer ik die extremen weer te onderdrukken en er niet aan toe te geven, wat veel energie kost.
Mijn diepe dalen uiten zich nog steeds in zeer depressieve gevoelens over de dood en het gevoel een volkomen zinloos bestaan te hebben.
Het vreemde is dat deze periodes zich nu de hele dag afwisselen. Ik kan door iets heel simpels in een hele diepe put vallen om daar vervolgens weer uit te klimmen en de hele wereld aan te kunnen. Het nare is dat de depressieve gevoelens nu overheersen. Ik zit vaker in die diepe put, dan dat ik in de wolken ben. De stemmingswisselingen vindt ik zeer lastig, omdat het lijkt alsof ik in een soort achtbaan zit en al heen en weer schuddend mijn leven leef.