quote:
Op vrijdag 6 maart 2026 21:34 schreef Hetekip het volgende:drank helpt me wel in contorle te voelen ik voel me licht in mijn hoofd en dan ben ik ook veel meer mezelf dit is de frequentie waar ik op kan functioneren
Wil je alsjeblieft beloven dat je geen drank gebruikt?
Ik begrijp zeker dat je zo snel mogelijk van de onrust in jouw kop af wilt en dan is alcohol erg verleidelijk door het idee dat jij je daardoor beter gaat voelen.
Maar de gedachten die jij beschrijft in dit topic, wijzen er al op dat je langdurig psychisch overbelast bent en dat je daardoor niet goed helder meer kan denken. Merk je bij jezelf bijvoorbeeld dat je heel erg in extremen kan denken? Bijvoorbeeld dat je het ene moment bang bent dat je knettergek aan het worden bent en het volgende moment lijkt het alsof je alles heel veel beter begrijpt dan de meeste mensen? Het klopt niet als het zo wisselt van het ene extreme naar het andere.
Lukt het jou bijvoorbeeld wel om bijvoorbeeld een crisiskaart in te vullen?
https://www.crisiskaart.n(...)skaart_voorbeeld.pdfJe kan daarin o.a. beschrijven hoe mensen wel en ook niet met jou moeten communiceren als ze jou willen helpen bij een crisis. Als je zoiets invult, kan dat voor jou bijdragen dat je zelf de regie blijft houden over jouw leven.
Als ikzelf heel achterdochtig ben, ga ik af op feiten en let ik er bij mensen vooral op dat de dingen die ze zeggen in overeenstemming zijn met de dingen die ze doen. Iemand moet in zo'n geval vooral geen rol naar mij toe aannemen. Vrouwelijke zorgverleners kunnen bijvoorbeeld in een moederrol schieten en mannelijke zorgverleners kunnen zich opstellen alsof ze mijn beste vriend zijn. Dat roept bij mij heel veel achterdocht op en dan zeg ik hen ook dat ze moeten opsodemieteren en beter geitjes kunnen knuffelen op de kinderboerderij. Complimentjes zoals "Wat knap van jou dat je om hulp durft te vragen!" ervaar ik ook als manipulatie met als doel dat ik mij daardoor beter ga voelen en vervolgens doe wat zij zeggen, waardoor ik mij voor de zoveelste keer door anderen laat kleinhouden en kapotmaken. Als ik dat aan probeer te geven, krijg ik geregeld een tegenreactie zoals "Jamaar vind je niet dat je..." Ik heb geleerd om dan heel stellig te blijven: ik geef naar anderen mijn grenzen aan en als ze mij oprecht willen helpen, moeten ze in de eerste plaats die grenzen respecteren. Ik wil namelijk niet dat een ander voor mij bepaalt hoe ik over mezelf moet denken. Als een ander van mening is dat mijn zelfbeeld te negatief is, wil ik wel luisteren naar argumenten waarom hij/zij dat denkt, maar het is aan mezelf om op te maken of ik het daarmee eens ben en of ik mij daardoor beter ga voelen over mezelf of niet.
Voor mij persoonlijk draagt het ertoe bij dat ik beter voor mezelf kan opkomen. De achterdocht neemt daardoor af, aangezien de angst dat mensen controle kunnen hebben over mijn leven ook afneemt.