quote:
Op maandag 16 februari 2026 23:56 schreef wimderon het volgende:[..]
Het lijkt me gewoon een nette manier om te zeggen dat je voor brons gaat. Als hij dat letterlijk zou zeggen dan zijn de rapen gaar in schaatsland Nederland.
De rapen zouden sowieso gaar moeten zijn omdat momenteel zéér weinig mannelijke schaatsers tot de top van hun vak behoren. Je moet terug gaan tot begin jaren 90 om iets soortgelijks te vinden.
De arrogantie om de ploegenachtervolging niet serieus te nemen is belachelijk. In elke andere sport (atletiek, langlaufen, biatlon, shorttrack) telt een individuele medaille natuurlijk voor meer, als je denkbeeldig moet kiezen. Maar dat is in al die gevallen meer een journalistenvraag dan gedragsbeinvloedende gedachte.
Afgelopen dagen zijn tal van internationale (en Italiaanse) berichten verschenen over dat die skiër zoveel medailles heeft en Fontana bijna het record. Lekker boeiend dat daarvan een hele sloot met de estafette zijn behaald. Michael Phelps behaalde 10 van zijn 23 gouden medailles in estafettenummers (12 van de 28 medailles). Iets soortgelijks kun je ook van Bolt en Carl Lewis zeggen. Haal dat weg en het is niet meer Phelps.
Bij tennis werd altijd gezegd: Olympisch goud is een bijnummer. Dat is het nog steeds, maar het houdt niet in dat Djokovic of Nadal met halve kracht en inzet stonden te spelen. Inmiddels is Olympisch goud onderdeel geworden van een compleet palmares.
Het wordt hoog tijd om de arrogantie vwb de ploegenachtervolging te laten varen. Individuele schaatsers zouden moeten inzien dat dit uiteindelijk gewoon mee telt voor hun
legacy - met een jarenlange carrière als Wüst of Kramer kun je zelfs in het rijtje van Björndalen en Phelps terecht komen.
Het zou misschien een idee zijn om commerciële ploegen als basis te nemen, laten die maar een drietal samenstellen, en van daaruit verder werken. Een beetje zoals je in het voetbal Barcelona of Bayern München als de basis neemt, dat een beetje aanvult met ander spul, en dan wereldkampioen wordt (in o.a. 2010 en 2014).