Ten einde raad

Is het een optie voor jullie om om de beurt eens een nacht elders te slapen om bij te tanken?


En schrale troost: het gaat ooit over, echt ....

Wat heeft de slaapcoach aangeraden?

Dat een kind van 1 nog ingewikkeld slaapt is niet bijzonder maar die van 4 zou ondertussen wel beter (kunnen/moeten) slapen.

Stomme vraag, maar liggen ze op een eigen kamer? Wat gebeurt er als je ze bij je pakt? In bed of op een kermis er in jouw slaapkamer? Slapen ze dan wel door?

Driftbuien als je al 3,5 jaar slechts slaapt terwijl je lijf veel slaap nodig heeft snap ik ergens wel.

Zit er bij toeval autisme of adhd in de familie? Ik weet dat ik een heel erg jank kind ben (geweest). Als mijn ouders toen hadden geweten wat ze nu weten, had dat veel gescheeld. Is er vanuit school/opvang ooit daar naar gehint? Makkelijke overprikkeling, noem maar op.

Wat een rotsituatie, en geen wonder dat je lontje korter is met zo structureel te weinig slaap.

Helaas is het voor mij heel herkenbaar. Mijn dochters van ondertussen 7 en 9 sliepen beiden enorm slecht. De jongste was een huilbaby en sliep alleen bij mij, de oudste heeft ass (wat we toen nog niet wisten) en heeft onze nabijheid echt nodig om te slapen. Zij slaapt op dit moment nog steeds tussen ons in. Dat is vast niet het antwoord dat je graag hoort, maar hier is het de enige manier om ervoor te zorgen dat ze inslaapt en goed doorslaapt.

Bij de jongste is het slapen sinds ze 7 werd beter gegaan. Het inslapen gaat moeilijk bij haar, maar ze komt niet meer elke nacht naar ons toegerend en wordt niet meer gillend wakker. Zij slaapt nu in een slaaptunnel (een strak laken om zich heen), met een verzwaringsdeken, een bijtring (omdat ze iets in haar mond wil hebben als ze gaat slapen) en 3 (ja echt ) nachtlampjes aan (een sterrenhemel, een zazu lampje en een wandlampje). Daarnaast hebben we voor haar een beloningssysteem waarbij ze een kleinigheidje krijgt als ze 8 nachten goed is gaan slapen en 's nachts in haar eigen bed is blijven liggen.

Welke van bovenstaande hulpmiddelen het doorslaggevende succes is geweest weet ik niet, onafhankelijk van elkaar werkte het niet en deze combinatie werkt wel dus we blijven het gewoon zo doen. Een vaste avondstructuur helpt hierbij overigens ook heel goed.

Kortom, 2 verschillende kinderen met 2 verschillende behoeften en oplossingen. Ik denk dat het dus echt per kind enorm kan verschillen en kan je alleen maar aanraden om te blijven proberen manieren te vinden die je kinderen helpt met het slapen, tot je hopelijk de oplossing hebt gevonden.

En idd wat Troel zegt, wij hebben met onze nu 9 jarige extreem geworsteld met het slapen (en veel boosheid en agressiviteit overdag) en achteraf ontdekten we dus dat ze autisme heeft. Niet dat elk kind dat slecht slaapt op het spectrum zit, maar mochten er meer signalen zijn dan kan dit het uitzoeken wel waard zijn.

Sterkte!

Tja, het is ook gewoon lastig. Mijn oudste was ook een probleemgeval, knettergek werd je ervan, heb regelmatig mijn vrouw een weekend naar een hotel laten gaan zodat ze kon bijtanken.

De oudste bleek kiss syndroom te hebben, een osteopaat heeft dat rechtgezet en binnen een week was alles opgelost. Absurd natuurlijk.

Ik heb het in mijn omgeving vaak gezien, en het lelijke is, tegen de tijd dat je een vorm of oplossing hebt gevonden, gaat het vanzelf voorbij.

De enige troost, het is inderdaad altijd een fase, alles is tijdelijk.

Helpt het als ze bij jou in bed slapen?

Het is niet altijd even wenselijk, maar een vriend van me had een kind met heftige reflux. Die kon alleen doorslapen als hij dr bovenop hem liet slapen. Dat heeft hij gewoon een jaar gedaan. Het was een offer, en hij vond het niet altijd fijn, maar op deze manier was de rust in huis terug, en je kan je ook afvragen wat het met een kind doet als het zo lang zo slecht slaapt. Dus dan doe je dat maar. Het heeft hun band ook vast versterkt. Dan neem je dingen maar voor lief.

quote:

Op maandag 9 februari 2026 15:56 schreef dezomervoorbij het volgende:

[..]
Nee van school krijgen we juist terug dat ze heel sociaal is, overal aan mee doet, goed luistert, maar ook vrolijk en actief is. Dat is ook het beeld dat we hebben zodra we bijv. op een verjaardag zijn of een dagje uit gaan.

Vooropgesteld: ik wil niets aanpraten, zeker niet! Maar dit kan allemaal in combinatie en zeker bij meisjes is het lastig en wordt het vaak over het hoofd gezien. Meisjes zijn namelijk over het algemeen heeeeeel erg goed in maskeren. En dan thuis wel de grote mond geven, want daar is het veilig, je kunt niet meer volhouden, noem maar op. Houd het dus in je achterhoofd

Soms is het ook gewoon heel lastig om een oorzaak aan te wijzen hoor, negen van de tien keer is die er ook niet (dnek ik).

[ Bericht 7% gewijzigd door Troel op 10-02-2026 09:24:55 ]

Het is voor mij heel herkenbaar. Onze kinderen schelen ook ongeveer 3 jaar met elkaar. De oudste ging beter slapen met 4,5 denk ik, de oudste was zeker 5. Het sloopt je zo ontzettend. Overdag allebei altijd vrolijk en enthousiast, (ok, ook wel eens driftig ) maar die nachten... hels. De oudste had ook regelmatig nachtangsten. Schreeuwen, gillen, slaan, je mocht dan absoluut niet in de buurt komen (want hij was eigenlijk niet wakker en bang voor alles).

Ze sliepen vaak bij ons in bed, dat hielp absoluut heel goed, maar 2 kinderen in bed, die ook nog eens veel woelen in hun slaap, was voor ons niet meer te doen. Wij sliepen alsnog niet.

Wat bij ons hielp: bij de oudste hebben we een beloning in het vooruitzicht gesteld. Hij wilde graag een brandweerauto. Hij zou die krijgen als hij 4 nachten in zijn bed zou blijven zonder schreeuwen. We verwachtten er niks van eigenlijk. Maar tot onze stomme verbazing sliep hij 4 nachten door. Het was toch gewenning geworden. Na die 4 nachten begon de ellende weer opnieuw (buit was binnen), maar toen konden we dus heel goed uitleggen dat dat niet meer nodig was en dat wij ook moesten slapen om overdag goed voor hem te kunnen zorgen. Toen was het echt klaar (tenzij ziek, nachtmerrie, the usual).

De jongste vond het heel naar om alleen te zijn. Bij wijze van experiment hebben we hem toen bij de oudste op de kamer laten slapen. Dat bleek een gouden zet. Hij sliep echt 100x beter. Nog niet elke nacht, maar het was een enorme vooruitgang. Dit hebben we een paar jaar volgehouden. Toen ging de oudste wat later naar bed en hielden ze elkaar te veel wakker in de avond.

De oorzaak bij ons was denk ik moeite met verwerken van prikkels van overdag. Ze bleken beide hoogbegaafd te zijn. Ik denk dat ze daardoor alle prikkels van overdag in zich opnamen, veel meer dan een gemiddeld kind, maar nog niet de mogelijkheid hadden om dit te verwerken, onder woorden te brengen. De jongste is nu 11 en heeft nog steeds moeite met 's avonds zijn hoofd leeg te maken. Hij wil ook nog graag dat we even bij hem liggen, dat helpt hem. Waarschijnlijk is hij ook nog relatief vaak wakker 's nachts (1x per week gemiddeld denk ik, een stuk vaker als er iets spannends aan zit te komen). Maar dit is al zoveel beter dan ik ooit had gehoopt. Dus ja, het komt ook bij jullie vast goed, maar voor nu heel veel sterkte.

Stoppen met suiker en geraffineerde granen geven. Geef ze maar vlees, vis, groente, yoghurt en volkorenproducten. Fruit matig, alleen bessen. Magnesium supplementeren door het door de yoghurt te doen. Worden ze rustiger van. Zorg dat ze genoeg bewegen. Wandelingen maken, hardlopen, wat dan ook. Mat ze af.

Ons 9-jarige autistje slaapt nog steeds niet door als hij alleen in z'n bed ligt. Na al die jaren van gebroken nachten hebben we besloten dat nachtrust voor ons een stuk belangrijker is dan dat iedereen in z'n eigen bed ligt. Dus we hebben een heel groot bed en slapen samen. Ooit groeit hij er vast wel overheen. Niet ideaal, maar als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

Wij hebben ook 2 kinderen van 4 en 1.
Ze worden allebei elke nacht wakker.

Hier:
- de oudste slaapt regelmatig bij ons in bed
- ik slaap superslecht als er kinderen in bed slapen. Dus regelmatig verkast 1 van ons naar de logeerkamer
- de ene nacht doet de 1 de kinderen en de andere dag de ander. De ander tukt bij in een ander deel van het huis

quote:

Op donderdag 19 februari 2026 06:56 schreef TAmaru het volgende:
Stoppen met suiker en geraffineerde granen geven. Geef ze maar vlees, vis, groente, yoghurt en volkorenproducten. Fruit matig, alleen bessen. Magnesium supplementeren door het door de yoghurt te doen. Worden ze rustiger van. Zorg dat ze genoeg bewegen. Wandelingen maken, hardlopen, wat dan ook. Mat ze af.

Behoudens de laatste zin: wat een grote kul. Influencers zijn geen professionals, dat je het even weet.

Probeer ze eens bij elkaar in de kamer te laten slapen. Bij ons hielp dat toen goed. De angst is natuurlijk dat ze elkaar wakker houden, maar ze werden juist rustiger.

Bij ons heeft een "opstaan wekker" geholpen. Kinderen hebben geen besef van tijd... afspraak gemaakt om op te staan als de wekker afgaat. Daar focussen ze zichop en daardoor vielen ze weer in slaap. Het bood hun een houvast wat werkte.

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar wij hebben 11 jaar lang niet door kunnen slapen (met drie kinderen).
De jongste van 7 slaapt sinds een jaar door, maar we zijn ‘s avonds nog minstens een uur met haar bezig.
De oudste was het extreemst, we hebben een paar maanden op 3 uur slaap per nacht geleefd.

Toen heb ik op een gegeven moment deze winnende tip gekregen via fok.
Accepteer het, probeer je mindset te veranderen en maak het leefbaar. Vooral het accepteren en het vertrouwen dat het ooit goed zou komen heeft ervoor gezorgd dat wij rustiger werden en minder stress hadden. Dat had weer een positieve uitwerking op de oudste…