Dierenmishandelaars

quote:

Boos zit Ina voor de rechter. Dierenbeschermers maken haar het leven zuur, zegt ze. Want ze zorgt wél goed voor haar honden.
Inspecteurs weten op 28 maart niet wat ze meemaken als ze een rijtjeshuis in Rotterdam-Zuid binnengaan. De tranen springen direct in hun ogen. Niet van de emotie, maar door de indringende walm van ammoniak. Overal ruikt het naar opgedroogde pies. De vloer is zo smerig dat ze er met hun schoenzolen aan vast blijven plakken.

In het huis - 116 vierkante meter groot - zitten vijftien honden. Die zijn er slecht aan toe. De dieren zijn te mager of juist te dik, zitten vol kale plekken en hebben overal ontstekingen. Sommigen zitten opgesloten in donkere, kleine hokken, tussen de drollen. Ook in de achtertuin wemelt het van de poep. Zo kan het niet langer, vinden de inspecteurs. De honden, voornamelijk American Bullies (een zachtaardig soort Pitbull - red.) worden in beslaggenomen.
Negen maanden later zit eigenaresse Ina (62) als verdachte in de rechtszaal. Onterecht, vindt ze. Want haar dieren? Dat zijn haar ‘kinderen’ en komen niks te kort.

In Opmerkelijke Zaken doet Ingrid Smits elke week verslag van een rechtszaak in de regio Rijnmond. Deze keer draait het bij de politierechter in Rotterdam om verwaarlozing van dieren. De namen van de verdachten zijn gefingeerd. Hoe ze werkelijk heten, is bekend bij de redactie.

Ina steekt haar boosheid niet onder stoelen of banken. Ze is het zat, zegt ze, dat ze al vanaf 2006 te maken heeft met politiemensen en inspecteurs die in haar nek hijgen. Het maakt haar depressief. “Als ik morgen niet meer wakker word, is het goed”, snikt ze.
De rechter: “U vindt dat u kapot wordt gemaakt?”
Ina: “Ja.”

Panterprint
De verdachte is op zwarte veterlaarzen tot aan de knie naar de rechtbank gekomen. Ze draagt een colbertje met panterprint, heeft geblondeerd haar tot op de schouders en een zware, doorrookte stem. “Ik heb smetvrees en COPD”, zegt Ina. “Door mijn longziekte heb ik de ramen altijd open. Er is gezegd dat mijn huis slecht geventileerd was, maar dat klopt dus niet.”

Ina ontkent dat ze de honden veel te weinig uitliet en slecht te eten gaf. "Bullies zijn gevoelig voor huidproblemen", zegt ze. "Die moet je geen brokken geven, maar vlees. Dat haalde ik bij de slager. Het klopt dat een van mijn honden erg stonk. Maar dat kwam ook door een huidprobleem. Als ze ouder worden, krijgen ze mankementen."
Plukje haar

Ze vindt het verschrikkelijk dat een van haar honden een spuitje heeft gekregen zonder dat ze daarbij was. "Ik heb niet eens een plukje haar van 'm gekregen. Niks."
De Rotterdamse zit deze middag niet alleen in de beklaagdenbank. Haar dochter Erica (38) is ook verdachte. Zij woonde bij haar moeder in, samen met haar dochtertje van drie. En ook zij wordt verantwoordelijk gehouden voor de malaise met de honden.
Maar er is meer dan dat. Erica moet zich ook verantwoorden voor het onthouden van zorg aan haar Belgische trekpaard. Maar daarover meer in een andere aflevering.

Stroomstootwapen
Ina is afgekeurd. Ze leeft van een uitkering en heeft het niet zo op mensen, zegt ze. In haar huis op Zuid komt eigenlijk nooit iemand over de vloer. “Dus toen er in maart opeens acht man met stokken en een taser binnen stonden, raakten mijn honden helemaal in de stress en gingen ze overal piesen en poepen.”
Tegen een van haar honden is zelfs een taser gebruikt, vertelt ze. Zelf kreeg ze ook een draadje van zo’n stroomstootwapen in haar been. Verontwaardigd: “Ik ben getaserd in mijn eigen huis!”

De rechter: "Waarom had u eigenlijk zoveel honden?"
Ina: "Ik had een teefje van iemand overgenomen. En die bleek zwanger te zijn. Er kwamen heel veel puppies en die zijn nooit meer weggegaan. Ik kon er geen plekje voor vinden.”
Doodsbedreigingen

Achter in de rechtszaal zitten medewerkers van de Landelijke Inspectie Dienst (LID), die in actie komen bij verwaarlozing van hobby- en gezelschapsdieren. Ze zijn benieuwd hoe de rechter tegen de kwestie aankijkt.
Types als Ina, komen ze regelmatig tegen. 'Animalhoarders' worden ze wel genoemd. Kenmerken van dierenverzamelaars zijn vaak sociaal isolement, psychische problemen, slechte hygiëne, ontkenning van de problemen en weigeren van hulp.

Ik kan hun koppen niet meer zien.
Ina over de inspecteurs die controles bij haar uitvoeren
Ook Ina kan het bloed van de dierenbeschermers wel drinken. “Ik kan hun koppen niet meer zien. Ik heb een fietsslot om mijn tuinhek gehangen, zodat ze niet meer zo makkelijk mijn terrein op kunnen.” De verdachte blijkt eerder doodsbedreigingen aan het adres van de LID te hebben geuit en is daar ook voor veroordeeld.

Van de vijftien in beslaggenomen honden heeft de Rotterdamse er inmiddels zes weer terug. De dieren waren er volgens haar na terugkomst slechter aan toe dan toen ze weg werden gehaald.
Ze heeft een map met foto’s bij zich en steekt vinnig een paar kiekjes omhoog. “Kijk, deze hond heeft nog steeds lange nagels. En bij deze zit het gezwel er nog steeds. Ze hebben er niks aan gedaan. Pffff, dat noemt zichzelf dan dierenbeschermer.”

Houdverbod
Het lijkt de officier het beste als Ina geen nieuwe dieren meer in huis haalt. Daarom stuurt hij aan op een houdverbod voor de duur van tien jaar. De zes honden die ze teruggekregen heeft, mag ze houden. Mits die op twee verschillende adressen verblijven: drie bij Ina en drie bij Erica. En ja, dan zal Ina toch ook nog een taakstraf moeten uitvoeren. Hij eist zestig uur, waarvan de helft voorwaardelijk.

Ina’s advocaat vindt dat er sprake is van een ‘persoonlijke heksenjacht’ en dat zijn cliënt vrijspraak verdient. Hij wijst op een map die voor hem op tafel ligt, vol met facturen van de dierenarts. Zelfs een 18 jaar oude hond liet Ina nog steriliseren, betoogt hij, omdat het dier baarmoederontsteking had. “Wie zou dat nou nog doen op zo’n hoge leeftijd?”
“Zorg is meer dan alleen langsgaan bij de dierenarts”, werpt de officier van justitie tegen. “Het gaat ook om de leefomstandigheden.”

'Ik ben het zat'
Het gehakketak wordt Ina teveel. “Ik ga weg”, zegt ze. “Ik ben het zat.”
“Blijft u even zitten”, zegt de rechter, die de hele zitting haar best heeft gedaan om de verdachte kalm te houden. “U doet het goed. En we hebben zo pauze.”
Ina blijft nog even zitten. Als ze even later het laatste woord krijgt, houdt ze voet bij stuk. “Ik doe alles voor mijn dieren.”

HET VONNIS

Ondanks het feit dat Ina al eerder veroordeeld is voor verwaarlozing van dieren komt de rechter haar behoorlijk tegemoet. Ze veroordeelt Ina tot een taakstraf van veertig uur. De helft daarvan is voorwaardelijk. De Rotterdamse krijgt ook een houdverbod. Niet van tien, maar van drie jaar. De honden die weer bij haar wonen, mag ze houden. Ook haar papegaaien en een oude pony hoeven niet weg.

Ina moet wel meewerken aan controles. Omdat ze zo’n hekel heeft aan de inspecteurs van de LID lijkt het de rechter beter als de politie dat gaat doen.

De LID vindt het vonnis mild en wijst op de 'enorme historie van verwaarloosde dieren op dit adres'. "Een lichtpuntje is dat er een gedeeltelijk houdverbod is opgelegd", zegt een woordvoerder. "En dat de politie elk kwartaal gaat controleren."

De komende weken is Opmerkelijke Zaken met vakantie. In het nieuwe jaar zijn we weer terug. Dan lees je hoe de rechter oordeelt over Erica en haar slecht verzorgde trekpaard.

quote:

Op dinsdag 13 januari 2026 10:50 schreef SpecialK het volgende:
@:Nova kan je dit topic even in 1 zin samenvatten

quote:

Op dinsdag 13 januari 2026 11:35 schreef ToT het volgende:

[..]
Groot huis dan, dat die Tokkie er 6 herten in kwijt kan.

quote:

Op dinsdag 13 januari 2026 14:50 schreef Seeburg54 het volgende:
Dat soort mensen.
Opruimen.

quote:

Op dinsdag 13 januari 2026 16:25 schreef Seeburg54 het volgende:

[..]
Dat snap ik ook nooit. Je ziet het heel vaak, hier in de omgeving zit ook zo'n debiel die stelselmatig slecht voor zijn dieren is. Al zo vaak ellende geweest, toch heeft hij nog steeds dieren. Zo'n rechter heeft blijkbaar geen gevoel voor dieren.
Dierenmishandelaars mogen van mij weg creperen. Langzaam.