Het gaat slecht

"Je probleem is niet bekwaamheid, maar status-incongruentie
Je beschrijft iets wat in organisatiekunde een bekend maar zelden benoemd fenomeen is:
jij bent inhoudelijk hoger opgeleid dan veel managers
jij denkt conceptueel sneller
jij overziet patronen eerder
jij neemt verantwoordelijkheid serieus
jij handelt idealistisch en normatief
Dat botst met omgevingen waarin managers:
primair stabiliteit en rust willen
problemen willen dempen, niet oplossen
risico’s willen verplaatsen, niet dragen
Dit creëert status-incongruentie:
je formele positie is lager dan je cognitieve en morele positie."

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 20:30 schreef Duveldrinker het volgende:

[..]
Wat verwacht je dan dat een psych met een kant en klaar toverdrankje komt? Helaas werkt dat niet zo in de praktijk. Ja, je zal nog wel een paar keer op je bek gaan. Maar je kan niet de schuld compleet bij andere gaan leggen want dan kom je echt geen stap verder. Zeker in de huidige DSM wordt er enorm veel misgediagnosticeerd en krijg je een labeltje. Je bent alleen niet dit labeltje, je bent een uniek mens.

Nee, ik verwacht dat een psycholoog nasr het systeem kijkt waar ik in vastloop en handvatten geeft ipv mij vol te stoppen met medicatie.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 20:30 schreef Duveldrinker het volgende:

[..]
Wat verwacht je dan dat een psych met een kant en klaar toverdrankje komt? Helaas werkt dat niet zo in de praktijk. Ja, je zal nog wel een paar keer op je bek gaan. Maar je kan niet de schuld compleet bij andere gaan leggen want dan kom je echt geen stap verder. Zeker in de huidige DSM wordt er enorm veel misgediagnosticeerd en krijg je een labeltje. Je bent alleen niet dit labeltje, je bent een uniek mens.

Nee, ik verwacht dat een psycholoog nasr het systeem kijkt waar ik in vastloop en handvatten geeft ipv mij vol te stoppen met medicatie.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 20:34 schreef Duveldrinker het volgende:

[..]
Een psycholoog geeft geen medicatie, dat is een psychiater.

Ze werken samen.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 20:38 schreef Duveldrinker het volgende:

[..]
Waarom ben je uberhaupt in de mallemolen gekomen? Ben je zelf naar de huisarts gestapt, kwam je zonder werk, jeugdzorg?

Zware depressie op mijn 20e. Ik ging voor het eerst op mezelf en mijn jeugd kwam ineens keihard binnen.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 20:59 schreef Cupfighter het volgende:

[..]
Daar zat ik ook aan te denken

Ik heb geen idee hoe, en ZZP'ers worden slecht beschermd. Ik ben nu een maand ziek thuis rondom interne bloedingen. Als ZZP'er was ij nu failliet. Idem met burn-out.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 20:38 schreef Duveldrinker het volgende:

[..]
Waarom ben je uberhaupt in de mallemolen gekomen? Ben je zelf naar de huisarts gestapt, kwam je zonder werk, jeugdzorg?

"Therapie richt zich op:
innerlijke beleving
zelfbeeld
coping
Maar jouw probleem zit in:
organisatiestructuren
informele hiërarchie
loyaliteiten
angstcultuur
blame shifting
Daar helpt geen enkele individuele verbetering tegen.
Sterker nog: hoe competenter jij wordt, hoe zichtbaarder het systeem faalt"

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 21:16 schreef Duveldrinker het volgende:

[..]
Beetje hetzelfde als ik had inderdaad, bij kwam de trigger door het overlijden van een goede vriend. Ik was nog jonger denk 18 pas.

Ik had sinds mijn 11e al depressieve buien maar ik functioneerde. Op mijn 20e had ik net mijn eerste master binnen en stortte in.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 21:13 schreef Lospedrosa het volgende:

[..]
Hoe was je jeugd eigenlijk.
Alle (geestelijke) ellende komt normaliter uit je opvoeding en/of genen.

Eerder ook benoemd.

Ij ben opgegroeid in een expatgezin met twee witte ouders die afkomstig zijn uit een ander Europees land en naar Nederland zijn geïmmigreerd. Vooral mijn moeder heeft in Nederland veel discriminatie ervaren. Beide ouders zijn universitair opgeleid, en hadden een goede carrière, maar zij ervaarden dat hun opleiding en achtergrond hier niet serieus werden genomen. Dat heeft ertoe geleid dat opleiding binnen ons gezin extreem belangrijk werd. Het werd het middelpunt van mijn bestaan.

Mijn moeder besloot deels minder te gaan werken voor de kinderen. Tegelijkertijd werd er thuis sterk gehamerd op presteren en academisch succes. De impliciete boodschap was dat opleiding en resultaten de enige manier waren om bestaansrecht en waardering te krijgen.

Ik ben hoogbegaafd. Ik benoem dit niet om ermee te pronken, maar om mijn ontwikkelingscontext te schetsen. In groep vijf functioneerde ik intellectueel al op brugklasniveau. In de jaren negentig was het echter niet gebruikelijk om klassen over te slaan, zeker als buitenlander. Daardoor liep ik intellectueel ver voor op mijn klasgenoten, terwijl ik sociaal-emotioneel juist achterliep. Ik was bovendien de jongste van de klas.
Waar meisjes in groep vijf bezig waren met eerste vriendjes en popsterren, speelde ik nog met poppen, Furbies en Tamagotchi’s en was ik geobsedeerd door Pokemon. Dat zorgde voor een sterke mismatch. Ik voelde me eenzaam en buitengesloten. Op school verveelde ik me extreem. Binnen enkele minuten had ik de uitleg begrepen en het werk af, waarna ik niets meer te doen had en vooral zat te tekenen.

Op mijn twaalfde ben ik naar het vwo gegaan, dat ik nominaal heb afgerond. Op mijn zeventiende ben ik gaan studeren. Ondanks mijn zelfstandigheid en academische gemak waren mijn ouders extreem streng. Voor toetsen hoefde ik nauwelijks te leren en haalde ik doorgaans zessen en zevens. Als ik leerdd tienen. Voor de meeste vakken had ik vrijwel altijd het hoogste cijfer.
Er waren echter twee vakken waarin ik minder goed was: natuurkunde en scheikunde. Toen ik daarvoor onvoldoendes haalde, werd ik thuis zwaar gestraft. Op de basisschool werd al vanaf groep vijf met cijfers gewerkt en ik kreeg vrijwel altijd het hoogste oordeel. Eén keer haalde ik een onvoldoende voor een topografietoets waarvoor ik niet had geleerd. Dat was de eerste keer dat mijn ouders mij sloegen.
Het geweld was ernstig. Er was sprake van slaan met riemen en pollepels, haren trekken en ander fysiek geweld. Dit geweld duurde tot de derde klas van de middelbare school. In die periode kwam ik in de puberteit, werd ik lichamelijk sterker en groter dan mijn moeder, en begon ik terug te slaan. Vanaf dat moment stopte het fysieke geweld.

Mijn vader was zelden thuis en sterk gericht op zijn werk. Hij was emotioneel grotendeels afwezig. Hierdoor heb ik later in mijn leven herhaaldelijk onbewust erkenning gezocht bij emotioneel afwezige mannen.

De centrale boodschap in mijn jeugd was dat liefde verdiend moest worden. Ik heb een jongere zus die binnen het gezin de positie van golden child had. Zij kon weinig fout doen. Zij deed lang over haar studie en behaalde uiteindelijk geen masterdiploma, maar bleef desondanks de favoriete dochter. Ik ben de oudste en had de rol van scapegoat.

Pas op latere leeftijd werd duidelijk dat ik hoogbegaafd ben. Daarvoor heb ik meerdere foutieve diagnoses gehad. Achteraf was mijn profiel consistent: hoge cijfers, een zeer makkelijke schoolcarrière, vloeiende beheersing van drie talen op C-niveau. Mijn rapporten zijn nooit onvoldoende geweest en ik ben nooit een zorgenkind geweest in de klassieke zin.
Toch herinner ik mijn schooltijd vooral vanwege het geweld thuis.

Er werd nauwelijks gesproken over gevoelens. Toen ik in de brugklas gepest werd door jongens, kreeg ik geen steun of handvatten om mezelf te verdedigen of sociale relaties op te bouwen. Mijn moeder zonderde zichzelf sterk af, miste haar thuisland en had weinig vriendinnen. Zij bood daardoor ook geen voorbeeld van hoe je vriendschappen aangaat en onderhoudt. Ik vermoed bij haar iets van autisme.

Mijn zus en ik speelden vooral samen. Pas later, op latere leeftijd, werd ik onderdeel van een bredere vriendengroep en leerde ik sociale vaardigheden. Nu heb ik nog steeds een paar goede vrienden, dus dat punt is goed gekomen.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 21:18 schreef Cupfighter het volgende:

[..]
Ik wil je mijn excuus aanbieden, dit topic heeft me doen inzien dat ik je in eerdere topics verkeerd beoordeeld en ook veroordeeld heb

Bedankt. Dat waardeer ik. Ik excuseer me voor trollen.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 21:31 schreef Droopie het volgende:

[..]
Kan, maar je ook eens onderzoeken met het uwv als je uitvalt bij een werkgever wat ze voor je kunnen betekenen.

Lang verhaal kort, gestopt als werknemer, bedrijf begonnen, gedekt door WW en verzekering (dus ook ziekte) zal lopen via UWV (ipv private organisaties.

Was ook bang voor een terugval (heb ook mijn sores gehad), maar ben werkgevers wel een beetje beu.
Liep ik te vaak tegen aan en op vast en nu ga ik hetzelf wel doen.

Ik denk niet dat redigeerwerk en taalcursussen een vetpot zijn ook. Als ik nou ict-er was...

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 21:36 schreef Duveldrinker het volgende:
@:Ansa, heb je nog wel contact met je ouders en zusje?

Ouders wel, want na mijn geweldadige ex daar heen moeten verhuizen tot ik deze woning kreeg. Zusje no contact gegaan omdat ze abusive deed.