Ik las dat Curaçao zich heeft geplaatst voor het WK voetbal, maar ik vraag me oprecht af of dat wel logisch is.
De UEFA verdient in mijn ogen veel meer plekken. Nu krijgen ze 16 tickets op een totaal van 48, wat ik veel te weinig vind. Idealiter zouden minstens de helft van de WK-plaatsen naar Europa moeten gaan: 24 van de 48. Dat zou voetbaltechnisch een stuk logischer zijn.
Mijn ideale verdeling zou er zo uitzien:
24 landen uit Europa
8 uit Zuid-Amerika
6 uit Afrika
5 uit Azië
4 uit Noord-Amerika
1 uit Oceanië
Maar eigenlijk zie ik het nog anders: waarom niet één wereldwijde WK-kwalificatie? Alle landen, uit alle continenten in één systeem tegen elkaar.
Er zijn 210 landen (inclusief Rusland). Dat zou neerkomen op 35 groepen van 6 landen.
De 35 groepswinnaars plaatsen zich voor het WK, aangevuld met de 13 beste nummers twee.
(Nu heb ik iedereen laten meedoen, maar Als het gastland niet meedoet dan is er een groep met 5 landen, of meerdere groepen met 5 landen, of als er een land zich terugtrekt, of geschorst is zoals Rusland.)
Om de kosten voor de allerkleinste landen te beperken, stel ik voor om een compact kwalificatietoernooi te organiseren in de eerste twee weken van januari. op verschillende plaatsen op de wereld. Zo spelen teams slechts vijf in plaats van tien kwalificatiewedstrijden.
In ruil daarvoor kunnen de interlandperiodes in september, oktober en november volledig worden vrijgemaakt voor clubvoetbal, waardoor je een najaar krijgt met non-stop competities en Europese duels, zonder onderbrekingen. en na het kwalificatietoernooi begint dan het kwalificatietoernooi opnieuw
Nederland (Europa)
Zuid-Afrika (Afrika)
Oman (Azië)
India (Azië)
Zuid-Soedan (Afrika)
Belize (N-Amerika)
België (Europa)
Qatar (Azië)
Finland (Europa)
Estland (Europa)
Hongkong (Azië)
Macau (Azië)
andere voorbeeld groepen:
SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn
ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis
Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Ik ben een man met een onverklaarbare fascinatie voor capuchons. Ze zijn mijn tweede huid—altijd om me heen, altijd vertrouwd. Ik draag ze niet alleen, ik lééf erin. Het voelt magisch als iemand er zachtjes aan trekt, een speels moment vol onverwachte connectie. En als mijn capuchon ergens blijft haken? Pure vreugde! Een klein avontuur in het alledaagse, alsof de wereld me even vasthoudt. Capuchons en ik? Een onafscheidelijk duo