Dushi zou worden benoemd tot ereburger maar toen overleed ze plots; het moest een verrassing zijnquote:
Marian Eisden (59), beter bekend als Dushi, is postuum benoemd tot ereburger van Gouda. Dat maakte burgemeester Pieter Verhoeve donderdagmiddag bekend tijdens haar uitvaart. Dushi overleed donderdag 12 maart plotseling en honderden mensen namen afscheid van haar in Jesus Central Church aan de Rijsselseweg.
Afgelopen najaar droegen allerlei mensen uit heel Gouda Eisden voor als ereburger, vertelde Verhoeve. Dushi zette zich jarenlang met hart en ziel in voor buurtbewoners in de wijk Korte Akkeren, bestierde de pannen en potten in buurtcentrum De Walvis en bood iedere bezoeker een luisterend oor.
Na de dood van haar pleegzoon Jerryson (15) op 21 september 2025, die in Capelle door politiekogels om het leven kwam nadat hij werd verdacht van de roof van een fatbike, riep Eisden op tot verzoening en verbinding.
Haar boodschap werd landelijk nieuws, de Goudse viel op in interviews en talkshows. Ze stak figuurlijk haar hand uit naar de politie en vroeg iedereen de rust te bewaren. De dood van Jerryson inspireerde haar ook de politiek in te gaan en ze stelde zich verkiesbaar voor de gemeenteraadsverkiezingen op de lijst van Groenlinks-PvdA.
Mensen noemen mij wel eens burgervader en dat is een eretitel. Maar Gouda had één burgermoeder: Dushi.
Burgemeester Pieter Verhoeve
Erepenning al eerder besloten
Dat Eisden op voordracht van haar stadsgenoten die erepenning zou krijgen, werd door het Goudse college al besloten op 16 december, vertelde Verhoeve in een toespraak tijdens de uitvaart. De burgemeester en wethouders wachtten alleen nog op het goede moment om die uitreiking plaats te laten vinden.
Op 21 mei 2026 zou het zover zijn. Die dag vindt een etentje plaats met alle andere ereburgers en het idee was om die bijeenkomst in ‘haar’ buurtcentrum De Walvis te organiseren. „Ze wist er niets van af en zou als verrassing, met het koor erbij, worden benoemd en geëerd.”
Door het plotselinge overlijden van Eisden, kon Verhoeve haar de penning die bij het ereburgerschap hoort niet meer persoonlijk geven. „Mensen noemen mij wel eens burgervader en dat is een eretitel. Maar Gouda had één burgermoeder: Dushi”, sloot hij af. Samen met haar dochter Kimberly en kleindochters, legde Verhoeve de penning op de kist.
Brede glimlach
Een van de bezoekers die zag hoe Eisden postuum ereburger werd, was televisiepresentator Joris Linssen. Met kerst werkte Dushi mee aan zijn programma Joris’ kerstboom, waar ze sprak over pleegzoon Jerryson en verbinding. „Het gesprek en die boodschap maakten indruk op me”, liet Linssen weten.
Naast de erepenning prijkte op de kist een bloemstuk in de vorm van een vlinder. En een foto van Eisden zoals de meeste Gouwenaars haar moeten hebben gekend. Een brede glimlach, kleurrijk gekleed en in haar rechterhand een garde.
Want koken, dat was heel belangrijk voor Eisden. ‘Waar één kan eten, kan iedereen eten’, was haar motto. Maar koken en eten was meer. Het was voor Dushi een manier om met haar stadsgenoten in contact te komen, om de mensen ook met elkaar te verbinden en zoals ze altijd zei, ‘liefde te verspreiden’.
Het ging haar om de mensen. Om het feit dat als je onzichtbaar bent, je toch gezien kunt worden
Redouan Allaoui,GroenLinks Gouda
Dushi werd geboren op Curacao, in Willemstad. In 1990 kwam ze in Gouda wonen. In Korte Akkeren vormde ze haar eigen familie. Voor Eisden was iedereen gelijk. Iemand groeten, een ander helpen waar je kan, dat was heel belangrijk voor de Goudse en die levenswijze bleef niet onopgemerkt. Ook tijdens diverse toespraken op haar uitvaart werd dat nog eens duidelijk.
Grootste geschenk
„Gezien worden, echt gezien worden, is misschien wel het grootste geschenk dat een mens een ander kan geven”, zei Redouan Allaoui, die aangaf niet als partijgenoot te spreken, maar vooral als buurtjongen uit Korte Akkeren.
Toen hij als kleine jongen busjetrap speelde, ‘wie niet weg is, is gezien’ riep en een bal hard tegen het huis van Eisden trapte, stuurde ze hem niet boos weg, vertelde hij.
Allaoui: „Ze kwam naar buiten en zei: ‘ook als je weg bent, word je altijd gezien’. Ik begreep de diepte van die woorden toen niet, maar nu weet ik: het ging haar nooit om die bal. Het ging haar om de mensen. Om het feit dat als je onzichtbaar bent, je toch gezien kunt worden. Dat als de wereld aan je voorbijloopt er iemand moet zijn die zegt, ‘ik zie jou wel’. Dat was Marian.”