Zelf heb ik laatst nog het graf van mijn ouders bezocht,`zowel uit respect, om weer aan ze terug te denken, maar ook uiteraard om het graf te onderhouden.
Ook denk ik nog wel eens aan die ene populaire collega die altijd vrolijk en sympathiek was, en ook goed lag bij de vrouwen. Helaas overleden door een vorm van k...
En jullie?
Denk aan mensen die er niet meer zijn, soms.
Geen idee overigens wie waar begraven ligt. Misschien zijn de meesten in een urn gezet of met de wind mee.
Het leven gaat voor mij te snel om bezig te zijn met overledenen. Voor ik het weet lig ik ernaast.
Als ik een wat sterkere band had en ze dichterbij woonden dan was ik er misschien wel vaker langsgegaan. Maar, aan de andere kant, mijn schoonfamilie hoor ik vaak vertellen over hun overleden (groot)ouders maar die bezoeken de graven ook niet tot nauwelijks.
Na 10 jaar doen we het nog steeds. Daarna gaan we altijd lunchen. Tis wel een stuk minder emotioneel geworden
Wat daar ligt, is een lege jas.
Wat echt belangrijk is, draag ik altijd bij me.
O.a. herinneringen die soms boven komen drijven.
Ruim dertig jaar geleden overleed de vader van mijn toenmalige vriend. Had ik een fijne band mee, was een ontzettend lieve man. En op een ochtend was hij zomaar overleden, hartstilstand. Ik denk nog regelmatig aan hem, inmiddels met minder verdriet maar aan de fijne herinneringen.
Mijn eigen vader overleed afgelopen januari. Dat is dus nog wel erg vers. Mijn broer en zus wilden de as verdeeld hebben zodat we alle drie een beetje hebben. Ik vond dat prima. Ik heb hier nu dus in de boekenkast een kleine urn staan met een theelichtje erin. Regelmatig steek ik een theelichtje aan. Soms vertel ik ook wat tegen hem. Het is echt gek om iemand zo close te missen en die persoon echt nooit meer te zien of te spreken.
Zeven jaar geleden overleed een vriendin en over haar praat ik nog regelmatig met andere vriendinnen.
Ik kom juist regelmatig op begraafplaatsen, maar dan alleen omdat ze zo mooi zijn en er zo'n serene sfeer hangt en niet voor een specifiek graf.quote:Op woensdag 13 augustus 2025 14:50 schreef Discombobulate het volgende:
Niet echt, maar ik heb ook niet echt iemand die overleden is van dichtbij. Vind begraafplaatsen altijd prachtig, maar kom er dus amper.
Ja dat snap ik wel. Ik ben één keer 's nachts wezen kijken vroeger met een vriend na een feestje, omdat we daar toevallig toch langs moesten. Ook beetje eng, want ja begraafplaatsen en horrorverhalen. Was wel echt mooi zoiets.quote:Op woensdag 13 augustus 2025 15:23 schreef miss_sly het volgende:
[..]
Ik kom juist regelmatig op begraafplaatsen, maar dan alleen omdat ze zo mooi zijn en er zo'n serene sfeer hangt en niet voor een specifiek graf.
Ik kom vaker bij het graf van mijn schoonzusje en schoonvader, mijn schoonmoeder (recent nog samen met mijn schoonvader) bezoekt die graven elke dag en als wij er zijn sluiten we vaak even aan.
Toen ik dit jaar op de begraafplaats in Den Haag was, voor de begrafenis van mijn oma, ben ik wel even langs de plek van mijn opa en mijn overgrootmoeder gelopen. Gewoon om te kijken. Al vond ik het wel fijn dat de naam van mijn overgrootvader er sinds kort ook op staat. Decennialang heeft de overheid niet erkent dat hij overleden was in de oorlog.
Misschien dat ik er anders tegenaan kijk als het straks mijn ouders zijn.
Bij mensen waarvan ik weet dat ze zijn gecremeerd heb ik gek genoeg helemaal geen gevoel als "jammer dat er geen graf is", het is gewoon goed.
Ik heb ook liever dat ik gecremeerd word dan begraven. Bij beide blijven al snel alleen beenderen over. Alleen blijf je bij een graf dan nog jarenlang 2,5 vierkante meter grond bezet houden, terwijl er dus bijna niks meer ligt.quote:
Terugdenken wel. Begraafplaatsen? Nee. Daarom mag men mij ook wel gewoon cremeren. Ik vind dat allemaal aardig symbolisch of zo. Daar heb ik wat minder mee. Cultuur vind ik mooi, maar herdenken doe ik 'op mijn manier' .
Volgens mij is het ook nog vrij recent dat mensen eigen graven krijgen en er een bordje of steen op staan met wie daar ligt. Vroeger had je toch massagraven waar je voor een paar gulden dan bv. je overleden kind kon laten begraven? Zeg maar de bolwerken.
Dat moet dan een heel bijzonder geval zijn geweest.quote:
Decennialang heeft de overheid niet erkent dat hij overleden was in de oorlog.
De wet biedt de mogelijkheid dat een vermiste persoon die onvindbaar is en van wie geen enkel levensteken meer komt, na een bepaalde periode officieel dood te verklaren. Indertijd stond daar een termijn voor van tien jaar.
Omdat er tijdens de bezettingstijd nogal veel mensen vermist zijn geraakt, heeft de regering in 1949 zelfs een wet gemaakt om personen die in die tijd vermist zijn geraakt, sneller dood te kunnen verklaren.
Op deze site staat er een wat uitgebreider verhaal over.
https://www.uitdeoudekoek(...)tweede-wereldoorlog/
Doordat ik wel eens in online archieven heb zitten neuzen, ken ik ook een dergelijk geval uit mijn eigen familie. De andere grootvader van een paar neven en nichten van mij zat in de bezettingstijd in het verzet, is kennelijk op een of andere manier gepakt (of verraden?) en zat gevangen in concentratiekamp Buchenwald en is daar in maart 1945 overleden. Zijn overlijden werd vermeld in de Staatscourant en de gemeente van zijn laatste woonplaats heeft toen "wegens de Minister van Justitie" een overlijdensakte opgemaakt.
Kan het helaas niet meer navragen nu.quote:
[..]
Dat moet dan een heel bijzonder geval zijn geweest.
De wet biedt de mogelijkheid dat een vermiste persoon die onvindbaar is en van wie geen enkel levensteken meer komt, na een bepaalde periode officieel dood te verklaren. Indertijd stond daar een termijn voor van tien jaar.
Omdat er tijdens de bezettingstijd nogal veel mensen vermist zijn geraakt, heeft de regering in 1949 zelfs een wet gemaakt om personen die in die tijd vermist zijn geraakt, sneller dood te kunnen verklaren.
Op deze site staat er een wat uitgebreider verhaal over.
https://www.uitdeoudekoek(...)tweede-wereldoorlog/
Doordat ik wel eens in online archieven heb zitten neuzen, ken ik ook een dergelijk geval uit mijn eigen familie. De andere grootvader van een paar neven en nichten van mij zat in de bezettingstijd in het verzet, is kennelijk op een of andere manier gepakt (of verraden?) en zat gevangen in concentratiekamp Buchenwald en is daar in maart 1945 overleden. Zijn overlijden werd vermeld in de Staatscourant en de gemeente van zijn laatste woonplaats heeft toen "wegens de Minister van Justitie" een overlijdensakte opgemaakt.
Was in Nederlands-Indië.
Ditquote:Op woensdag 13 augustus 2025 03:20 schreef KillemWieft het volgende:
Natuurlijk denk ik nog wel eens aan mensen die zijn overleden, maar herdenken of graven bezoeken doe ik niet. Geen behoefte aan.
Welnee. Vaak zijn graven voor een jaar of 10. Dan kan je kiezen voor de volgende 10 jaar leges betalaen of het wordt het geruimd en kan er een ander in.quote:
[..]
Ik heb ook liever dat ik gecremeerd word dan begraven. Bij beide blijven al snel alleen beenderen over. Alleen blijf je bij een graf dan nog jarenlang 2,5 vierkante meter grond bezet houden, terwijl er dus bijna niks meer ligt.
Volgens mij is het ook nog vrij recent dat mensen eigen graven krijgen en er een bordje of steen op staan met wie daar ligt. Vroeger had je toch massagraven waar je voor een paar gulden dan bv. je overleden kind kon laten begraven? Zeg maar de bolwerken.
Ik kreeg een keer uitleg van een begraafplaatskantoor: er kunnen 2 kisten boven elkaar. Moet er een volgende in, dan worden de beenderen opgegraven en in een kistje gedaan. Dus ik denk dat bij alle volgenden de boel opgegraven wordt en meer botten verzameld worden in zo'n kistje.
Wat versta je eigenlijk onder vroeger? Ik kwam op begraafplaatsen met mensen die in de 90 waren toen ze overleden. Soms solo, soms familiegraven.
Het is al een tijd geleden dat ik op een begraafplaats kwam. Als kind vond ik het er doodeng, mede door de sombere sfeer met hoge heggen. Dat is later aanzienlijk opgeknapt en je kan er 's zomers tot 20:00 uur zijn. In het vroegere baarhuisje is een toilet gekomen. Inmiddels is m'n conditie achteruitgegaan. Het OV is onhandig, dus ik ben er lang niet meer geweest.
‘Feestelijk’ omdat wij daar hebben gegeten, gedronken, getroost, verhalen verteld. Hun muziek gedraaid op een mooie zonnige dag, zittend de grafstenen.😎
Jaarlijks wordt het familiegraf een aantal x bezocht. Ook door een familielid in dezelfde plaats.
In ieder geval op de verjaardag van sch.ma.
Prachtige plekken om te bezoeken, ook in het buitenland. Ook heel lang naast een klein kerkhof HV gewoond. Incidenteel zijn er bezoekers. E liggen altijd wel bloemen bij een graf.
Op 4 mei komt een gemeente vertegenwoordiging samen met militaire vertegenwoordigers uit Engeland en U.S.A. en Canada bloemen leggen bij graf van een Canadese soldaat uit WO2 en anderen. Dan maakt men een tournee langs andere begraafplaatsen in de gemeente, waar strijders uit WO.2 zijn begraven.
Bij de herdenking van MH 17 was er ook (hoog) bezoek omdat een Joodse!!! jongeman er ligt begraven op verzoek van ouders, die in het dorp woonden.
Ook komen jaarlijks ongeveer 40/50 motorrijders uit Engeland langs om graven van gevallen kameraden te bezoeken. Dan zijn zij onderweg naar de herdenking in Wageningen.
Prachtig om te zien hoe de stoere motorrijders met veel geronk aan komen. De stilte, de helmen verwisselen voor een baret en dan daar een moment stil zijn.
Reflectie en bewust worden van vergankelijkheid en geschiedenis beleven op een begraafplaats is indringend.
SPOILER
[ Bericht 1% gewijzigd door AnneX op 07-09-2025 08:15:45 ]
Dan gaat het enkel om gevoel. En gevoel is nou net niet wat ik in m'n donder heb. Dus nee
Echt waar? Ik las laatst een artikel over de Leidse begraafplaats 'Rhijnhof' waar inmiddels graven voor eeuwig worden uitgegeven, omdat (in Nederland) begraven worden zo sterk is teruggelopen. Naast dat mensen die willen worden begraven misschien steeds vaker voor een 'natuurgraf' kiezen. Presentatrice Dieuwertje Blok is bijvoorbeeld begraven in een natuurgraf in Koedijk, terwijl ze zeker niet daar vandaan komt.quote:
[..]
Welnee. Vaak zijn graven voor een jaar of 10. Dan kan je kiezen voor de volgende 10 jaar leges betalaen of het wordt het geruimd en kan er een ander in.
Ik kreeg een keer uitleg van een begraafplaatskantoor: er kunnen 2 kisten boven elkaar. Moet er een volgende in, dan worden de beenderen opgegraven en in een kistje gedaan. Dus ik denk dat bij alle volgenden de boel opgegraven wordt en meer botten verzameld worden in zo'n kistje.
Toevallig was ik een tijd terug op een andere begraafplaats dan Rhijnhof, en zag ik dat er bij een vak naast de ingang bij vrijwel elk graf een bordje stond met het verzoek contact op te nemen met de beheerder.
Veel later kwam ik terug, en lagen al die (oude) graven er nog steeds.
Ik vermoed dat misschien een enkel graf toen wel is 'verlengd', maar dat dat eerder het geval zou zijn voor graven waar de partner nog bij wil komen te liggen dan graven van (bet)overgrootouders.
Het kost natuurlijk ook geld om alleen al de grafbedekking te verwijderen, laat staan de resten te ruimen. En zo'n leeg vak is ook een triest gezicht. Al lijkt het mij als nabestaande vooral onplezierig om bij het uitzoeken van een graf er een te moeten aanwijzen waar nog grafbedekking op staat.
[ Bericht 3% gewijzigd door 2025 op 24-11-2025 13:39:29 ]
Laatst heb ik wel zo'n graf bezocht van een overleden schoolgenoot. Toen maakte ik een foto en zag ik daardoor dat het graf er tot aan de achtergebleven bierflesjes precies hetzelfde uitzag als 3 jaar geleden... Het is lastig te zeggen of iemand bewust op die manier het graf onderhoudt, of dat het graf gewoon niet meer zo vaak wordt bezocht (door mensen die daar ter plekke bier drinken).
Toen mijn vader overleed ben ik enkel nog naar het familiegraf gegaan toen zijn urn in het graf geplaatst werd. Verder heb ik er niet echt behoefte aan om daar op bezoek te gaan. Dat vinden mijn moeder en andere familieleden maar vreemd.
Als mijn vrouw graag naar de plek wil waar ze wat as van haar broer en oom ligt, ga ik wel mee om haar te steunen. Niet speciaal voor de overledenen zelf.
[ Bericht 0% gewijzigd door Mr_Belvedere op 24-11-2025 14:40:22 ]
Je geeft het antwoord eigenlijk al zelf.quote:
[..]
Echt waar? Ik las laatst een artikel over de Leidse begraafplaats 'Rhijnhof' waar inmiddels graven voor eeuwig worden uitgegeven, omdat (in Nederland) begraven worden zo sterk is teruggelopen. Naast dat mensen die willen worden begraven misschien steeds vaker voor een 'natuurgraf' kiezen. Presentatrice Dieuwertje Blok is bijvoorbeeld begraven in een natuurgraf in Koedijk, terwijl ze zeker niet daar vandaan komt.
Toevallig was ik een tijd terug op een andere begraafplaats dan Rhijnhof, en zag ik dat er bij een vak naast de ingang bij vrijwel elk graf een bordje stond met het verzoek contact op te nemen met de beheerder.
Veel later kwam ik terug, en lagen al die (oude) graven er nog steeds.
Ik vermoed dat misschien een enkel graf toen wel is 'verlengd', maar dat dat eerder het geval zou zijn voor graven waar de partner nog bij wil komen te liggen dan graven van (bet)overgrootouders.
Het kost natuurlijk ook geld om alleen al de grafbedekking te verwijderen, laat staan de resten te ruimen. En zo'n leeg vak is ook een triest gezicht. Al lijkt het mij als nabestaande vooral onplezierig om bij het uitzoeken van een graf er een te moeten aanwijzen waar nog grafbedekking op staat.
Een kerkhof wordt ruim opgezet, maar er blijven mensen doodgaan en uiteindelijk is het te klein geworden, zonder uitbreidingsmogelijkheden. Dan moet je dus creatief worden. Al weer lang geleden zag ik een creatief plan wegens ruimtegebrek: maak een wal waarin de kisten gestoken worden. Dus als een urnenwand, maar dan voor kisten die horizontaal diep de wal ingaan. Zo kan je meer kwijt op een perceel van beperkte lengte en breedte dan als je alles op een rijtje uitlegt.
Van recentere tijd zijn die bosgraven, waar je geen gedenkstenen mag plaatsen, hoogstens een kleine markering van de plaats. Het nieuwste wat ik zag is ondiep begraven ipv de kist op 2m diepte plaatsen. Dit is wel helemaal zonder rmarkering: je verdwijnt in het bos. Hoger wordt het sneller afgebroken, omdat daar meer bodemleven is. Botten blijven natuurlijk zeer lang bestaan.
Ja, wat ik zei klopt. Af en toe zie ik in het lokale sufferdje een opsomming van graven die op de nominatie staan om geruimd te worden. Bekende nabestaanden worden wel rechtstreeks aangeschreven. Ik zag op meerdere kerkhoven dat er graven zijn met 2 grafstenen, ieder de helft van de plaat. Daar liggen dus 2 verschillende personen die niets met elkaar te maken hebben. Dit zouden door de gemeente betaalde graven kunnen zijn, valt me nu in. Maar het kan natuurlijk ook zijn wegens geldgebrek bij de nabestaanden. .
Nu er meer gecremeerd wordt en ook andere methodes beproefd worden, is er dus meer ruimte voor nieuwe graven door de graven die voor een bepaalde tijd uitgegeven zijn, waarvan de grafrechten niet verlengd worden. Ook dan zal het tot de bodemgrenzen beperkt blijven. Mijn moeder heeft toen het nog makkelijk kon een eeuwig durend graf gekocht. Hoeven we niets meer voor te betalen. Er wordt beperkt onderhoud gepleegd om verloedering te voorkomen. Daardoor leidt zelfs een tijd niet kunnen komen niet tot rampen. De laatste keer dat ik er was, mocht je geen gieters en potten meer achter de grafstenen zetten, want werd te slordig doordat de beplanting tussen twee rijen uitgedund werd.
Kwam jaren geleden in zo'n klein agrarisch dorp met 2 grote kerken. Bij eentje was een kerkhof. Er waren een paar grote oude graven, die niet eens echt oud waren. En verder nieuw tot relatief nieuw, dus dus amper vooroorlogs.
Andere grootouders: is oom bij begraven waar ik wel veel mee had.
Het graf van m'n ouders (nog) niet bezocht, da's nog te kort geleden en geen leuke jeugdherinneringen aan.
De uitvaarten waar ik zelf ben geweest zijn allemaal begrafenissen geweest. Dat komt op papier door religie, al klopt dat niet want in religieuze buurlanden wordt vaak wel 80-90% gecremeerd (Zweden, Denemarken, Zwitserland) en is het eerder cultuur.
Die graven van die uitvaarten bestaan nu allemaal nog. Maar ik hecht er weinig waarde aan. Soms denk ik weleens over wat er van de overleden persoon nog over is, en concludeer ik dat ontbinding al snel na de dood start en het waarschijnlijk alleen wat botten zijn. Sommige graven zijn zelfs nu al ingezakt wat ook wel wat zegt.
Ik heb gelezen dat Vikingen, Romeinen en Grieken vroeger werden gecremeerd zodat de ziel bevrijd kon worden. En dat begraven iets is wat in Europa 'normaal' werd door het Christendom. Vroeger werden mensen maar 40 jaar oud of zo, die mensen konden dan eigenlijk maar vrij kort graven van voorouders bezoeken. En dan gingen ze zelf dood en merkten ze het niet als het graf van hun ouders ineens was verdwenen. Nu is dat ineens een veel gevoeliger item, enerzijds omdat sommige mensen graven maar blijven bezoeken en anderzijds omdat mensen geconfronteerd worden met onderhoud of betalen voor aflopende grafrechten. En zie je eigenlijk in elk Europees land dat waar een crematorium verschijnt, de crematiecijfers alleen maar blijven stijgen omdat cremeren gewoon meer voordelen kent. Zelfs als je een urn bijzet in een graf kan je die nog makkelijker verplaatsen als je zelf gaat verhuizen.
Volgens mij is het wereldwijd gebruikelijker om te cremeren dan te begraven. En als je dus echt kijkt naar de geschiedenis van de mensheid zelfs logischer. Hindoestanen bijvoorbeeld worden ook meestal gecremeerd...
quote:Op woensdag 13 augustus 2025 08:07 schreef RedShoe het volgende:
Regelmatig. Geen vaste tijden, maar als ik de behoefte heb dan bezoek ik het graf van mijn ouders. moeder.
Dit voorjaar een vriendin overleden en ik denk daar elke week wel een paar keer aan. Was heftig.
Urne staat bij mama en ik praat wel eens tegen hem
Mis hem echt