Nou ja, ik zeg dus met zoveel woorden in zo'n geval "We gaan elkaar niet meer zien en worden geen vrienden." Maar inderdaad afgezien van dat, is ze duidelijk genoeg om haar met rust te laten.quote:Op donderdag 24 april 2025 13:18 schreef miss_sly het volgende:
[..]
Hoeveel duidelijker kan het zijn, dan iemand overal blocken?
En hij maakt zichzelf wijs dat het niet erg is, omdat de brieven liefdevol en zacht van toon waren, dus dan is het wel oké.quote:Op donderdag 24 april 2025 13:22 schreef Stepperoller het volgende:
Ik ken tig voorbeelden waarbij iemand niet duidelijker kon zijn, maar waarbij de ander het niet kon verkroppen en die duidelijkheid toch anders interpreteerde.
Mijn gevoel is dat TS daar ook een handje van heeft met zijn brieven aan iemands ouders na overal geblokkeerd te zijn.
Ja. En ik haal wel uit de OP, dat ze dat aangegeven heeft:quote:Op donderdag 24 april 2025 13:20 schreef aquawoman het volgende:
[..]
Nou ja, ik zeg dus met zoveel woorden in zo'n geval "We gaan elkaar niet meer zien en worden geen vrienden." Maar inderdaad afgezien van dat, is ze duidelijk genoeg om haar met rust te laten.
Alleen heeft TS er kennelijk moeite mee om deze boodschap te accepteren. Want zij hoort gewoon in zijn armen, schrijft hij.quote:Toen werd het stil. Ik kwam erachter dat ze me had ontvolgd van alle social media. En even later blokkeerde ze me op Whatsapp. Per mail reageerde ze dat ze dat nodig had.
Ah ja, dat is duidelijk genoeg, ze heeft hem dus wel gemaild en aangegeven dat ze afstand nodig heeft. Dan is het helemaal respectloos om te blijven proberen.quote:Op donderdag 24 april 2025 13:24 schreef capricia het volgende:
[..]
Ja. En ik haal wel uit de OP, dat ze dat aangegeven heeft:
[..]
Alleen heeft TS er kennelijk moeite mee om deze boodschap te accepteren. Want zij hoort gewoon in zijn armen, schrijft hij.
quote:Op donderdag 24 april 2025 13:41 schreef aquawoman het volgende:
[..]
Ah ja, dat is duidelijk genoeg, ze heeft hem dus wel gemaild en aangegeven dat ze afstand nodig heeft. Dan is het helemaal respectloos grensoverschrijdend om te blijven proberen.
quote:Op donderdag 24 april 2025 16:41 schreef Black_Baron het volgende:
Ik vind het zwaar klote voor je, bro.
Je gaf haar alles. Was de nice guy. Gaf haar zelfs de ruimte om tijd voor haarzelf te nemen.
En toen je weer contact zocht en mailde bleek dat ze opeens een ander had, volgens haar moeder. Of je even heel snel wilde dimmen. Ongelooflijk.
Was die ander er misschien al..hoe is dat uitgaan gegaan, eigenlijk? Haar initiatief, de jouwe?
Super klote voor je. Ik zou op zijn minst boos zijn.
En laat je niet gek maken door het commentaar hier. Wij mannen kunnen leren van je verhaal.
Wat zou je achteraf anders hebben gedaan?
quote:Op woensdag 23 april 2025 00:37 schreef Lost7272 het volgende:
Dit verhaal is een verhaal dat ik schrijf uit liefde. Niet om iemand zwart te maken. Het is een uiting van mijn verdriet dat ik gewoon anders niet kwijt kom. Het vreet me op en legt me compleet lam.
Ik ben 3 jaar samen geweest met een vrouw. Niet zomaar een vrouw, de allermooiste en allerliefste persoon die ik maar kon wensen. Ze was niet alleen mijn geliefde, maar ook mijn aller allerbeste maatje. De tijd die we samen hadden was magisch. Ik durf zonder enige twijfel te zeggen dat ze de liefde van mijn leven is.
En ik weet zeker dat dat wederzijds was……
Nergens voelde ik me fijner dan bij haar. Haar liefde, haar spontaniteit, haar fantastische mooie uitstraling.
We deelden alles, we konden goed opschieten met elkaars kinderen, we vonden rust bij elkaar en gingen door heftige tijden samen.
Wat echte liefde moet zijn.
Net zoals in elke relatie ontstonden er spanningen.
We vonden elkaar soms niet. Niet uit onwil, maar (naar ik later leerde) door dynamieken die we allebei niet goed konden hanteren
We maakten ruzie over detail, maar raakten elkaar in oude pijn.
En op een gegeven moment besloten we uit elkaar te gaan.
Allebei waren we natuurlijk emotioneel, maar het ging met zachtheid, met respect en met liefde. Want dat was onze relatie.
Zelfs in de laatste weken voor de break up zei ze me nog: “Ik wil je niet kwijt. Wat wij voelen is zeldzaam. Laten we rustig kijken wat wel werkt”.
We zijn nog een dag in het ziekenhuis geweest. Waar ik uren haar heb vastgehouden…. 2 weken voor de break zijn we naar blijkt voor de laatste keer een weekend in een hotel geweest. Waar ze uren in mijn armen lag, zoals gewoonlijk….. de plek waar ze gewoon thuishoort…..
Er was geen oorlog, geen verwijdering, geen vijandigheid.
Toen werd het stil. Ik kwam erachter dat ze me had ontvolgd van alle social media. En even later blokkeerde ze me op Whatsapp. Per mail reageerde ze dat ze dat nodig had. En hoewel het me pijn deed had ik natuurlijk haar te respecteren en dat heb ik gedaan. Ze zei als laatste: “ik ben niet boos”……
Ik heb haar alle ruimte gegeven.
Geen druk, geen contact, geen aandringen.
Drie maanden lang volledige stilte.
Pas toen, na die periode, stuurde ik 1 mail.
Geen verwijten, een liefdevolle, kalme mail.
Niet om iets terug te draaien, maar om haar te laten blijken hoeveel het betekend had.
Hoe dankbaar ik wa. Het het echt voor mij voelde.
Geen eis, geen hoop, geen verwijt. Alleen erkenning.
1 dag ging voorbij…. Toen 2 dagen…. 3 dagen…… 1 week….. 2 weken…….
Wat kreeg ik terug? Niets…..
Geen reactie, geen vraag, geen erkenning.
Ik besloot een 2e mail te sturen, waarin ik uitlegde hoe ik onze dynamiek ben gaan begrijpen.
De pijn zat niet in ons gevoel, maar in hoe we vastliepen op elkaars patronen.
En dat het niet over grote problemen ging, maar hoe we elkaar niet goed konden bereiken op kwetsbare momenten.
Wellicht had ze ook mijn mail geblokkeerd, dus ik heb deze mail ook naar haar ouders gestuurd. Zodat ik wist dat ze had zou kunnen zien.
Wat volgde was geen gesprek, maar een blokkade. Via haar moeder, niet vanuit haarzelf.
Maar als tussenpersoon liet haar moeder me weten dat haar dochter inmiddels verder was gegaan, gelukkig is met een nieuwe liefde en dat zijzelf en de familie “er verder niets meer mee te maken willen hebben”. Geen enkele opmerking zelfs over mijn dochten of over de hond, die veelal in de weekenden bij haar ouders was…..
Ik was geraakt….. keihard…. Alsof alle lucht in 1 keer uit je lichaam wordt geslagen….
Natuurlijk snap ik dat ze het recht had om verder te gaan.
Maar dat het op deze manier gebeurde… zonder eigen woorden, zonder warmte, zonder iets menselijks naar alles wat we samen hadden gedeeld…..
Ik heb haar toen nog een 3e mail gestuurd. Vol liefde, begrip, nog altijd zacht. Want ik weet wie ze is en hoe gek we altijd op elkaar waren. Iedereen zag de liefde tussen ons. Zelfs tot op het laatst aan toe. Dat weet ik zeker…..
Hier kreeg ik een mail op terug van haarzelf.
Heel erg zakelijk, heel verwijtend en heel erg hard…..
Alsof ik haar lastigviel.
Alsof ik iets verkeerds had gedaan.
Het enige wat ik heb gedaan is spreken vanuit mijn diepe liefde.
In de maanden na onze breuk ben ik diep aan mijzelf gaan werken. Ik moest begrijpen wat er tussen ons gebeurde.
Ik ben in therapie gegaan,
Ik heb gesprekken gevoerd en analyses gemaakt. En elke ruzie of moeilijke situatie tot in detail teruggehaald.
Het ging vaak niet over wat we bespraken, maar hoe we elkaar raakten op kwetsbare plekken.
En ik zag mijn aandeel in:
Dat ik me soms terugtrok als het te heftig werd, dat ik het moeilijk vond om haar emoties te dragen in het moment.
Dat ik dan afstandelijk leek, terwijl ik juist probeerde geen olie op het voor te gooien.
Maar ik zag ook haar kant.
Hoe zij in de moment overspoeld raakte.
Hoe haar emoties soms explosief werden en hoe snel ze in een alles-of-niets reactie kon schieten.
Niet omdat ze slecht is, maar waarschijnlijk uit oude overlevingspatronen.
Ik heb haar daar nooit voor veroordeeld. Integendeel, het raakte me heel erg diep.
Ik weet dat ze met pijn leeft die ze waarschijnlijk al lang bij zich draagt.
Het ging niet over grote issues, het ging over wat onzichtbaar meespeelde.
En juist daarom is het zo pijnlijk dat het zo hard eindigde.
Wat ik inmiddels begrijp is dat het verhaal over mij waarschijnlijk al klaarstond.
Niet omdat ze me kwaad wilde doen, maar omdat het voor haar (en haar omgeving) makkelijker werd als mijn rol klopte met de beslissing om me volledig af te sluiten.
Ik kan niet met zekerheid zeggen wat ze precies heeft verteld. Maar uit de reacties die ik kreeg werd duidelijk dat er een beeld was ontstaan waarin ik haar niet met rust lied, waarin ik “grenzen overschreed” door na 3 maanden complete stilte alsnog te schrijven en iets terug te geven over onze dynamiek.
En dat steekt, omdat het niet klopt met hoe ik gehandeld heb. Ik heb haar ruimte gegeven. Mijn mails waren eerlijk, liefdevol en zonder druk.
Maar wellicht was dat juist het probleem.
Misschien raakten mijn woorden iets aan wat ze niet onder ogen wilde zien. En dan wordt zelfs zachtheid al te dichtbij.
Wat me ook enorm diep raakt is dat er mensen in haar leven zijn gebleven, die haar veel erger hebben geraakt. En toch heeft ze die mensen nooit uit haar leven geweerd.
Maar ik, degene die met mijn hele hart van haar gehouden heb, die gek was op haar kinderen, die haar steunde, die haar haar ruimte gaf toen ze dat vroeg,
Ik werd geblokkeerd. Genegeerd. En vervolgens herschreven.
Dat voelt keihard…. Oneerlijk…. Onlogisch…..
En maakt het verlies des te moeilijker te dragen.
Ik heb haar nooit kwaad willen doen…. Ik ben nooit een vijand geweest en ook nu niet.
Ze is geen slechte vrouw. Wat ze deed, doet diepe pijn.
Maar ik geloof dat haar gedrag voortkomt uit het verre verleden. Nog voordat wij (zoals we vlak voor de breuk nog zeiden) de mooiste liefdestijd van ons hele leven beleefden.
En als haar enige manier om dat te dragen was: sluiten, blokkeren, verdraaien…..
Dan is dat niet wat ik gehoopt had, maar wel wat zij blijkbaar nodig had.
Misschien kwam ik te dichtbij. Mijn liefde voor haar was overduidelijk, oprecht en ontzettend warm….. ook na de breuk nog.
En juist dat was wellicht te pijnlijk.
Want als je verder wilt zonder die pijn te voelen, dan is iemand die jou nog steeds met zachtheid en liefde aankijkt, moeilijk te verdragen. Niet omdat hij iets fout doet, maar omdat hij herinnert aan wat je liever vergeet.
De pijn die ik nu voel elke dag is misschien minder erg dan wat zij ooit heeft gevoeld.
En als dat zo is, kan ik niets anders doen het haar vergeven.
Want dat is wat liefde is, zelfs als het je kapot maakt……
Bij het eerste zou je schuldgevoel moeten voelen en ja, dat lijkt ze niet te doen.quote:Op donderdag 24 april 2025 18:07 schreef Boca_Raton het volgende:
Willekeurige stukjes uit de tekst:
‘Want als je verder wilt zonder die pijn te voelen, dan is iemand die jou nog steeds met zachtheid en liefde aankijkt, moeilijk te verdragen.’
‘De pijn die ik nu voel elke dag is misschien minder erg dan wat zij ooit heeft gevoeld.’
De eerste klopt niet en bij de tweede vraag ik me af waar hij op doelt.
Altijd goed om even te quoten. Maar die had ik al gelezen.quote:
Maakt het uit? Het was kennelijk een gezamenlijke conclusie.quote:Op donderdag 24 april 2025 20:22 schreef Black_Baron het volgende:
[..]
Altijd goed om even te quoten. Maar die had ik al gelezen.
Ben nog steeds benieuwd van wie het uit elkaar gaan uiteindelijk kwam.
Gezien zijn eerdere post is het vooral belangrijk om haar de schuld te geven en als het even kan ook als vreemdganger neer te zetten.quote:Op donderdag 24 april 2025 20:26 schreef Lienekien het volgende:
[..]
Maakt het uit? Het was kennelijk een gezamenlijke conclusie.
Ik denk dat je een stukje zelfreflectie moet doen.quote:Op woensdag 23 april 2025 23:29 schreef Lost7272 het volgende:
Wellicht dat mensen die nu wat moeite hebben met mijn handelen met wat meer diepte van mijn kant begrijpen dat dit niet een standaard verhaal is. Tevens maakt het denk ik heel duidelijk, hoe nuances het verschil kunnen maken.
Dat is dus "als er iets is", niet nog een keer je liefde verklaren, of vertellen hoe fijn het was.quote:Mijn ex en ik zijn absoluut niet boos uit elkaar gegaan. Er was altijd nog respect en besef hoeveel liefde er was tot aan het laatste bericht met de blokkade op de telefoon. We hebben ook besproken dat als er iets was, dat we elkaar per mail konden bereiken.
Je kunt dit beter kort en zakelijk houden, als je echt nog wat wat is, wat besproken moet worden.quote:Mijn mails waren niet aanvallend, maar met respect en eerlijkheid geschreven.
Sorry, maar dat zeggen stalkers ook altijd. Het was goed bedoelt, ik geen kwade bedoelingen.quote:Ik neem aan dat als mensen echt mijn verhaal en antwoorden hebben gelezen, dat ik niet als een "botte hork" om me heen aan het slaan ben.
Het feit dat ik dit verhaal deel is om wellicht anderen te vinden die iets hierin herkennen. Als ik slechte intenties gehad zou hebben, zou ik dit niet en public plaatsen op een forum, maar me stil houden lijkt me.
Maar je hebt het toch nog niet laten gaan. Kom ik toch nog weer even terug op haar ouders en de hond opmerking.quote:Het gaat in dit verhaal over de manier waarop we onze pijn verwerken anders is. Waar ik heb gekozen voor uitzoeken, rouwen, de pijn in de ogen kijken,
Nee, ze heeft gesloten om het (snel) af te sluiten en door te gaan met haar leven.quote:heeft mijn ex gekozen voor vluchten na de breuk.
Hoop assumptions. Ze is doorgegaan met haar leven. En blijkbaar gezien de tekst je hier neerzet, heb jij daar toch problemen mee.quote:Natuurlijk is dat haar goed recht. Ik ben geen psycholoog maar begrijp dat het vluchten voor de pijn is. Pijn van de mislukte relatie en die haar triggert om in overlevingsmodus te gaan. Deze zijn gevormd in de jeugd, die niet altijd veilig was. Het gevolg is dat ze blokkeert en vermijd. Derhalve ook de nieuwe relatie die er zo snel is.
Of jij had de hint moeten opvatten en haar daarna met rust moeten laten. Ze is jou geen verantwoordelijkheid schuldig.quote:Het was logisch geweest om op mijn mail (nogmaals, niet aanvallend, vol liefde en respect) te antwoorden met iets als:
Dank je wel voor je mailtje. Ik heb onze relatie zeer gewaardeerd, maar ik ben verder gegaan en inmiddels weer gelukkig. Ik wens jou en je dochter alles goeds toe voor de toekomst.
Omdat ze doorgegaan is met haar leven?quote:Dit zou een duidelijk antwoord zijn, met respect voor wat we hadden en in lijn met het feit dat we niet met ruzie uit elkaar gegaan zijn.
Het totaal niet reageren is niet een antwoord van iemand die compleet in het reine is met zichzelf.....
Of wij houden je een spiegel voor, die je liever niet wil zien? Ik lees hetzelfde in je eerste en deze email.quote:Ik denk dat sommige reacties wel wat gematigder mogen. Ik val mijn ex hier niet aan. Ik vertel mijn verhaal. Met mijn pure emotie. Die wellicht niet door iedereen gevoelt kan worden. Maar wellicht hebben deze mensen ook niet de liefde van hun leven gevonden en moeten voelen hoe dat je die toch kan verliezen. En niet door een gebrek aan liefde, maar door de dynamiek in ruzies in ons geval.
Waarom vind je die opmerking te ver gaan?quote:Op donderdag 24 april 2025 21:54 schreef Zonnige het volgende:
Wow, mensen gaan wel heel ver in hun conclusies nu door te zeggen stalking etc 🥲
En het feit dat hij niet lijkt te begrijpen dat het grensoverschrijdend en fout is, maakt dat het nog meer aanvoelt als stalking.quote:Op donderdag 24 april 2025 22:02 schreef capricia het volgende:
[..]
Waarom vind je die opmerking te ver gaan?
Ik zie een vrouw die herhaaldelijk aangeeft met rust gelaten te willen worden. En een man die daar veel moeite mee heeft. En zelfs haar ouders lastig valt.
Stalking is imo dat iemand je herhaaldelijk lastigvalt (en wellicht zelfs achtervolgt), waardoor je je niet meer veilig voelt en je rust wordt verstoord. En gezien de uiteindelijke kille mail van de vrouw in kwestie dat ie echt moet stoppen met het herhaaldelijke contact zoeken en het feit dat hij zelfs haar familie lastig gevallen heeft, begrijp ik wel dat mensen aangeven dat dit toch wel die kant op gaat.
Wat is jouw indruk?
Ja. En zeker in combinatie met dat dit ook nog zijn versie van het verhaal is.quote:Op donderdag 24 april 2025 22:10 schreef miss_sly het volgende:
[..]
En het feit dat hij niet lijkt te begrijpen dat het grensoverschrijdend en fout is, maakt dat het nog meer aanvoelt als stalking.
Ik zie een persoon die de relatie met zijn ex romantiseert en nog in de rouw zit om een verloren relatie. Dat is mijn indruk. Maar ik heb niet de indruk dat we te maken hebben met iemand die een vrouw stalkt. Maar goed 3 mails naar haar en een mail naar de moeder noem ik geen stalking. Tenzij de vrouw in kwestie zegt dat het zo is natuurlijk en dat ze zich heel onveilig voelt. Maar dat heb ik niet gelezen.quote:Op donderdag 24 april 2025 22:02 schreef capricia het volgende:
[..]
Waarom vind je die opmerking te ver gaan?
Ik zie een vrouw die herhaaldelijk aangeeft met rust gelaten te willen worden. En een man die daar veel moeite mee heeft. En zelfs haar ouders lastig valt.
Stalking is imo dat iemand je herhaaldelijk lastigvalt (en wellicht zelfs achtervolgt), waardoor je je niet meer veilig voelt en je rust wordt verstoord. En gezien de uiteindelijke kille mail van de vrouw in kwestie dat ie echt moet stoppen met het herhaaldelijke contact zoeken en het feit dat hij zelfs haar familie lastig gevallen heeft, begrijp ik wel dat mensen aangeven dat dit toch wel die kant op gaat.
Wat is jouw indruk?
Dan wordt het speculatie en kan je net zo goed geen enkel verhaal hier meer geloven. Waar lees je dat er meer dan die 3 mails zijn verstuurd?quote:Op donderdag 24 april 2025 22:17 schreef capricia het volgende:
[..]
Ja. En zeker in combinatie met dat dit ook nog zijn versie van het verhaal is.
Waarbij de meeste mensen zich toch net wat beter afschilderen dan wat er daadwerkelijk gebeurt is.
Als je goed leest zijn er bijvoorbeeld ook heel wat meer mails gestuurd dan alleen die drie. En dat is dan nog alleen zijn verhaal.
In elk geval is haar familie al lastig gevallen door hem. En ik ga niet invullen wie nog meer, maar het zou mij niet verbazen als niet alleen haar familie lastig gevallen is.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |