Mijn oudste zoon heeft vanaf een jaar of 14 problemen gehad, met autoriteit en regels. Gelukkig zijn mijn ex en ikzelf altijd redelijk op 1 lijn geweest en was er tussen ons voldoende vertrouwen onderling. (Hij probeerde ons natuurlijk ook tegen elkaar uit te spelen over afspraken en regels).
Uiteindelijk is het een terugkerend drama gebleven tot ongeveer zijn 18e.
Als het om hulp instanties gaat zou ik eigenlijk op geen enkele rekenen, wij hebben er een boel gezien, maar er is weinig tijd en geld in zorgland, het gaat allemaal gewoon tergend langzaam. (Er zijn wel veel goede bedoelingen dus blijf wel in gesprek en proberen, de bevestiging dat we het goed deden kregen we gelukkig wel van de zorg instanties dat is niet veel maar wel fijn)
Wat leerplicht betreft, dat gaat gelukkig ook tergend langzaam, dus trek je weinig aan over straffen en boetes van hun kant. Je kunt niet meer doen dan je best, en tegen de tijd dat wij eenmaal aan de beurt waren voor een gesprek met leerplicht, waren we echt jaren verder. Kort gezegd het heeft bij ons nooit consequenties gehad. Terwijl hij ook een lange periode met verzuim of helemaal geen school heeft gehad.
Op het vlak van fysieke confrontatie, ik ben zo groot dat ik mijn zoon fysiek gemakkelijk de baas kan. Buiten verbale confrontatie, heeft hij het op een enkele keer na nooit aan durven laten komen op een fysieke confrontatie. Ook het geluk dat het geen agressief kind is en wij zelf ook nooit fysieke hebben laten gelden. (Op een keer na zie verderop in mijn verhaal) Het was vooral heel veel discussie en constant overtreden van afspraken en regels.
Uiteindelijk in overleg met de spoeddienst van jeugdzorg heb ik hem 1x om wille van zijn eigen veiligheid oplaten halen door de Politie, kort gezegd hij kwam niet thuis en wou niet laten weten waar hij was.
Politie heeft hem opgespoord en netjes thuis afgeleverd. (Het klinkt nu simpel maar is een heel gedoe en niet leuk natuurlijk)
Meneer was verbaal vervelend en melde tegen mij en de agenten dat hij meteen weer zou vertrekken, ik heb hem naar zijn kamer gestuurd en gezegd dat hij zijn sleutels moest inleveren voor de nacht.
Toen de politie was vertrokken heb ik de voordeur op slot gedaan, zodat hij niet stiekem als nog kon vertrekken. Het was midden in de nacht iedereen gaan slapen en morgen verder leek een prima oplossing.
Hij was al naar zijn kamer maar had zijn sleutels niet ingeleverd.
Aangeklopt en uitgelegd dat het verstandig was dat iedereen ging slapen, dat ik de buitendeur heb afgesloten en ik voor de nacht ook zijn sleutels wou hebben.
Hij wou uitgebreid in discussie en ergens anders overnachten, uitgelegd dat die kans voor nu verkeken was door hoe hij het zelf had aangepakt. Nu gaan we slapen, morgen praten we verder.
Maar ja hoe kom je aan zijn sleutels, ik heb hem dus gezegd dat ik inmiddels bereid was ze gewoon af te pakken als hij niet wou meewerken. Gevolg grote mond en dat lukt je toch niet.
Tja ik wil me helemaal niet fysiek laten gelden maar het moet toch ergens een keer klaar zijn dus je laat me geen keuze meer.
Hij had zijn jas nog aan, waarschijnlijk met het idee ik vertrek zo weer. Ik heb hem toen beet gepakt op de vloer gelegd, zijn jas uitgetrokken en zijn broekzakken leeg gehaald.
Hij stribbelde wel tegen, maar gelukkig heb ik hem geen pijn hoeven doen, als je fysiek veel sterker ben dan is er voor de ander geen beginnen aan, en dat had hij uiteindelijk gelukkig ook snel door. Hij bleek nog wat meer in zijn zakken te hebben dan alleen zijn sleutels. Ook het rijbewijs en ov kaart van mijn ex zaten in zijn zakken.
Lang verhaal kort, uiteindelijk gesprek met Hem, mijn ex en jeugdzorg over de situatie, waar in ik hem ook mijn emoties en verdriet en wanhoop heb kunnen laten zien over de situatie.
Achteraf is dat waarschijnlijk ook het punt geweest waarin er dingen geleidelijk veranderde.
Het spel van verantwoordelijkheid geven en nemen ging beter, en daar mee kwam er ook weer de mogelijkheid om het vertrouwen in elkaar te laten groeien.
Inmiddels gaat het goed met hem hij is 20 en is een volwassen en verantwoordelijke vent.
Ts je hoeft je eigen grenzen en veiligheid niet opzij te zetten voor de veiligheid van je eigen kind.
Soms zijn ze zo koppig en eigenwijs dat ze enkel kunnen leren door hun neus te stoten.
[ Bericht 0% gewijzigd door dop op 06-02-2025 09:03:46 ]
Ik schrijf soms wat rottig, zelf noem ik het dyslexie , sommige zeggen dat ik lui ben.
get over it , het wordt niet beter