Mijn brein kan dit niet aan.

Jullie medeleven en alles doet me goed. Fijn!!
Dank ♥️

Er volgt nog een grotere update, maar voor nu; we hebben elkaar ontmoet. Mijn biologische familie en ik. Het was wauw.
Echt wauw.

Eens kijken of ik het uitgetypt krijg.
Wat een denderende achtbaan.. 2 weken geleden heb ik mijn biologische familie ontmoet en het was echt heel bijzonder. Niet goed onder woorden te brengen.
Toen ik mijn vader voor het eerst zag.. ik keek in mijn ogen. Kleur, vorm maar nog raarder, ik zag mij. Binnen een minuut vroeg ik om een knuffel en dat is vrij bijzonder want ik hou niet van aanraken. Een hand geven vind ik eigenlijk al vies en naar.
We hebben eerst met zijn tweeën kennis gemaakt, er was wel begeleiding bij en een goede vriend van mij. (Die nooit enige emotie toont en achteraf zei hoe bijzonder hij het vond dat hij er bij mocht zijn)
Het was echt heel raar en mooi en speciaal. Vader vertelde over zijn leven en mijn moeder. Hij had foto's bij zich van haar, hem en hun samen. Er vielen zoveel stukje op hun plek. Ik ben niet raar, ik ben hun kind en ik paste niet in het andere nest.
Alle ziektes/afwijkingen kunnen verklaart worden. Blij met de herkenning en erkenning maar zo verdrietig dat mijn ziek zijn beter had kunnen verlopen.
Na een tijdje sloten mijn broertje en zusje aan. We hebben allemaal ongeveer dezelfde lengte! Zo grappig.
Het is heel verwarrend en veel. Maar wel mooi. En ook verdrietig. Voel me zo'n jantje lacht, jantje huilt. Hysterisch. En heel veel moe. En veel weet ik niet...

Wat ik wel weet dat vader en ik contact houden en hij binnenkort op bezoek komt. Vind het heel spannend want zal hem toch ook moeten gaan vertellen wat voor een ellende ik heb meegemaakt. Geen masker, niet het minder maken dat het is. Dat is wat ik vaak doe, mijn levensverhaal doet mensen pijn en verdriet en dat wil ik niet. Ik ben niet die pijn en verdriet en trauma.
Ik hoop dat een beetje leesbaar is..het is chaos in mijn hoofd.

[ Bericht 0% gewijzigd door Radobe op 13-11-2025 20:32:01 (Tikfouten) ]

quote:

Op donderdag 13 november 2025 21:25 schreef sigme het volgende:
Het is geweldig dat je deze kennis, erkenning, jezelf vinden nog redt in je aards' bestaan
Beter laat dan niet!

Heb je enig idee hoe je biologische familieleden zich voelen bij dit al?
En zij hebben toch ook een wisselkind, heb je daar iets over gehoord?

Ik weet alleen dat mijn biologische vader contact wil omdat er bij hem ook iets bijzonders is gebeurd tijdens de ontmoeting.
Daar leggen we nu dan ook de focus op. De rest komt wel, of niet en ook dat is goed.

Over de andere vrouw kan ik weinig vertellen. Dat is ook haar verhaal om misschien ooit te vertellen. Kan me voorstellen dat haar hele leven op de kop staat. Voel enorm met haar mee. En wie weet is er ooit contact tussen haar en mij, want voelt soms een beetje of ik haar ben en zij mij.

Misschien kan ik over een tijdje weer eten. Heb een intake gehad bij bijzondere tandheelkunde en er staan al afspraken tot volgend jaar april gepland. Wat er gaat gebeuren weet ik nog niet dat hoor ik volgende week bij de intake van de specialist.
Er zijn vorig jaar weer fouten gemaakt tijdens het aanmeten van het gebit. Met deze en de vaste vervanging had ik nooit kunnen eten.

En ik ga samen met een oud- collega een pilot voor een podcast opnemen. Hulpverleners denken dat mijn verhaal delen enorm waardevol in hun werk zou kunnen zijn en ik wil graag op mijn manier, mijn verhaal delen. En ik ben niet zo'n schrijver, wel een prater.

De intake ging goed, fijne, vriendelijke tandarts en assistente. Er komt nu eerst een vaste vervanging van deze prothese. Ik heb al gehapt en ik vond dat prettiger als het scannen vorig jaar. En ze gaan op die hap-mal werken zodat ze niet constant in mijn mond hoeven te wroeten.
De assistente poetste mijn snoet af en ik moest even slikken want dat voelde zo lief.. zo zorgzaam.

Het is en blijft zo veel. Veel informatie om te verwerken over de biologische familie. Het ziek zijn, wat voorkomen had kunnen worden.
Ernstig vaatlijden, longproblemen, het had allemaal anders kunnen verlopen..
Het is mooi maar ook heel verdrietig. Er is een emotionele bom ontploft in 2 gezinnen.
Fijn om eindelijk herkenning te vinden, op alle vlakken. Het is echt bizar. Nature versus nurture. Nature is echt verrekte sterk. Tot in rare details..


De donkere dagen voor Kerstmis zijn echt duister dit jaar. Verdriet komt in golven. Morgen de kortste dag. Dan wordt het weer langzaam lichter. Ik hoop ook in mijn hoofd.
Niet dat ik hele dagen zit te sippesoppen. Ik geniet juist van nog meer van de kleine dingen.
Tanden zijn nog een dingetje. Ik hoop in maart/april weer borrelnootjes te eten, want daar verlang ik zo naar. Hard en crunchy eten. Knagen op een wortel en bloemkool. Maar vooral borrelnootjes.

En ik hoop ergens straks in het voorjaar onze verjaardag met zijn allen te vieren. Bij zo'n all you can eat wok.
Zo ver is het nog lang niet, maar ik gooi het lekker het universum in. Lekker hip, manifesteren.

En ik heb zo fijn met glasglazuur een prachtig plaatje gemaakt. Cadeau van een lezer hier. Hoe tof!!
En dan krijg ik ook nog kerstpakket aanstaande maandag en ontmoet ik weer een fokker. Lief, leuk en mooi en daar geniet ik van. Ik leef zo op van zulke dingen. Er zijn zoveel mooie, fijne mensen.

Vandaag komt mijn biologische vader. Dit wordt de 3e ontmoeting.

Ik vind het zo moeilijk allemaal. Het voelt fijn maar ik ben ook bang of een andere stomme emotie, het is lastig om te benoemen.
Kan het zo lastig toe laten. Krijg de knop van depressie slecht om naar positieve gedachten.
Het gaat op automatische piloot en toch ook weer niet.
Iedereen lijkt meer lucht te krijgen en ik verdrink.