R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Gek idee hoor, maar waarom zou jij je schuldig moeten voelen...?quote:Op donderdag 7 augustus 2025 11:21 schreef Radobe het volgende:
Ik weet niet zo goed hoe ik met deze emoties moet omgaan. Aan de ene kant blij. Maar ook bang. En schuldig. Het is nu allemaal wel heel echt. Of je in superspannende attractie zit op het punt van vertrek. Woei!
Eerder ging ik hard poetsen of in de tuin bezig maar dat kan fysiek al een hele tijd niet. En door een frozen shoulder kan ik niet eens goed wapperen, flapperen of op andere manier goed ontladen.
Misschien moet ik net als mijn buurjongetje even lekker huilen als een wolfje.
Het is jou als baby overkomen, zonder jouw of jouw (beide) ouders medeweten.
Is het jou te verwijten?
Je had altijd al het idee dat er iets niet klopte, maar had je er dan eerder achteraan gewild?
Op maandag 12 oktober 2009 00:26 schreef vosss het volgende:
:*-je voor Sally, gewoon omdat ik haar lief vind :@
:*-je voor Sally, gewoon omdat ik haar lief vind :@
Ik weet dat ik me niet schuldig hoef te voelen. Maar toch voel ik dat. Als ik niet had bestaan was dit niet gebeurd. Als ik nog harder had geschreeuwd, als ik eerder ziek was geworden.. als als als. Geen helpende gedachten, maar ze overspoelen me.quote:
[..]
Gek idee hoor, maar waarom zou jij je schuldig moeten voelen...?
Het is jou als baby overkomen, zonder jouw of jouw (beide) ouders medeweten.
Is het jou te verwijten?
Je had altijd al het idee dat er iets niet klopte, maar had je er dan eerder achteraan gewild?
Ga van de stress en spanning van zweetaanvallen naar bibberen. En klappertanden, als ik tanden zou hebben. In november hoop ik daar vooruitgang mee te krijgen. Eindelijk op intake bij een angsttandarts na 2,5 jaar wachtlijst. iIn oktober weer door de scan voor de longemfyseem en kankerplekje. Dus ik hoop dat september even rustig is.
Als...quote:
[..]
Ik weet dat ik me niet schuldig hoef te voelen. Maar toch voel ik dat. Als ik niet had bestaan was dit niet gebeurd. Als ik nog harder had geschreeuwd, als ik eerder ziek was geworden.. als als als. Geen helpende gedachten, maar ze overspoelen me.
dat is een naar woord.
Kan een grapje ervan maken, maar weet niet of je het op prijs stelt
Daarom in een spoiler
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Dat wens ik je toequote:Ga van de stress en spanning van zweetaanvallen naar bibberen. En klappertanden, als ik tanden zou hebben. In november hoop ik daar vooruitgang mee te krijgen. Eindelijk op intake bij een angsttandarts na 2,5 jaar wachtlijst. iIn oktober weer door de scan voor de longemfyseem en kankerplekje. Dus ik hoop dat september even rustig is.
En voor alles wat ook nog speelt en komen gaat: een hart onder de riem & sterkte
Op maandag 12 oktober 2009 00:26 schreef vosss het volgende:
:*-je voor Sally, gewoon omdat ik haar lief vind :@
:*-je voor Sally, gewoon omdat ik haar lief vind :@
Ik ben er nog!
Alles staat even op pauze. Even wat rust in alle gekte.
In oktober weer scan voor de longen. En in november naar de angst tandarts in de hoop dat ze nog iets kunnen doen. Nog een keer lekker eten, echt eten, zou fijn zijn. Zonder pijn met gebit.
De frozen shoulder maakt me knettergek. Zo veel pijn. En het went niet want het is onvoorspelbaar.
Nieuwe zorgteam is wennen. Gelukkig is mijn oude woonbegeleider nog in beeld voorlopig. Ze helpt me goed en tegen haar kan ik eerlijk zijn. Gelukkig kan ik open en en eerlijk zijn bij mijn huisarts. We hebben het topic euthanasie aangeboord. En hij gaat me helpen als ik echt zo ver ben.
Ik mag de regie houden! Zo fijn..
Het lijden is echt te veel, jezelf steeds meer verliezen, zowel fysiek als mentaal en dat zo bewust mee maken is echt kut.
Ik voel me nu verantwoordelijk voor 2 families en dat maakt het wat complex. Schuldig voelen naar een familie die ik (nog) niet ken en schuldig voelen naar een familie waar ik me nooit thuis heb gevoeld.
Schuldig voelen naar mezelf, ben ik het aan mezelf verschuldigd om het vol te houden om ze toch te ontmoeten en misschien eindelijk geborgenheid en herkenning te voelen?
Of mag ik zeggen; nee het lijden is klaar. Het ontmoeten is geen wondermiddel, je hebt nog steeds kanker, emfyseem, een bejaard lijf en een kapot brein. Dat gaat niet over..
Zo zo lastig en veel.
Alles staat even op pauze. Even wat rust in alle gekte.
In oktober weer scan voor de longen. En in november naar de angst tandarts in de hoop dat ze nog iets kunnen doen. Nog een keer lekker eten, echt eten, zou fijn zijn. Zonder pijn met gebit.
De frozen shoulder maakt me knettergek. Zo veel pijn. En het went niet want het is onvoorspelbaar.
Nieuwe zorgteam is wennen. Gelukkig is mijn oude woonbegeleider nog in beeld voorlopig. Ze helpt me goed en tegen haar kan ik eerlijk zijn. Gelukkig kan ik open en en eerlijk zijn bij mijn huisarts. We hebben het topic euthanasie aangeboord. En hij gaat me helpen als ik echt zo ver ben.
Ik mag de regie houden! Zo fijn..
Het lijden is echt te veel, jezelf steeds meer verliezen, zowel fysiek als mentaal en dat zo bewust mee maken is echt kut.
Ik voel me nu verantwoordelijk voor 2 families en dat maakt het wat complex. Schuldig voelen naar een familie die ik (nog) niet ken en schuldig voelen naar een familie waar ik me nooit thuis heb gevoeld.
Schuldig voelen naar mezelf, ben ik het aan mezelf verschuldigd om het vol te houden om ze toch te ontmoeten en misschien eindelijk geborgenheid en herkenning te voelen?
Of mag ik zeggen; nee het lijden is klaar. Het ontmoeten is geen wondermiddel, je hebt nog steeds kanker, emfyseem, een bejaard lijf en een kapot brein. Dat gaat niet over..
Zo zo lastig en veel.
Fijn dat je er nog bent!Dat mag je zeggen. Maar wil je dat?quote:
Of mag ik zeggen; nee het lijden is klaar. Het ontmoeten is geen wondermiddel, je hebt nog steeds kanker, emfyseem, een bejaard lijf en een kapot brein. Dat gaat niet over..
ik moet verrassend weinig
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Wakker worden is steeds vaker teleurstellend.quote:Op donderdag 25 september 2025 20:13 schreef sigme het volgende:
[..]
Dat mag je zeggen. Maar wil je dat?
Aan de ene kant wil ik niet opgeven want wat als geluk/blij wel om het hoekje staat..
Maar dat denk ik al zo lang en er komt alleen maar meer ellende en stom.
Dus ja het lijden is klaar maar de enige oplossing is dood en dat is weer zo definitief.
Hoe verhoudt zich dat tot de keuze (voor zover je die hebt) om wel of niet kennis te maken met je biologische familie?quote:
[..]
Wakker worden is steeds vaker teleurstellend.
Aan de ene kant wil ik niet opgeven want wat als geluk/blij wel om het hoekje staat..
Maar dat denk ik al zo lang en er komt alleen maar meer ellende en stom.
Dus ja het lijden is klaar maar de enige oplossing is dood en dat is weer zo definitief.
ik moet verrassend weinig
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Die keuze ligt nu nog bij hun. Als zij willen sta ik er voor open.quote:Op vrijdag 26 september 2025 13:30 schreef sigme het volgende:
[..]
Hoe verhoudt zich dat tot de keuze (voor zover je die hebt) om wel of niet kennis te maken met je biologische familie?
Voel me wel enigszins verplicht ofzo om het in ieder geval zo lang vol te houden. Het is heel dubbel. Ik ben zo moe. Het duurt lang maar wil hun ook de tijd geven om dit verwerken maar het voelt ook als afwijzing dat ze zo de tijd nemen. Vooral omdat mijn wettelijke ouders gelijk hun dochter wilden vinden. Daarom heb ik ook meegewerkt, anders hadden ze haar niet zo snel gevonden.
Voor mij was het ook prima om het alleen te weten en die andere familie niet eens in te lichten. Zo veel levens overhoop.. en het voelt als of ik dat heb gedaan.
Ik wilde alleen maar weten waarom ik zo ziek was. Vorig jaar begon het met wintertenen en nu is alles ehm, ja, weet ik niet. Dat brein blijft maar doorgaan. Er is geen antwoord.
Aah, op zo'n fiets. Niet dat een eventuele ontmoeting jouw lijden zou vergroten of verkleinen, maar dat je je afvraagt of je jouw lijden wil rekken tot en met een ontmoeting - als die zou gaan worden geïnitieerd.
Nu snap ik je opmerking beter.
Ik kan me onvoldoende in jouw situatie verplaatsen om er iets zinnigs over te kunnen zeggen. Dat zal ook wel deel van je eenzaamheid zijn - met wie kan je jouw leed (nog los van dat familiegedoe) nou eigenlijk echt delen, er zijn zo weinig mensen met vergelijkbare omstandigheden.
Vind je het leven wel soms nog leuk of verrassend of aangenaam?
Nu snap ik je opmerking beter.
Ik kan me onvoldoende in jouw situatie verplaatsen om er iets zinnigs over te kunnen zeggen. Dat zal ook wel deel van je eenzaamheid zijn - met wie kan je jouw leed (nog los van dat familiegedoe) nou eigenlijk echt delen, er zijn zo weinig mensen met vergelijkbare omstandigheden.
Vind je het leven wel soms nog leuk of verrassend of aangenaam?
ik moet verrassend weinig
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Ja precies dat.quote:
Aah, op zo'n fiets. Niet dat een eventuele ontmoeting jouw lijden zou vergroten of verkleinen, maar dat je je afvraagt of je jouw lijden wil rekken tot en met een ontmoeting - als die zou gaan worden geïnitieerd.
Nu snap ik je opmerking beter.
Ik kan me onvoldoende in jouw situatie verplaatsen om er iets zinnigs over te kunnen zeggen. Dat zal ook wel deel van je eenzaamheid zijn - met wie kan je jouw leed (nog los van dat familiegedoe) nou eigenlijk echt delen, er zijn zo weinig mensen met vergelijkbare omstandigheden.
Vind je het leven wel soms nog leuk of verrassend of aangenaam?
Ik kan het mijn woonbegeleider het beste delen. Ze is de enige die goed inschat hoe slecht het gaat. Huisarts ook wel maar die kan niet zo veel, behalve meeleven.
En ik haal nu uit hele kleine dingen heel veel. Een wild viooltje dat dwars door de voegen van de tegels komt. Dat koester ik zo. De kat die regelmatig komt knuffelen, ik hou zo van die kat.
En op you tube Taskmaster kijken, zo onzinnig, zo nikserig.
Oud collega's die bellen voor iets anders maar vol de tijd nemen om te luisteren, een enorm lief berichtje sturen over dat ik wél impact heb gemaakt, en hoe bijzonder dat was. Dat ze vol vertrouwen waren in mijn kunnen. Waar ik zo over getwijfeld heb omdat ik als ervaringsdeskundige ook zoveel tegenwind heb gehad. Dan heb ik tranen van blij en warm.
En de rest is zo koud en hard. Mensen die me constant zeggen hoe slecht ik er uit zie. Ja of ik dat zelf niet zie. Mijn gezicht is een en al verdriet, broodmager en de lichtjes in mijn ogen twinkelen niet meer. Ik kan niet meer naar mezelf kijken. En door die stomme schouder moet ik bijna een kort, pittig kapsel.
En het volledig uit contact gaan van mensen omdat ze niet weten hoe ze er mee om moeten gaan. Dat is nog erger als de tips die mensen geven; 5 eieren eten per dag, lekker stuk wandelen en vooral veel gember door al je eten. Tja.. daar kan ik dan soms nog om grinniken.
Dit doet me denken aan @Disana, ik weet niet of je haar gekend hebt?quote:
Mensen die me constant zeggen hoe slecht ik er uit zie. Ja of ik dat zelf niet zie.
Toen ik haar IRL ontmoette was ongeveer het allereerste wat ze zei dat ze niets wilde horen over haar uiterlijk. Die kapte dat dus al bij voorbaat af. Ik vond dat wel wat cru, ook omdat ik never nooit iets onaardigs zou zeggen over iemands uiterlijk. Maar blijkbaar zijn er voldoende anderen die zich dat wel permitteren, zoals jij ook ondervindt.
Je kan overwegen of je haar aanpak wil overnemen. Gewoon jezelf een lichte onbeleefdheid toestaan om een grove onbeleefdheid voor te zijn.
ik moet verrassend weinig
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Heel in de verte meegekregen. Herinner me dat ze een keer bij je was geweest, in je diergaarde.quote:
[..]
Dit doet me denken aan @:disana, ik weet niet of je haar gekend hebt?
Toen ik haar IRL ontmoette was ongeveer het allereerste wat ze zei dat ze niets wilde horen over haar uiterlijk. Die kapte dat dus al bij voorbaat af. Ik vond dat wel wat cru, ook omdat ik never nooit iets onaardigs zou zeggen over iemands uiterlijk. Maar blijkbaar zijn er voldoende anderen die zich dat wel permitteren, zoals jij ook ondervindt.
Je kan overwegen of je haar aanpak wil overnemen. Gewoon jezelf een lichte onbeleefdheid toestaan om een grove onbeleefdheid voor te zijn.
Ik probeer dat ook wel maar mensen lijken me niet te horen. Of het niet serieus te nemen.
Misschien nog maar wat harder zijn..
Ik loop soms ook wel eens weg, heel onbeleefd maar zeggen dat al mijn vrouwelijkheid weg is omdat ik geen tieten en kont meer heb is ook niet aardig.
Jemig, wat een opmerkingen. Echt niet normaal hoor.
Fijn dat jouw woonbegeleider meedenkt, en dat je oud collega's zo lief zijn. Sowieso eindeloos veel respect dat jij ondanks je omstandigheden uit hele de kleinste dingen nog vreugde weet te halen. Daar moet je mentaal sterk voor zijn en ik vind het oprecht heel bijzonder dat je dit allemaal kunt dragen.
Fijn dat jouw woonbegeleider meedenkt, en dat je oud collega's zo lief zijn. Sowieso eindeloos veel respect dat jij ondanks je omstandigheden uit hele de kleinste dingen nog vreugde weet te halen. Daar moet je mentaal sterk voor zijn en ik vind het oprecht heel bijzonder dat je dit allemaal kunt dragen.
Resistance is futile.
Ik ga volgende week voor de 1e keer floaten. Vind het heel spannend. Maar heb er ook zin in.
Ik hou van in bad gaan en dobberen in een zwembad, laatste keer was 3 jaar geleden tijdens de revalidatie. Ik kreeg extra zwemtijden omdat drijven/ water me erg blij maakt. Heb tijdens de revalidatie ook bommetjes gemaakt. Fysiotherapeut genoot van mijn genieten dus mocht ik aan het einde bommetjes maken. Al giechelend. Soms ben ik 5 en soms ben ik 88.
Ik hou van in bad gaan en dobberen in een zwembad, laatste keer was 3 jaar geleden tijdens de revalidatie. Ik kreeg extra zwemtijden omdat drijven/ water me erg blij maakt. Heb tijdens de revalidatie ook bommetjes gemaakt. Fysiotherapeut genoot van mijn genieten dus mocht ik aan het einde bommetjes maken. Al giechelend. Soms ben ik 5 en soms ben ik 88.
Als waterrat begrijp ik je helemaal! Water is zo heerlijk, zo rustgevend, isolerend op een goede, fijne manier. Ik snap je helemaal. Wat heerlijk dat je zo geniet van die dingen. Dat helpt om alle ellende te dragen.quote:
Ik ga volgende week voor de 1e keer floaten. Vind het heel spannend. Maar heb er ook zin in.
Ik hou van in bad gaan en dobberen in een zwembad, laatste keer was 3 jaar geleden tijdens de revalidatie. Ik kreeg extra zwemtijden omdat drijven/ water me erg blij maakt. Heb tijdens de revalidatie ook bommetjes gemaakt. Fysiotherapeut genoot van mijn genieten dus mocht ik aan het einde bommetjes maken. Al giechelend. Soms ben ik 5 en soms ben ik 88.
Wat @Seven. ook al zegt; het is zo sterk hoe je ermee omgaat. Blijf alsjeblieft genieten van de mooie en fijne dingen. Zouden we allemaal meer moeten doen
What you forget, you are gonna repeat.
|| justdiggit.org ||
|| justdiggit.org ||
Dat klinkt heerlijkquote:
Ik ga volgende week voor de 1e keer floaten. Vind het heel spannend. Maar heb er ook zin in.
Ik hou van in bad gaan en dobberen in een zwembad, laatste keer was 3 jaar geleden tijdens de revalidatie. Ik kreeg extra zwemtijden omdat drijven/ water me erg blij maakt. Heb tijdens de revalidatie ook bommetjes gemaakt. Fysiotherapeut genoot van mijn genieten dus mocht ik aan het einde bommetjes maken. Al giechelend. Soms ben ik 5 en soms ben ik 88.
Ik ben benieuwd hoe het floaten je bevalt.
Spoilers!
Ooh wat was dat lekker!
Het rook wel heel sterk naar een parfum of iets, niet echt prikkelarm...
Maar dat floaten,boh wat fijn. Ik wil zo'n ding in huis!
En wat zit er een spanning in mijn lijf. Ik schrok er van.
Het rook wel heel sterk naar een parfum of iets, niet echt prikkelarm...
Maar dat floaten,boh wat fijn. Ik wil zo'n ding in huis!
En wat zit er een spanning in mijn lijf. Ik schrok er van.
Uitslag van de scan is goed! Kanker is niet gegroeid, de bestraling heeft zijn werk gedaan.
Ik ben en blijf wel heel ziek. De longarts heeft het eindelijk toegegeven. Hij schrok enorm van het nieuws dat mijn ouders, mijn ouders niet zijn. En dat er zoveel longziekten in mijn genen blijken te zitten. Hij was ineens aardig en meelevend. Vreemd.
Over de rest kan ik nog niet veel kwijt. Het is niet alleen mijn verhaal, dusik moet toch wat voorzichtig zijn.
Ik zit in een spagaat.. en dat zit niet fijn. De loyaliteit naar mijn wettelijke ouders zit in de weg. Ook al is er andersom geen sprake van. Het is heel,heel zwaar en ik voel veel onmacht. Normaal ging ik poetsen en zingen en dansen om controle over die gevoelens te krijgen, maar mijn lijf is zo op en kapot. Ik kan zitten op een stoel.
Boodschappen doen is een uitje want even weg.
En het onbegrip van omstanders is nog het ergste. Het lijkt wel of ze niet willen begrijpen wat psychisch lijden is.
De kanker is gestopt, dus nu kun je weer normaal eten, als je nou eens tanden in je bek doet dan kom je tenminste aan. En hoe hard ik ook zeg, mijn buik zit vol met hoofd, ik moet kokhalzen van spanning en mezelf aanmoedigen om te eten. Ze horen me niet.
Het is zo eenzaam... en soms is het dan heel lastig om te denken; de lieve mensen zijn met meer.
Ik ben en blijf wel heel ziek. De longarts heeft het eindelijk toegegeven. Hij schrok enorm van het nieuws dat mijn ouders, mijn ouders niet zijn. En dat er zoveel longziekten in mijn genen blijken te zitten. Hij was ineens aardig en meelevend. Vreemd.
Over de rest kan ik nog niet veel kwijt. Het is niet alleen mijn verhaal, dusik moet toch wat voorzichtig zijn.
Ik zit in een spagaat.. en dat zit niet fijn. De loyaliteit naar mijn wettelijke ouders zit in de weg. Ook al is er andersom geen sprake van. Het is heel,heel zwaar en ik voel veel onmacht. Normaal ging ik poetsen en zingen en dansen om controle over die gevoelens te krijgen, maar mijn lijf is zo op en kapot. Ik kan zitten op een stoel.
Boodschappen doen is een uitje want even weg.
En het onbegrip van omstanders is nog het ergste. Het lijkt wel of ze niet willen begrijpen wat psychisch lijden is.
De kanker is gestopt, dus nu kun je weer normaal eten, als je nou eens tanden in je bek doet dan kom je tenminste aan. En hoe hard ik ook zeg, mijn buik zit vol met hoofd, ik moet kokhalzen van spanning en mezelf aanmoedigen om te eten. Ze horen me niet.
Het is zo eenzaam... en soms is het dan heel lastig om te denken; de lieve mensen zijn met meer.
Domme mensen, kortzichtige mensen, onhandige mensen - velen van die mensen zijn ook lieve mensen. Maar het komt er vaak niet uit bij mensen, vrees ik.
Lief typen is makkelijker misschien, en voor zover het helpt: ik hoor wat je zegt.
Veel liefs of zinnigs weet ik ook niet te zeggen. Dit topic startte bijna een jaar geleden. Toen leek alles heel erg en daarna werd het alleen maar erger. Dat is ook gewoon niet lief van het lot.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.ik moet verrassend weinig
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Mooi dat je goed nieuws hebt wat betreft de k.
Ik kan me niet voorstellen in wat voor een lastige situatie je zit, en alle lichamelijke en psychische ellende die daar nog eens bij komt, en/of mede er de oorzaak ervan is. Ik denk niet dat ik een gebrek heb aan inlevingsvermogen, maar wat jij voor je kiezen krijgt, dat is wel heel erg veel, en ik kan me zoveel ellende maar heel moeilijk voorstellen. Sterkte!
Hey, fijn dat de kanker uitslag zo positief mogelijk is. En hopelijk lukt het je op termijn om de loyaliteit richting je wettelijke ouders wat te verlichten, het lijkt heel zwaar te drukken.
Resistance is futile.
Ik weet van gekkigheid soms niet wat ik moet doen om te ontladen. Ik wieg, wrijf en omarm mezelf, knijpen. Mijn brein was altijd hysterisch overprikkeld maar fuck.. dit is hyperoverdrive ofzo.
Ik ga ze ontmoeten. Op korte termijn.
Ik ga ze ontmoeten. Op korte termijn.
Oh wauw! Ik kan me zo voorstellen dat je niet weet wat je met jezelf aan moet! Wat ongelofelijk spánnend!
Ik gun je zo onwijs een fijne ontmoeting en wat van de (h)erkenning waar je al zolang naar op zoek bent!
Ik gun je zo onwijs een fijne ontmoeting en wat van de (h)erkenning waar je al zolang naar op zoek bent!
***
Dank je. ☺️
Ben zo benieuwd. Durf niet goed te hopen. Niet te veel verwachten maar onbewust gebeurt dat toch. Misschien lijken we wel op elkaar. Misschien hebben we dezelfde hobby's. Vooral eerst de leuke dingen, die ziektes en shit komen later wel.
Ik neem foto's mee van toen ik klein was, pubertijd en etcetera mee. Als het goed is doen zij dat ook.
Ik hoop vooral op een warme, open ontmoeting.
Er gaat een goede vriend mee ter ondersteuning en ook 2 mensen van de stichting die bemiddelt.
Ben zo benieuwd. Durf niet goed te hopen. Niet te veel verwachten maar onbewust gebeurt dat toch. Misschien lijken we wel op elkaar. Misschien hebben we dezelfde hobby's. Vooral eerst de leuke dingen, die ziektes en shit komen later wel.
Ik neem foto's mee van toen ik klein was, pubertijd en etcetera mee. Als het goed is doen zij dat ook.
Ik hoop vooral op een warme, open ontmoeting.
Er gaat een goede vriend mee ter ondersteuning en ook 2 mensen van de stichting die bemiddelt.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |