Las dit net op LinkedIn van Tim
Vorige week begon een nieuwe reeks van Over Mijn Lijk. Allereerst: veel dank voor het massale kijken, en vooral ook voor de warme reacties. Ik kan je verzekeren dat het voor onze gasten die nog leven en de nabestaanden van zij die niet meer leven (dat is de harde waarheid dit komt kijken bij dit programma) erg fijn is om zoveel oprechte vriendelijkheid en support te ontvangen.
Ik vind die (online) saamhorigheid altijd wel bijzonder om te zien. Misschien omdat ze zo zeldzaam is. Waar ik zelf met BOOS vaak op het scherpst van de snede maak -en polarisatie op onderwerpen waar dat nodig blijkt, niet uit de weg ga- maak ik Over Mijn Lijk dan ook vanuit een heel ander motieven. Één daarvan is het idee dat we met ongeveer een miljoen mensen tegelijk voor de televisie zitten om Over Mijn Lijk te kijken, en dat we dan allemaal even terug gaan naar de essentie van bestaan, en daar op reflecteren. We vergeten een klein uurtje in de week onze politieke tegenstellingen, hoe de wereld soms harder lijkt de draaien dan we aankunnen, en onze soms wat verkilde blikken naar elkaar. Want snappen allemaal wat er op het spel staat voor Koen, Tycho, Nicole, Loraine, Madelief en Marit, en we snappen ook allemaal wat hun blik op de dood kan vertellen over ons eigen leven. De breekbaarheid er van. Wat essentieel is, en wat niet. En dat het soms genoeg is om even omhoog te kijken, naar een blauw lucht. Het is een onverwachtse zachtheid die de hardheid van een naderende dood meebrengt, dat verbinden.
We have far more in common than that which devides us..