Ik heb zojuist heel hard gelachen om de TOON-reportage van HLN. Tweehonderd zingende Belgen voor een mobilhome. En TOON die dus toch ziedend is op Lars dat hij hem het podium niet gunde.
quote:
De dag van Toon Aerts, na twee moeilijke jaren weer crosser: “Discussiëren met onze pa in de camper, helemaal zoals vroeger”
Vierde, op een paar meter na het podium gemist. En toch sprak Toon Aerts (30) van “een feestje” bij zijn rentree in Sint-Niklaas. “Na twee sombere jaren hoor ik terug bij de crossers: dat doet iets met mij.”
Als er na de cross 200 man aan je camper staat te zingen terwijl je aan het uitrijden bent op de rollen, dan weet je dat het een mooie dag is geweest. Toon Aerts arriveerde en vertrok in Sint-Niklaas met een grote glimlach. “Het doet deugd om terug te zijn”, zei hij na zijn rentree in het veld. Aerts zat een dopingschorsing uit van twee jaar, maar werd bij zijn terugkeer verwelkomd als een held - Vlaamse wielerfans veroordelen duidelijk niet snel. “Als er negatieve reacties zijn geweest, heb ik die niet gehoord”, zei Aerts. “Dan kwamen ze niet boven het gebrul van mijn supporters uit.”
Eén momentje zagen we een vieze lip: toen hij vlak na de finish achter het podium binnenbolde. Die vierde plaats, op een haar van het podium, was niet fijn. “Een beetje zuur”, noemde Aerts het. Vooraf had hij ervoor getekend - top vijf was wat hij en zijn entourage voor de cross als hoogst haalbare hadden uitgesproken - maar als je zo dicht bij het podium komt, wil je er natuurlijk ook op. Aerts klonk kalm voor de camera’s: “De kers ontbreekt, maar de taart heeft gesmaakt.”
Even later liet hij zijn teleurstelling duidelijker merken. Toen Aerts in extremis Joran Wyseure remonteerde, dacht hij dat de derde plaats binnen was. Hij had niet gedacht dat Lars van der Haar op zijn beurt nog zou passeren. “Dat had ik niet verwacht. Op een bepaald moment had Lars op mij gewacht in de cross. Ik dacht dat hij mij het gunde. Toen ik op het einde naar Joran kon toefietsen, dacht ik: ‘Podium, zalig!’ Niet dus.”
Van der Haar maakte zich met zijn felle eindspurt niet populair bij de fans van Aerts, maar waarom zou de Nederlander zijn ex-ploegmaat moeten laten voorgaan? In topsport gaat het om de resultaten, niet om cadeau’s. Van der Haar: “Een vierde plaats gunde ik hem, maar niet de derde. Ik heb lang genoeg zelf niet op het podium gestaan. Het is heel zuur voor Toon, dat snap ik. Ik heb hem in de koers een paar keer op sleeptouw genomen, ik denk dat dat genoeg was. Als ploegmaat had ik het hem gegund, maar hij is nu ex-ploegmaat.”
Aerts: “Ik ga er verder niet veel woorden aan vuilmaken. Dit komt wel eens terug.”
Om maar te zeggen: Aerts zat bij zijn rentree al snel weer heel diep in crossmodus. Maar dat was ook de bedoeling. Zijn hoofd staat op het nu en de toekomst - het verleden is een hoofdstuk dat hij zo snel mogelijk wil afsluiten. “Ik heb er heel even aan gedacht tijdens de wedstrijd. Op het einde deden mijn longen en benen pijn, maar ik putte er kracht uit: wat is een uurtje afzien in vergelijking met de voorbije twee jaar? Ik heb nog een keer alles op alles gezet om naar Wyseure te rijden.”
Aerts vertrok uiteindelijk met een voldaan gevoel uit Sint-Niklaas. Een mix van “genieten, stress en afzien”, zei hij. Maar het positieve blijft het meest hangen. “Dit was een klein beetje feest. Na twee sombere jaren hoor ik terug bij de crossers. Dat doet iets met mij.”
Aerts was vooraf zenuwachtig geweest - hij had ‘s nachts een paar uur wakker gelegen, bang dat hij zijn rollen of de veiligheidsspelden om zijn nummer vast te maken, zou vergeten. “Uiteindelijk was het de rugzak om mijn kleren in te steken die ik ben vergeten”, lachte hij. Hij genoot van de trip met de camper richting cross. “Discussiëren met onze pa omdat hij te snel of te traag reed - helemaal zoals vroeger.” Hij genoot van de handtekeningen die hij moest uitdelen. “Er waren echt jonge gastjes bij. Twee jaar geleden waren dat nog kleutertjes, die kennen me niet: daar gaan we verandering in brengen.”
Ook de concurrentie heette hem hartelijk welkom. “Ik ben blij voor Toon”, zei Eli Iserbyt. “We zijn concullega’s, en daar zit ook nog altijd het woord collega’s in. Chapeau voor hoe Toon de voorbije twee jaar overbrugd heeft. Ik ken de situatie niet exact, maar ik probeer me in te beelden wat het moet zijn als je geschorst wordt voor een product dat onbewust in je lijf is terecht gekomen. ik ga het cru zeggen, maar er zijn mensen die een touw nemen als ze zoiets meemaken. Knap hoe Toon is blijven vechten.”
Aerts: “Ik heb het enorm gemist. Dit was een mooie dag.”