LIF Lifestyle
Alles over gezondheid, uiterlijke verzorging, mode, kleding, make-up, tabak, etc.
Ze kunnen tegenwoordig heel veel gelukkig.
Hier eenzelfde situatie gehad vorig jaar met mijn vader. Paar bypasses na hartklachten. Heel spannend en ingrijpend, maar nu het achter de rug is ook wel een fijn idee. Het had heel anders kunnen aflopen tenslotte. En voor mij ook een grote les die oplevert dat ik mijn levensstijl radicaal aan het veranderen ben van ongezond leven naar een gezonder leven. “Elk nadeel heb zijn voordeel” zei een wijs man ooit.
Hier eenzelfde situatie gehad vorig jaar met mijn vader. Paar bypasses na hartklachten. Heel spannend en ingrijpend, maar nu het achter de rug is ook wel een fijn idee. Het had heel anders kunnen aflopen tenslotte. En voor mij ook een grote les die oplevert dat ik mijn levensstijl radicaal aan het veranderen ben van ongezond leven naar een gezonder leven. “Elk nadeel heb zijn voordeel” zei een wijs man ooit.
Zo stonden wij er ook in. Maar besef goed dat een openhart operatie tegenwoordig een routine klus is. Zo rond 1941 zijn ze er al mee gestart. Natuurlijk maken chirurgen fouten, maar dankzij gedegen opleidingen gecombineerd met ervaring, procedures en controles gaat het overgrote deel gewoon goed.quote:Op dinsdag 2 januari 2024 03:12 schreef malasingh het volgende:
[..]
Wat een mooie reactie. Dit stelt mij iets meer gerust. Ik vind het idee van het hart stilleggen en borstbeen openzagen eng. En ook de operatieduur van 4 á 5 uur. Door de duur vraag ik me af of de chirurgen geen fouten gaan maken. Zij worden ook moe, lijkt me?
Borstbeen hersteld best snel, eerste 4 of 5 dagen is het ronduit klote voor je pa, daarna gaat het snel beter en zal de pijn snel afnemen omdat het herstel loopt. Het klinkt enger dan het uiteindelijk is.
DIT IS ONGELOFELIJK! Ik heb het dossier van mijn vader bekeken van Cardiologie Centra Nederland: Ernstige Aortaklepstenose !!! Mijn vader moest (volgens dossier) zowat huilen toen hem dit verteld werd (mijn vader huilt nooit, maar hoogstwaarschijnlijk begreep hij er niets van en dacht hij HARTPROBLEEM = IK BEN DOOD), het ergste: hij was helemaal alleen toen hij direct de diagnose kreeg. En hij moest alleen terug naar huis rijden. Mijn eigen hart knijpt samen als ik daaraan denk. Uiteraard hij had klachten, maar hij dacht dat het niets bijzonders was. Mijn vader is altijd positief, ook als ik weleens wat heb zegt hij altijd "het is een storing, trekt weg." Om dan ineens te horen dat hij een verkalkte hartklep heeft en een grote operatie nodig heeft, moet hard binnengekomen zijn. Hij zei ook niet eens gelijk JA tegen de operatie. Hij moest het verwerken en nadenken. Hij heeft uiteraard met mijn moeder gepraat en gehuild, en uiteindelijk zijn ze samen teruggegaan en is alles uitgelegd en besproken, MAAR mijn moeder mocht geen vragen stellen. Ze moest alles maar opschrijven voor een volgende keer. SCHANDALIG. Verder kunnen Cardiologen blijkbaar ook de toekomst voorspellen, want volgens dossier: Plotselinge Hartdood Negatief, Ritmestoornissen Negatief ?! Hoe weten Cardiologen dit? Wordt dit gemeten? En de situatie kan toch veranderen? Nou ja, er staat dat ze dit doorzetten naar ziekenhuis, mijn vader krijgt een CAG, een Thorex, en iets vreemds: Kaakchirurg? Wat heeft een kaakchirurg met het hart te maken? En na die onderzoeken, volgt pas bespreking met het ziekenhuis dat de operatie gaat doen. Ik vermoed dat bespreking wordt gedaan door Cardiologie Centra? Hetzelfde Cardiologie Centra dat ook tegen mijn vader heeft gezegd dat er geen medicijnen zijn om dit te verhelpen of te verlichten, enkel een hartoperatie. Dus nu is mijn vader gewoon thuis, hij voelt zich nooit meer 100%, zelfs als hij zit of rust is het niet 100% zoals voorheen, traplopen gaat niet, ik loop letterlijk nu stap voor stap met hem mee. We doen er 10 minuten over, maar ja ik vecht om ervoor te zorgen dat de beste man zijn hart niet gaat belasten en ineens neervalt. Als hij toch zijn stem wil verheffen, maak ik hem gelijk stil: RUSTIG!, Als hij teveel wil praten, zeg ik tegen hem: "Rustig, ik spreek wel, jij hoeft alleen te luisteren." Ik laat hem niets anders doen dan zitten, liggen, rustig tempo wandelen door huis. Nu weet ik niet wat hij buitenshuis doet op werk, ik houd mijn hart vast. Verder laat ik hem thuis zo min mogelijk de trap beklimmen, en als het moet loop ik dus telkens heel langzaam mee. MAAR er zijn geen medicijnen tot hij geopereerd kan worden?
Medicijnen
De arts kan medicijnen voorschrijven om de aortaklepstenose te behandelen. Deze zorgen ervoor dat het hart minder hard hoeft te werken. Bijvoorbeeld:
bètablokkers;
calciumblokkers;
plasmiddelen;
antistollingsmedicijnen.
??? Mag het Cardiologie Centra dit niet voorschrijven? Hoe kan dit? Waarom onthouden ze mijn vader medicijnen? Morgen ga ik dat aan mijn moeder laten zien, bron:
https://www.hartstichting.nl/hart-en...rtaklepstenose
Ik kan niet geloven dat mijn vader lijdt, terwijl er dus medicijnen zijn om zijn klachten te verlichten?
Medicijnen
De arts kan medicijnen voorschrijven om de aortaklepstenose te behandelen. Deze zorgen ervoor dat het hart minder hard hoeft te werken. Bijvoorbeeld:
bètablokkers;
calciumblokkers;
plasmiddelen;
antistollingsmedicijnen.
??? Mag het Cardiologie Centra dit niet voorschrijven? Hoe kan dit? Waarom onthouden ze mijn vader medicijnen? Morgen ga ik dat aan mijn moeder laten zien, bron:
https://www.hartstichting.nl/hart-en...rtaklepstenose
Ik kan niet geloven dat mijn vader lijdt, terwijl er dus medicijnen zijn om zijn klachten te verlichten?
Ik vind het echt een eng idee dat het borstbeen gezaagd moet worden. Vind het knap dat jij zo'n grote operatie durfde te ondergaan op zo'n jonge leeftijd. Ik lees overal dat er kans op overlijden is. Nu wil ik absoluut niet dat mijn vader ooit doodgaat, maar jij was echt jong. Hoe kon je mentaal met het overlijdensrisico omgaan?quote:
[..]
Klopt. Ik had een aangeboren 'afwijking': twee klepbladen in plaats van drie. Maar ik kan alles weer en heb ik nooit het idee dat ik hartpatiënt ben. Wel elk jaar op controle. Ik sport drie keer per week en volgens mijn cardioloog is dat geen enkel probleem. Doorgezaagd borstbeen was achteraf overigens geen pretje. Vooral niesen is een hel.
[..]
Nee, dat klopt niet.En mochten er wel problemen zijn, je krijgt na de operatie een pasje. Die zou je als bewijs kunnen tonen.
Gaat lastig worden dit. Mijn vader is 67, wil liever biologisch. Hij wil geen bloedverdunners slikken. Mama is tegen dierenleed, en er mag absoluut geen runder/varken klep in mijn vaders hart. Persoonlijk vind ik het lastig. Biologisch gaat misschien 10 jaar mee. Ik neem aan dat zijn klachten dus over 7 of 8 jaar weer terugkeren, en dan mag hij weer gaan vervangen 😔 En aangezien hij dan nog niet 80 is, vrees ik weer een openhart operatie 💔 Echt lastig dit.
Ik vind het bijzonder dat ouderen deze ingreep overleven. Ook via lies is het heftig.quote:Op woensdag 3 januari 2024 23:17 schreef Whiskers2009 het volgende:
[..]
Mijn moeder van toen 80 heeft 4 jaar geleden een nieuwe (biologische) hartklep gekregen (via de lies). Operatie is perfect gegaan en ze perfect hersteld. Heeft haar leven gewoon weer normaal opgepakt nadien (tennissen, voetballen, fietsen).
Het probleem is: Het duurt zo lang! Mijn vader heeft sinds november klachten.quote:
Ze kunnen tegenwoordig heel veel gelukkig.
Hier eenzelfde situatie gehad vorig jaar met mijn vader. Paar bypasses na hartklachten. Heel spannend en ingrijpend, maar nu het achter de rug is ook wel een fijn idee. Het had heel anders kunnen aflopen tenslotte. En voor mij ook een grote les die oplevert dat ik mijn levensstijl radicaal aan het veranderen ben van ongezond leven naar een gezonder leven. “Elk nadeel heb zijn voordeel” zei een wijs man ooit.
Diagnose op 5 december: Ernstige aortoklepstenose.
"Wij plannen vervolgonderzoeken voor u in"
1 maand later nu...nog niets gepland. En mijn grootste angst is dat mijn vader ineens overlijdt of dat er door het wachten op de onderzoeken en operatie ineens een hartinfarct, hartfalen, hartstoornis etc optreedt. Van klep vervangen naar klep vervangen + pacemaker + bypass + levenslang 10 verschillende medicatie.
Zo wordt het duidelijk hoe de medische wereld geld verdient.
Het is gewoon eng, ik begrijp dat het routine is. Maar ik wil dat het zsm gebeurt. Niets doen = Overlijden. Dus er moet gewoon iets gebeuren.quote:
[..]
Zo stonden wij er ook in. Maar besef goed dat een openhart operatie tegenwoordig een routine klus is. Zo rond 1941 zijn ze er al mee gestart. Natuurlijk maken chirurgen fouten, maar dankzij gedegen opleidingen gecombineerd met ervaring, procedures en controles gaat het overgrote deel gewoon goed.
Borstbeen hersteld best snel, eerste 4 of 5 dagen is het ronduit klote voor je pa, daarna gaat het snel beter en zal de pijn snel afnemen omdat het herstel loopt. Het klinkt enger dan het uiteindelijk is.
Ik ken het gevoel. In ons geval was het na een week van klachten direct in het ziekenhuis blijven en 3 weken later kwam pa naar buiten met de bypasses en een ICD kastje. Maar ook toen voelde het lang, maar achteraf is 3 weken supersnel.quote:
[..]
Het probleem is: Het duurt zo lang! Mijn vader heeft sinds november klachten.
Diagnose op 5 december: Ernstige aortoklepstenose.
"Wij plannen vervolgonderzoeken voor u in"
1 maand later nu...nog niets gepland. En mijn grootste angst is dat mijn vader ineens overlijdt of dat er door het wachten op de onderzoeken en operatie ineens een hartinfarct, hartfalen, hartstoornis etc optreedt. Van klep vervangen naar klep vervangen + pacemaker + bypass + levenslang 10 verschillende medicatie.
Zo wordt het duidelijk hoe de medische wereld geld verdient.
Je moet stoppen met op de stoel van de artsen te gaan zitten. Ze hebben een diagnose gesteld en zijn zich heus bewust van de situatie. Feit dat je vader niet direct op de operatietafel ligt is ongetwijfeld omdat het niet zo urgent is dat dit noodzakelijk is. Als dat wel zo zou zijn, dan was hij dezelfde dag nog geopereerd. Mijn pa moest op een gegeven moment wachten voor hij geholpen werd omdat er in de nacht 2 spoedgevallen binnengekomen waren die eerst afgehandeld werden, zijn geval was simpelweg minder urgent.
Besef ook goed dat zowel jij als je vader sowieso elk moment kunnen omvallen, waarbij je vader logischerwijs een hoger risico heeft. Maar besef ook dat je vader zich bewust is van dit risico en er dus rekening mee kan houden bij zijn doen en laten, jij en ik kunnen dat niet. Het leven is niet oneindig en laat zich niet voorspellen, maar als je wat meer kennis hebt zoals je vader dan kan je je leven er wel (tijdelijk) naar inrichten.
En verder herken ik alles wat je zegt. Bij mijn vader begon het met hartritmestoornissen die ze eerst probeerden op te lossen met medicijnen, vervolgens door het hart stil te zetten, vervolgens over dotteren/stents te spreken, vervolgens over 3 bypasses en uiteindelijk werden het er 5 toen hij op de tafel lag en daarna kwam er nog een ICD. Voor ons als familie is dat onbegrijpelijk, maar voor de artsen gewoon normaal. Ze kunnen niet alles vooraf juist inschatten, situatie veranderd constant. Uiteindelijk doen ze het beste wat mogelijk is.
Ken je het spreekwoord "haastige spoed is zelden goed"? Situaties als deze zijn geen kwestie van snel-snel-snel. Er moeten eerst juiste diagnoses gesteld worden en het proces moet doorlopen worden, dit zorgt ervoor dat de operatie straks routinematig uitgevoerd kan worden en de juiste handelingen worden uitgevoerd.quote:
[..]
Het is gewoon eng, ik begrijp dat het routine is. Maar ik wil dat het zsm gebeurt. Niets doen = Overlijden. Dus er moet gewoon iets gebeuren.
Naar mijn gevoel matcht je angst niet met de werkelijkheid. Natuurlijk is het zorgwekkend en natuurlijk moet er iets gebeuren. Maar een hartklep die verkalkt doet dit niet in 2 dagen en het wordt nu ook niet in 2 dagen ineens veel erger. Langzaam verkalkt de boel verder (hopelijk afgeremd door een betere levensstijl van je vader ondertussen), maar het is niet zo dat het ineens 2x zo erg wordt in 24 uur. En als dat wel zo zou zijn dan is alles bij voorbaat kansloos om uit te voeren, dan zou hij na de operatie binnen een week overlijden aan een nieuwe hartklep die ook verkalkt is.
Sommige zaken hebben gewoon tijd nodig. Je moet er echt op vertrouwen dat als de situatie kritiek zou zijn dat er direct ingegrepen zou worden. Dat is hoe het werkt in de zorg in NL. Het is wel belangrijk dat je vader richting het ziekenhuis blijft communiceren aangaande de situatie, zorg dat ze daar weten hoe en wat. Op die manier kunnen ze de situatie blijven monitoren en inschatten of de situatie urgent wordt.
Je moet echt stoppen met Googlen. Straks kom je ermee aan dat je van ademen dood gaat. Die angst voor openen van het borstbeen is echt ongegrond, dat doen ze tientallen keren per dag in Nederland. In het ziekenhuis hier lag de hele afdeling vol met mensen in een harnas waarbij dit gebeurd was. Mijn vader heeft van de operatie best wat last gehad, maar verrassend genoeg van het borstbeen nagenoeg niets. Paar dagen bij het hoesten wat pijn, maar dat was echt alles.quote:
[..]
Ik vind het echt een eng idee dat het borstbeen gezaagd moet worden. Vind het knap dat jij zo'n grote operatie durfde te ondergaan op zo'n jonge leeftijd. Ik lees overal dat er kans op overlijden is. Nu wil ik absoluut niet dat mijn vader ooit doodgaat, maar jij was echt jong. Hoe kon je mentaal met het overlijdensrisico omgaan?
Kans op overlijden loop je 24/7 na je geboorte. Niemand wil dat een dierbare overlijdt en bijna niemand wil zelf overlijden. Soms is er geen keus en is een ingreep noodzakelijk en loop je een verhoogd risico.
Maar echt, stop met Googlen en jezelf gek maken. Het is totaal onnodig en irrationeel om te doen. Je maakt jezelf gek, maar nog erger: je maakt ook je familie gek met je angst.
Wat je vader, je moeder en jij willen doet er toch niet zoveel toe? Je moet het bij de artsen neerleggen, die hebben de kennis en ervaring. De argumenten van je vader zoals "geen bloedverdunners" en je moeder met "tegen dierenleed" raken voor mij kant noch wal. De beste oplossing moet toegepast worden en als de artsen dat een mechanische klep met bloedverdunners vinden dan moet je die oplossing aannemen. Vinden ze iets anders, dan neem je iets anders aan. Besef ook goed dat ook bij een biologische hartklep het mogelijk noodzakelijk is om korte of langere tijd bloedverdunners te slikken, soms ook de rest van het leven.quote:Gaat lastig worden dit. Mijn vader is 67, wil liever biologisch. Hij wil geen bloedverdunners slikken. Mama is tegen dierenleed, en er mag absoluut geen runder/varken klep in mijn vaders hart. Persoonlijk vind ik het lastig. Biologisch gaat misschien 10 jaar mee. Ik neem aan dat zijn klachten dus over 7 of 8 jaar weer terugkeren, en dan mag hij weer gaan vervangen 😔 En aangezien hij dan nog niet 80 is, vrees ik weer een openhart operatie 💔 Echt lastig dit.
Overigens is na 10 jaar een nieuwe operatie ook niet bijzonder. Heb meerdere mensen gesproken vorig jaar die dit ook gehad hebben om uiteenlopende redenen. Die openhart operatie is echt veel minder spannend dan je in je hoofd hebt gehaald. Net als elke operatie brengt het natuurlijk risico's met zich mee, maar niet zodanig dat je het hebt over een experimentele operatie die pas 10 keer is uitgevoerd en waarbij 9 van de 10 overleed. Het is een operatie die al sinds begin jaren 40 wordt uitgevoerd en ze echt wel weten wat ze doen.
Denk ook om je eigen hart, kloontje.quote:
DIT IS ONGELOFELIJK! Ik heb het dossier van mijn vader bekeken van Cardiologie Centra Nederland: Ernstige Aortaklepstenose !!! Mijn vader moest (volgens dossier) zowat huilen toen hem dit verteld werd (mijn vader huilt nooit, maar hoogstwaarschijnlijk begreep hij er niets van en dacht hij HARTPROBLEEM = IK BEN DOOD), het ergste: hij was helemaal alleen toen hij direct de diagnose kreeg. En hij moest alleen terug naar huis rijden. Mijn eigen hart knijpt samen als ik daaraan denk. Uiteraard hij had klachten, maar hij dacht dat het niets bijzonders was. Mijn vader is altijd positief, ook als ik weleens wat heb zegt hij altijd "het is een storing, trekt weg." Om dan ineens te horen dat hij een verkalkte hartklep heeft en een grote operatie nodig heeft, moet hard binnengekomen zijn. Hij zei ook niet eens gelijk JA tegen de operatie. Hij moest het verwerken en nadenken. Hij heeft uiteraard met mijn moeder gepraat en gehuild, en uiteindelijk zijn ze samen teruggegaan en is alles uitgelegd en besproken, MAAR mijn moeder mocht geen vragen stellen. Ze moest alles maar opschrijven voor een volgende keer. SCHANDALIG. Verder kunnen Cardiologen blijkbaar ook de toekomst voorspellen, want volgens dossier: Plotselinge Hartdood Negatief, Ritmestoornissen Negatief ?! Hoe weten Cardiologen dit? Wordt dit gemeten? En de situatie kan toch veranderen? Nou ja, er staat dat ze dit doorzetten naar ziekenhuis, mijn vader krijgt een CAG, een Thorex, en iets vreemds: Kaakchirurg? Wat heeft een kaakchirurg met het hart te maken? En na die onderzoeken, volgt pas bespreking met het ziekenhuis dat de operatie gaat doen. Ik vermoed dat bespreking wordt gedaan door Cardiologie Centra? Hetzelfde Cardiologie Centra dat ook tegen mijn vader heeft gezegd dat er geen medicijnen zijn om dit te verhelpen of te verlichten, enkel een hartoperatie. Dus nu is mijn vader gewoon thuis, hij voelt zich nooit meer 100%, zelfs als hij zit of rust is het niet 100% zoals voorheen, traplopen gaat niet, ik loop letterlijk nu stap voor stap met hem mee. We doen er 10 minuten over, maar ja ik vecht om ervoor te zorgen dat de beste man zijn hart niet gaat belasten en ineens neervalt. Als hij toch zijn stem wil verheffen, maak ik hem gelijk stil: RUSTIG!, Als hij teveel wil praten, zeg ik tegen hem: "Rustig, ik spreek wel, jij hoeft alleen te luisteren." Ik laat hem niets anders doen dan zitten, liggen, rustig tempo wandelen door huis. Nu weet ik niet wat hij buitenshuis doet op werk, ik houd mijn hart vast. Verder laat ik hem thuis zo min mogelijk de trap beklimmen, en als het moet loop ik dus telkens heel langzaam mee. MAAR er zijn geen medicijnen tot hij geopereerd kan worden?
Medicijnen
De arts kan medicijnen voorschrijven om de aortaklepstenose te behandelen. Deze zorgen ervoor dat het hart minder hard hoeft te werken. Bijvoorbeeld:
bètablokkers;
calciumblokkers;
plasmiddelen;
antistollingsmedicijnen.
??? Mag het Cardiologie Centra dit niet voorschrijven? Hoe kan dit? Waarom onthouden ze mijn vader medicijnen? Morgen ga ik dat aan mijn moeder laten zien, bron:
https://www.hartstichting.nl/hart-en...rtaklepstenose
Ik kan niet geloven dat mijn vader lijdt, terwijl er dus medicijnen zijn om zijn klachten te verlichten?
Ooooh! Je hebt gelijk!quote:Op donderdag 4 januari 2024 10:24 schreef saparmurat_niyazov het volgende:
[..]
Denk ook om je eigen hart, kloontje.
The love you take is equal to the love you make.
