Seksueel misbruik - 40 jaar later

Afgelopen woensdag de intake gedaan bij Stichting Perspectief Herstelbemiddeling. Er staan op de site wel een paar herkenbare ervaringsverhalen.

Gesprek was kut, moeilijk en awkward as fuck. Ze heeft me veel stof tot nadenken gegeven. Ik wilde eigenlijk alleen via hen laten weten dat het het niet OK was. Dat het niet normaal was. Dat het niet mooi of speciaal was. Maar fucking fucked up. Ik twijfel nu toch ik dat niet face-to-face wil doen. Ze heeft er veel ervaring mee en had verdraaid goede argumenten. Ik ben bang dat ik me weer kwetsbaar ga voelen en dat wil ik niet, maar volgens mij is het 'nodig' om uiteindelijk weer eerlijk te kunnen worden naar mezelf. Dit wordt wel een lang traject...

Mijn bemiddelaar zit in een uitzending van Nieuwsuur, vanaf 9:07.

Komende dinsdag de volgende behandeling bij de hapto. Ze heeft met huiswerk gegeven. Elke dag iets opschrijven waar ik trots op ben. Klinkt echt lame, maar het helpt. Ik mediteer nu ook, voor ik ga slapen. Doe de oefeningen die ze mij liet doen tijdens de intake. Gaan zitten. Rusitge ademhaling en concentreren op je lijf. Omschrijven hoe je voeten voelen. Zonder kaders. Het voelt enorm debiel en ver butien mijn comfortzone. Ik keek nooit naar mezelf. Nu word ik er gek genoeg heel rustig van. Dat komt ook doordat ik, vanwege mijn EMDR en gesprekken met de psycholoog mezelf de schuld niet meer geef. Minder schaamte voel. Ik denk dat het een goede ontwikkeling is. Oefenen met gevoel en daarna met emotie. Die shit moet ik gewoon helemaal opnieuw leren. Ik had mezelf geleerd, aan de hand van lijstjes, hoe je moest doen alsof. Heb ik ook mezelf jaren voor de gek mee gehouden. Nu voelt het anders.

Kleine stapjes.

Wat goed man
Volgens mij zijn dit best grote stappen. Maar ook als je ze zelf klein vindt, als je die kleine stapjes niet zet, kom je nooit aan de grote toe.

quote:

Op zondag 27 november 2022 10:42 schreef SicSicSics het volgende:
Afgelopen woensdag de intake gedaan bij Stichting Perspectief Herstelbemiddeling. Er staan op de site wel een paar herkenbare ervaringsverhalen.

Gesprek was kut, moeilijk en awkward as fuck. Ze heeft me veel stof tot nadenken gegeven. Ik wilde eigenlijk alleen via hen laten weten dat het het niet OK was. Dat het niet normaal was. Dat het niet mooi of speciaal was. Maar fucking fucked up. Ik twijfel nu toch ik dat niet face-to-face wil doen. Ze heeft er veel ervaring mee en had verdraaid goede argumenten. Ik ben bang dat ik me weer kwetsbaar ga voelen en dat wil ik niet, maar volgens mij is het 'nodig' om uiteindelijk weer eerlijk te kunnen worden naar mezelf. Dit wordt wel een lang traject...

Mijn bemiddelaar zit in een uitzending van Nieuwsuur, vanaf 9:07.

Komende dinsdag de volgende behandeling bij de hapto. Ze heeft met huiswerk gegeven. Elke dag iets opschrijven waar ik trots op ben. Klinkt echt lame, maar het helpt. Ik mediteer nu ook, voor ik ga slapen. Doe de oefeningen die ze mij liet doen tijdens de intake. Gaan zitten. Rusitge ademhaling en concentreren op je lijf. Omschrijven hoe je voeten voelen. Zonder kaders. Het voelt enorm debiel en ver butien mijn comfortzone. Ik keek nooit naar mezelf. Nu word ik er gek genoeg heel rustig van. Dat komt ook doordat ik, vanwege mijn EMDR en gesprekken met de psycholoog mezelf de schuld niet meer geef. Minder schaamte voel. Ik denk dat het een goede ontwikkeling is. Oefenen met gevoel en daarna met emotie. Die shit moet ik gewoon helemaal opnieuw leren. Ik had mezelf geleerd, aan de hand van lijstjes, hoe je moest doen alsof. Heb ik ook mezelf jaren voor de gek mee gehouden. Nu voelt het anders.

Kleine stapjes.

Houdt het in dat ze bij die instelling de persoon die jou misbruikt heeft met jou in contact willen brengen? Of dat je in contact komt met iemand die zich schuldig heeft gemaakt aan hetzelfde misdrijf bij een ander slachtoffer?

... edit ... ik was ff in de war, maar ik begrijp dus het laatste

Wel dapper dat je het probeert en ik hoop echt voor je dat het de emotionele blokkades een beetje kan afbreken.

[ Bericht 3% gewijzigd door PabstBlueRibbon op 27-11-2022 17:52:38 ]

quote:

Op zondag 27 november 2022 17:46 schreef PabstBlueRibbon het volgende:
Houdt het in dat ze bij die instelling de persoon die jou misbruikt heeft met jou in contact willen brengen? Of dat je in contact komt met iemand die zich schuldig heeft gemaakt aan hetzelfde misdrijf bij een ander slachtoffer?

... edit ... ik was ff in de war, maar ik begrijp dus het laatste

Het houdt in dat ik, via deze sticthing en onder begeleiding van een professioneel behandelaar, ga proberen om contact te leggen met de persoon die mij heeft misbruikt.

Ik ben nu in overleg met mijn POH, haptonoom en psycholoog om te bepalen of ik er al 'aan toe ben'. De vraag stellen is hem beantwoorden natuurlijk. Ik ben er nog niet aan toe. Ik ben bang dat ik direct terugval in het 'mijn schuld' en 'schaamte' gevoel. Dus ik heb gevraagd om de ontmoeting nog niet te plannen.

Ik ben wel bezig met een brief. Een brief aan de dader. Met het idee hem deze brief zelf voor te lezen. Dit kost me ontzettend veel moeite. Het maakt me enorm kwetsbaar om te vertellen wat het me heeft gekost, wat het met me gedaan heeft en nog steeds doet. Zo dichtbij wil ik hem eigenlijk niet laten komen, maar ik denk nu wel dat het moet. Alleen door kwetsbaar te zijn kan ik het eerlijke verhaal vertellen. Eerlijk naar mezelf zijn is toch wel de basis van eerlijkheid naar mijn omgeving. Altijd al geroepen, nooit volledig gedaan. Nooit volledig gekund. Dus ik hoop dat het straks wel kan.

Afgelopen periode heb ik mezelf even toegestaan om er 'niet mee bezig te zijn'. Hah! Dat kan niet. Ik heb mezelf mooi het putje in geluld. Ik moest even afstand nemen. Ik moest even leuke dingen doen. Ik moest ...

Ik begreep niet waarom ik de afgelopen tijd zoveel last van hoofdpijn had, maar het was allemaal wat tegenstrijdig wat ik aan het doen was. Ik moest even afstand nemen, maar tegelijkertijd was ik boos op mezelf dat ik niet bezig was met 'de oplossing' (die er overigens niet is natuurlijk). Ik moest leuke dingen doen, maar stond mezelf niet toe om het leuk te vinden, want ik heb alles om me heen verkloot.

Ik had het weer weggestopt, maar dat kan ik niet zo goed meer als vroeger. Het is er nu uit, dus ik moet door. Ik wil dat het morgen klaar is, maar dat kan niet. Ik wil er vanaf, maar dan moet ik er eerst doorheen. Geen shortcuts. Geen makkelijk er vanaf maken.

Tegelijk zoek ik naar iets wat niet bestaat. Zekerheid dat ik ook echt vanaf ben straks. Dat ik niet meer de vluchtroutes uit mijn verleden pak; drugs, drinken, vreemdgaan... Ik wil garanties dat ik dat allemaal niet meer doe of nodig heb... Die zijn er niet.

quote:

Wel dapper dat je het probeert en ik hoop echt voor je dat het de emotionele blokkades een beetje kan afbreken.

Thanks.

Sicsicsics, ik vind het heel dapper dat je het überhaupt al overweegt en erover nadenkt.
Het idee dat ik zoiets zou moeten doen geeft me zoveel angst en stress, dus respect.
Zo te lezen maak je verder goede stappen!

quote:

Op zaterdag 7 januari 2023 11:54 schreef SicSicSics het volgende:
Ik ben wel bezig met een brief. Een brief aan de dader. Met het idee hem deze brief zelf voor te lezen. Dit kost me ontzettend veel moeite. Het maakt me enorm kwetsbaar om te vertellen wat het me heeft gekost, wat het met me gedaan heeft en nog steeds doet. Zo dichtbij wil ik hem eigenlijk niet laten komen, maar ik denk nu wel dat het moet. Alleen door kwetsbaar te zijn kan ik het eerlijke verhaal vertellen. Eerlijk naar mezelf zijn is toch wel de basis van eerlijkheid naar mijn omgeving. Altijd al geroepen, nooit volledig gedaan. Nooit volledig gekund. Dus ik hoop dat het straks wel kan.

Los van dat ik het onwijs moedig vind om überhaupt te overwegen zo'n gesprek aan te gaan, wat geeft je het idee dat het moet?
Kun je niet eerlijk tegen jezelf zijn zonder daar de dader bij te hebben? Mij lijkt jezelf erkennen daar het belangrijkste in.

Wat nou als het niet gaat als gehoopt en er is nul erkenning, is dat dan niet hertraumatiserend?

quote:

Op zaterdag 7 januari 2023 12:12 schreef Vanyel het volgende:
Los van dat ik het onwijs moedig vind om überhaupt te overwegen zo'n gesprek aan te gaan, wat geeft je het idee dat het moet?
Kun je niet eerlijk tegen jezelf zijn zonder daar de dader bij te hebben? Mij lijkt jezelf erkennen daar het belangrijkste in.

Misschien is moeten niet de juiste bewoording, maar ik denk dat het heel goed is. Ik heb het altijd bij mezelf gezocht, mezelf de schuld gegeven, altijd mijn hand boven zijn hoofd gehouden. Ik voel dat het heel goed zou zijn om alles, al is het maar symbolisch, aan hem terug te geven. De schuld, mijn schaamte, het is eigenlijk niet van mij. Het is van hem. Ik wil die shit niet meer en dat wil ik hem wel kenbaar maken.

quote:

Wat nou als het niet gaat als gehoopt en er is nul erkenning, is dat dan niet hertraumatiserend?

Ben ik ook bang voor geweest. Maar juist die worsteling, dat het niet van mij is, maar van hem. Volgens mij is dat goed om te doorleven.
Ik verwacht geen erkenning, ik wil het hem alleen vertellen.
Waar ik bang voor was, ben eigenlijk, is dat hij dingen gaat zeggen als: "Je wilde het zelf (ook)." Maar dat is absurd. Ik was een kind. Hoe kan ik hier verantwoordelijkheid voor dragen? Dat wil ik hem, maar ook mezelf, vertellen.

Hij kan overigens nog steeds weigeren.

Maar dan heb ik mijn verhaal al helder en ben ik weer een aantal stappen verder. Ik ga de confrontatie echt alleen maar aan als ik er zeker van ben dat ik hem bovenstaande zonder twijfel kan vertellen.

quote:

Op zondag 23 april 2023 11:31 schreef V. het volgende:
Even een kleine update van mijn kant. naast de geestelijke worsteling is ook lichamelijk een en ander aan het spelen. Dat was al een kleine anderhalf jaar zo, en schreef ik in eerste instantie toe aan verergering van mijn mede door PTSS veroorzaakte fibromyalgie, maar er zitten ook componenten bij die daar niet bij passen.
Dus via de huisarts doorgestuurd naar neuroloog om eea uit te vissen en vooral uit te sluiten.

De neuroloog beaamde dat dit niet per se bij fibromyalgie past, maar gaf wel de uitleg dat op het gebied van neurologie vooral nog heel veel NIET bekend is, en dat er toch ook heel veel zaken best psychosomatisch van aard kunnen zijn, al is daar weinig over bekend. Niet dat dat minder serieus te nemen is, maar dat zou kunnen. Niettemin afgelopen week voor een MRI geweest en volgende week een EMG om evt neurologische fysieke schade uit te sluiten.

Wel afgesproken met de HA dat sowieso de volgende stap het psychologische traject is.
Ondertussen begonnen in Bessel vd Kolks 'The Body Keeps the Score', over trauma en de schade aan het lichaam.

@:SicSicSics Hoe vergaat het jou?

Goed bezig V. en nogmaals veel sterkte. Dank voor je update en dank ook voor het mij er weer even bij slepen. Eén van mijn copingsmechanismen is weglopen. Dat doe ik in het groot en in het klein, maar dit soort vragen helpt mij weer even om mezelf bij elkaar te vegen.

Je verhaal is wel herkenbaar. Ik ben nu aan het graven, aan het leren, en hoe meer er boven komt hoe meer er verbonden lijkt.

Het is een understatement om te zeggen dat ik veel heb verdrongen de afgelopen 30 jaar. Het kwam wel steeds meer aan de oppervlakte. En hoe meer het aan de oppervlakte kwam hoe meer ik mezelf in de weg zat. Ik deed dingen die eigenlijk niet passen in wie ik ben, of wil zijn. Omdat ik nooit eerlijk was naar mijzelf, was ik ook nooit eerlijk naar mijn omgeving. Dit heeft uiteindelijk mijn huwelijk kapot gemaakt. Als je liegt tegen jezelf doe je dat ook naar anderen en dan is, gek genoeg, de stap naar nog meer geheimen heel klein. Tegen het einde van mijn huwelijk zijn er aantal dingen gebeurd die voldoende, maar niet geloofwaardig genoeg, zijn voor een seizoen GTST. In die tijd had ik ook last van veel lichamelijke klachten. Last van mijn schouders, slapeloosheid, ontstekingen aan gewrichten ... Sinds alles ontploft is, en ik begonnen ben met (heel onhandig) eerlijk zijn naar mezelf en mijn omgeving, zijn deze klachten weg. Ik geloofde nooit zo in psychosomatisch, maar nu...

Mijn traject verder is er een van 2 stappen voorwaart, 1 stapje terug. Het duurt lang. Te lang naar mijn zin. Wat resulteert in worstelen met mezelf. Vinden dat ik vanalles moet. Ik maak grote stappen, maar ik verwacht meer. Streng voor mezelf. Wanhopig soms. Wat niet constructief is, want deze shit kost tijd.

Ik ben voorlopig even gestopt met de Stichting Perspectief Herstelbemiddeling. Ik werk samen met mijn hapto eerst aan 'mijn gevoel'. Mijn gevoel, mijn emotie, heb ik nooit de ruimte gegeven. Door weg te duwen, door te ontkennen, dacht ik dat ik alles (gezond) onder controle had. But boy, was I wrong. Dit wil ik eerst zoveel mogelijk herstellen voor ik de confrontatie aanga. Het probleem is alleen dat alles verband houdt met elkaar. Ik weet niet of ik het een zonder het ander kan.

Ik heb moeite met de balans die daarbij hoort. Een gezonde balans tussen bezgi zijn met en af en toe even juist niet bezig zijn met. Zonder mezelf op mijn kop te zitten dat ik 'te weinig' of juist 'teveel' doe.

Wil me soms opsluiten in een hutje op de hei, omdat ik gek word van alles om me heen. Terwijl een belangrijk onderdeel van mijn problematiek juist interactie en relaties zijn. Hoe meer ik graaf hoe meer ik zie, daar word ik wel eens wanhopig van. Mijn manier van relaties opbouwen, met alle mensen om me heen, is niet gezond geweest. Dat is wel ff slikken. Ik dacht dat ik gezonde relaties had, een gezonde kijk op seksualiteit. Dat blijkt niet waar te zijn. En da's best fundamenteel.

Kleine stapjes. Mezelf wat tijd gunnen. We worstelen lekker door.

quote:

Op zondag 23 april 2023 11:31 schreef V. het volgende:
Wel afgesproken met de HA dat sowieso de volgende stap het psychologische traject is.
Ondertussen begonnen in Bessel vd Kolks 'The Body Keeps the Score', over trauma en de schade aan het lichaam.

Ik weet dat er (lange) wachttijden kunnen zijn, maar kun je ondertussen al terecht?

Ik heb vorige week dit boek binnen gekregen, besteld naar aanleiding van deze post, en holy shit... Wat een herkenning en fijne boodschap.

Was al begonnen met meditatie (top-down) en haptotherapie (bottom-up) en bezig met een werkboek over Polyvagaal Theorie, maar wat fijn om het bevestigd en zo helder omschreven te zien.

quote:

Op dinsdag 15 november 2022 09:06 schreef V. het volgende:
Haptonomie en vooral ook dat SP klinkt heel erg goed. Daar ga ik op korte termijn wel mee aan de slag. Dus dank.

Ben je hier nog mee bezig geweest?

Zelf ervaring gehad met haptonomie en ik denk dat dit je zeker zou kunnen helpen.

quote:

Op zondag 23 april 2023 11:31 schreef V. het volgende:

Ondertussen begonnen in Bessel vd Kolks 'The Body Keeps the Score', over trauma en de schade aan het lichaam.

@:SicSicSics Hoe vergaat het jou?

Ik ken je niet, ik ken je verhaal ook niet in detail (behalve natuurlijk van dit topic), maar dat boek is heel erg goed.
Heb hem nog niet uit, maar heb de eerste hoofdstukken gehuild vanwege de herkenning.

Ben dit boek gaan lezen omdat ik door mijn PTSS onder andere veel last had van dissociatie en emotieregulatieproblematiek. Het herkennen en het ´waarom´ leren te begrijpen van die fysieke en mentale reacties deed mij al veel goed.

[ Bericht 2% gewijzigd door Muisje22 op 13-06-2023 12:33:02 ]

Ook ik ben slachtoffer van seksueel misbruik, ik was 10 jaar oud en we hadden via een uitwisselingstraject een aantal pubers in huis. Ik ben in mijn eigen bed misbruikt en ontspoorde daarna volledig.

Ik heb intussen diverse therapievormen gehad maar heb nog steeds problemen. Het meest pijnlijke vind ik dat ik mijn best doe om transparant te zijn richting mannen waar ik mee afspreek maar dat zij mijn problemen echt onderschatten of zichzelf overschatten waarna ik mij weer gekwetst voel omdat ik dan weer aan de kant geschoven word. Ik ben nu 35 en ik begin mijn vertrouwen steeds meer te verliezen. Ervaren jullie geen problemen met intimiteit? Ik wil enerzijds aangeraakt worden maar anderzijds sla ik volledig dicht wanneer iemand dit doet.

quote:

Op zaterdag 17 juni 2023 03:38 schreef Monsterkoekie het volgende:
Ook ik ben slachtoffer van seksueel misbruik, ik was 10 jaar oud en we hadden via een uitwisselingstraject een aantal pubers in huis. Ik ben in mijn eigen bed misbruikt en ontspoorde daarna volledig.

Sorry that happened to you. En dapper dat je het hier kunt vertellen.

quote:

Ik heb intussen diverse therapievormen gehad maar heb nog steeds problemen. Het meest pijnlijke vind ik dat ik mijn best doe om transparant te zijn richting mannen waar ik mee afspreek maar dat zij mijn problemen echt onderschatten of zichzelf overschatten waarna ik mij weer gekwetst voel omdat ik dan weer aan de kant geschoven word. Ik ben nu 35 en ik begin mijn vertrouwen steeds meer te verliezen. Ervaren jullie geen problemen met intimiteit? Ik wil enerzijds aangeraakt worden maar anderzijds sla ik volledig dicht wanneer iemand dit doet.

Ik ben vorig jaar pas begonnen met therapie, met dingen serieus nemen, hiervoor was er 'niks aan de hand' en had ik het 'onder controle'. Lees; ver weggestopt en genegeerd. Ik dacht dat ik nooit problemen had en daar was ik ook echt van overtuigd. Ik heb ook geen problemen met teleurgesteld worden ofzo. Altijd liefdevolle relaties gehad, maar bleef wel op zoek gaan naar bepaalde 'triggers'. Wat je herbeleving zou kunnen noemen. Dus in die zin heeft het wel destructieve sporen nagelaten.
Wat je zegt over aangeraakt willen worden, maar dichtslaan wanneer het gebeurd is een best bekend verschijnsel. En ik ga je niet vertellen wat je eraan moet doen, want dat kun je alleen zelf.
Op dit moment heb ik veel baat bij haptotherapie. Ik dacht dat ik geen moeite had met aanraking, maar vanuit de therapie ben ik er wel achter gekomen dat ik wel altijd een bepaalde terughoudendheid heb gehad. Deze terughoudendheid komt uit mezelf, niet uit partner(s) maar herkende ik nooit als zodanig. Ik luister(de) überhaupt niet naar mijn gevoel. De therapie is gericht op veilige aanraking en herstel van dat gevoel, van (innerlijke) veiligheid. In combinatie met sport, een werkboek over polyvagaal theorie (met oefeningen om je gevoel te (h)erkennen en te omschrijven) en meditatie maak ik wel stappen, maar het gaat niet vanzelf.

quote:

Op dinsdag 13 juni 2023 12:27 schreef Muisje22 het volgende:
... maar heb de eerste hoofdstukken gehuild vanwege de herkenning.

Ben dit boek gaan lezen omdat ik door mijn PTSS onder andere veel last had van dissociatie en emotieregulatieproblematiek. Het herkennen en het ´waarom´ leren te begrijpen van die fysieke en mentale reacties deed mij al veel goed.

Same. Ik zou niet zeggen 'een feest' der herkenning, maar toch 'fijn' om dit (boek) te lezen. Vooral ook omdat het best hoopvol is. Hij verkoopt geen onzin. Zegt niet dat het makkelijk is. Maar je kunt wel werken om te veranderen.

Duurt lang though.

quote:

Op maandag 19 juni 2023 08:39 schreef SicSicSics het volgende:

[..]
Sorry that happened to you. En dapper dat je het hier kunt vertellen.
[..]
Ik ben vorig jaar pas begonnen met therapie, met dingen serieus nemen, hiervoor was er 'niks aan de hand' en had ik het 'onder controle'. Lees; ver weggestopt en genegeerd. Ik dacht dat ik nooit problemen had en daar was ik ook echt van overtuigd. Ik heb ook geen problemen met teleurgesteld worden ofzo. Altijd liefdevolle relaties gehad, maar bleef wel op zoek gaan naar bepaalde 'triggers'. Wat je herbeleving zou kunnen noemen. Dus in die zin heeft het wel destructieve sporen nagelaten.
Wat je zegt over aangeraakt willen worden, maar dichtslaan wanneer het gebeurd is een best bekend verschijnsel. En ik ga je niet vertellen wat je eraan moet doen, want dat kun je alleen zelf.
Op dit moment heb ik veel baat bij haptotherapie. Ik dacht dat ik geen moeite had met aanraking, maar vanuit de therapie ben ik er wel achter gekomen dat ik wel altijd een bepaalde terughoudendheid heb gehad. Deze terughoudendheid komt uit mezelf, niet uit partner(s) maar herkende ik nooit als zodanig. Ik luister(de) überhaupt niet naar mijn gevoel. De therapie is gericht op veilige aanraking en herstel van dat gevoel, van (innerlijke) veiligheid. In combinatie met sport, een werkboek over polyvagaal theorie (met oefeningen om je gevoel te (h)erkennen en te omschrijven) en meditatie maak ik wel stappen, maar het gaat niet vanzelf.

Ik ben enorm schrikkerig en heb collega’s die dat enorm grappig vinden. Dit zijn geen mensen die dichtbij mij staan waardoor ik ook niet met hen wil delen waar die reactie vandaan komt maar dat is wel een van de dingen waar ik dagelijks mee van doen heb.

Aanrakingen vind ik enorm moeilijk, niet omdat ik het niet wil want als ik mij eenmaal veilig voel zit het goed. Maar voordat ik mij zo voel kost me dat heel veel. Dat maakt ook dat haptonomie mij zo tegen houdt. Jij bent daar nu al even mee bezig hoe gaat dat voor jou? Heb je de indruk dat er vooruitgang in zit?

Ik heb ook haptotherapie gevolgd, en het ging absoluut in mijn tempo en geloof me, dat ligt laag... Absoluut voor mij heel leerzaam geweest

quote:

Op maandag 19 juni 2023 10:47 schreef Monsterkoekie het volgende:
Ik ben enorm schrikkerig en heb collega’s die dat enorm grappig vinden. Dit zijn geen mensen die dichtbij mij staan waardoor ik ook niet met hen wil delen waar die reactie vandaan komt maar dat is wel een van de dingen waar ik dagelijks mee van doen heb.

Super grappig inderdaad, dat is wel kut. Een gevoel van veiligheid, vanuit jezelf, intern, kan daar wel aan bijdragen. Hier zijn ook oefeningen en therapie voor. Haptonomie bijvoorbeeld, maar ook wandelen, ademhalingsoefeningen, zelfverdediging en (hardop) tegen jezelf praten kunnen daarbij helpen.
Want ik snap het ook dat externe opties, zoals een gesprek met HR en de collega's, niet heel aanlokkelijk zijn.

quote:

Aanrakingen vind ik enorm moeilijk, niet omdat ik het niet wil want als ik mij eenmaal veilig voel zit het goed. Maar voordat ik mij zo voel kost me dat heel veel. Dat maakt ook dat haptonomie mij zo tegen houdt. Jij bent daar nu al even mee bezig hoe gaat dat voor jou? Heb je de indruk dat er vooruitgang in zit?

Voor mij is het eye-opener geweest, vooral omdat ik mezelf vertelde dat ik nergens last van had, maar zij mij redelijk snel (en voorzichtig) kon laten zien dat ik mezelf voor de gek hield en niet naar mijn eigen gevoel en signalen luisterde.

Ik heb zeker indruk dat er voortgang in zit. Ik heb een goede klik met de therapeut, zij toont veel respect voor mij en voor de problematiek en houdt enorm veel rekening met mijn tempo en voortgang.

Op dit moment probeer ik een combinatie van twee paden, bottom up (via het autonome zenuwstelsel) en top down (via de frontale kwab). Bottom up is vooral gericht op ademhaling, aanraking en (ritmische)beweging. Haptotherapie bijvoorbeeld. Top down via meditatie.

Maar ik heb ook (eerste) EMDR gehad om te helpen met het verminderen van de impact van de herinneringen en de (pijnlijke) emoties die daaraan gekoppeld zijn.

quote:

Op maandag 19 juni 2023 13:08 schreef SicSicSics het volgende:

[..]
Super grappig inderdaad, dat is wel kut. Een gevoel van veiligheid, vanuit jezelf, intern, kan daar wel aan bijdragen. Hier zijn ook oefeningen en therapie voor. Haptonomie bijvoorbeeld, maar ook wandelen, ademhalingsoefeningen, zelfverdediging en (hardop) tegen jezelf praten kunnen daarbij helpen.
Want ik snap het ook dat externe opties, zoals een gesprek met HR en de collega's, niet heel aanlokkelijk zijn.
[..]
Voor mij is het eye-opener geweest, vooral omdat ik mezelf vertelde dat ik nergens last van had, maar zij mij redelijk snel (en voorzichtig) kon laten zien dat ik mezelf voor de gek hield en niet naar mijn eigen gevoel en signalen luisterde.

Ik heb zeker indruk dat er voortgang in zit. Ik heb een goede klik met de therapeut, zij toont veel respect voor mij en voor de problematiek en houdt enorm veel rekening met mijn tempo en voortgang.

Op dit moment probeer ik een combinatie van twee paden, bottom up (via het autonome zenuwstelsel) en top down (via de frontale kwab). Bottom up is vooral gericht op ademhaling, aanraking en (ritmische)beweging. Haptotherapie bijvoorbeeld. Top down via meditatie.

Maar ik heb ook (eerste) EMDR gehad om te helpen met het verminderen van de impact van de herinneringen en de (pijnlijke) emoties die daaraan gekoppeld zijn.

EMDR heb ik inderdaad ook gehad net als
cognitieve gedragstheraphie. Mag ik vragen aan wat voor soort aanrakingen ik moet denken bij haptotheraphie? Heb oprecht ook geen idee of dat vergoed word vanuit de verzekering. Ik wandel veel haal veel rust en veiligheid uit mijn huisdieren. Ik leef enorm op mijzelf en als introvert terwijl ik als kind eigenlijk extravert was besef daardoor ook wel dat de invloed en de belemmering ondanks dr EMDR er zeker nog is. Vind het wel fijn om te lezen hoe jouw ervaringen zijn omdat ik me toch heel vaak eenzaam voel en het gevoel heb dat ik alleen ben met deze issues.

quote:

Op maandag 19 juni 2023 17:41 schreef Monsterkoekie het volgende:

[..]
EMDR heb ik inderdaad ook gehad net als
cognitieve gedragstheraphie. Mag ik vragen aan wat voor soort aanrakingen ik moet denken bij haptotheraphie? Heb oprecht ook geen idee of dat vergoed word vanuit de verzekering. Ik wandel veel haal veel rust en veiligheid uit mijn huisdieren. Ik leef enorm op mijzelf en als introvert terwijl ik als kind eigenlijk extravert was besef daardoor ook wel dat de invloed en de belemmering ondanks dr EMDR er zeker nog is. Vind het wel fijn om te lezen hoe jouw ervaringen zijn omdat ik me toch heel vaak eenzaam voel en het gevoel heb dat ik alleen ben met deze issues.

Het wordt vergoed uit aanvullende verzekering, let op dat het een gecontracteerde zorgverlener is.
Mijn behandeling kostte 85e/sessie.
Het aanraken is bij mij pas na een paar sessies geweest, en dan was het een schoen tegen mijn schoen, en later een hand op m'n schouder en op mijn geleide op een eventuele andere plek. Alles op mijn tempo. In eerste instantie ging het alleen maar om gevoel te gewaarworden, merken wat mijn ademhaling deed als ze op de stoel naast me ging zitten ed. Het bleek voor mij bv uit te maken of ze links of rechts van me zat

quote:

Op maandag 19 juni 2023 17:47 schreef scrub_nurse het volgende:

[..]
Het wordt vergoed uit aanvullende verzekering, let op dat het een gecontracteerde zorgverlener is.
Mijn behandeling kostte 85e/sessie.
Het aanraken is bij mij pas na een paar sessies geweest, en dan was het een schoen tegen mijn schoen, en later een hand op m'n schouder en op mijn geleide op een eventuele andere plek. Alles op mijn tempo. In eerste instantie ging het alleen maar om gevoel te gewaarworden, merken wat mijn ademhaling deed als ze op de stoel naast me ging zitten ed. Het bleek voor mij bv uit te maken of ze links of rechts van me zat

Oke dat is wel een ander beeld dan ik er van had. Ik heb op dit moment geen aanvullende verzekering maar ben ook nog niet zeker of ik al klaar ben voor deze vorm van theraphie

quote:

Op maandag 19 juni 2023 17:41 schreef Monsterkoekie het volgende:
EMDR heb ik inderdaad ook gehad net als
cognitieve gedragstheraphie.

Goed bezig.

quote:

Mag ik vragen aan wat voor soort aanrakingen ik moet denken bij haptotheraphie? Heb oprecht ook geen idee of dat vergoed word vanuit de verzekering.

Je mag alles vragen!
Het duurde één of twee consulten voordat er überhaupt aanraking bij kwam kijken. Het was eerst vooral aftasten (hehe) zonder aanraking. Heel gek, maar ze begon met 'Wat is je verhaal?', dus toen heb ik alleen maar zitten vertellen. Spraakwaterval. Ik ben daar nu wel heel makkelijk in. Ik heb het 30 jaar binnen gehouden, niemand wist het, dat werkte niet, dus nu ben ik heel erg open. Ze helpt me met het voelen en beschrijven van mijn gevoel; 'Hoe voelen je voeten?' Die vraag was zo alien voor mij...

Ze heeft wel een behandelbank, de eerste keer dat ik daarop ging liggen (ze vroeg absoluut of ik daar al confortabel bij was) kondigde ze aan wat ze ging doen. 'Ik ga nu mijn hand op je rud leggen.' Gewoon heel letterlijk en dat doet ze nog steeds. Daarbij vooral veel ademhaling, ontspannen. Soms prikt ze in mijn zij. Dan zeg ik dat ik ontspannen ben en dan zegt ze van niet. 'Als je echt ontspannen ben, dan is het hier zacht.' En dan vlieg ik weer tegen het plafont. Maar ze laat ook zien dat als ik écht ontspannen ben, ze in mijn zij kan prikken zonder dat er wat gebeurt. Maar altijd met respect en vetrouwen. 'Mag ik mijn hand op je voet leggen?' 'Wat voelt er goed, wat niet?' 'Kun je mijn hand voelen?' 'Kun je naar de plek in je lichaam gaan, onder mijn hand?'

Dat soort dingen. Maar ik loop er al langer dan een half jaar, 1 x in de 2 weken.

quote:

Ik wandel veel haal veel rust en veiligheid uit mijn huisdieren. Ik leef enorm op mijzelf en als introvert terwijl ik als kind eigenlijk extravert was besef daardoor ook wel dat de invloed en de belemmering ondanks dr EMDR er zeker nog is. Vind het wel fijn om te lezen hoe jouw ervaringen zijn omdat ik me toch heel vaak eenzaam voel en het gevoel heb dat ik alleen ben met deze issues.

En nog een keer goed bezig. En fijn dat je huisdieren dat kunnen geven.
Dat gevoel, dat je alleen bent met deze issues, is niet terecht. Het is schrikbarend hoeveel mensen er last van hebben. Misschien nog wel schrikbarender hoe weinig erover gepraat wordt, maar dat snap ik maar al te goed. Je bent niet alleen. Je bent niet speciaal (mijn moeder zei altijd van wel ). Je bent niet hopeloos. Er is een weg naar beter. Dat is ook iets wat heel helder in dat boek staat, wat V. aanraadde. The body keeps the score.

quote:

Op maandag 19 juni 2023 20:54 schreef SicSicSics het volgende:

[..]
Goed bezig.
[..]
Je mag alles vragen!
Het duurde één of twee consulten voordat er überhaupt aanraking bij kwam kijken. Het was eerst vooral aftasten (hehe) zonder aanraking. Heel gek, maar ze begon met 'Wat is je verhaal?', dus toen heb ik alleen maar zitten vertellen. Spraakwaterval. Ik ben daar nu wel heel makkelijk in. Ik heb het 30 jaar binnen gehouden, niemand wist het, dat werkte niet, dus nu ben ik heel erg open. Ze helpt me met het voelen en beschrijven van mijn gevoel; 'Hoe voelen je voeten?' Die vraag was zo alien voor mij...

Ze heeft wel een behandelbank, de eerste keer dat ik daarop ging liggen (ze vroeg absoluut of ik daar al confortabel bij was) kondigde ze aan wat ze ging doen. 'Ik ga nu mijn hand op je rud leggen.' Gewoon heel letterlijk en dat doet ze nog steeds. Daarbij vooral veel ademhaling, ontspannen. Soms prikt ze in mijn zij. Dan zeg ik dat ik ontspannen ben en dan zegt ze van niet. 'Als je echt ontspannen ben, dan is het hier zacht.' En dan vlieg ik weer tegen het plafont. Maar ze laat ook zien dat als ik écht ontspannen ben, ze in mijn zij kan prikken zonder dat er wat gebeurt. Maar altijd met respect en vetrouwen. 'Mag ik mijn hand op je voet leggen?' 'Wat voelt er goed, wat niet?' 'Kun je mijn hand voelen?' 'Kun je naar de plek in je lichaam gaan, onder mijn hand?'

Dat soort dingen. Maar ik loop er al langer dan een half jaar, 1 x in de 2 weken.
[..]
En nog een keer goed bezig. En fijn dat je huisdieren dat kunnen geven.
Dat gevoel, dat je alleen bent met deze issues, is niet terecht. Het is schrikbarend hoeveel mensen er last van hebben. Misschien nog wel schrikbarender hoe weinig erover gepraat wordt, maar dat snap ik maar al te goed. Je bent niet alleen. Je bent niet speciaal (mijn moeder zei altijd van wel ). Je bent niet hopeloos. Er is een weg naar beter. Dat is ook iets wat heel helder in dat boek staat, wat V. aanraadde. The body keeps the score.

Zal dat boek eens opzoeken, mijn emoties zijn wat dat betreft nog wel wispelturig. Ik las eerder in het topic iemand die iets zei over emoties reguleren dat dat een probleem is, ook dat herken ik. Ik praat er pas sinds kort over met een vriendin. Daarvoor hield ik het voor mijzelf. Met mijn ouders heb ik geprobeerd dit te bespreken maar mijn moeder betrok het volledig op zichzelf en vloog in een slachtofferrol. Daarna is er nooit meer over gesproken. Sommige dagen en momenten vlieg ik van hot naar her en dan ga ik maar opruimen in huis of poetsen. Alles om afleiding te krijgen. Ik hoop niet dat ik nog 5 jaar nodig heb om moed te verzamelen om dit te verwerken.

quote:

Op maandag 19 juni 2023 21:15 schreef Monsterkoekie het volgende:
Zal dat boek eens opzoeken, mijn emoties zijn wat dat betreft nog wel wispelturig. Ik las eerder in het topic iemand die iets zei over emoties reguleren dat dat een probleem is, ook dat herken ik.

Dat was ik waarschijnlijk. Nooit geweten, tenminste, ik dacht oprecht niet dat het slecht was, maar ik heb veel moeite met een gezonde emotie-regulatie. Wat ook weer een redelijk standaard reactie/ symptoom is.

quote:

Ik praat er pas sinds kort over met een vriendin. Daarvoor hield ik het voor mijzelf. Met mijn ouders heb ik geprobeerd dit te bespreken maar mijn moeder betrok het volledig op zichzelf en vloog in een slachtofferrol. Daarna is er nooit meer over gesproken. Sommige dagen en momenten vlieg ik van hot naar her en dan ga ik maar opruimen in huis of poetsen. Alles om afleiding te krijgen. Ik hoop niet dat ik nog 5 jaar nodig heb om moed te verzamelen om dit te verwerken.

Praten is een belangrijke stap. Als je pijn gedaan is, dan heb je het (voor de verwerking) nodig om te erkennen wat er gebeurd is, en dat gaat onder andere door het een naam te geven. Het liefst hardop. Dat je er niet over kon praten zorgt ervoor dat je het dicht bij je blijft dragen. Daar is je moeder wel wat tekort geschoten.
Volgens mij heb je de belangrijkste stappen al genomen. Het gaat daarna niet vanzelf, ik word soms kotsmisselijk van menden die me vertellen dat 'het tijd kost', maar je bent al begonnen!