[Itzulia 2022] #1

Nou nou nou nou nou, dat was me weer een partij nagelbijten zeg. Heartbreak hotel in het Baskenland, de tweede keer dat een eenzame vluchter sneuvelt in de allerlaatste kilometer. Ditmaal was het een nietszeggende Fransoos, dus kwam het alleen maar goed uit dat hij het niet haalde. Victor Lafay, who gives a fuck. Zou die ooit verdedigende middenvelder hebben gespeeld? Hectisch sprintje daarna weer, voor de derde dag op rij dat Evenepoel de boel mocht aantrekken voor Alaphilippe en de tweede keer op rij dat dit niet goed afliep. In de laatste paar meter was het vooral een kwestie van positioneren, er zou helemaal aan het eind een wegversmalling volgen en daar moest je vooraan zitten. Daar slaagde Dani Martinez wonderwel in, hij zat daar op kop en niemand kwam meer over hem heen. Alaphilippe moest van wat verder komen en kwam net te kort, om over Roglic nog maar te zwijgen. Een zege voor Martinez, onverwacht wel. Leuk voor hem, maar verder eigenlijk toch best meh dat we drie dagen op rij eindigen met een sprint van een uitgedunde groep. Aantekeningen maken en volgend jaar toch wat dingen veranderen, Laiseka. Al waren die steile klimmetjes onderweg wel lachen, maar finishen voor de fabriekshal in Zamudio of all people levert dan toch een sprint op. Vooral met dank aan UAE, lekker gewerkt voor de derde plaats van Ulissi, haha.

Gelukkig gaan we de Itzulia afsluiten met twee ritten die ik minder snel in een sprint van een uitgedunde groep zie eindigen. Het gaat nu echt koers worden, hoppa.



De vijfde rit begint in Zamudio, daar waar de vorige rit eindigde. Hoeven we dus eigenlijk niets meer over te vertellen. Ook het begin van de rit heeft niet veel tekst nodig. Het gevecht om de vlucht van de dag terecht te komen kan wel interessant zijn, het gaat in de eerste 30 kilometer toch redelijk vaak omhoog. Nadat de renners opnieuw door Larrabetzu zijn gereden beginnen ze aan een klimmetje van vier kilometer tegen 6%. Na een afdalinkje gaat het vervolgens een kilometer omhoog aan bijna 9%, vooraleer we beginnen aan de gecategoriseerde klim naar Paresi. Tijdens deze klim rijden we door het dorpje Arrieta, om nog maar eens aan te tonen dat onze Igor toch echt van Baskische komaf is. Niet veel later rijden we door het dorpje Agirre, wat toch wel een van de meest voorkomende achternamen in het Baskenland is. Er doet ook een Agirre mee aan deze wedstrijd, Jon Agirre van Kern Pharma. Te herkennen aan het voorhoofd dat drie meter lang is, al heeft hij tegenwoordig zijn haardracht aangepast waardoor dit niet meer zo opvalt. Klimmetje stelt verder niet veel voor, 9 kilometer tegen iets meer dan 3% gemiddeld. Afwisselend bredere en smallere wegen, van spektakel geen sprake. Na deze klim volgt er een wat langere afdaling over een brede weg richting Altamira-San Kristobal. Flink wat bochten onderweg, maar de brede weg zal helpen. Beneden komen we uit in het natuurreservaat dat we Urdaibai plegen te noemen. Een prachtig stukje natuurschoon, waar de renners bijna volledig doorheen mogen fietsen. Eerst slaan ze rechtsaf op weg naar Gernika, de stad van iconen als Pello Bilbao, Roberto Laiseka en Joane Somarriba, de beste Baskische vrouw ooit op een fiets. Aan de buitenrand van deze historisch significante stad (historische hoofdstad Baskenland, heilige boom, bombardement, Picasso, etc.) steken we het water over en gaan we de andere zijde van het natuurreservaat met een bezoekje vereren. Al doende fietsen we door het Kortezubi van Federico Echave, een van de Basken die ooit een rit in de Tour wist te winnen. Bochtige wegen en wat glooiing, maar vooral het nodige natuurschoon hier. Een van de fraaiste stukjes Baskenland, reken maar van wel. Urdaibai, wél op je lijstje zetten.



We volgen nog een tijd de kustlijn en merken dat het terrein weer wat grilliger wordt, de renners komen een aantal klimmetjes tgen. Na een kilometer of 65 gaat het twee kilometer aan 7% omhoog, dit klimmetje noemen we Bedarona. Na dit klimmetje gaat het vooral in dalende lijn verder over een brede weg naar Leikeitio, alwaar Ander Okamika van Burgos de gelegenheid krijgt om vrienden en familie te groeten. Tussendoor rijden we ook door Ispaster, waar ooit ene Francisco Gabica geboren werd. Wie? Nou, de winnaar van de Vuelta van 1966. Ik bedoel maar. De kust komt in Lekeitio weer in beeld, prachtig vissersdorpje. In de kilometers daarvoor was de kust niet echt in beeld, ofschoon ie ook niet ver weg was. De aanraking met de kust in Lekeitio is kort, heel snel gaan we nu landinwaarts trekken. Door eindeloze bossen fietsen we een aantal kilometer over een relatief vlakke weg, maar uiteindelijk gaat er wel weer geklommen worden. In de buurt van de gevreesde Monte Oiz ligt een klim die om een andere reden gevreesd is, wegens de lange naam namelijk. Gontzagaraigana, probeer dat maar eens tien keer achter elkaar uit te spreken. Klimmetje zelf stelt betrekkelijk weinig voor, 2,5 kilometer aan 6,5%, nou, 't is wat. De klim die snel hierna volgt is al wat interessant, het gaat 3,3 kilometer aan 7% omhoog en dan bereiken we de top van Trabakua. Deze klim zat vorig jaar in de laatste rit, best historische grond dus. De strijd tussen Pogacar en Roglic tijdens deze rit blijft een van de mooiste dingen van 2021. Dus ja, nu weer deze klim, alleen dan waarschijnlijk op een minder bepalende plaats. Gigantisch brede weg omhoog, praktisch rechtdoor. Optisch een vreemde klim, daardoor. Eenmaal boven dalen we over een brede en van vorig jaar bekende weg af richting Mallabia, daar waar de rit zal eindigen. Maar de rit eindigt nu nog niet, nee, ook vandaag wacht er weer een lokale ronde op de renners. Beneden komen we uit bij... de fabriek van... Orbea! Ja, Mallabia is de thuishaven van Orbea, het bekendste fietsenmerk van deze regio. Ooit begonnen in Eibar, maar later uitgeweken naar Mallabia. Is om de hoek, maar ligt wel net in een andere provincie. We bevinden ons op de grens van Bizkaia en Gipuzkoa, maar we zitten in Mallabia nog net in Bizkaia, terwijl Eibar in Gipuzkoa ligt. De verhuizing van Orbea lag dus stiekem nog best gevoelig. Maar dit verder geheel terzijde. De mooiste fabriek ooit is het niet, maar ze maken er wel kicken spul natuurlijk. Beste fietsen ooit, ditdat.



Een paar bochten later rijden we van het industrieterrein van Mallabia naar het dorp zelf, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Richting de eerste passage aan de finish gaat het een tijdje stevig omhoog. In totaal spreken we over drie kilometer aan 5,5%, maar door een vlakker stukje tussendoor lijkt het makkelijker dan het is. Er zit wat werk boven de 10% tussen. We dalen verder tot in Ermua en slaan dan rechtsaf richting Mallabia dorp. Na 113 kilometer krijgen we te maken met een tussensprint in Mallabia, hierna werken de renners nog een lus van 50 kilometer af voordat ze dit dorp nog eens mogen aanschouwen. Voorbij de tussensprint loopt de weg nog even steil omhoog, waarna er een afdaling volgt. Over brede wegen zonder gekke bochten dalen we een tijd af, waarna we uitkomen in Berriz. Ook weer een significant dorp, want van Berriz stamt de Lejarreta-dynastie. Marino en Ismael waren fietsende broers, die allebei een boel wonnen. Vooral Marino Lejarreta is een bekende naam, hij boekte talloze zeges als prof. Een eindwinst in de Vuelta, bijvoorbeeld. Drie keer de Klasikoa, nou, het is niet helemaal niets. Scheen niet de meest aansprekende renner van het spel te zijn, maar is linksom of rechtsom een van de Basken met het meest imponerende palmares. Ismael kon ook wel wat, maar was net wat minder. Had een fietsende zoon die vooral als mountainbiker actief was en helaas vrij vroeg kwam te overlijden wegens een verkeersongeluk, da's dan weer jammer. Enfin, voorbij Berriz is het weer eens tijd voor een klim. Richting Garai gaat het door een schitterende omgeving vijf kilometer omhoog aan 5%, waarna er een afdaling volgt over een keurig geasfalteerde brede weg die leidt naar Durango. Deze plaats is ook bekend met de koers, zo bestaat al enige jaren de vrouwenploeg Bizkaia-Durango. Daarnaast hebben ze hun eigen wedstrijd, die om beurten wordt gewonnen door Anna van der Breggen en Annemiek van Vleuten. Vorig jaar won Van der Breggen, dit jaar zal Van Vleuten dus winnen. In 2023 hebben we evenwel een probleem, maar goed, zien we dan wel weer. Beneden in Durango zal het een aantal kilometer vlak zijn. Over een brede weg rijdt men naar Abadiño, waar na 136 kilometer, op minder dan 30 kilometer van het eind, de tweede tussensprint volgt. Abadiño en de koers, ja, ook daar ontkomen we niet aan een paar vermeldingen. Het Baskenland is wel uniek in die zin, in praktisch ieder dorp kun je de bekende wielrenners zo oplepelen. Abadiño: David Etxebarria en Mikel Zarrabeitia. En in een nog verder verleden Javier Francisco Elorriaga, toch ook 36 zeges als prof. Even daarvoor reden we ook nog door Iurreta, daar komt Antonio Barrutia dan weer vandaan. Zeven ritzeges in de Vuelta in de jaren '60, je zou voor minder. Goed, ja, Abadiño, tussensprint. Typisch plaatsje ook wel weer. Een paar flatgebouwen met wat bergen op de achtergrond. Als je dan toch in een flat moet wonen, doe er dan maar zo'n achtergrond bij. Er is overal wel een historisch centrum te vinden, maar verder kom je hier om in de appartementencomplexen.



In de slotfase van de etappe rijden we eerst nog een tijdje rechtdoor over een brede en vlakke weg tot in Atxondo, waar dan weer Egoitz Garcia vandaan komt. Die was ooit nog een tijdje prof bij Cofidis, en meer een renner voor de klassiekers dan een klimmer. Van Atxondo gaat het behoorlijk rechtdoor naar Elorrio, waar de supermarktketen Eroski ooit is ontstaan. ONCE-Eroski, u kent het wel. Van Elorrio rijdt men naar Elgeta, in welke omgeving de weg eindelijk weer begint te glooien. We gaan zelfs beginnen aan een serieuze klim, Karabieta komt eraan. Bijna zeven kilometer aan 5,5%, maar dat is niet echt het hele verhaal. In den beginne gaat het drie kilometer aan bijna 10% omhoog, waarna het een tijdje zo goed als vlak is, vooraleer het in het laatste stuk nog eens een tijdje aan 7% omhoog zal gaan. Het venijn zit in het begin, daar mag je ondertussen je aanval wel eens gaan plaatsen. Helemaal boven is het nog 13 kilometer fietsen tot de finish, de eerste zeven daarvan in dalende lijn richting het altijd fenomenale Eibar. Een afdaling die we kennen, komt wel vaker voor in de verschillende rondes die we kennen. Brede weg, eenvoudige afdaling. Tenzij het regent, maar normaal goed te doen. Bijna beneden fietsen we langs Ipurua, het stadion van lokale trots SD Eibar. Vorig jaar helaas gedegradeerd, maar dit seizoen lijkt te zon weer te schijnen. Ik wil absoluut niet jinxen, maar voorlopig ziet het er behoorlijk goed uit. De eerste plaats wordt voorlopig bezig en dus behoort een terugkeer naar La Liga tot de mogelijkheden, maar Parijs is nog ver. Goed, voorbij Ipurua rijden we dwars door de nauwe straatjes van het industriële Eibar, we komen flink wat bochten en rotondes tegen. Buiten Eibar komen we vrij snel in het Ermua van voormalig wereldkampioen Igor Astarloa terecht, waarna Mallabia niet ver weg meer is. In de laatste vijf kilometer van de rit loopt de brede weg steeds een beetje zuigend omhoog, maar pas in de laatste kilometer wordt het echt leuk. Een heel stuk aan meer dan 10% in de laatste 600 meter, daar mag de finale sprint worden ingezet. Pieken doen we tot 16%, het wordt dus ouderwets Baskisch muurkruipen aan het eind. Dit schreeuwt Primoz Roglic, al wordt een goede Alaphilippe hier natuurlijk ook heel vrolijk van. De tweede keer in Mallabia is de juiste keer, de voorlaatste rit is gedaan. Tijdens de eerste passage in Mallabia komen we niet aan de finish voorbij, het zal een verrassing zijn voor de renners. Paar bochten extra en dan patsboem steil omhoog, waarna we finishen voor de deur van een kerkje.




Mallabia is een piepklein dorpje met net iets meer dan 1000 inwoners. Het is vooral bekend dankzij de fabriek van Orbea, al zijn er op het lokale industrieterrein meer grote bedrijven te vinden. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Orbea iets met deze aankomst te maken heeft. Centen zat daar, zo heb ik laatst via GCN+ nog genoten van een prachtige 'documentaire' over Orbea. Schaamteloze promotie was dat, zeg. Maar afijn, uit Mallabia zijn ook enkele wielrenners afkomstig. Wat te denken van Mikel Pradera, met Euskaltel, ONCE en Caisse d'Epargne heeft ie een indrukwekkend rijtje ploegen achter z'n naam staan. Afgesloten bij Benfica in Portugal, dan ben je een hele grote. Gorka Arrizabalaga, ook afkomstig uit Mallabia. Een van die jongens die jarenlang voor Euskaltel reed zonder ooit op te vallen, in die categorie heb je er ontzettend veel. Als ik de gebroeders Silloniz noem, gaan er dan lampjes bij jullie branden? Lijkt me van niet, nee. Goed, terug naar Mallabia. Daar komt ook Izaro Andres vandaan, een van de bekendste Baskische zangeressen. Zingt soms in het Baskisch, soms in het Spaans. Vieze sell-out, de ekte ekte zingen alleen in het Baskisch. Daar verdien je minder geld mee, maar het gaat om het principe natuurlijk. Goed, ze maakt wel aangename muziek, dus we zien het maar even door de vingers. IZARO, dames en heren. Verder denk ik niet dat er veel over Mallabia te vertellen valt, het is een dorpje van 1000 zielen, wat wil je? Dan maar luisteren naar IZAROgodin.


Richting het eind van de middag verwachten ze regen in de omgeving van Mallabia. Zo rond een uur of vier zou het kunnen beginnen, een nat laatste uurtje ligt derhalve op de loer. Komen ze eigenlijk nog goed weg, wat is nou een uurtje regen op een weekje Baskenland? Niets, helemaal niets. Wel aangename temperaturen verder, zo rond de 20 graden. Wel redelijk wat wind, maar ook redelijk veel beschutting. Mogelijk voor het eerst wat minder weer, maar dan wel pas helemaal aan het eind. De renners mazzelen wat af deze week.

Streep door meesterdaler Latour. Die durft nu helemaal nooit meer een berg af.

quote:

Op donderdag 7 april 2022 15:06 schreef The_Undertone het volgende:
Wanty ook met een rondje opgaves, enkel Kobold Goossens en Delacroix nog in koers.

Kobold is inmiddels alleen.



En hier gaan we naartoe.

quote:

Op vrijdag 8 april 2022 12:22 schreef Faraday01 het volgende:
Zouden de opgaves ook iets te maken kunnen hebben met de AGR? Je mag natuurlijk alleen met toestemming starten maar in dit geval gaat dat niet op omdat Itzulia morgen eindigt en de AGR zondag is.

De meeste afstappers zijn ziek, gevallen of gewoon mokerslecht. Dus nee, dat idee heb ik eigenlijk niet.

Bilbao in de kopgroep, jawel!

Avontuur is alweer voorbij, jammer.

Na een chute heeft Goossens opgegeven, Wanty heeft nu dus nog nul renners in koers.

Ik zie meer fietsen dan renners.

Vader blijkbaar vrij zwaar getroffen.

Hamilton in het skoekeloen.

We wachten op de plotselinge ineenstorting van de dag.

quote:

Op vrijdag 8 april 2022 16:51 schreef DecoAoreste het volgende:
Klassementsmannen nemen wel een risico om Soler deze voorsprong te geven.

Situatie onder controle, zou ik zeggen.