Cayok, Diesel & Pepe, Onyx, Nene & Hummeltje, Hoba

Met het kouder worden kunnen sommige van mijn beestjes plotseling nog wat beter met elkaar opschieten.

Het begon toen ik de deken die over mijn bank lag eens in de wasmachine wilde doen, en tijdelijk een veel kleinere plaid op de bank legde. Plotseling vond Onyx dat een heerlijk plekje om onder te kruipen. Maar na anderhalf/twee weken ging hij gewoon bovenop liggen. Op zich al interessant dat hij op aanraak-afstand van mij ging liggen.

Vervolgens besloten Diesel en Pepe dat ze nu ook op de bank wilden slapen, en daarbij met hun gebruikelijke gebrek aan respect voor de persoonlijke ruimte van de nadere katten ook gewoon tegen hem aan gingen liggen. Nou heeft hij dat voorheen wel eerder getolereerd, maar besloot daarna dan toch een andere slaapplaatsje te vinden. Nu blijft hij daar terugkomen, en gaat ook rustig tegen de heren aanliggen als dat nog is om op ZIJN plekje te liggen. Dat resulteert in een kluwen katten van een kleine 20 kg :





Het gevolg is dus wel dat ik zelden op mijn gebruikelijke plekje rechts op de bank kan zitten, ik zit nu soms in het midden en soms ook links, afhankelijk van de verdeling van de katten.

Nene heeft nu de linkerkant van de bank gekozen als een plekje waar ze veel slaapt, strak tegen het dressoir aan (als ze niet bij me op schoot ligt), zodat ik vaak met 4 van de 5 katten op de bank zit. Een tijdje geleden zat ik toen in het midden, en ging Pepe ook links van me liggen om aangehaald te worden. Na een tijdje viel hij in slaap, en in zijn slaap rolde hij om waardoor hij tegen Nene aan kwam te liggen, die niet eens haar kopje optilde, laat staan met het blazen en grommen wat ze toch wel vaker doet.

Het is een stuk gezelliger geworden op deze manier.

Wat buurkinderen hebben hun liefde voor mijn katten-roedel uiting gegeven in de sneeuw tegenover mijn tuin :






En Hummeltje kwam het eerbetoon ook even bewonderen :

Nieuwjaar is zonder problemen verlopen, iedereen accepteerde dat de kattenluiken om 5 uur 's middags dichtgingen, en dat ze pas om half 8 de volgende ochtend weer opengingen (gewoonlijk is dat tussen 3 en 4, maar toen werd er nog steeds veel afgestoken).

Sneeuw en kou leidde ertoe dat de kattenbakken weer gebruikt worden, ook dat gaat zonder problemen.

En Onyx kan niet alleen tegen de andere katten aanliggen, maar vind ook mij een geschikt kussentje. Vrijdag-avond stond hij op het tafeltje om op de bank te gaan liggen, maar ik zat op "mijn" plek, en kon niet direct opstaan. Ik kon wel een half plekje opschuiven, zodat er 1 klein kussentje vrijkwam, en na even aarzelen hij daar liggen, en leunde met aardig wat gewicht ook tegen mij aan. Gedurende de avond zijn we allebei een paar keer even opgestaan, maar we eindigden steeds weer op dezelfde plaats.

Zaterdag-avond sprong hij ook weer op het tafeltje, maar ik deed er te lang over om ruimte voor hem te maken, dus sprong hij weer omlaag en liep richting kattenluik. Ik maakte alsnog ruimte, en riep zijn naam. En tot mijn grote verbazing draaide hij eerst zijn oortjes naar achter, en liep toen weer terug en kwam weer tegen me aanliggen. Dat is de eerste keer in de 4,5 jaar dat ik hem heb dat hij lijkt te beseffen dat "Onyx" betekent dat ik het specifiek tegen hem heb. Heeft even geduurd, maar door het vol te houden om hem bij zijn naam te noemen lijkt het kwartje nu gevallen te zijn.

Als ik 's avonds op de bank zit of lig, moet Onyx tegen me aan komen liggen. Hij begint langzamerhand steeds meer van werkplaats-kat in huiskat te veranderen.

En deze week een nieuwe mijlpaal : ik zat op de bank met alle 5 :
• Onyx op zijn vaste plekje helemaal rechts;
• Diesel en Pepe in elkaar verstrengeld in het midden;
• ik tussen midden en links, met Nene op schoot;
• Hummeltje helemaal links.

quote:

Op maandag 23 maart 2026 15:42 schreef deedeetee het volgende:
Ik had de laatste post gemist. Het gaat dus echt heel goed en gezellig met de poezenbende.

Helaas gaat het nu slechter :
• Bij Hummeltje zijn vorig jaar lymfomen geconstateerd, en we waren al enigzins verrast dat hij 2026 heeft gehaald, en de afgelopen weken van de voorjaarswarmte heeft kunnen genieten. Maar de verwachting heb ik nu toch aangepast van maanden/weken naar weken/dagen.
• En vanmiddag is Pepe dood op straat aangetroffen. De dierenarts-assistente vermoedt dat hij aangereden is, wat verrassend is met alle verkeers-drempels hier. Ik moet nu zijn broertje Diesel de komende dagen goed in de gaten houden om te zien hoe hij met het gemis omgaat. Ik heb nog wel even de krat met het lijfje voor hem neergezet, hij heeftver even aan gesnuffeld en is toen weer weggelopen.

[ Bericht 1% gewijzigd door mvdejong op 24-03-2026 10:53:42 ]

Rust zacht, grote jongen.

Een echte gentle giant.
Een groot jager, die volwassen konijnen en meerkoeten aandroeg.
Tolerant naar andere katten, totdat deze een bedreiging voor de groep vormden.

quote:

Op dinsdag 7 april 2026 15:39 schreef Teslynd het volgende:

[..]
Wat spijtig dat hij doodgereden is. Niet de leukste manier. Hopelijk ging het dan wel snel.

Toen de buren meldden dat er dode kat lag, en ik hem inspecteerde, lag hij plat op de grond, maar zijn kopje stak nog wel omhoog. Hij bleek echter verder helemaal slap te zijn, dus dat kon nog geen lijkverstijving zijn (bovendien had ik hem te kort daarvoor nog gezien). Toen ik hem omrolde om te zien of er verwondingen waren, was daarna zijn kopje plotseling ook slap, dus ik denk dat zijn kopje omhoog stond doordat zijn nekje gebroken was en de wervels het blokkerde; dat is onmiddelijk dodelijk.

quote:

Je schreef dat hij een groot jager was. Die voorbeelden zijn niet mis. Ik heb een niet kleine kat gekend die met kikkertjes thuis kwam.
Onlangs zag ik in een kattenvideo een te kort stukje van een hoofdzakelijk witte kitten die zit op de bank te kijken naar de ouder, wsl moeder die arriveert met wsl een rat in de bek. Ze is ook hoofdzakelijk wit & tenger en gaat voor een goede opvoeding. Ze legt het tussen ze in, verlegt er wat aan om het nog wat aantrekkelijker te etaleren, maar de kitten denkt er anders over. Er wordt een rustig pootje uitgestoken voor een corrigerend tikje op de neus, maar nee. En dan doet ze met nadrukkelijke happend over de rug heen alsof ze die muis eet, zoals je doet met kleine kinderen om te laten zien wat de bedoeling is. En daar loopt alweer het volgende clipje, dus geen idee hoe het verder gaat.
Wanneer beginnen ze met complete muizen aan te vreten? De rat of wel erg grote muis zag er niet uit als een beginnersmaaltje.

Ratten werden niet opgegeten, muizen wel, maar meestal alleen de bovenkant, dan vond ik de andere helft ergens in mijn huiskamer terug.

Pepe heeft 2 keer een volwassen konijn te pakken gekregen, de eerste keer vond ik dat beest zonder kop in mijn huiskamer, en ik zag alleen Pepe ervoor aan om een prooi van die grootte te snaaien. De tweede keer kwam ik op een zondag naar beneden, en miste een kat. Ik hoorde toen wat geluiden in de tuin, en daar lag Pepe met de nek van een konijn in zijn bek, ik zag nog net de laatste stuiptrekkingen. Ik ben toen eten gaan maken, en toen ik later weer naar buiten ging liep Pepe net weg van de beide voorpootjes. Mijn toenmalige meisje Blackie heeft die toen verorberd. Pepe was de rest van de avond wel heel loom ...

De dag nadat Pepe was overleden trof ik dit aan :


Onyx was gaan liggen op de plaats waar Pepe gewoonlijk lag, terwijl hij altijd op het dak van de berging lag. En plotseling ligt Nene ook regelmatig op de bank tussen de beide heren.

En als het kouder werd, dan gingen Diesel en Pepe altijd tegen elkaar aanliggen, en een paar dagen later gebeurde dit :



Blijkbaar heeft het afscheid van Pepe toch een snelle verschuiving in de onderlinge verhoudingen tot gevolg gehad.

[ Bericht 0% gewijzigd door mvdejong op 07-04-2026 19:25:00 ]

Het zat er al langer aan te komen, vandaag heb ik Hummeltje moeten laten inslapen. Hij was al lang erg zwak, maar leek nog wel plezier te hebben in het leven, maar vandaag at hij slecht, begon hij in hoekjes te zitten met zijn kopje naar de muur.


Hij gaat gemist worden, niet alleen door mij, maar vooral ook door alle buurtbewoners die een ommetje maakten om even met hem te kroelen. Ik ben blij dat hij het 3e deel van zijn leven weer buiten heeft mogen doorbrengen, als onderdeel van een groep katten waarin hij geaccepteerd en gerespecteerd werd.

[ Bericht 0% gewijzigd door mvdejong op 29-04-2026 11:22:42 ]

Het overlijden van Hummeltje heeft echt behoorlijk invloed gehad, Nene is veel rustiger geworden, veel makkelijker met de overgebleven heren. Een tijdje geleden stond ik te bellen tegen het tuinhek met de beide heren op de stoep, en zijn op het hek achter me, en op een gegeven moment sprong ze naar beneden, liep naar Onyx, snuffelde aan zijn kopje en gaf hem zowaar een paar likjes. En omdat Nene minder loopt te zeuren als er een andere kat in haar buurt komt, is Diesel ook weer wat rustiger geworden.

Maar daar komt weer verandering in. Ik had een maandje geleden al eens gereageerd op een kat in een asiel die me wel een leuke uitbreiding leek, maar "kan bij katten: ja" bleek in te houden dat hij met de andere kat ging vechten, en als de rangorde duidelijk was daar verder geen problemen mee had. Bij mij had dat betekend dat Diesel hem als "bedreiging voor de groep" zou zien, met als gevolg dat hij door de hele groep aangevallen zou worden. Dat ging hem dus niet worden, en op mijn suggestie staat er nu toch "kan bij katten: nee".

Ik besloot het maar even bij 3 te laten, maar vorige week keek ik weer eens op ikzoekbaas.nl, en moest eerst hard lachen om deze foto :


Deze dame is wel erg boos. Het verhaal achter haar gaf aan dat dit haar normale reactie was op elke interactie met mensen; ze leefde verder probleemloos samen met de andere katten in de grote kattenkamer. Dit leek me niet zozeer een poes die ik nodig heb om mijn groep tot het optimale aantal van 4 uit te breiden, maar een poes die mij nodig heeft om weer plezier in het leven te krijgen.

Dus ik heb afgelopen vrijdagmiddag toch maar gereageerd, gisteren positief antwoord gekregen, en ze zit nu in mijn slaapkamer. Toen ik de kattenkamer binnenkwam zat ze in een klimtoren verstopt, en alleen al in de buurt komen leverde een hoop gegrom en geblaas op, waarna ze wegschoot onder de kattenkooien; toen ik op de grond ging liggen om haar nog wat verder te beoordelen (met oortjes omhoog is het een heel mooi meisje) werd dat met meer geblaas en die hele diepe keelgrom beloond.

Dat leek me dus een leuke uitdaging, dus ik heb haar geadopteerd. Ze kwam uit het asiel "De Ark" in Harderwijk, dus dat was een terugreis van 5 kwartier. Ik had eigenlijk verwacht dat ze de hele rit zou jengelen, maar ze bleef stil. Ik had een badlaken over de reismand gedrapeerd zodat ze zich veiliger zou voelen. Zo om de tien minuten tilde ik even een hoekje op, en meestal keek ze rustig terug, met oortjes alert; pas de laatste blik leverde weer geblaas op.

Helaas maar 1 foto, het asiel kreeg niet de kans om er meer te maken omdat ze altijd verstopt zat. Ze weten ook niet hoe oud ze is, ze gokken dat ze 3 jaar is, maar dat is onzeker omdat ze zo onhandelbaar is dat ze nog niet in haar bekje konden kijken. Ze weten zelfs niet of ze gesteriliseerd is, het is heel zeldzaam dat een asiel een kat laat adopteren die (mogelijk) nog niet behandeld is; dat wordt dus opletten of ze krols wordt, of over een tijdje even laten checken door een dierenarts, en haar zeker niet naar buiten laten voordat daar zekerheid over is (Octo, de zwerver die goed vriendjes met mijn groep is, en regelmatig in het portiek van de berging komt eten, is duidelijk nog een volle kater).

Ik hoop binnenkort wat meer foto's te hebben. De komende weken zit ze in mijn slaapkamer, maar toen ik de reismand opende schoot ze direct onder mijn bed, de vraag is voorlopig wanneer ik haar voor het eerst weer zie.

[ Bericht 0% gewijzigd door mvdejong op 10-06-2026 15:56:17 ]

Zo, het eerste nachtje met de boze dame gehad.

Ik was gisterenavond toen ik naar bed ging heel blij, want ik zag dat ze haar bakje met zachtvoer blinkend schoon had leeggeveegd, en ook wat droogvoer had gegeten (in het asiel gaven ze Hill's Adult Chicken, wat een van de 2 soorten is die ik ook heb; het is het enige dat Onyx eet). Na mijn ervaring met de eetstaking van Onyx is dat al weer een klein winstpuntje.

Ze ligt het grootste deel van de tijd in een mandje onder mijn bed. Het doet haar blijkbaar niets dat Nene daar heel veel in heeft gelegen, dat is een goed teken voor de onderlinge verdraagzaamheid. Maar zodra ik voor het bed ga liggen om even contact te maken is dat blazen en grommen, met af en toe zelfs een uitvalletje hoewel ik meer dan een meter van haar af lig.

Ze is duidelijk diep-ongelukkig, ik heb medelijden met haar. Maar ze was in het asiel net zo ongelukkig, dus ik hoop dat we nu heel langzaam iets van een band gaan krijgen. Het is nog vroeg dag, maar dit gaat wel wat langer duren dan toendertijd met Onyx. Als ze iets toeschietelijker wordt zal ik, net als met Onyx, het kattenluik tussen huiskamer en halletje blokkeren en haar de ruimte geven van trappenhuis en zolder.

Onyx kwam gisterenavond mee naar boven toen ik naar bed ging, hj heeft de laatste tijd behoefte aan een langere kroel-sessie in mijn slaapkamer (en sinds een week sliep hij in een van mijn klerenkasten nadat hij de deur daarvan had opengepeuterd, dat is voorlopig ook niet meer aan de orde). Dat hebben we dus maar even op de overloop en in de badkamer gedaan, onderbroken door een paar minuten snuffelen aan de spleet tussen drempel en deur, hij heeft door dat er een bezoekster is, en hij wil vriendjes met haar worden. Ik ga daar nog even niet aan beginnen, maar als ze een eerste teken van ontspanning toont laat ik Onyx er even bij, die is heel goed in omgaan met andere katten, terwijl Diesel in zijn rol als leider altijd oordeelt of de nieuweling een potentiele dreiging voor de groep inhoudt. Ik heb nu wel de deur op slot gedraaid, want Onyx probeerde al weer de deurkruk om binnen te komen.

Diesel kreeg vanochtend door dat er een nieuwe kat in huis is, hij wilde bij me op bed komen liggen maar kwam een dichte deur tegen. Ik heb later met hem ook een kroel-sessie op de overloop gedaan, en ook hij ging regelmatig snuffelen.

Fysiek gaat het lekker met haar :
• Ze had gisteren wel geplast, maar nog niet gepoept; dat is vanmiddag gebeurd.
• Het bakje voor het zachtvoer is ook vanavond weer brandschoon achtergelaten.
• Ze heeft de andere 2/3 van het bakje Royal Canin Outdoor droogvoer ook weggewerkt; blijkbaar vindt ze dat lekkerder dan de Hills' Adult Chicken die ze in het asiel kreeg en er ook stond.
• En het waterbakje stond vrij plotseling ook droog, vermoedelijk vanwege de forse hoeveelheid droogvoer die ze in vrij korte tijd verwerkte.
Haar grote probleem is natuurlijk niet het fysieke, maar het fysieke moet op orde zijn voordat ik met het echte probleem ga bemoeien. Of, zoals Ferdinand Domela Nieuwenhuis al stelde : "Het heeft geen zin om over opvoeding te spreken als de voeding op is.".

Wat het echte probleem betreft heeft ze nog steeds een diep-gewortelde haat tegen me, maar die heeft ze ook tegen de lezers van dit topic, en de andere 6 miljard mensen op deze wereld. Haar gedrag lijkt veel op een in het wild geboren poes, en om zo'n beestje na 3 jaar te socialiseren is onbegonnen werk (het kan, maar kost jaren); asiels bieden die gewoonlijk als boerderij-kat aan. Dus iets heeft het asiel doen besluiten dat er hoop is voor deze spicy lady op een toekomst als huiskat. En ergens voel ik ook dat ze ooit met mensen in contact is geweest, vooral omdat ze in de auto rustig bleef, niet in paniek raakt als ik de slaapkamer binnenkom. Maar misschien ben ik ook gewoon al teveel gebonden aan Sofie.

[ Bericht 0% gewijzigd door mvdejong op 11-06-2026 22:35:03 ]

Eerste kleine vooruitgang ! Als ik de afgelopen dagen op de grond ging liggen om even contact te maken, ging ze blazen, daarna grommen, met af en toe een blaas-uitval. Ik deed het dus ook niet elke keer als ik mijn slaapkamer betrad. Toen ik vanochtend opstond en weer ging liggen, lag ze niet in haar vaste mandje, maar zat achter de andere. Ze begon weer te blazen, maar op het punt dat het in grommen zou moeten overgaan bleef het stil. En ze draaide zelf kop en schouders even weg. Ik keek ook weg en bleef nog even tegen haar praten, zonder verder geluid vanuit haar. Een heel klein beetje vertrouwen is opgebouwd, en ze laat zien dat ze kan veranderen.

quote:

Op vrijdag 12 juni 2026 08:53 schreef Yinny het volgende:
Wat mooi dat je de bange poes een goed mandje aanbiedt! Hopelijk weet ze dat over een poosje ook te waarderen

Net zo als met Onyx was het ook een geval van "Als ik haar niet neem, hoeveel kansen krijgt ze dan nog ?".

Hoewel er ook wel iets van liefde op het eerste gezicht bij kwam. Toen ik de foto en de beschrijving had gezien ging ik even een lange wandeling maken met de bedoeling te evalueren of ik er voor moest gaan, maar na 5 minuten realiseerde ik me dat die beslissing allang vaststond. Iets in die foto raakte me echt.

In het asiel leek het ook niet zozeer de vraag of ik wel een geschikte baas voor haar zou zijn, maar of het extreme gedrag dat ze vertoonde mij niet alsnog zou afschrikken.

Even een update na het eerste weekje met de spice lady Sofie. Het gaat eigenlijk fantastisch.

Na een paar dagen later begon ze, als ik voor het bed ging liggen, vanuit de mand uitvalletjes te doen, waarbij ze met haar voorpoten uit de mand stapte in een poging me weg te jagen, wat ik zag als een teken van toenemend zelfvertrouwen. Woensdag-ochtend ging ze zelfs zover om helemaal uit de mand te stappen bij de uitval. Dit bracht haar kopje onder de rand van het bed, en ik nam een gokje door mijn vinger vlak bij haar te brengen. Als meest waarschijnlijk uitkomst zag ik dat ze zich zou terugtrekken, met ook nog een kans dat ze daadwerkelijk zou gaan bijten of slaan. Maar ze koos de derde optie, waar ik haast niet op had durven hopen : ze snuffelde iets van 10 seconden aan mijn vinger, waarbij ze zelfs even per ongeluk mijn vinger aantikte. Ook donderdag-ochtend was ze bereid om na de uitval even aan mijn vinger te ruiken.

Dit had behoorlijke gevolgen voor mijn inschatting van haar verleden : ik had eerder het vermoeden gekregen dat ze weliswaar regelmatig met mensen contact had gehad, maar nooit op een positieve manier. Dat ze na een weekje al wilde snuffelen geeft mij toch het idee dat ze ooit een goede relatie met een of meerdere mensen heeft gehad, maar dat het vertrouwen op een of andere manier is geschaad.

Het toenemende zelfvertrouwen en vertrouwen in mij blijkt ook uit andere gedragingen. De eerste dagen kwam Sofie niet onder het bed vandaan als ik in de kamer was, zelfs niet als ik sliep : als ik naar bed ga zet ik katten-snoepjes en -melk klaar, en die werden niet aangeraakt, totdat ik de volgende ochtend opstond en ging douchen, dan waren de snoepjes weg. Maar vanaf de nacht van maandag op dinsdag loopt ze ook te klooien als ik slaap, en blijft ook bezig als ik wakker wordt en tegen haar praat. Ook staat ze soms nog steeds in de kamer als ik binnenkom, en trekt zich pas na een paar seconden terug onder het bed (ik moet de deur van het slot halen, en de deur klemt ook, dus ze heeft voldoende tijd onder het bed te duiken voordat ik daadwerkelijk binnen ben). Ik kan haar volgen omdat ik een cameraatje in mijn slaapkamer heb geplaatst.

Ik ben dus heel blij voor ons beiden, Sofie is veel verder losgekomen dan ik had kunnen vermoeden op basis van haar gedrag in het asiel. Volgens mij is ze veel minder gespannen dan in het asiel, en ik twijfel er ook niet meer aan dat we vriendjes gaan worden.

Haar leeftijd blijft nog een vraag, nu ik regelmatig haar kopje zie, met oortjes omhoog, en veel van de spanning eruit, zou ze zelfs jonger kunnen zijn dan de 3 jaar die ze in het asiel gegokt hadden (omdat ze te onhandelbaar was om in haar bekje te kijken)..

Ik begin te vermoeden dat ze nog niet gesteriliseerd is, sinds het begin van de week heeft ze buien waarin ze aan het mauwen is, en op woensdag had dat op een gegeven moment de "holle" klank die ik van krolse poezen gewend ben. Ik heb geprobeerd om Onyx met haar in contact te brengen, om te kijken hoe ze reageert op een vriendelijke kater, maar die had er geen zin in, terwijl hij eerder wel probeerde bij haar te komen (hij kan deurkrukken bedienen, dus de deur gaat op slot).

De reactie van de 3 huidige katten :
• Diesel, als leider, was wel even geinteresseerd in de deur van mijn slaapkamer, maar is nu alleen maar geirriteerd dat hij niet meer 's ochtends bij me op bed kan komen liggen. Hij heeft blijkbaar al geaccepteerd dat ik weer een kat aan de groep heb toegevoegd, en zal geen problemen hebben met haar tenzij ze bijzonder agressief reageert bij de eerste kennismaking, wat niet in het karakter van Sofie lijkt te zitten.
• Onyx wilde graag kennis maken met zijn nieuwe vriendinnetje, maar toen hij de kans kreeg wilde hij toch de slaapkamer niet in.
• Nene, het poesje, is nog niet boven geweest (met dit weer zit ze liever buiten). Ze zal vast wel geroken en gehoord hebben dat er een nieuw poesje, is nog niet boven geweest (met dit weer zit ze liever buiten). Ze zal vast wel geroken en gehoord hebben dat er een nieuw groeps-lid is, maar is blijkbaar niet geinteresseerd.

[ Bericht 0% gewijzigd door mvdejong op 19-06-2026 11:54:39 (Tekst was een kopie van het mailtje aan het asiel.) ]

Helaas nog steeds geen fatsoenlijke foto van haar kunnen maken, ik wil haar nog niet aan een flitser blootstellen.

Gisteren is wel de eerste confrontatie met Onyx geweest. Toen ik naar bed ging was hij me weer gevolgd, en dit keer liet ik de deur naar de slaapkamer open maar bleef zelf buiten. Onyx liep doodvoorzichtig naar binnen, constant snuffelend, totdat hij Sofie onder de rand van het bed zag zitten. Toen stopte hij en bleef rustig zitten, en stootte aan paar nauwelijks hoorbare mauwtjes uit. Sofie was gefascineerd, maar ook heel onzeker, en ze hebben elkaar een paar minuten zitten aankijken. Op een gegeven moment trok Onyx zijn voorpootjes onder zich, maar uiteindelijk trok Sofie zich wat verder onder het bed terug. Toen stapte ik maar de kamer in, en vloog Onyx direct de trap af. Dat is dus best mooi verlopen, geen blazen, grommen of andere onaardigheden, nog wel veel onzekerheid, maar Onyx heeft laten zien hoe subtiel hij kan omgaan met een nieuwe kat, en Sofie heeft laten zien inderdaad geen grote problemen met andere katten te hebben.

Sofie blaast nog wel veel naar me, maar dat wordt nu gevolgd door wat gejengel, het begint er een beetje op te lijken dat ze zelf ook niet meer precies weet waarom ze zo boos op me is. Ik heb nog twee keer fysiek contact met haar gehad, zondag liep ik langs mijn bed en kreeg een tik op mijn voet, resulterend in een klein gaatje, en vanochtend snuffelde ze zo slordig aan mijn hand dat het bijna leek alsof ze een kopje probeerde te geven. Geen grote vooruitgang, maar we komen er wel.

quote:

..., het begint er een beetje op te lijken dat ze zelf ook niet meer precies weet waarom ze zo boos op me is.
...en vanochtend snuffelde ze zo slordig aan mijn hand dat het bijna leek alsof ze een kopje probeerde te geven.

Ja, en ja.

Ik moest vannacht even naar het toilet, en toen ik terugkwam werd ik zoals gebruikelijk op een blaas-concert onthaald. Terwijl ik de deur op slot draaide praatte ik wat tegen haar, en toen kwam ze mauwend onder het bed vandaan en stond me aan te kijken. Ik liet me langs de deur in een kleermakers-zit zakken en stak mijn hand uit zodat ze eraan kon snuffelen. In plaats daarvan kreeg ik een kopstoot tegen mijn vingers, en voor zo'n 30 seconden bleef ze om mijn hand draaien om zoveel mogelijk gekrabbeld te worden. Ze was nog steeds wel heel gespannen, en ze beet ook een keertje toen ik blijkbaar op een verkeerd plekje zat.

Vervolgens liep ze naar het schoteltje met katten-snoepjes, en begon dat leeg te vreten, met haar rug naar me toe; zoveel vertrouwen heeft ze nog nooit gehad. Ik was blijven zitten, en halverwege sloeg ik even een mug dood die mij op het menu had staan. Sofie keek even om, zag dat ik nog steeds op mijn plaats zat, en at verder.

Daarna trok ze zich onder het bed terug, en toen ik ook richting het bed liep kreeg ik een haal langs mijn enkels.

Een tijdje later moest ik nog even op muggenjacht, en toen hebben we nog 10 seconden gekroeld; dat eindigde met een beet toen ik te dicht bij haar staartwortel kwam, dat is blijkbaar voor haar (nog) een gevoelig plekje (dat wisselt per kat).

Vanochtend sprong Sofie via mijn bed naar het kozijn om naar buiten te kijken, terwijl ze wist dat ik wakker was; dat deed ze eerder ook niet. Na een paar minuten sprong ze weer op het bed, ging tegen mijn voeten liggen voor een grote onderhouds-beurt, en is toen nog een half uurtje daar blijven liggen. Toen zei ik tegen haar dat ze een lief meisje was, en kwam ze naar me toen om aangehaald te worden, maar schrok van zichzelf en sprong van het bed af. Toen ik haar probeerde aan te halen werd ik meerdere malen gebeten. En dat bijten is niet heel hard, maar ook niet het subtiel happen wat mijn Burmees Julius deed om te duidelijk te maken dat ik moest stoppen.

Vanochtend wilde ze eigenlijk ook wel, maar durfde uiteindelijk niet.

Zoals ik al het idee kreeg is ze duidelijk intern in conflict, maar de balans verschuift steeds meer richting vertrouwen en aan-/afhankelijkheid.

Ik heb nog gedacht dat de aanhaligheid te maken zou kunnen hebben met een opkomende krolsheid, maar het eten met haar rug naar me toe, en het slapen tegen mijn enkels, zijn tekens van vertrouwen die daar niet mee samenhangen. De eerdere "holle" mauw die ik met krolsheid associeerde heb ik ook niet meer gehoord.

Ik had toen ik haar ophaalde gezegd dat het niet helemaal onmogelijk zou zijn dat ze in een week zou loskomen "omdat zoveel boosheid niet vol te houden is". Echt verwachten deed ik dat niet, maar dat ze binnen twee weken al zover is gekomen is heerlijk.

Nu ze mij een beetje opzoekt, en ook duidelijk steeds meer interesse heeft in wat er achter de deur van mijn slaapkamer ligt, ga ik ergens deze week het kattenluik tussen huiskamer en trappenhuis blokkeren, zodat zij wat meer ruimte heeft. Met de hitte van het moment is het ook wel prettig dat de deur weer opengaat, dat waait wat beter door. Alleen heel vervelend voor Onyx, die mij graag opzoekt als ik op zolder achter de computer zit, ofwel alleen voor een aaitje, ofwel om langere tijd bij me in de buurt te liggen.

En nog wat geks : de eerste week was ze gek op Whiskas kattenmelk, maar dat wordt nu niet meer aangeraakt. Ik heb gisteren GimCat geprobeerd, wat bijv. Hummeltje veel lekkerder vond, maar dat is ook niet interessant.

Sofie blijft steeds twijfelen tussen boos zijn en kroelen. Als ik boven kom gaat ze meestal blazen, maar als ze op een plek zit waar ik bij haar kan komen blijft ze toch vaak zitten en dan moet ze weer gekrabbeld worden.

Met de hitte vond ik het al helemaal niet meer verantwoord om haar in een slaapkamer te laten zitten, dus nu heeft ze ook de beschikking over het trappenhuis, een klein kamertje op de 1e verdieping (woningbouw technisch te klein om als kamer geteld te mogen worden) waar 3 kasten staan, een kattenbak en alle transport-manden die ik heb; een hoop daarvan zijn uit elkaar gehaald en gestapeld, maar een paar staan klaar voor inzet in spoedgevallen. Ook kan ze naar zolder, met een overloop voor dozen waar ze zich zou kunnen verstoppen, en de kamer waar de computer staat waar ik dagelijks bezig ben. Op zolder is ze nog niet geweest, mogelijk ook omdat het er een "behaaglijke" 35 ^oC is.

Haar favoriete plekje is dat kleine kamertje, op het kozijn kan ze naar buiten kijken, en aangezien dat de voorkant van mijn huis is valt daar veel meer te zien dan vanaf het kozijn van mijn slaapkamer. Het betekent ook dat ik meer kans krijg om foto's te maken. Er gingen er nog veel mis, waarvan ik dacht dat de onscherpte door beweging kwam, maar het blijkt dat ik bij deze camera voor foto's op armlengte al de matige macro-stand moet gebruiken.


Dat is een heel ander beestje dan op de enige foto die het asiel kon maken. Ze heeft een tijd ook op het stenen kozijn geslapen, maar kreeg uiteindelijk voldoende vertrouwen om zich een beetje op te sluiten in de transport-mand die met Nene meekwam :


Als ik dat kleine kamertje binnenkom, heeft ze nauwelijks nog de kans te vluchten, dus als ze niet te gestressed doet is dat een mooi moment voor wat aanhalen. Soms is ze op tijd weg en vlucht naar mijn slaapkamer : onder het bed is nog steeds haar veiligste plaats. Maar zelfs dat pakt soms verrassend uit, en dan springt ze op mijn bed. Een duidelijk uitnodiging voor wat kroel-werk. Als ik ook op het bed ga zitten moet ze natuurlijk eerst blazen, en als ik dan mijn hand uitsteek is ze er helemaal klaar voor.

Ik denk dat zijn over een tijdje een velcro-kat blijkt te zijn. Ik krijg het idee dat ze heel hecht met een gezin is geweest; wat er gebeurd is dat ze zo'n boos meisje werd als in het asiel wil ik misschien ook niet weten.

O ja, deze dame lust geen rauwe kip-filet.

[ Bericht 0% gewijzigd door mvdejong op 26-06-2026 23:14:20 ]

Dat was een hectisch weekje : mejuffrouw Sofie was volop krols. Dat had tot gevolg dat ze aan de ene kant me wat meer ontliep, zodat ik niet meer regelmatig even haar mocht krabbelen, maar als compensatie kwam ze een paar keer 's ochtends als ik wakker was op mijn bed, en dat werd dan een kroel-sessie van een kwartier of meer. In het begin reageerde ze nog fel als mijn hand richting haar achterkantje ging, met krassen en putjes in mijn hand, maar de laatste keer konden mijn vingers het pad bewandelen van neusje tot staartpuntje. Ik mocht ook een paar keer haar buikje krabbelen, waarbij ze ofwel languit lag, ofwel zich helemaal om mijn hand krulde. Het hing wel duidelijk samen met haar krolsheid, want ze nam af en toe een echte dek-houding aan.

Haar krolsheid had ook gevolgen voor haar reactie op de andere katten.
Ik had een keer Onyx in het halletje gelaten, waar hij druk aan het snuffelen was. Sofie merkte dat, en kwam onmiddellijk de trap af stommelen (hoi, een kater !). Onyx vond dat toch wat te spannend, begon te blazen, en trok zich verder terug. Toen heb ik maar de deur opengedaan zodat hij weer naar buiten kon.
En twee keer was Diesel in de huiskamer toen ze in het halletje zat te blèren. Toen hij toch geinteresserd leek deed ik de deur naar het halletje op een kier. Zodra Sofie zag dat Diesel er zat kwam ze naar de kier toe, maar Diesel liep weg met een "daar wil ik niets mee te maken hebben.", Ik deed de deur weer dicht en Sofie ging luidkeels haar frustratie uiten.

Nu ze niet meer krols is blijft ze meestal op afstand. Toen ik vanochtend op zolder kwam lag ze op mijn bureau, maar vertrok direct. Echter, toen ik naar beneden ging en voorbereidingen trof om boodschappen te gaan doen hoorde ik haar plotseling jengelen, en toen ik nog even naar de overloop op de 1e ging zat ze op de trap naar boven, en ze kwam toch weer naar mijn hand toe en ik kon haar even krabbelen. Ze sprong echter snel weer naar achteren, ze is duidelijk in conflict tussen de behoefte aan contact en het gevoel dat dat eng is, en zonder krolsheid wint de engheid.

Toen ik haar meer ruimte had gegeven beperkte ze zich aanvankelijk toch tot de 1e verdieping, maar nu begint de zolder haar domein te worden, ze begon op een stoel (ze was boos dat ik bewoog) :


Maar ze heeft doorgekregen dat mijn zolderkamer een hele luxe slaapplek voor katten te bieden heeft, en ze is een paar keer daar gaan liggen terwijl ik achter de computer zat :




Het zal een overwinning zijn als ik een keer een foto van haar kan maken waarin ze niet strak in de lens kijkt.

[ Bericht 1% gewijzigd door mvdejong op 06-07-2026 21:15:57 ]

En iets aparts van een van de andere beestjes : na meer dan 5 jaar heeft Onyx eindrlijk het besef dat katten-snoepjes eetbaar zijn. Ik gooide er wel eens een paar voor zijn neus, en meestal verdwenen die uiteindelijk in Nene. Maar een paar weken geleden hing hij enkele tientallen seconden met een half-open bekje boven een snoepje, om dat uiteindelijk te verorberen.

Dst herhaalde zich, en hij at sneller, en ook meer, en nu komt hij als een normale kat aandribbelen als ik met de zak met snoepjes naar buiten kom.

't Heeft even geduurd, maar Hills' Adult Chicken is niet meer het enige dst Onyx eet.

Toen ik begin van de ochtend even naar het toilet moest, hoorde ik toen ik uit de badkamer kwam Sofie jengelen op de trap. Toen ik bij de trap ging staan kwam ze vrij snel omlaag en moest toch weer gekrabbeld worden, om steeds weer weg te springen na een paar seconden.

Ik ben toen weer in bed gaan liggen, en ze kwam kort daarna bij me, en toen hebben we een tijdje gekroeld. Alleen draaide ze zich na een tijdje kop en schouders krabbelen om zodat ik alleen bij haar heupen kwam, en dat resulteerde dan weer in bijten, waarna ze zich even ging wassen, en weer terug kwam. Maar er waren geen tekenen meer dat dit uit krolsheid voortkwam, ze is gewoon een kroel-meisje dat nog niet durft.

Wat ook zou kunnen is dat dit normaal voor haar is, en dat haar vorige eigenaar haar daarom gedumpt heeft, mijn pols is behoorlijk getatoeerd. Maar ik ben wel blij, want met dit kroelen op bed kunnen we gewoon blijven werken aan haar vertrouwen.

Zo, 5 weken nadat ik de spicy lady heb geadopteerd, en als ik nu naast me kijk zie ik dit :


Lekker met een aan de buitenwerkeld blootgegeven buikje, en met een pootje gesloten en een pootje open omdat ze ligt te melktrappen.

Ze begon me te vertrouwen als ik in bed lag, en dan moest er een hoop gekrabbeld worden, en door als ze bijt zachtjes (!) nee te zeggen en even te stoppen met haar aandacht geven, bijt ze minder, en wordt het meer happen : ze plaatst haar tanden wel in mijn pols, maar bijt meestal niet meer door. Omdat ze altijd heel bewegelijk is en alle kanten op rolt, valt ze nog wel eens van het bed af (en springt direct weer terug), en toen ze onlangs aan de verkeerde kant van me lag, een randje van net 10 cm, heb ik een gevaarlijk experiment gedaan : ik pakte haar met 2 handen rond haar borst en tilde haar naar de andere kant : het kon haar niets schelen, ik moest direct weer verder met krabbelen.

Een tijdje later kwam ze ook steeds vaker naast me op het bureau liggen, het begint meestal met krabbelen, maar regelmatig ligt ze ook gewoon een lange tijd te dommelen (en dan wordt aanhalen niet op prijs gesteld). Dat zegt natuurlijk veel, ik ben niet alleen nuttig voor kroel-partijen, maar blijkbaar is op zich bij me in de buurt zijn ook belangrijk. En ze ligt regelmatig met een pootje tegen mijn arm aan, mijn verwachting dat het een velcro-kat is lijkt wel te kloppen.

Ze is nog wel wat voorzichtig als ik door het huis loop, en dat betekent dat ik haar nog niet bij de dierenarts kan aanmelden voor de hoognodige sterilisatie, want ik kan niet met zekerheid zeggen dat ik haar op het afgesproken tijdstip daadwerkelijk in de mand heb.

En het is wel hard nodig, want lijkt nu weer krols te zijn. Frustratie bij ons beiden. Ik laat haar de laatste dagen ook een tijdje in de huiskamer rondlopen (kattenluik achter dicht, kattenluik voor op "alleen naar binnen" voor het geval een van de andere beestjes wil eten), maar vanavond heeft ze na een korte ronde een kwartier lang zitten roepen. Ze heeft namelijk door de spleet van de deur een paar keer Diesel in de huiskamer zien zitten, en is dus helemaal over de toeren dat die kater er nu niet is (niet wetende dat die kater de door haar zo gewenste dienst toch niet kan verlenen).

Ze heeft ook bij het verkennen van de huiskamer wel kort door de kattenluiken gekeken, maar heeft niet geprobeerd erdoorheen te gaan, ook haar probleemloze aanvaarding van de eerste weken opsluiting in een 3x4 meter slaapkamer doet me vermoeden dat ze een binnenkat is geweest. Dat betekent dus dat ze kattenluiken moet gaan begrijpen (Hummeltje heeft ze nooit begrepen, maar ik geloof dat dit meisje wel een stuk intelligenter is), en ook moet leren dat auto's en honden gevaarlijk zijn. En de vraag is of ze andere mensen snel vertrouwt, of dat dat net als bij de grote katers alleen gaat gebeuren bij mensen die ze heel regelmatig langs zien komen.

Al met al is het allemaal veel voorspoediger verlopen dan het zich liet aanzien op basis van har gedrag in het asiel, zodra ze in een rustiger omgeving terecht was gekomen werkte ze zelf ook hard om onze relatie vorm te geven.

Maar het is wel een poesje voor iemand die wat gewend is, want niet alleen had ze de neiging om hard te bijten als ik te dicht in de buurt van haar achterkantje kwam, maar zodra ze aangehaald wordt gaat ze ook heel enthousiast melktrappen, en die vlijmschepe nageltjes haken overal in en achter. Zo lief als ze is, zou ze een ramp zijn met kinderen.

[ Bericht 0% gewijzigd door mvdejong op 16-07-2026 17:07:23 ]

Sorry, ik ben helemaal vergeten de vorderingen van Sofie hier ook neer te zetten. Dus maar even in een aantal aparte posts met als thema's algemeen, sterilisatie, naar buiten en de relatie met de al aangwezige katten.

De algemeen maakte ze veel vordering, steeds meer vertrouwen. Zo had ze aanvankelijk er moeite meer als ze in de keuken zachtvoer zat te eten en ik achter haar langs liep om voor mijn eigen eten te zorgen, blijkbaar heeft ze in het verleden daar onprettige ervaringen mee gehad, maar ze heeft daar steeds minder problemen mee.

Op het bijten reageerde ik over het algemeen door elke contact direct te verbreken (waarna ze binnen korte tijd weer verder wilde met kroelen), hoewel ik iets van vier keer in een reflex haar een mep tegen haar flank gaf. Maar ze begon toch iets te veranderen, ze beet minder hard, en soms ging ze op het laatste moment over van bijten naar kopjes geven, zelfs als ik haar tanden nog net even voelde.

Ik probeer altijd bij een nieuwe kat de situatie te bedenken waarin die is opgegroeid en die zijn of haar gedragingen heeft gevormd; op basis daarvan kan ik dan mijn aanpak sturen. Voor Sofie denk ik dat ze zonder veel supervisie bij een paar kinderen heeft geleefd, die haar niet met rust lieten, zodat ze zich nooit echt veilig voelde. In ieder geval sluit dat aan bij de snelheid waarmee ze haar gedrag veranderde toen ze merkte dat ze met rust gelaten werd en vooral zelf kon bepalen wanneer en hoe ze contact met me had. Ze moest zich gewoon veilig voelen, en ik denk niet dat ze dat gevoel echt had, ook niet in de tijd voordat ze gedumpt werd.

Zo'n drie weken na mijn post uit juli had ik voldoende vertrouwen in ons contact dat het tijd werd om haar te steriliseren, wat dringend werd omdat ze in een week-op/week-af ritme krols leek te zijn. De dierenarts wilde eerst een algemeen gezondheids-check doen om voorbereid te zijn op problemen bij de operatie. Toen het daar tijd voor was kon ik haar probleemloos oppakken en in de transport-mand doen, en bij de dierenarts was ze wel bang, maar gedroeg ze zich netjes zolang ze maar regelmatig van die gel-achtige snoep kreeg. Ze verkeerde in blakende gezondheid, dus een afspraak gemaakt om haar de volgende dinsdag te laten steriliseren.

Dat werd wat lastiger, want toen ik haar weer in de mand wilde stoppen gaf ze een flying kick tegen de rand en vloog uit mijn handen. Van de zolder dook ze de trap af naar mijn slaapkamer, en toen was het een strijd van zo'n 10 minuten voordat ik haar uiteindelijk in de mand had. Elke keer dat ik haar te pakken wat beet en krabde ze zo hard mogelijk, en ik moest dus eerst een hoop pleisters plakken voordat ik haar in de auto kon zetten en naar de praktijk kon. En voor de tweede keer stond ik in de wachtkamer bloed op de grond te lekken (het personeel probeerde me te overtuigen zelf maar even voor controle naar de huisarts te gaan), en ook de mand zat behoorlijk onder. Toen ik haar 's middags weer kwam ophalen waren ze ook onder de indruk van haar felheid, maar de operatie was verder zonder problemen verlopen, en ze had een mooi donkerrood rompertje aangekregen om te vookomen dat ze de wond openlikte; dat moest ze 10-14 dagen aanhouden.

Toen ik haar thuis uit de mand liep vluchte ze direct naar de overloop op zolder en verschanste zich helemaal achterin achter dozen met computer-onderdelen. Ik liet haar daar dus lekker zitten, en zette een bakje met een klein beetje zachtvoer, en water, voor haar klaar. Zij moest de volgende 3 ochtenden een pijnstiller-pil slikken, die ik in een bakje katten-soep legde, maar tot mijn angst had ze woensdag-middag laat noch haar zachtvoer, noch de kattensoep, aangeraakt. Ik ging dus 's avonds op zolder achter mijn computer zitten te proberen haar in de gaten te houden, en toen ik iets vlak bij de vensterbank wilde pakken greep ik plotseling een kattenstaart beet. Ik had niet echt in de vensterbank gekeken omdat ik niet de verwachting had dat ze al uit haar dozen-fort zou komen. Ze schoot natuurlijk direct weer haar fort in, maar ik zag dat ze zowel haar zachtvoer als de kattensoep helemaal op had, waardoor ze zich vermoedelijk zoveel beter voelde dat ze toch even een wat lekkerder ligplaatsje gevonden had.

Ook donderdag-avond lag ze weer in de vensterbank toen ik achter de computer kroop, en ik vermeed teveel naar haar te kijken om haar rust te geven. Ze zat wel regelmatig het rompertje te likken, ze was duidelijk niet blij dat ze zichzelf niet meer kon wassen. Er klopte echter nog iets niet, en toen ik toch wat beter keek zag ik dat de opening in het rompertje voor haar rechter-voorpootje leeg was, en meer rond haar schouder zat. Ze werd wat onrustig van het kijken, dus pas een kwartiertje later verder gekeken, en toen zag ik dat haar rechter-voorpootje nu via de opening voor haar kopje naar buiten was gekomen, en het rompertje daar meer in haar oksel zat. Dat was een groot probleem, maar uiteindelijk besloot ik even niets te doen, omdat ze rustig ademhaalde, en een poging om haar te pakken en het op te lossen zou uitmonden in een worstel-partij waarbij haar operatie-wond mogelijk zou openscheuren.

Vrijdag en zaterdag ben ik om de paar uur dicht bij haar fort gegaan, om te horen of ze met veel energie naar me blies. Zolang dat goed klonk, en ze goed at, dronk en op de bank ging, wilde ik even afwachten, hoe frustrerend dat ook was. Im begon me wel steeds beroerder te voelen. Ik wilde zaterdag-avond ook weer op zolder gaan zitten, maar toen ik de deur van de huiskamer naar het halletje opendeed, zat Sofie daar en begon direct te mauwen dat ze de huiskamer in wilde. Dus even de deur dicht, kattenluiken op alleen-naar binnen, en de deur weer open. Ze vloog zoals gebruikelijk naar het zachtvoer van de andere katten, hoewel enigzins hobbelend vanwege het misplaatste voorpootje.

Toen zat ik dus op de bank te overwegen of ik het aan zou durven een fleece-deken over haar heen te gooien om haar van het rompertje te verlossen, maar voordat ik die beslissing kon nemen sprong ze tot mijn grote verbazing op de bank om luid spinnend kopjes te geven. Haar grote behoefte aan contact had het al na 4 dagen gewonnen van haar angst vanwege alles wat haar was aangedaan. Na een minuutje kroelen ging ik toch maar eens aan het probleem werken, en had al snel een van de 4 drukknoopjes van het rompertje los, maar omdat ik aan haar heupen zat, sprong ze weer van de bank af. Ik hield toch het lipje vast waar de beide drukknoopjes aan de linkerkant vastzaten, in de hoop dat ik tenminste het tweede los zou krijgen. Dus niet, want ik had plotseling wel het rompertje, maar niet de poes, vast. Ik heb bijna zitten huilen van opluchting. Vermoedelijk doordat kop en poot door de nek-opening zaten gleed ze als een aal in een emmer snot uit het rompertje. Ze heeft toen bijna een uur zich zitten wassen, alleen even onderbroken toen Onyx binnenkwam. Het probleem wat nu zou kunnen ontstaan was dat ze de wond zou openlikken, maar ze leek nauwelijks daarin geinteresseerd, ze was vooral met haar ruggetje bezig. Maar, doordat ze zo kort haar rompertje aanhad, heb helaas ik geen foto's van mijn aangeklede meisje.

In de dagen daarna was ze weer net zo knuffelig als daarvoor, en ik kon dus meerdere keren per dag haar buikje aaien, en constateren dat de wond netjes droog bleef, en dat ik alleen de uiteinden van de hechtdraad voelde; het was niet nodig om bij de dierenarts een "cone of shame" op te halen.

Ze toonde ook regelmatig haar buikje zodat ik ook kon zien hoe de wond genas :



De krolsheid was nu over, wat voor ons beiden een stuk rustiger was, maar ook ging het bijten ook steeds minder vaak, en minder fel. Het is dus mogelijk dat haar gevoeligheid aan haar achterkantje ook te maken had met haar niet gesteriliseerd zijn, hoewel ik geen verschil merkte tussen de weken dat ze krols was, en de weken dat ze dat niet was.

Ik liet haar steeds vaker in de huiskamer, nu ook bij mijn ontbijt, en ze begon nu toch grote interesse te krijgen in de buitenwereld, en probeerde regelmatig de kattenluiken open te peuteren. Het werd dus tijd voor het volgende grote moment, en 3 weken na de sterilisatie liet ik haar de huiskamer in zonder de kattenluiken te sluiten (echter was het klepje naar beneden, maar niet vergrendeld, voor was het klepje omhoog vastgemaakt). Ze ging steeds even naar buiten, aanvankelijk alleen maar op de planken voor de deur, maar schrok heel snel en stormde weer naar binnen, maar uiteindelijk heeft ze toch het grootste deel van mijn voortuin verkend. Om een uur of 10 vond ik het wel genoeg, en deed ik de kattenluiken weer op een-richtings-verkeer.

De volgende ochtend wilde ik dit herhalen, maar ik zag haar niet langskomen, dus heb ik na mijn ontbijt de deur tussen huiskamer en halletje wer dichtgedaan en ben achter mijn computer gaan zitten. Sinds de sterilisatie kwam Sofie niet meer op het bureau liggen, dus ik had niets door. Rond 4 uur ging ik naar beneden, en wilde wat in de kliko in mijn voortuin gooien. Plotseling hoorde ik mauwen, en toen ik omhoog keek zag ik :



(de foto is van een paar dagen later, maar hetzelfde beeld).

Blijkbaar had ze dus de hele dag de mogelijkheid gehad om tussen huiskamer en tuin heen en weer te stekkeren, en voelde ze zich ondertussen een stuk dapperder bij het verkennen van haar omgeving :



Dit maakte alle ideeen die ik had over gecontroleerd en begeleid naar buiten gaan redelijk nutteloos, dus vanaf dat moment heb ik haar alle vrijheid gegeven. Al vrij snel kon ze zelfs op de tuinbank tegen me aan slapen :



En ook gewoon mooi liggen zijn :



Ze begon een dag-ritme te ontwikkelen waar ze overdag in de buurt van het huis bleef, maar na het avond-zachtvoer behoorlijk ver van huis ging, en dan een uur of 3 later weer thuiskwam om te kroelen, waarna ze aan de linkerkant van de bank ging liggen slapen in een kuiltje dat ze daar gevormd had.



Echter, het ging een keer mis. Ze kwam maar niet thuis, en rond middernacht ben ik toen een half uur de buurt doorgetrokken, zachtjes roepend. Zonder resultaat, en toen ik weer thuis kwam (helaas, ze was ondertussen niet binnengekomen), bereidde ik me voor op een onrustige nacht, en een volgende dag op de fiets door de buurt rijden om te zoeken. Maar toen ik met nog iets te drinken op de bank ging zitten kwam ze plotseling binnen. In plaats van eerst naar de keuken te gaan voor wat eten, kwam ze direct naar me toen, en na wat intensief kroelwerk ging ze tegen me aanliggen, en bleef daar een dik kwartier liggen. Toen ging ze in de keuken een hoop eten, en kwam weer tegen me aan liggen, wat ze een paar uur volgehouden heeft. En vanaf dat moment slaapt ze niet meer links op de bank, maar tegen me aan, of vlak bij me op het middenste kussen, zelfs als ik er niet ben. Ik vermoed dat ze ergens van is geschrokken, mogelijk opgejaagd, en dat ze zich ergens verstopt had. Ik denk dat ik tegen het einde van mijn zoektocht in de buurt van haar verstop-plekje ben gelopen, en dat mijn geroep haar aangezet heeft om naar huis te komen. Door haar ervaring ziet ze me nu meer als een bron van veiligheid, en ze voelt zich nu ook lekker als ze tegen me aanligt en ik mijn arm om haar heen sla.

En mogelijk doordat ze nu ook wat zelfvertrouwen opbouwt door de omgeving te verkennen, is het bijten nu beperkte tot enkele keren per week, waarbij ze ook niet meer doorbijt; aan mijn linker arm is bijna niet meer te zien hoeveel schade ze aanrichtte.

[ Bericht 0% gewijzigd door mvdejong op 06-10-2026 19:44:46 ]

Onyx had, toen ik Sofie net had, heel veel interesse, en probeerde ook de deurkruk van mijn slaapkamer open te krijgen. Na een paar weken heb ik hem een keer de gelegenheid gegeven om haar te ontmoeten, en ze hebben alkaar een paar minuten op een dikke meter van elkaar zitten bekijken zonder geluid, totdat Sofie zich verder onder het bed terugtrok. Dat was positief, maar gek genoeg is Onyx daarna veel minder geinteresseerd geraakt in haar. Hij was wel de enige die meerdere keren per avond binnenkwam toen ze nog niet naar buiten mocht, maar was niet echt blij met haar interesse in hem, hoewel hj wel vrij snel doorhad dat als hij even stilstond zodat ze aan hem kon snuffelen, hij daarna niet meer lastiggevallen werd. En nu ze buitenloopt heeft hij ook geen probleem met haar nabijheid :



Diesel was aanvankelijk niet blij met haar, ondanks dat ze bijzonder respectvol kennis probeerde te maken (met haar kopje naar beneden), maar het resulteerde ook niet in echt vechten, hoewel hij aanvankelijk wel zijn pootje uitstak om haar op afstand te houden (het was niet eens meppen). Toen Sofie naar buiten mocht, ging ze regelmatig op de tuinbank liggen, en was ook brutaal genoeg om dat te doen als Diesel daar al lag :



en Diesel is daardoor aan haar gewend geraakt.

Toen Sofie nog links op de bank in de huiskamer lag, kon Diesel tegen mij aan komen liggen, en dat leverde geen problemen op, maar nu Sofie ook tegen me aanligt is daar een probleem met ruimte. Dat blijft echter beperkt tot "wie het eerst komt, die het eerst maalt", en terwijl ze aanvankelijk dan ieder aan een kant tegen mijn arm aan lagen, liggen ze nu soms tegen elkaar aan. En de laatste dagen beginnen ze elkaar te likken, en Diesel heeft al een keertje haar kopje uitgebreid gelikt, wat een duidelijk symbool van aanvaarding is.

Voor de sterilisatie kwam Sofie meestal mee naar bed, en bleef het grootste deel van de nacht aan mijn voeteinde liggen. Na de sterilisatie stopte ze daarmee, maar kwam op een gegeven moment weer op bed liggen als Diesel 's ochtends vroeg eindelijk weer op mijn bed kon liggen. Daarna is Sofie ook weer op eigen gelegenheid naar mijn slaapkamer gekomen, soms omdat ze meeliep als ik naar bed ging, en soms ook midden in de nacht.

En dan hebben we Nene, en zoals verwacht heeft die het meeste problemen met haar. Toen Sofie nog niet naar buiten mocht, kreeg zij haar zachtvoer op mijn slaapkamer, terwijl de rest het zoals gebruikelijk in de keuken kreeg. Maar toen Sofie alle vrijheid kreeg, moest zij ook in de keuken eten, en de beide dames zijn beide nogal op eten gesteld, en Sofie werd bruut van de bakjes weggejaagd als zij dacht als eerste te kunnen eten (en Sofie ging dan rustig zitten wachten); ik heb ook een paar keer meegemaakt dat Nene buiten achter Sofie aanjoeg. Maar dat lijkt ook minder spannend te worden, ze kunnen nu naast elkaar zitten eten, en Nene lijkt ook niet meer achter Sofie aan te jagen, onlangs was Sofie vlak bij Nene haar klauwen aan het tuinhek aan het scherpen, en Nene wond zich er niet over op. Dat is ook maar goed voor Nene, want als Sofie er genoeg van kreeg zou Nene wel een probleem hebben, want Sofie is een slag groter, minstens een kilo zwaarder, en vele jaren jonger; gelukkig is Sofie een onderdanig meisje.

[ Bericht 6% gewijzigd door mvdejong op 06-10-2026 15:12:46 ]

quote:

Op dinsdag 6 oktober 2026 16:09 schreef deedeetee het volgende:
Het lijkt prima te gaan met de mooie nieuwkomer.

Ze was na 3 maanden volledig op haar gemak, en ik denk dat ze gelukkiger is dan ooit in haar leventje : rust en respect, voldoende aandacht, en een kattenvriendje.

Ik heb wel gezegd dat ik haar terug had moeten brengen omdat ze niet de uitdaging bracht die ik verwachtte.

[ Bericht 1% gewijzigd door mvdejong op 06-10-2026 16:53:42 ]

Diesel en Sofie beginnen echt een stelletje te worden.
Gisterenavond lag Sofie vlak naast me, en Diesel kon daardoor niet op zijn gebruikelijke plekje liggen, met zijn bovenlijf over me heen, dus ging hij maar tegen Sofie aanliggen :



Een kwartiertje later ging Sofie even een forse wasbeurt doen, waarna ze weer tegen Diesel aan kroop, en toen het een half uurtje later voor Diesel tijd was voor onderhoud, kregen Sofie's kop, rug en schouders ook een beurt.

Het lijkt erop dat Diesel ook echt gelukkiger is nu hij na het overlijden van zijn broer weer een slapie heeft, want hij kroop de afgelopen tijd soms wel tegen Onyx aan, en die liet zich dat wel aanleunen (pun intended), maar nam nooit het initiatief, hij is teveel een loner. En van Nene hoef je dat al helemaal niet te verwachten. Sofie was vanaf het begin duidelijk op zoek naar contact met een andere kat.

En Sofie voelt zich voldoende vertrouwd dat ze kan slapen terwijl mijn arm over haar heen ligt :

.

Op de foto's is Sofie niet helemaal helderwit meer, ze loopt op de parkeerplaats veel onder auto's, en doet daarbij nogal wat vet en vuil op. Een van haar favoriete auto's lijkt een echt olielek te hebben, want ze is al een paar keer binnengekomen met een echte druppel olie in de vacht van haar schouders.

Als Diesel en Sofie samen naast me liggen begraaft Diesel bij voorkeur zijn kop in de vacht van Sofie :





En soms moet die vacht even grondig gewassen worden :